+ Կատարել գրառում
Ցույց են տրվում 1 համարից մինչև 6 համարի արդյունքները՝ ընդհանուր 6 հատից

Թեմա: Սիրո դրսևորման ձևերը Հովհաննես Շիրազի պոեզիայում

  1. #1
    Մասնակից
    Գրանցման ամսաթիվ
    30.05.2019
    Գրառումներ
    30
    Հեղինակության աստիճան
    0

    Սիրո դրսևորման ձևերը Հովհաննես Շիրազի պոեզիայում

    1930-ական թթվականներին հայ գրականության մեջ ծագեց աշխույժ հետաքրքրություն Լենինականի տեքտսիլի բանվոր Հովհաննես Կարապետյանի նկատմամբ, ով գրում էր գրավիչ բանաստեղծություններ, հյուսում ազդեցիկ մեղեդիներ: Նրա երկերը ժամանակի ընթացքում նվաճում են ընթերցողների լայն շրջան, ինչը պայմանավորված էր բանաստեղծության ներքին բովանդակությամբ և ձևի յուրահատկությամբ, որոնք նրբորեն բերում էին հայ նորագույն բանաստեղծության համար կենսականորեն անհրաժեշտ մի շարք նրբություններ: Նա բերում էր մերժված թեմանների մի ամբողջ խումբ՝ մայր,բնություն, հայրենի եզերք, վերականգնում հավերժական թեմաների տեղը նորագույն բանաստեղծության մեջ: Մինչդեռ որոշ քննադատներ պնդում էին, որ Շիրազի բանաստեղծությունները աղքատ են հասարակական բովանդակությամբ, կտրված են տեղից ու ժամանակից, որ նա ինչ-որ չափով կրկնում է արևելյան պոեզիայի ավանդները, մաշված թեմաները, վարդի ու բլբուլի հինավուրց մոտիվները :
    Վարար ու բռնկուն սիրո երգը Շիրազի քնարերգության ոգին է: Նա հյուսեց ‹‹ Սիա-մանթո և Խջեզարե››, ‹‹Սիրանամե››, ‹‹Լեյլի և Մեջնունը-սիրո աստղերը›› պոեմները, ‹‹Քնար սիրապատումի›› քառյակների շարքը և այլ քերթվածներ:
    Շիրազի սիրերգությանը բնորոշ է սիրո բուռն ու ինքնամոռաց ապրումը, անմնացորդ նվիրումը՝ հանուն սիրելի կնոջ, հանուն նրա գեղեցկության.

  2. Գրառմանը 3 հոգի շնորհակալություն են հայտնել.

    Hripsime Margaryan (Երեկ), Nelli Antonyan (Երեկ), Անուշ Ղալայան (Երեկ)

  3. #2
    Մասնակից
    Գրանցման ամսաթիվ
    30.05.2019
    Գրառումներ
    30
    Հեղինակության աստիճան
    0
    Էն գլխից են կանայք իմ երազներն հուզել,
    Կնոջ շունչն է պահում տիեզերքը կանաչ
    Անգամ Նարեկացին կնոջն է երազել՝
    Սիրո մոմ վառելով աստվածամոր առաջ:

    Կինն, առաջին անգամ կինն է առաջ եկել,
    Աշխարհ բերել կյանքը բազմախորհուրդ ու խոր,
    Դրանից եմ կնոջ քար-ոտքերն ընկել,
    Որպես Նարեկացին՝ ոտքերն աստվածամոր...

    ... Բայց թե տեսած լիներ կյանքում նա գեթ մի կին՝
    Կին չէր թվա երբեք աստվածամայրն աչքին....
    Նորից պիտի վանքում ճգնավորվեր մենակ,
    Որպես լուսնականթեղն՝ անանց մի ամպի տակ։

  4. Գրառմանը 2 հոգի շնորհակալություն են հայտնել.

    Hripsime Margaryan (Երեկ), Nelli Antonyan (Երեկ)

  5. #3
    Մասնակից
    Գրանցման ամսաթիվ
    30.05.2019
    Գրառումներ
    30
    Հեղինակության աստիճան
    0
    Շիրազը հասնում է սիրո հավերժության ըմբռնմանը և սիրո աստվածացմանը: Նա միջնադարյան տաղերգուների աշխարհասիրական նվիրումներով սրբացնում ու աստվածացնում է սերը.

    Հնչեց մեղեդին զանգերի լռած,-
    Հավատս դու ես, ես ու՞մ աղոթեմ:
    Իմ սեր, մի մնա ինձնից խռոված,
    Ե՛կ, բանամ կուրծքդ՝ վանքս լուսեղեն:

    Ե՛կ, բանամ վանքս ոչ մի ուխտավոր
    Այնպես հավատով չի աղոթելու,
    Ինչպես որ ես եմ կրծքիդ լուսավոր,
    Մարմար խորանում իմ սերը լալու ...

  6. Գրառմանը 4 հոգի շնորհակալություն են հայտնել.

    Hripsime Margaryan (Երեկ), Nelli Antonyan (Երեկ), Անուշ Ղալայան (Երեկ), Մարգարյան Նաիրա (11.06.2019)

  7. #4
    Ավագ մասնակից
    Գրանցման ամսաթիվ
    07.01.2018
    Գրառումներ
    1,544
    Հեղինակության աստիճան
    45151
    Հովհաննես Շիրազ – Սիրո հիասթափություն


    Պատանի սիրտս բաժակ էր բյուրեղ,
    Որ լցվեց մի օր գինով աչքերիդ,
    Ու ես այն գինով հարբած խելահեղ
    Քո ոտքերն ընկա ու դարձա գերիդ:
    Բայց դու փշրեցիր իմ սիրտը մատաղ,
    Ա՜խ դու փշրեցիր գավաթն իմ սրտի,
    Թափվեց իմ գինին… արյունաշաղախ,
    Ու ցնդեց պատրանքն իմ կույր կարոտի, –
    Բացվեցին սրտիս աչքերը բոլոր,
    Անցավ խելահեղ գինովությունս,
    Կուչ եկավ խաբված իմ սիրտը մոլոր,
    Ամաչեց, որ քեզ նմանն էր բույնս:
    Դու ցոփ գինետան մի բաժակ էիր,
    Սիրույս գինին էր աչքերս կապում,
    Ա’խ, ինչ լավ եղավ , որ փշրվեցիր,
    Քանզի քեզ այժմ քեզնով եմ չափում,
    Քեզնով, ինչպես լուսինը՝ լուսնով,
    Որ լուսացել էր սիրույս արևով,
    Քեզնով եմ չափում, ոչ թե ցնորքով սիրահառաչ,
    Որ իմ կույր սիրով աչքերս էր կապում,
    Ինձ ծունկի բերում, ինչպես սիրատանջ,
    Խաբված աստծուն՝ սատանի առաջ…
    Ա՜խ արևն էլ է երբեմն խաբվում՝
    Մեռած լուսնյակին իր լույսով չափում։

  8. Գրառմանը 4 հոգի շնորհակալություն են հայտնել.

    Hripsime Margaryan (Երեկ), Nelli Antonyan (Երեկ), Անուշ Ղալայան (Երեկ), Արեւ (12.06.2019)

  9. #5
    Մասնակից
    Գրանցման ամսաթիվ
    30.05.2019
    Գրառումներ
    30
    Հեղինակության աստիճան
    0
    Սերը Հովհաննես Շիրազի բանաստեղծության ներքին բաղադրիչն է: Նրա տարերքը դառնում է անձնական սերը, ինքնանվիրաբերումը, և այս իմաստով նա յուրովի շարունակում է մարդասիրության ավանդները՝ գեղանկարելով աշխարհի համար մեղմիկ այրվող մի քնարական հերոս: Այս սերը մարմնավորվում է բազում ձևերով, մանրամասներով: Բանաստեղծն աշխարհին նայում է սիրո լույսի տակ, սիրո արցունքի միջով.
    Գարունն արևով ժպտաց արևին,
    Ամենուր վառվեց զմրուխտը գարնան,
    Իմ դուռն էլ բացեց գարունը կրկին,
    Բայց սիրտս այնպես ողջունեց նրան.
    -Գարու՛ն, արևդ տար աշխարհներին,
    Ինձ մի մանուշակ թող մնա միայն….

  10. Գրառմանը 3 հոգի շնորհակալություն են հայտնել.

    Hripsime Margaryan (Երեկ), Nelli Antonyan (Երեկ), Անուշ Ղալայան (Երեկ)

  11. #6
    Մոդերատոր
    Գրանցման ամսաթիվ
    26.03.2017
    Գրառումներ
    462
    Հեղինակության աստիճան
    1417
    Հարգելի Արև Ձեզ հաջողություն եմ մաղթում

    https://www.youtube.com/watch?v=vt7Lohxrd6E

  12. Գրառմանը 3 հոգի շնորհակալություն են հայտնել.

    Hripsime Margaryan (Երեկ), Nelli Antonyan (Երեկ), Արեւ (Երեկ)

+ Կատարել գրառում

Թեմայի մասին

Այս թեման նայող անդամներ

Այս պահին թեմայում են 1 հոգի. (0 անդամ և 1 հյուր)

Էջանիշներ

Էջանիշներ

Ձեր իրավունքները բաժնում

  • Դուք չեք կարող նոր թեմաներ ստեղծել
  • Դուք կարող եք պատասխանել գրառումներին
  • Դուք չեք կարող կցորդներ տեղադրել
  • Դուք կարող եք խմբագրել ձեր գրառումները
  •