Էջ 2 3-ից ԱռաջինԱռաջին 123 ՎերջինըՎերջինը
Ցույց են տրվում 11 համարից մինչև 20 համարի արդյունքները՝ ընդհանուր 28 հատից

Թեմա: Մհեր Մկրտչյան

  1. #11
    Մոդերատոր Էմմա Խաչատրյան-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    14.10.2017
    Հասցե
    Կոտայքի մարզ, քաղաք Հրազդան
    Գրառումներ
    2,681
    Հեղինակության աստիճան
    28307
    ՄԱՐԴ էԼ ԿԱ, ՄԱՐԴ էԼ» (Պարույր Սևակ )
    https://youtu.be/KGgqUNIa7Rg

    Մենախոսություն - մաս I
    https://youtu.be/MFGJRIJak58

    Մենախոսություն - մաս II
    https://youtu.be/axloi21e5es
    Բարի գալուստ իմ էջ։Իմ նյութերը վերաբերում են հոգեբանությանը,դաստիարակությանը,հայ գրողների կյանքին և ստեղծագործություններին։
    Այդ նյութերը ես վերամշակել եմ, նաև օգտվել գրքերից և կայքերից։

  2. Գրառմանը 7 հոգի շնորհակալություն են հայտնել.

    Hripsime Margaryan (01.04.2019), manush (26.12.2018), Ստեփանյան Նելլի (31.03.2019), Ալբինե (27.12.2018), Գայանե Սիմոնյան (28.12.2018), Մարգարյան Նաիրա (25.01.2018), Մարիամ Սարգսյան. (31.03.2019)

  3. #12
    Մոդերատոր Հռիփսիմե Հարությունյան-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    03.09.2018
    Հասցե
    Լոռու մարզ,գյուղ Բազում
    Գրառումներ
    215
    Հեղինակության աստիճան
    16420
    Հիրավի մեծ է Մհեր Մկրտչյանի ավանդը կինոարվեստում, նրա տաղանդը անզուգական է, նրա բեմական կերպարը` անթերի... Մեծ վարպետ, ով իր հոգու ցավը թաքցրեց հանդիսատեսից...

  4. Գրառմանը 7 հոգի շնորհակալություն են հայտնել.

    Hripsime Margaryan (01.04.2019), manush (26.12.2018), Ստեփանյան Նելլի (31.03.2019), Ալբինե (27.12.2018), Գայանե Սիմոնյան (28.12.2018), Էմմա Խաչատրյան (24.12.2018), Մարիամ Սարգսյան. (31.03.2019)

  5. #13
    Ավագ մասնակից Կարինե Զիլֆիմյան-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    27.11.2018
    Գրառումներ
    170
    Հեղինակության աստիճան
    7434

    «ՄՈՐ ԿՈՂՔԻՆ՝ ՄԻՇՏ ԵՐԵԽԱ»

    Հայրս մշեցի էր, մայրս՝ վանեցի. հրաշքով փրկված եղեռնից, ծվարած Լենինականի որբանոցներից մեկում: Հայրս գեղեցկադեմ, առնական տղամարդ էր, մայրս՝ հակառակը: Նա ծնվել էր պարզապես մայր դառնալու համար: Մայրս եղել է և մնում է իմ պաշտամունքը: Նա հիմա՝ որպես առաքինի մի հրեշտակ, Աստծո կողքին է նստած:
    Շատ բան եմ սովորել իմ մորից: Խեղճ, անգրագետ կին էր Սանամը, հազիվ էր ստորագրում, բայց ինձ ապշեցնում էր նրա խոհուն պահվածքը, հասուն տրամաբանությունը:
    Լիովին պաշտպանված քեզ զգում ես միայն, երբ մորդ կողքին ես: Հիշում եմ՝ ամեն անգամ՝ քնելուց առաջ, ասում էի. «Մամ, առավոտյան անպայման ժամը 8-ին կարթնացնես, որովհետև 9-ի պետք է լինեմ ստուդիայում»: Նա կամացուկ ծիծաղում էր: Լույսը բացվում էր: Ժամը 8-ն է, ոչ ոք ինձ չի արթնացնում: Մոտակայքում լսվում է Սանամի երգի ձայնը: Ես ինձ այնքան լավ էի զգում՝ տաքուկ, հանգիստ: Կախարդական երազներ էի տեսնում: Բայց երազներն այնքանով են վտանգավոր, որ դրանց հաջորդում է դաժան իրականությունը: Ժամացույցի սլաքները ցույց էին տալիս 11-ը: «Սանամ, ինչու՞ չարթնացրիր»: «Ֆրունզ ջան, չէի՞ր լսում, ախր ժամը 7-ից քեզ եմ արթնացնում»: Սանամն ինձ երգով էր արթնացնում:
    Բայց արդեն քանի՜ տարի է՝ ես արթնանում եմ զարթուցիչի ահավոր ճչոցից ու ամեն անգամ մտածում՝ ինչու կտրվեց Սանամիս երգը: Բայց ինչու՞ եմ սա ասում: Չէ՞ որ մեզնից յուրաքանչյուրի տանը կան ու պիտի լինեն սանամները: Թող որ նրանք կոչվեն Անահիտ կամ Շուշանիկ, թող որ նրանք անգիր իմանան Թումանյան, գիտենան Հովնաթանյանի ներկապնակի բոլոր գույները, թող մեկը լինի վաստակավոր, մյուսը՝ մեդալների ու պարգևների արժանացած, երրորդը չունենա ոչինչ, միևնույնն է, նրանց բոլորին տրված է երկրի բարձրագույն կոչումը՝ մայր: Ու քանի դեռ նա կա, դու միշտ երեխա ես:

    Հովհաննես Պապիկյան, Շուշանիկ Սահակյան
    («Ու՞մ համար ես վառվում, լույս» գրքից)

  6. Գրառմանը 5 հոգի շնորհակալություն են հայտնել.

    Hripsime Margaryan (01.04.2019), manush (26.12.2018), Ստեփանյան Նելլի (31.03.2019), Ալբինե (27.12.2018), Գայանե Սիմոնյան (28.12.2018)

  7. #14
    Ավագ մասնակից Ալբինե-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    29.06.2018
    Հասցե
    Արագածոտն
    Գրառումներ
    247
    Հեղինակության աստիճան
    1719
    Մեջբերում manush-ի խոսքերից Նայել գրառումը
    Կցորդ 1689

    Ծննդյան օր՝ հուլիս 4, 1930
    Ծննդավայր՝ Գյումրի

    Վախճանի օր՝ դեկտեմբեր 29, 1993
    Վախճանի վայր՝ Երևան


    Կենսագրություն

    Մհեր Մկրտչյանը ծնվել է Գյումրիում 1930 թվականին։ Հայրը ծագումով մշեցի էր, իսկ մայրը՝ վանեցի։

    Գյումրիում սովորել է նկարչական ու երաժշտական դպրոցներում, միաժամանակ հաճախել է թատերական ինքնագործ խմբակ։ 1945-46 թվականին սովորել է Մռավյանի անվան թատրոնին կից ստուդիայում, ավարտելուց հետո, 1947 թվականին ընդգրկվել է նույն թատրոնի հիմնական խմբի մեջ։ Այս թատրոնում Մհերը խաղացել է տասնյակից ավելի մեծ ու փոքր դերեր`ցուցաբերելով իր տարիքին չհամապատասխանող վարպետություն։

    1953 թ-ին նա տեղափոխվեց Սունդուկյանի անվան թատրոն, սովորում էր գեղարվեստաթատերական ինստիտուտում (ղեկավար` Վ. Վաղարշյան)։

    1959 թ-ին ռեժիսոր Համասի Մարտիրոսյանը նրան հրավիրեց նկարահանվելու «01-99» կարճամետրաժ ֆիլմում, որտեղ էլ Մհերը ստեղծեց հյութեղ մի կերպար, որը մինչև այժմ էլ հանդիսատեսը չի մոռանում։

    Բարձր մասնագիտացումը, կերպարին ազգային դեմք ու դիմագիծ հաղորդելու կարողությունը, էկրանի ճշմարիտ զգացողությունն ու շատ այլ հատկանիշներ Մհեր Մկրտչյանին հնարավորություն տվեցին դասվելու կինո արվեստի ինքնատիպ անունների շարքում։ Այդ ամենը հիանալի դրսևորվեցին Արսեն («Նվագախմբի տղաները»), Գասպար («Եռանկյունի»), Իշխան («Մենք ենք, մեր սարերը»), Հայրիկ («Հայրիկ»), Ամիրո («Նահապետ»), Գրիգոր աղա («Կտոր մը երկինք»), Զամբախով («Խաթաբալա») դերերում։

    Մհեր Մկրտչյանը եթե «Հայֆիլմում» հաջողությամբ մարմնավորում էր դրամատիկական կերպարներ, ինչպես Նիկոլը («Հին օրերի երգը»), ապա այլ կինոստուդիաները նրան հրավիրում էին բացառապես կատակերգական դերերի համար։ Նա նկարահանվեց «Կովկասի գերուհին», «Այբոլիտ-66», «Միմինո», «Ալի բաբան և քառասուն ավազակները», «Ունայնություն ունայնության» ժապավեններում, որոնցում խաղացված դերակատարումները գնահատվեցին պետական բարձր պարգևներով։

    Մհեր Մկրտչյանը մահացել է 1993 թվականին։

    Աղբյուր` ՎԻՔԻՊԵԴԻԱ ազատ հանրագիտարան
    новый-коллаж48.jpg

    Նրան անվանում էին «տխուր երջանիկ մարդ»։ Նրա էկրանին հայտնվելը գրեթե միշտ ժպիտ էր առաջացնում. նա բոլորին տխրեցրեց միայն մեկ անգամ, երբ հեռացավ կյանքից։
    «Միմինո», «Կովկասի գերուհին», «Հին օրերի երգը», «Եռանկյունի»… նրա մասնակցությամբ սիրված ֆիլմերը շատ են: Նա ստեղծել է խորը, զգացմունքային և տպավորիչ կերպարներ:

    Հայկական կինոյի լեգենդի անձնական կյանքը, ցավոք, բարդ է դասավորվել։
    Դերասանն ամուսնացել է երեք անգամ։ Նրա առաջին կինը իր համակուրսեցի Քնարան էր, սակայն ամուսնությունը միանգամից փլուզվեց։ Իր երկրորդ կնոջ՝ դերասանուհի Դոնարա Մկրտչյանին Մհեր Մկրտչյանը հանդիպեց 1950-ականների կեսերին։ Աղջիկը Լենինական էր եկել թատերական ինստիտուտ ընդունվելու նպատակով։ Երիտասարդ դերասաններն ամուսնացան ու սկսեցին միասին աշխատել։
    10._Frunzik_Mkrtchyan_i_Donara_Pilosyan.jpg
    Նրանց առաջնեկը Նունեն էր, իսկ շուտով ծնվեց նաեւ որդին՝ Վազգենը։ Երբ թվում էր, թե երիտասարդ ընտանիքի մոտ ամեն ինչ կարգավորված է եւ կարելի է երջանիկ ապրել, Դոնարան հիվանդացավ։
    frunzuk_donara3.jpg
    Սկզբում նրանց տան մթնոլորտը ծանրացավ կնոջ խանդի տեսարանների պատճառով։ Դերասանը ներկայացումներից կամ նկարահանումներից հետո չէր ցանկանում տուն վերադառնալ։ Կնոջ հիստերիաներն ու սկանդալները օրեցօր ուժգնանում էին։ Այսպես շարունակվեց այնքան, մինչեւ դերասանը չդիմեց բժիշկներին, ովքեր կնոջ մոտ շիզոֆրենիա հայտնաբերեցին, որը փոխանցվել էր ժառանգաբար։ Ֆրունզիկ Մկրտչյանը նրան անվանի բժիշկների մոտ էր տանում, սակայն նրանք ի զորու չէին օգնել Դոնարային…
    Դոնարայի վիճակն օր օրի վատանում էր։ Մկրտչյանը ստիպված էր կնոջը Ֆրանսիայի հոգեբուժարան տեղափոխել և մենակ մնաց երկու երեխաների հետ։
    Շուտով Ֆրունզի դուստրն ամուսնացավ եւ Արգենտինա տեղափոխվեց, իսկ որդու մոտ նույն հիվանդությունը հայտնաբերվեց, ինչ կնոջ դեպքում էր։
    Որդուն բուժելու Մհեր Մկրտչյանի ջանքերն անիմաստ էին. նա հոսպիտալացվեց նույն հոգեբուժարան, որտեղ մայրն էր։ Ասում են, որ հանդիպելով հիվանդանոցում, մայր եւ որդի ոչ մի անգամ չճանաչեցին իրար։ Մհեր Մկրտչյանի անձնական կյանքը կարճ ժամանակով գունավորվեց, երբ նա ամուսնացավ երրորդ անգամ։ Նրա կինը դարձավ Թամարա Հովհաննիսյանը։
    frunzik_tamara1.jpg
    Պատմում են, որ երբ դերասանը հերթական անգամ ԶԱԳՍ էր գնում, նրա ընկերներից մեկը հարցրեց. արդյո՞ք հաճախ չի գնում այդ հաստատություն, ինչին Ֆրունզիկը հումորով պատասխանեց. «Չապլինը ութ անգամ է ամուսնացել, ինչո՞վ եմ նրանից պակաս»։ Այս ամուսնությունն էլ, ավաղ, երկար չտեւեց։ Մի օր, երբ նրան հարցրին, թե ինչու է գիշերը փողոցում միայնակ քայլում, նա զարմացավ. «Ինչու՞ մենակ, կատուներն են քայլում, շները։ Այնպես որ ես մենակ չեմ»։ 1998 թ. քաղցկեղից մահացավ Մհեր Մկրտչյանի դուստրը։ Կյանքի վերջին տարիներին Ֆրունզիկը հրաժարվեց կինոյից եւ իր ուժերը կենտրոնացրեց սեփական թատրոնի ստեղծման վրա։
    Ֆրունզիկ Մկրտչյանը մարմնավորել է հրաշալի դերերը. կոմիկ, տրագիկ, դասական, ժամանակակից… հայտնի եւ սիրված դերասանի մոտ ամեն ինչ պիտի դասավորվեր…
    1993 թ. նա քնած ժամանակ մահացավ ինֆարկտից։ ԽՍՀՄ սովետական դերասանը կյանքին հրաժեշտ տվեց 63 տարեկանում։
    Նրա եղբայրը պատմել է. «Ֆրունզը ցանկանում էր մահանալ, նա երազում էր այդ մասին։ Նա ուժ չուներ հաղթահարելու որդու եւ կնոջ հիվանդությունը. ընտանեկան մեծ դժբախտությունը»։

  8. Գրառմանը 5 հոգի շնորհակալություն են հայտնել.


  9. #15
    Մոդերատոր
    Գրանցման ամսաթիվ
    23.01.2019
    Հասցե
    Ք. Երևան
    Գրառումներ
    152
    Հեղինակության աստիճան
    2843
    ՖՐՈՒՆԶԻԿ (ՄՀԵՐ) ՄԿՐՏՉՅԱՆ
    «Ես ուզում եմ մարդկանց ժպիտով լուրջ բաներ ասել»,- ասում էր հայ կինոյի և թատրոնի մեծ վարպետ Ֆրունզիկ Մկրտչյանը:
    Հաճախ կատակերգական դերերով հանդես եկող, սակայն դրամատիկական դերերի մասին երազող Մհեր Մկրտչյանը ճակատագրի հեգնանքով ամենատխուր և դրամատիկ դերը խաղաց իրական կյանքում: Ուրախ-տխուր մարդուն կյանքը դեռ մանկուց էր հարվածներ հասցրել: Փոքրիկ Ֆրունզիկին մշտապես ուղեկցում էր միայնության զգացումը: Նրա ծնողներն աշխատում էին, իսկ քույրն ու եղբայրը փոքր էին։ Այդ պատճառով Մհերը չէր կարողանում նրանց հետ շփվել, ինչպես հավասարը հավասարի հետ: Նա պատուհանից հետևում էր հասակակիցների խաղին, սակայն բակ չէր իջնում. ապագա մեծ դերասանի թաղամասում խուլիգանները շատ էին, իսկ նրա արտաքին տեսքը, մասնավորապես շատ մեծ քիթը, հաճախ էր դառնում շրջապատի ծաղրի առարկան: Նրա վրա հաճախ էին ֆիզիկական ուժ գործադրում, իսկ Ֆրունզիկն այնքան ուժեղ չէր, որ հակահարված տար: Բնությունը նրան այլ բանով էր օժտել. նա դերասանական մեծ շնորհք ուներ և ապագայում պետք է դառնար իր ազգի պարծանքը: Տասը տարեկանում Ֆրունզիկը գնաց Գյումրու թատրոն, որտեղ էլ գտավ ինքն իրեն: Մեծ դերասանի եղբայրը` ռեժիսոր, կինոօպերատոր Ալբերտ Մկրտչյանը, պատմում է, որ եղբայրը ոչ մանկություն ունեցավ, ոչ էլ պատանեկություն, քանի որ նրա ընկերները տարիքով մեծ էին
    Գյումրիում դերասանը սովորել է նկարչական ու երաժշտական դպրոցներում, միաժամանակ հաճախել է թատերական ինքնագործ խմբակ: 1945-46 թթ. սովորել է Մռավյանի անվան թատրոնին կից ստուդիայում: Ավարտելուց հետո ընդգրկվել է նույն թատրոնի հիմնական խմբում: Այս թատրոնում Մհերը խաղացել է տասնյակից ավելի մեծ ու փոքր դերեր` ցուցաբերելով իր տարիքին անհամապատասխան վարպետություն: 1959թ. ռեժիսոր Համասի Մարտիրոսյանը նրան հրավիրեց նկարահանվելու «01-99» կարճամետրաժ ֆիլմում։ Մհերի ստեղծած կերպարը այդ ֆիլմում հանդիսատեսը չի մոռանում մինչ օրս: Բարձր մասնագիտացումը, կերպարին ազգային դիմագիծ հաղորդելու կարողությունը, էկրանի ճշմարիտ զգացողությունն ու շատ այլ հատկանիշներ Մհեր Մկրտչյանին հնարավորություն տվեցին դառնալու կինոարվեստի ամենաինքնատիպ դերասաններից մեկը: Հայկական և սովետական կինոյում կոմիկ դերեր խաղացող դերասանը երազում էր, որ կինոյում իրեն կվստահեն դրամատիկական և գլխավոր դեր. չէ՞ որ թատրոնում նա արդեն վաղուց մարմնավորում էր Օթելլոյին:
    Նրան ճանաչում, սիրում և գնահատում էին բոլորը: Ամենուր մոտենում էին, բարևում և ջերմ խոսքեր ասում: Դերասանը կատակում էր, թե շուտով իրեն ո´չ փաստաթղթեր պետք կգան, ո´չ գումար. առանց այդ էլ բոլորն իրեն ճանաչում են: Սակայն Ֆրունզիկ Մկրտչյանին այլ բան էր պետք երջանկության համար: Նրան սիրում էին բոլորը, բայց դա բավական չէր. նրան միայն մեկի սերն էր պետք, որ այդպես էլ չգտավ: Նրա անձնական կյանքը ողբերգական ընթացք ունեցավ…
    Արտաքին թերությունները երբեք հանգիստ չեն տվել նրան: Մեծ ճանաչում և փառք վայելող դերասանը կարծում էր, որ հասարակությունը սիրում է նրա խաղացած դերերը, ոչ թե իրեն։ Եվ ահա նրա կյանքում հայտնվեց Ջուլիան: Դերասանի առաջին և ամենամեծ սերը նրան երջանկություն բերեց. Ջուլիան իրեն ընդունում էր այնպիսին, ինչպիսին կա, և դա երջանկացնում էր դերասանին: Սակայն կյանքն այս անգամ էլ բարեհաճ չգտնվեց Ֆրունզիկի նկատմամբ: Ջուլիայի եղբայրները կտրականապես դեմ էին նրանց միությանն ու ուժով ամուսնացրին իրենց քրոջը ուրիշի հետ: Սա մեծ հարված էր դերասանին: Մոտ մեկ տարի ծանր հոգեվիճակում գտնվելուց հետո նա հանդիպեց Դոնարային, ով կարողացավ նրան շեղել իր ցավերից: Սիրահարված դերասանն անգամ չէր էլ նկատում սիրելիի վարքագծի տարօրինակ դրսևորումները: Ֆրունզիկն իսկապես երջանիկ էր, երբ ծնվեց դուստրը, բայց ամուսնությունն աստիճանաբար անկում էր ապրում: Դոնարան ամեն օր խանդի տեսարաններ էր սարքում և վիճում ամուսնու հետ: Կնոջ հիստերիաները խոցում էին դերասանին, ով փրկություն էր գտնում նկարահանումների ժամանակ և թատրոնում ու այլևս չէր շտապում տուն: Մի քանի տարի անց ծնվեց Ֆրունզիկի և Դոնարայի երկրորդ զավակը, սակայն Դոնարայի վիճակը ավելի վատացավ: Սրան հաջորդող երեք տարիներն իսկական քաոս էին դերասանի համար: Նա սկսում է զբաղվել երկու երեխաների խնամքով հետին պլան մղելով թատրոնն ու կինոն:
    Երեք տարի անց նա ռեժիսոր Գեորգի Դանելիայի կողմից հրավեր է ստանում` «Միմինոյում» մարմնավորելու գլխավոր հերոսին: Մոսֆիլմի նկարահանած ֆիլմում գլխավոր հերոսին մարմնավորելը պետք է որ երջանկացներ դերասանին։ Սակայն նույնիսկ երազած դերը չէր շեղում Ֆրունզիկին մռայլ մտքերից. նա շարունակ մտածում էր առանց մայր մնացած երկու երեխաների, հոգեբուժարանում գտնվող կնոջ մասին: Հենց այս հոգեվիճակում էլ նրան օգնության հասավ ալկոհոլը: Վերջինս սկսել էր հաճախ հարբած գալ նկարահանման հրապարակ, և ռեժիսոր Գեորգի Դանելիանը նրան երկընտրանքի առաջ կանգնեցրեց. կա´մ ալկոհոլը, կա´մ աշխատանքը: «Միմինոն» անհավանական փառք է բերում Ֆրունզիկին: Սակայն մարդիկ չէին նկատում նրա ողբերգությունը: Դերասանի շարունակական մռայլությունը վերագրում էին նրա զբաղվածությանն ու հոգնածությանը: 70-ականների վերջին Ֆրունզիկ Մկրտչյանն ի վերջո ուրախանալու առիթ ունեցավ. դուստրը Նունեն, սիրահարվեց, ամուսնացավ և մեկնեց Արգենտինա:
    Դերասանն ապագայի համար մեծ հույսեր էր կապում որդու հետ: Այս դեպքում էլ կյանքը դաժան գտնվեց. տղայի մեջ աստիճանաբար նկատվեցին հուզական անհավասարակշռության նախանշաններ. բժիշկներն ախտորոշեցին, որ Վահագնը հոգեկան խանգարում ունի` մորից ժառանգած:
    57 տարեկանում Ֆրունզիկը ամուսնանում է Թամարա Հովհաննիսյանի հետ: Թվում էր` ամեն ինչ կարգավորվում է. Ֆրունզիկը վերագտել էր ընտանեկան ջերմությունն ու հանգստությունը: Սակայն այս ամուսնությունն էլ երջանկություն չբերեց նրան:
    Կյանքը Ֆրունզիկ Մկրտչյանին ևս մեկ սարսափելի անակնկալ էր պատրաստել. 88 թվականի երկրաշարժի ժամանակ փլվեց Գյումրու նրա տունը, իսկ օրեր անց էլ նա իմացավ, որ Արգենտինայում ավտովթարից 39 տարեկանում մահացել է դուստրը: Դերասանը չկարողացավ հաղթահարել այս հարվածը: Կյանքի վերջին տարիներին Ֆրունզիկ Մկրտչյանը դուրս չի գալիս ծանր դեպրեսիայից: Խնդիրները հաղթահարել չի կարողանում օգնել անգամ կինը, և նրանք ամուսնալուծվում են:
    1993թ. աշնանը Ֆրունզիկ Մկրտչյանը վերջին անգամ բեմ բարձրացավ` իր սեփական թատրոնի բեմը: Նա խաղաց իր բեմադրած «Հացթուխի կինը», որտեղ մարմնավորում էր հացթուխին և խաղում իր կյանքի ամենաիրական դերը: Դերասանը բեմում գոռում էր, լացում. դա խաղ չէր, դա նրա հոգու ցավն էր…
    Նույն թվականի դեկտեմբերին Ֆրունզիկը որդուն տարավ Ֆրանսիա` բուժելու հույսով, սակայն բժիշկների ախտորոշումը վերջնականապես ծնկի բերեց նրան. որդին հոգեկան ժառանգական խնդիրներ ուներ, և դա անբուժելի էր: Մեծ դերասանն ուզում էր մահանալ, ապրելու համար էլ պատճառ չուներ: Մահվանից ժամեր առաջ նա եղբորը խնդրել էր նկարահանել ֆիլմ, որտեղ շրջապատում բոլորը խելագար են, բայց իրեն են փորձում համոզել, թե ինքն է խելագար… Նույն օրը երեկոյան Ֆրունզիկ Մկրտչյանը մահացավ:

  10. Գրառմանը 3 հոգի շնորհակալություն են հայտնել.


  11. #16
    Մոդերատոր Մարիամ Սարգսյան.-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    17.09.2018
    Գրառումներ
    1,021
    Հեղինակության աստիճան
    22363
    Մեջբերում Հռիփսիմե Հարությունյան-ի խոսքերից Նայել գրառումը
    Հիրավի մեծ է Մհեր Մկրտչյանի ավանդը կինոարվեստում, նրա տաղանդը անզուգական է, նրա բեմական կերպարը` անթերի... Մեծ վարպետ, ով իր հոգու ցավը թաքցրեց հանդիսատեսից...
    Гениальный комик с выдающимся носом и печальными глазами - Фрунзик Мкртчян. Его обожал весь Советский Союз, а в родной Армении артиста буквально носили на руках. Но только самые близкие люди знали, какие переживания рвут на части его душу.
    Главной мечтой в биографии детства будущего актера был велосипед, но родители не могли позволить себе такой дорогой покупки. А когда Фрунзик подрос, нужда стала еще острее, потому что его отца арестовали и отправили в ссылку в Сибирь.
    Велосипед стал для Фрунзика Мкртчяна символом счастливого беззаботного детства, которого он был лишен. Когда у него появились свои дети, он чуть ли не на каждый праздник пытался подарить им по велосипеду - так ему хотелось осуществить несбывшуюся мечту того маленького мальчика, которым когда-то был он.
    Автор:Наталья Сердцева(из очерка Натальи Сердцевой''Фрунзик Мкртчян- биография,жизнь:смех сквозь слёзы.'')

    250px-Mkrtchan.jpg

  12. Գրառմանը 3 հոգի շնորհակալություն են հայտնել.


  13. #17
    Մոդերատոր
    Գրանցման ամսաթիվ
    20.02.2018
    Հասցե
    ք. Վանաձոր
    Գրառումներ
    577
    Հեղինակության աստիճան
    15772
    «Կյանք և կռիվ»
    Սա Մհեր և Ալբերտ Մկրտչյանների հետնորդի առաջին ֆիլմն էր հայկական կինոշուկայում, սակայն բոլորը փաստեցին, որ ռեժիսորական, օպերատորական, նկարչական, սցենարական մանրակրկիտ աշխատանքը նոր որակ էր ժամանակակակից կինոյում։ Արցախյան պատերազմին նվիրված ֆիլմում նուրբ թելով միահյուսված են հումորը, որը կյանք է տալիս կռվի ժամանակ, և դրաման՝ իր բոլոր դրսևորումներով, որ բերում է պատերազմը։

  14. Գրառմանը 3 հոգի շնորհակալություն են հայտնել.


  15. #18
    Մոդերատոր
    Գրանցման ամսաթիվ
    20.02.2018
    Հասցե
    ք. Վանաձոր
    Գրառումներ
    577
    Հեղինակության աստիճան
    15772

  16. Գրառմանը 3 հոգի շնորհակալություն են հայտնել.


  17. #19
    Ավագ մասնակից
    Գրանցման ամսաթիվ
    07.01.2018
    Գրառումներ
    1,552
    Հեղինակության աստիճան
    47247
    Հիշողություններ Մհեր Մկրտչյանի մասին

    Արդեն աշխատում էինք թատրոնում, բայց դեռ ուսանող էինք: Ես Ստեփանավանից եկա, դու՝ Լենինականից: Երկու գավառացի երիտասարդ մայրաքաղաքում: Ամեն ներկայացման մասնակցելու համար ստանում էինք տասը ռուբլի: Մի օր երկուսով ունեինք ընդամենը մի ռուբլի, հիմիկվա տասը կոպեկը: Քաղցած էինք, որոշեցինք մի բաժակ արևածաղիկ առնել, որ ուտելու պատրանքը երկարի: Թատրոնի այգում հեծնեցինք նստարանին՝ թղթե փոքրիկ տոպրակը դրինք մեջտեղ: Հիշո՞ւմ ես ինչից էինք խոսում, Ֆրունզ: Իհարկե հիշում ես՝ թատրոնից, Ստանիսլավսկուց, մեր դերասաններից, զրուցում էինք՝ աշխարհը մոռացած, քաղցը մոռացած, թատրոնով զմայլված ու հմայված… Թատրոն, դերասանություն, թատրոն, թատրոն… Խոսելը մեր արևածաղիկ չրթելը երկարացնում էր, և դա կարծեմ մեր կարծեմ մեր կախարդական օրերից էր…
    Նոր թատրոն ես սարքում: Ամեն անգամ հիշելիս ժպտում եմ: Տնաշեն, ոտից գլուխ թատրոն ես, թատրոնը քո հոգում սարքած պրծած է, էդ ի՞նչ ես տանջվում: Բա դու ափսո՞ս չես, մեխ ու տախտակով զբաղվես: Աստված քեզ ազատ է ստեղծել: Դու անսանձ ու անթամբ ձի հեծնող, քո արվեստը կաղապար չունեցող, ինքդ քեզ ինչո՞ւ ես կապանում: Թող ծառա լինի ձիդ, խրխնջա զրնգուն… մրցանակներ շահես ազգիդ համար…Ուրիշի գործով թող ուրիշը զբաղվի, բարձունքներին սովո՛ր մարդ…
    Կեսկատակ, կեսլուրջ մի համեմատություն անեմ: Ռուս երեխան կրպակից գնում է լուսանկարդ, ինքնագիր է խնդրում, վրացին քեղ համբուրելու թույլտվություն է խնդրում, ադրբեջանցին և ուզբեկը հեռվից քեզ մատով են ցույց տալիս հարևաններին, հնդիկը նայում է, ինչպես անշունչ առարկայի, առանց թույլտվության ձեռքդ բռնում, նայում է զարմացած: Հայ երեխան չի էլ մոտենում, հեռվից գոռում է. «Ֆրո՜ւնզ»:

    Սոս Սարգսյանի հուշերից

  18. Գրառմանը 2 հոգի շնորհակալություն են հայտնել.

    Hripsime Margaryan (01.04.2019), Մարիամ Սարգսյան. (31.03.2019)

  19. #20
    Մոդերատոր
    Գրանցման ամսաթիվ
    30.01.2019
    Գրառումներ
    458
    Հեղինակության աստիճան
    15760
    Սոս Սարգսյան
    Նա այն մեծությունն էր, որի առաջ պետք էր խոնհարվել:
    Մենք` հայերս, պետք է կարողանանք երջանիկ լինել մեր մեծ մարդկանցով, պետք է կարողանանք չափվել նրանցով, առավել ևս, նրանց դարձնել մեզ համար չափանիշ:
    Երջանիկ սերունդ էինք, որ ապրեցինք Մհերի հետ, աշխատեցինք միասին: Այդ սերունդը լավն էր, իսկ ինքը, իհարկե, ամենալավն էր:

    Խորեն Աբրահամյան
    Նրա կարողությունների ներկապանակը, շնհորքի ամպլիտուդան շատ մեծ էր` ամենազավեշտականներից մինչև ամենաողբերգականը: Երբեք հենց այնպես բեմ դուրս չէր գալիս: Կյանքի առաջին շրջանում նա տարիներով ոչինչ չխաղաց: Ոչ թե այն բանի համար, որ չէր ուզում, կամ ծուլանում էր, այլ հարմար բան չէր գտնում: Եվ վերջում իր թատրոնում բեմադրեց «Հացթուխի կինը», որն էլ եղավ նրա կարապի երգը:

  20. Գրառմանը 2 հոգի շնորհակալություն են հայտնել.

    Hripsime Margaryan (01.04.2019), Մարիամ Սարգսյան. (31.03.2019)

Էջ 2 3-ից ԱռաջինԱռաջին 123 ՎերջինըՎերջինը

Թեմայի մասին

Այս թեման նայող անդամներ

Այս պահին թեմայում են 1 հոգի. (0 անդամ և 1 հյուր)

Համանման թեմաներ

  1. Մհեր Մկրտչյան
    Հեղինակ՝ Լիլիթ, բաժին` Կինո, թատրոն
    Գրառումներ: 7
    Վերջինը: 07.07.2011, 19:55

Թեմայի պիտակներ

Էջանիշներ

Էջանիշներ

Ձեր իրավունքները բաժնում

  • Դուք չեք կարող նոր թեմաներ ստեղծել
  • Դուք չեք կարող պատասխանել
  • Դուք չեք կարող կցորդներ տեղադրել
  • Դուք չեք կարող խմբագրել ձեր գրառումները
  •