+ Կատարել գրառում
Էջ 10 10-ից ԱռաջինԱռաջին ... 8910
Ցույց են տրվում 91 համարից մինչև 95 համարի արդյունքները՝ ընդհանուր 95 հատից

Թեմա: Ուսումնական և արտածրագրային (ազգագրական) նյութերի ուսուցման զուգադրումը և մատուցումը

  1. #91
    Սկսնակ մասնակից
    Գրանցման ամսաթիվ
    19.05.2019
    Գրառումներ
    21
    Հեղինակության աստիճան
    0
    Մեջբերում Կարինե Զիլֆիմյան-ի խոսքերից Նայել գրառումը
    Զարդանախշերի սիմվոլիկան հայկական գործվածքներում:
    Կենդանական և բուսական զարդանախշեր


    ԿԵՆԴԱՆԱՆԱԽՇԵՐ: Եղջերանախշ: Բխում է խոյի պաշտամունքից: Կապվում է ջրի, լուսնի (լուսնեղջյուրի) պաշտամունքների հետ: Լուսինը խորհրդանշում է խոնավությունը, ուստի եղջերանախշը ներկայացնում է ջրային տարերքը՝ առատութունը, արգասավորությունը:
    Օձանախշ: Օձանախշ ունեցող գորգերը կոչվում էին վիշապագորգ, օձակարպետ (վիշապ բառը նույնացվում է պտտահողմի, անձրևահողմի հետ): Վիշապ-օձը միաժամանակ ջրարգել և ջրատու է, մեռնող-հառնող էություն, արական ուժի խորհրդանիշը, միջնորդ է վերին և ստորին աշխարհների միջև: Խորհրդանշում է մայրությունն ու տղաբերքը, բերքատվությունը, առնչվում է պտղաբերությունն ապահոող երեք գործոնների՝ հողի, ջրի և արևի (կրակի) հետ:
    Թռչնանախշ: Առնչվում է երկնքի հետ, խորհրդանշում է բեղմնավորումը: Աքաղաղը խորհրդանշում է արև-լույսը, հառնումը, վերարտադրումը, սերնդաշարունակությունը:

    ԲՈՒՍԱՆԱԽՇԵՐ: Բուսանախշերը հիմնականում պատկերվում էին կանանց գոգնոցներին, գոտու, գլխի հարդարանքների վրա: Բուսանախշերին առնչվում էր մայր աստվածուհիների պաշտամունքը:
    Ծառանախշ: Առնչվում է կենաց ծառի հետ, խորհրդանշում է ծլարձակումը, պտղաբերումը, աճի շարունակականությունը: Կնոջ իմաստակիրն է (նույնանում է հողի հետ, որը, ինչպես կինը, կյանքի աղբյուրն է): Գոտիների զարդանախշերում ներկայացվում էին սափորներից դուրս եկող ծառապատկերներ (սափորը կինն է, ծառը՝ զավակը): Տիեզերկան ծառի այլաձևությունն է եկեղեցին՝ գմբեթ, խորան, սյուն:
    Ծաղկանախշ: Խորհրդանշում է հավերժ երիտասարդությունը (հիշենք «ծաղիկ հասակ», «զույգ ծաղիկ» արտահայտությունները), աճը և պտղաբերումը:


    Կցորդ 10725 Կցորդ 10726 Կցորդ 10727 Կցորդ 10728 Կցորդ 10729
    Վերևում խոսվում է եղջերանախշի և թռչնանախշի մասին: Հետաքրքիր ժողովրդագրական տեղեկություններ կարելի է հաղորդել աշակերտներին կենդանապաշտության և թռչնապաշտության հետ կապված հավատալիքների և ծիսական գործողությունների մասին:
    Պաշտամունքի առարկա եղել են և՛ ընտանի, և՛ վայրի կենդանիները, անգամ առասպելական կենդանիները: Ընտանի կենդանիներից սրբազան էր համարվում ցուլը, որի սպիտակը Հայաստանի յոթ մեհյանների առաջնակարգ զոհն էր: Այն կապվում էր ծովային առասպելական ցլի հետ: Հայերը հավատում էին, որ ծովացուլը ծնվել է ընտանի կովից, պայը՝ մարդուց: Տոնակատարությունների ժամանակ ցլին հագցնում էին ծիրանի և եղջյուրները զարդարում նարոտով: Ցլի հետ դիցարաններին էին ընծայվում սպիտակ ձին ու ջորին: Զրույցներում պատմում էին իշացուլի, ձիացուլի, մարդաձիու մասին: Դիցարանների զոհ էր նաև սպիտակ նոխազը:
    Թռչնապաշտության պատճառը, ինչպես կենդանիների դեպքում, թռչունների օգտակարությունն էր: Սրբազան թռչուններ էին համարվում ծիծեռնակը՝ գարնան ավետաբերը, որը կապվում էր կանաչ հասկի գաղափարի հետ, սարյակը՝ որպես միջատներ ոչնչացնող, արագիլն ու կռունկը, որոնք կապվում են երկրագործական պաշտամունքի հետ: Թռչնապաշտությունը տեղի է տվել հավահմայության մոլի սովորույթների: Հայոց կենցաղում առանձնակի դեր էր կատարում աքաղաղը. նա և՛ ավետող էև, և՛ չարագուշակ: Հավատում էին, որ եթե աքաղաղը կանչեր տան շեմին, հյուր կգար, տարաժամին կանչելը դժբախտություն էր գուշում, ուստի այն կանխելու համար նրան մորթում էին: Աքլորի պես կանչող հավին մորթում էին՝ նախապես երդիկից ցած գցելով: Եթե այն դեպի թոնիրը գնար, վատ նշան էր, եթե դեպի դուռը՝ լավ նշան: Վանքերին նվիրաբերում էին սև աքաղաղներ: Սև հավն ու աքլորը հմայության առարկա էին: Քառասունքը լրացրած նորածնին լողացնում էին սև հավի կճեպով, անշունչ նորածնին սև հավի միջոցով շունչ էին հաղորդում, սև հավի արյունը որպես փորացավի դեղ էին գործածում: Սև աքլորը միաժամանակ չարահալած էր և կործանիչ: Նա տեսնում էր հիվանդության ոգիներին, հալածում գիշերվա խավարը, բայց նրանց հետ կապված լինելով՝ կարող էր կործանել աշխարհը: Քանի որ տունը դիտվում էր որպես աշխարհի կենտրոն կամ մանրատիեզերք, աքլորի՝ տան կտուրին կանգնելը դիտվում էր իբրև աշխարհն ավերելու վտանգ:

  2. Գրառմանը 2 հոգի շնորհակալություն են հայտնել.

    Nelli Antonyan (Երեկ), Կարինե Զիլֆիմյան (19.07.2019)

  3. #92
    Սկսնակ մասնակից
    Գրանցման ամսաթիվ
    19.05.2019
    Գրառումներ
    21
    Հեղինակության աստիճան
    0
    Բուսաշխարհի պաշտամունքը կապվում է առաջին տաճարի ծագման հետ, որը փչակավոր ծառ էր, ուր պահվում էր սրբազան ֆետիշը: Հետևաբար բույսերը ևս դարձել էին պաշտամունքի առարկա: Դրանց վերագրվում էին բուժիչ և բեղմնավորող հատկություն: Առանձնապես սուրբ էին համարվում սոսին, ուռենին, բարդին, մասրենին, կեչին: Դրանց առաջ մոմ էին վառում, խունկ ծխում, աքաղաղ կամ ոչխար մատաղ անում, համբուրում, սողալով անցնում ճեղքված բների միջով, նիհար երեխաներին անցկացնում խոռոչների միջով՝ չար ոգիների ազդեցությունից հեռու պահելու համար: Հավատում էին, որ սուրբ ծառերի վրա երկնքից լույս է իջնում կամ դրանց մեջ սրբեր են ապրում: Ծառերին բուժիչ հատկություն էր վերագրվում: Դրա համար հագուստից մի կտոր կտրում էին ու փաթաթում կամ մեխում ծառին, ձեռնափայտն էին թողնում ծառի տակ, ծառի խեժը քսում էին մարմնին. այդպես հիվանդությունը փոխանցում էի ծառին: Ծառի չորանալուց հետո շարունակում էին այն պաշտել՝ փայտը որպես դեղ կամ ճրագացու օգտագործելով: Մեղք էր համարվում սուրբ ծառերը կտրելը կամ ճյուղերը կոտրելը: Հավատում էին, որ ծառերը պատժում են ոճրագործին , և պատիժը հասնում է նաև ընտանիքի մյուս անդամներին: Մեծ է եղել հատկապես սոսու դերը հին հայերի հավատալիքների մեջ: Սոսու տերևներով քրմերը գուշակություններ էին անում: Ուռենու տակ պառկեցնում էին ընկնավորներին, և եթե սրանք ծառի տակ քնում էին, հավատում էին, որ բուժվել են (հիշենք Նար-Դոսի «Սաքուլն ուխտ գնաց» նովելը): Բարդին պաշտվում էր հատկապես կանանց կողմից: Աղջիկներն իրենց մազակապերից կապում էին ծառի բնին, որ իրենց բախտը բացվի, ամուլ կանայք մեջքի գոտին էին կապում, որ զավակ ունենան, պառավները հին լաչակի ծվենն էին կապում ճյուղերից, որ թոռ ունենան: Կեչու չոր ճյուղերն այրում էին, մոխիրը մաղում, յուղով շաղախում և դրանով բուժում մի քանի հիվանդություն: Կեչու կեղևից հմայիլ էին սարքում, նավթի փող չունեցող աղքատ ընտանիքները դրանից ճրագ էին վառում:
    Բույսերի թագավոր համարվում էր լոշտակը, որին շնչավոր մարդ էին համարում, իսկ դրա արմատներին ու պըտուղներին կախարդական զորություն էին վերագրում. հավատում էին, որ դրանք մարդկանց իմաստնություն և զորություն էին տալիս, բուժում հիվանդություններ: Լոշտակը քաղում էին միայն մայիսին՝ աղոթքներ արտասանելով, իսկ արմատով հանելիս զայրույթը մեղմելու համար հավ կամ ուլ էին կապում բույսին, որ նրա վրա թափվի բույսի զայրույթը: Մասրենին և փշենին ամրացնում էին տան դռներին՝ չար ազդեցությունից զերծ մնալու համար: Նույն նպատակով պարտեզում աճեցնում էին փռշնի ծառը, բռինչի թուփը: Սրբացվում էր նաև գազ բույսը, որը կապվում էր Ս. Սարգսի անվան հետ: Գազի բնի և ճյուղերի՝ մեղրի նման մածուցիկ նյութը ուտում էին պասին՝ որպես պասավուր յուղ: Ասում էին, որ արյունածաղիկ բույսն առաջացել է Վարդանանց նահատակների արյունից: Այն քաղում էին, չորացնում և ցանում տան շեմին ու թոնրի շուրջը:
    Կային նախապաշարումներ՝ կապված բույսերի պաշտամունքի հետ: Կանայք իշակաթնուկ էին դնում կովերի ու ոչխարներ մեջքին, որ առատ կաթ ունենան: Սոխի ու սխտորի կճեպը չէին վառում, որ չհիվանդանային: Սիրի-սիրի եռատերև բույսով աղջիկները գուշակություններ էին անում: Բույսերի պաշտամունքին էր նվիրված Ծաղկազարդ տոնը:

  4. Գրառմանը 3 հոգի շնորհակալություն են հայտնել.


  5. #93
    Ավագ մասնակից Կարինե Զիլֆիմյան-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    27.11.2018
    Գրառումներ
    167
    Հեղինակության աստիճան
    7208
    Ազգագրական նյութի հաղորդումը Հ. Թումանյանի «Անուշ» պոեմն ուսումնասիրելիս

    XI դասարանում Հ. Թումանյանի «Անուշ» պոեմն անցնելիս առանձին ժամ եմ հատկացնում ազգագրական (լրացուցիչ) նյութ հաղորդելու համար: Անդրադառնում եմ մասնավորապես Համբարձման տոնակատարությանն ու հավատալիքներին, հարսանեկան ծեսերում դիմավորման-ընդունելության սովորույթներին: Դասը վարում եմ «խճանկար» մեթոդով, օգտագործում եմ «բանալի բառեր», «փոխադարձ բացատրություն» մեթոդական հնարները:
    Դասարանը բաժանվում է 4 խմբի, որոնցից «Ա» խումբը ընթերցելու է (կամ անգիր է ներկայացնելու) հատվածներ պոեմից, «Բ» խումբը բացատրելու է Համբարձման տոնակատարությունը, «Գ» խումբը՝ հարսանեկան ծեսերում կոխի ու գիլաշի սովորույթները, «Դ» խումբը՝ Համբարձման գիշերվա հավատալիքները:
    Բանալի բառեր: Խթանման փուլում առաջարկում եմ բոլոր խմբերին 3 բանալի բառ դուրս բերել «Անուշ» պոեմից: Տալիս եմ 1 րոպե և վերջում ինքս եմ գրատախտակին գրում «գիշեր, ադաթ, մուրազ» բառերը: Յուրաքանչյուր խումբը մեկնաբանում է իր գրած բառերը, վեր ենք հանում բոլոր խմբերի գրած բառերի ընդհանրություններն ու տարբերությունները: Իմ գրած բառերը ոչ թե ինքս եմ մեկնաբանում, այլ ուղղորդող հարցերով հասկացնել եմ տալիս աշակերտներին դրանց առնչությունը գաղափարական հենքին, ավելացնում, որ դրանք այլ նշանակություն էլ ունեն, բայց թողնում եմ առկախ՝ առանց բացատրելու: Ապա խմբերին բաժանում եմ նյութերը՝ վերոնշյալ հերթականությամբ, տալիս եմ 5-6 րոպե՝ նյութերին ծանոթանալու համար:
    Իմաստի ընկալման փուլում «Ա» խմբին առաջարկում եմ անգիր ներկայացնել պոեմի նախերգանքն ու վերջերգը (դրանց դերի ու արտահայտած իմաստի մասին խոսվում է նախորդ ժամերին՝ պոեմի քննարկման ժամանակ): Ուշադրություն եմ դարձնում, որ պոեմի և՛ սկզբում, և՛ վերջում խոսվում է Համբարձման գիշերվա մասին: Հասկանալու համար, թե ինչ է դա նշանակում, և ինչ դեր է կատարել Համբարձման գիշերը ժողովրդական մտապատկերում, առաջարկում եմ «Դ» խմբին ներկայացնել Համբարձման գիշերվա հավատալիքներն ու հմայական գործողությունները, որից հետո դասարանին ուղղորդող հարցերով մղում եմ հասկանալու «գիշեր» և «մուրազ» բառերի առանձնացումը և դերը պոեմում: Հաջորդ քայլով «Ա» խումբը հատվածաբար ներկայացնում է պոեմի VI և X գլուխները, իսկ «Բ» խմբին առաջարկում եմ ներկայացնել Համբարձման ջրահավաքի ծեսը, ապա PowerPoint ծրագրով ցուցադրելով համապատասխան նկարները՝ ինքս հավելումներ եմ կատարում՝ բացատրելով խորհրդանիշ առարկաների իմաստը: XI գլխի հատվածային ընթերցումից հետո «Բ» խումբը ներկայացնում է վիճակի խաղը: Դարձյալ PowerPoint ծրագրով ներկայացնում եմ վիճակի խաղիկներ՝ բացատրելով դրանց բովանդակությունը և կատարած դերը: Պոեմի XII գլխի հատվածային ընթերցումից հետո «Գ» խումբը ներկայացնում է հարսանյաց ծեսերում հարսի և փեսայի տան դիմաց կոխի ու գիլաշի ծիսական սովորույթները, բացատրում իմաստն ու ակունքները: Յուրաքանչյուր անգամ պոեմից հատվածների և տոնածիսական համապատասխան գործողությունների համադրումը հանգեցվում է կերպարների վերլուծությանը, հոգեվիճակի պատճառաբանմանը, գործողությունների շարժառիթին: Այսպիսով՝ կատարվում է կերպարի պատճառաբանված վերլուծություն, կերպարները դիտվում են նկարագրվող ժամանակի մեջ: Անդրադարձ է կատարվում գրատախտակին գրված բանալի բառերին. բացատրվում է նաև «ադաթ» բառի դերը նկարագրվող իրադարձությունների համատեքստում, բառը դիտվում է պոեմի գաղափարը վեր հանելիս, ժողովրդական վարքուբարքը ըմբռնելի դարձնելիս: Առաջարկվում է գրել «ադաթ» բառի հոմանիշները, ուշադրություն է դարձվում դրանց կիրառական նշանակությանը: Մեկնաբանություններից հետո աշակերտների համար դյուրին է դառնում բանալի բառերը հասկանալը ոչ միայն երկի գաղափարական բովանդակության, այլև ժողովրդական աշխարհատեսությունն ընկալելու հարցում:
    Քանի որ կիրառման փուլը ժամանակի սղության պատճառով հնարավոր չէ դասարանում կատարել, հանձնարարվում է գրույթի ձևով՝ որպես տնային աշխատանք: Առաջադրվում են վերնագրեր (օրինակ՝ «Ծեսը և արդի կյանքը», «Ազգային ավանդույթների դերը ժողովրդական նիստուկացում երեկ և այսօր», «Թումանյանի հերոսները մեկ դար անց»), որոնց մասին ընտրությամբ կխոսեն աշակերտները՝ արտահայտելով սեփական կարծիքը և ցույց տալով թեմայի յուրացվածության աստիճանը:

    Ստորև կներկայացնեմ դասի ընթացքում կիրառվող ազգագրական նյութը:
    Վերջին խմբագրող՝ Կարինե Զիլֆիմյան: Երեկ, 00:19:

  6. Գրառմանը 2 հոգի շնորհակալություն են հայտնել.

    Nelli Antonyan (Երեկ), Լիա Մ (Երեկ)

  7. #94
    Ավագ մասնակից Կարինե Զիլֆիմյան-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    27.11.2018
    Գրառումներ
    167
    Հեղինակության աստիճան
    7208
    Ազգագրական նյութի հաղորդումը Հ. Թումանյանի «Անուշ» պոեմն ուսումնասիրելիս
    Համբարձման տոնակատարությունը (նյութ 1)


    Համբարձումը նշվում էր Զատկից 40 օր անց, կոչվում էր նաև Վիճակի կամ Կաթնապրի տոն (խաղում էին վիճակի խաղը, որպես մատաղ՝ կաթնապուր էին եփում ու 7 տեղ բաժանում): Թեև այն քրիստոնեական տոնացույցում Քրիոտոսի հառնելուց հետո երկրի վրա 40 օր շրջելուց հետո երկինք համբարձվելու պարբերացումն է, բայց իրականում երիտասարդությանն ու պտղաբերությանն ուղղված ժողովրդական սիրված տոն էր և կատարվում էր բնության մեջ՝ սիրո և պտղաբերության հմայական միջոցներով՝ ծաղկահավաք, ծաղկեփունջը սրբազան ջրի մեջ դնելը:
    Համբարձման տոնին աղջիկները սարերից բազմատեսակ ծաղիկներ էին հավաքում, տղաներն օգնում էին նրանց: Այդ ընթացքում 7 աղջիկ բոլորից գաղտնի գնում էին 7 աղբյուրից հավաքելու սրբազան փարչի ջուրը և ավազահատիկները (որոշ տեղերում դա անում էին ձեռքերը մեջքին կապած և ջուրն ու ծաղիկները բերանով էին առնում ու լցնում կուժը), («Անուշ», նախերգանք, 3-րդ քառատուն): Այս գործողությունն անում էին անխոս մինչև ավարտելը: Վերադառնում էին լուռ և սափորը գետնին չէին դնում: Նրանք հավատում էին, որ ողջ բնությունն իրենց է կանչում, բայց ետ չպիտի նայեին և շարունակեին հեռանալ, այլապես քար կդառնային: Վերադարձին աշխատում էին տղամարդկանց չհանդիպել, այլապես պիտի ետ դառնային, թափեին փարչի պարունակությունը և վերսկսեին աշխատանքը: Փարչը (հողը) կանացի սկիզբն էր, ջուրը՝ արական սկիզբը, թեև ջրահավաքի ծեսն առնչվում էր նաև Նար և Աստղիկ աստվածուհիներին, փարչի մեջ լցվող ծաղիկները կամ ցորենի հասկերը պտուղն էին: Այսպիսով՝ փարչն իր պարունակությամբ խորհրդանշում էր պտղաբերումը և ընտանեկան ամրությունը:
    Համբարձման առավոտյան ծաղկազարդ փարչերը պատարագի ժամանակ օրհնվում էին եկեղեցում, որից հետո աղջիկները սկսում էին երթը տնետուն: Ամենագեղեցիկ աղջկան զգեստավորում էին հարսի նման, մեջքին ու ձեռքերին ծաղկեփնջեր կապում և շրջում էին «ջան գյուլում» երգելով: Յուրաքանչյուր տան տիկնոջը «հարսը» նվիրում էր ծաղիկներ՝ տանտիկնոջ ձեռքը համբուրելով, իսկ սա բարեմաղթում էր՝ ձեռքը «հարսի» գլխին դնելով, մթերք էր տալիս և գաղտնի որևէ իր (մատանի, քորոց, ականջօղ, կոճակ՝ իր աղջկա համար) գցում փարչի մեջ: Հավաքված մթերքով աղջիկները խնջույք էին կազմակերպում:
    Լույս հինգշաբթի գիշերը ծաղկազարդ, բերանը կարմիր կտորով կապած փարչը, որ որոշ տեղերում կոչվում էր «հավգիր», երգելով ու պարելով դնում էին աստղերի տակ, որ սրանք փարչի մեջ գցված իրերի վրա տիրոջ բախտը գրեին («Անուշ», նախերգանք, 4-րդ քառատուն): Կուժը դնում էին տղաներից հեռու, որպեսզի չգողանային, քանի որ կխախտվեր վիճակի ավանդական կարգը, բացի այդ նվեր պիտի տային տղաներին՝ փարչը ետ ստանալու համար:

  8. #95
    Ավագ մասնակից Կարինե Զիլֆիմյան-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    27.11.2018
    Գրառումներ
    167
    Հեղինակության աստիճան
    7208
    Վիճակի խաղը (նյութ 2)

    Համբարձման տոնի կարևոր մասն էր կազմում վիճակի խաղը («Անուշ», X, XI գլուխներ): «Վիճակը» խաչաձև իրար կապված փայտ էր, որին հագցնում էին հարսի նման և զարդարում, կամ բարակավիզ սափորի մեջ շուռ էին տալիս փարչի պարունակությունն ու լաթերով այն տիկնիկի նմանեցնում: Համբարձման նույն կամ հաջորդ օրը (որոշ տեղերում 7 կամ 14 օր անց) հավաքվում էին առվի կամ աղբյուրի մոտ, այն ծածկում ծաղիկներով կամ տերևներով, «վիճակը» գցում ջրի մեջ: Ամենատարեց կինն այն վերցնում էր, համբուրում և փոխանցում մյուսներին, մինչև հերթը հասնում էր յոթնամյա մի աղջկա, որն էլ դառնում էր «վիճակի» փոխանորդը: Կանայք և աղջիկները բաժանվում էին երկու խմբի, բոլորում էին փարչի շուրջը, հարսին ու փարչը ծածկում կարմիր կամ անթափանց կտորով: Մի խումբը երգում էր վիճակի խաղիկ, մյուսը կրկնում՝ «ջան գյուլում»: Հարսը փարչից հանում էր որևէ առարկա (որի՝ ում պատկանելը ոչ ոք չգիտեր՝ տիրոջից բացի), և երգված խաղիկը նվիրվում էր առարկայի տիրոջը: Երգի բովանդակությունից էլ գուշակվում էր նրա բախտը: Քառյակներին լուրջ էին վերաբերվում: Դրանք հիմնականում լավատեսական էին, արտահայտում էին աղջիկների հույզերրը, սպասումները, անգամ բողոքը, երբեմն քառյակներում տեղ էր գտնում անեծքը՝ ուղղված աղջկա երջանկությունը խանգարողին: Կրոնական, միստիկ տարրերը երգերում բացառվում էին: Երբ սպառվում էին փարչի միջի առարկաները, ջուրը բաժանում էին տներին: Այն լցնում էին մածնի, խնոցու մեջ, որ յուղն անպակաս լինի, նվիրված ծաղիկները լցում էին ամբարները, որ հացն անպակաս լինի, կերցնում էին կաթնատու կովերին և լծկան եզներին: Երեկոյան տունդարձի երգը վկայում էր տոնի ավարտի մասին:
    Պոեմի XI գլխի սկզբում գործածվում է ծաղկամեր բառը. «Պտույտ է տալիս վիճակը նորից, Քուշուշքը գլխին ծաղիկ ծաղկամեր»: Նախ բացատրվում է «ծաղկամեր» բառը.
    1. Խաչաձև կապված գեղեցիկ ծաղկեփունջ, որ ծաղկաքաղի տոնին գովերգում էին և հետո նվիրում եկեղեցուն:
    2. Ծաղկաքաղի տոնին ծաղկամանի միջից վիճակ հանող աղջիկները (պոեմում կիրառված է այս իմաստը):
    3. Ծաղիկ հիվանդության ոգին, որը կարող է հովանավորել կամ վնասել հիվանդին:
    Ապա բացատրվում է «ծաղկամեր» բառի երրորդ իմաստի առնչությունը Համբարձման տոնին: Համբարձման նախապատրաստությունները սկսվում էին չորեքշաբթի. օրը կոչվում էր «ծաղկամոր կիրակի»: Այդ օրը կանայք խուսափում էին որոշ աշխատանքներ կատարելուց , որպեսզի իրենց երեխաները զերծ մնան ծաղիկ և կարմրուկ հիվանդություններից: Ըստ ավանդության՝ ծաղկամայրը Վառվառե անունով մի կույս էր, որին քրիստոնեություն դավանելու պատճառով հետապնդում էր հայրը: Աղջիկը փախչելով թաքնվում է Արայի լեռան քարայրում: Սակայն հովիվները մատնում են նրա տեղը, և աղջիկը նահատակվելուց առաջ անիծում է հովիվներին, որոնք այծերի հետ միասին քար են դառնում: Միաժամանակ Վառվառեն խնդրում է աստուն, որ ծաղիկ և կարմրուկ ունեցող երեխաներն իր անունով բուժվեն:

+ Կատարել գրառում
Էջ 10 10-ից ԱռաջինԱռաջին ... 8910

Թեմայի մասին

Այս թեման նայող անդամներ

Այս պահին թեմայում են 2 հոգի. (0 անդամ և 2 հյուր)

Էջանիշներ

Էջանիշներ

Ձեր իրավունքները բաժնում

  • Դուք չեք կարող նոր թեմաներ ստեղծել
  • Դուք կարող եք պատասխանել գրառումներին
  • Դուք չեք կարող կցորդներ տեղադրել
  • Դուք կարող եք խմբագրել ձեր գրառումները
  •