+ Կատարել գրառում
Էջ 2 4-ից ԱռաջինԱռաջին 1234 ՎերջինըՎերջինը
Ցույց են տրվում 11 համարից մինչև 20 համարի արդյունքները՝ ընդհանուր 33 հատից

Թեմա: Մինասը՝ նկարիչ

  1. #11
    Սկսնակ մասնակից
    Գրանցման ամսաթիվ
    26.04.2019
    Գրառումներ
    15
    Հեղինակության աստիճան
    0
    Մեջբերում Լաուրա Աթանեսյան-ի խոսքերից Նայել գրառումը
    Հարգելի Անուշ շատ հագեցած դաս էր,սակայն մեկ դասաժամի ընթացքում կարող եք այս ամենը իրականացնել:
    Հարգելի Լաուրա,

    Շնորհակալ եմ արձագանքի համար։ Էլեկտրոնային ձեռնարկը նախատեսված է ուսուցչի համար։ Այն ենթադրում է մի քանի դասաժամ՝ 1․ ծանոթացում նկարչի կյանքին և ստեղծագործությանը, 2․ նկարչի ամենահայտնի նկարների արտանկարում և 3․ նկարչի ոճով ինքնուրույն ստեղծագործում։

  2. Գրառմանը 3 հոգի շնորհակալություն են հայտնել.


  3. #12
    Մոդերատոր Գայանե Սիմոնյան-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    03.02.2013
    Հասցե
    Կոտայքի մարզ, գյուղ Ակունք
    Տարիք
    49
    Գրառումներ
    573
    Հեղինակության աստիճան
    2959
    Մեջբերում Անուշ Ղազարյան-ի խոսքերից Նայել գրառումը
    Ողջույն հարգելի Գայանե։ Շնորհակալ եմ Ձեր ուշադրության համար։ Ծանոթացա Ձեր դասղեկի թեմատիկ դաս-միջոցառմանը և գտնում եմ, որ այն բավականին հագեցած էր և ինֆորմատիվ։ Գովելի է Ձեր կատարած աշխատանքը և հաճելի է ունենալ նման դասղեկի ժամեր։ Հուսով եմ Դուք ևս ծանոթացել եք իմ կողմից ներկայացված նյութին։ Կսպասեմ Ձեր արձագանքին։
    Հարգելի' Անուշ, ուսումնասիրել եմ Ձեր էլեկտրոնային ձեռնարկը: Ամեն ինչ ներկայացրել եք հետաքրքիր ու համակարգված ձևով: Ինձ շատ դուր եկան երեխաների աշխատանքները. մի բան է դիտել կտավը /կտավի նկարը/, այլ բան է նկարել այն: Ընկալումներ տարբեր են...

    Ներկայացնեմ մի հետաքրքիր պատմություն, որն ուշադրությունս գրավեց, երբ դասղեկի ժամի համար նյութեր էի հավաքում:

    Մինասի վերջին լուսանկարի պատմությունը

    Սա Մինասի վերջին լուսանկարն է, որն արվել է նկարչի վրա կատարած վրաերթից մեկ օր առաջ՝ 1975թ. փետրվարի 15-ին: Լուսանկարի հեղինակն այն ժամանակ լույս տեսնող «Սովետական Հայաստան» պաշտոնական օրաթերթի լուսանկարիչ Ավետ Եսայանն է, ով վաղուց համագործակցում էր Մինասի հետ:
    Ավետ Եսայանի և Մինասի միջև ջերմ հարաբերություններ էին: Փետրվարի 14-ին Մինասը զանգահարեց Ա. Եսայանին ու ասաց. «Ավետ, շուտ արի, ես երեք նոր գործ ունեմ, որոնք պետք է սլայդների վերածել»։ Լուսանկարիչը Մինասի արվեստանոց շտապեց: «Կեսգիշեր էր, ես գիտեի, որ սլայդները Մինասին վաղ առավոտյան են պետք, քանի որ բեյրութահայ մի գործարար պետք է դրանք իր հետ տաներ»,- պատմում է Ա. Եսայանը: Գիշերվա ընթացքում լուսանկարները պատրաստվեցին, և հաջորդ օրվա առավոտյան ժամը 6-ին Ա. Եսայանը կրկին թակեց Մինասի դուռը: «Մինասը քնած չէր, ես լսեցի, որ նա դռան ետևից կանչեց իր կնոջը, ասելով՝ Գայան, Գայան, դուռը բաց, երևի Ավետն է»,- պատմում է նա: Մինասն աշխատում էր միշտ արագ վարձատրել լուսանկարչի գործը, և հիմա էլ, դեռ չտեսած սլայդները, փող առաջարկեց: Ա. Եսայանի համար Մինասի վստահությունը շատ թանկ էր: Նա ասաց. «Սպասիր, ավելի լավ է՝ ես քեզ նկարեմ»: Մինասը լուսանկարվելուն դեմ էր: «Էսպես փնթի ո՞նց նկարվեմ»,- ասաց նա: «Փնթիս ո՞րն է» ասելով՝ լուսանկարիչն արեց Մինասի այս վերջին լուսանկարը: «Հասկանում եք, նա այնքան հետաքրքիր էր` մի քիչ տխուր, մի քիչ հոգնած, մազերը գզգզված էին, գլխին կինտոյի գլխարկն էր: Ես շատ էի ուզում լուսանկարել նրան»,- պատմում է Ա. Եսայանը:
    Այդ օրը Մինասը խնդրեց նաև լուսանկարել «Անտունի» բալետի համար արած իր դեկորացիաները: Բալետի հոբելյանական 50-րդ ցուցադրությունը պետք է կայանար հաջորդ օրը՝ փետրվարի 16-ին: Իսկ առավոտյան Մինաս Ավետիսյանը նախատեսել էր իր ընկերներ Հենրիկ Իգիթյանի և Հակոբ Հակոբյանի հետ Գյումրի գնալ` խաշ ուտելու: Նա Ավետ Եսայանին առաջարկեց իրենց միանալ, սակայն լուսանկարիչը հրաժարվեց, խոստանալով վաղը լուսանկարել բալետը: Իսկ այդ վաղը ողբերգության օրն էր: Բալետն անցավ մեծ հաջողությամբ, դահլիճը լեփ-լեցուն էր: Բալետի ավարտից հետո բանկետ էր նախատեսված, որին սակայն Մինասը չմասնակցեց: Որոշեց տուն գնալ, թեև բացի բանկետից՝ նա ևս մեկ հրավեր ստացավ: Օպերայի և բալետի շենքի ծառայողական մուտքի մոտ կանգնած լեհական «Տրիբունա լյուդա» ամսագրի լրագրողներ Զբիգնև Լեսնիկովսկու և Զբիգեն Սուխարեինի կողմից նա «Արմենիա» հյուրանոց հրավիրվեց: Լեհ լրագրողները մի քանի օր առաջ եղել էին Մինասի արվեստանոցում: Ըստ Ավետ Եսայանի, ով «Արմենպրեսի» թղթակից Վանիկ Սանթրյանի հետ այդ պահին Մինասի կողքին էր՝ լեհերը հարբած էին, և Մինասը վարանեց՝ գնա՞լ, թե՞ չգնալ: Սկզբում ուզում էր հյուրանոց գնալ, հետո մտափոխվեց և, ի վերջո, չգնաց: Մինասն Ա. Եսայանին ասել է՝ «Խմած մարդկանց հետ չեմ գնա», ապա, «Բարի գիշեր» մաղթելով, դանդաղ, մտազբաղ դեպի տուն է քայլեց: Տերյան – Սայաթ-Նովա խաչմերուկն անցնելիս նրան հարվածեց «Մոսկվիչ» ավտոմեքենան:
    Կյանքը «եթե» բառը չի ընդունում, սակայն Մինասի վերջին օրվա ընթացքում այդ «եթե»-ները շատ էին: Գուցե, եթե նա բանկետին մասնակցեր կամ լեհերի հրավերն ընդուներ, կխուսափեր ճակատագրական այդ վրաերթից…

    Նունե Հախվերդյան

    «168.am»
    https://blog.168.am/blog/1925.html
    Վերջին խմբագրող՝ Գայանե Սիմոնյան: 09.05.2019, 00:24:
    Գայանե Սիմոնյան, Կոտայքի մարզի Ակունքի միջն. դպրոց
    https://lib.armedu.am/user/profile/462

  4. Գրառմանը 5 հոգի շնորհակալություն են հայտնել.


  5. #13
    Սկսնակ մասնակից
    Գրանցման ամսաթիվ
    26.04.2019
    Գրառումներ
    15
    Հեղինակության աստիճան
    0
    Մեջբերում Գայանե Սիմոնյան-ի խոսքերից Նայել գրառումը
    Հարգելի' Անուշ, ուսումնասիրել եմ Ձեր էլեկտրոնային ձեռնարկը: Ամեն ինչ ներկայացրել եք հետաքրքիր ու համակարգված ձևով: Ինձ շատ դուր եկան երեխաների աշխատանքները. մի բան է դիտել կտավը /կտավի նկարը/, այլ բան է նկարել այն: Ընկալումներ տարբեր են...

    Ներկայացնեմ մի հետաքրքիր պատմություն, որն ուշադրությունս գրավեց, երբ դասղեկի ժամի համար նյութեր էի հավաքում:

    Մինասի վերջին լուսանկարի պատմությունը

    Սա Մինասի վերջին լուսանկարն է, որն արվել է նկարչի վրա կատարած վրաերթից մեկ օր առաջ՝ 1975թ. փետրվարի 15-ին: Լուսանկարի հեղինակն այն ժամանակ լույս տեսնող «Սովետական Հայաստան» պաշտոնական օրաթերթի լուսանկարիչ Ավետ Եսայանն է, ով վաղուց համագործակցում էր Մինասի հետ:
    Ավետ Եսայանի և Մինասի միջև ջերմ հարաբերություններ էին: Փետրվարի 14-ին Մինասը զանգահարեց Ա. Եսայանին ու ասաց. «Ավետ, շուտ արի, ես երեք նոր գործ ունեմ, որոնք պետք է սլայդների վերածել»։ Լուսանկարիչը Մինասի արվեստանոց շտապեց: «Կեսգիշեր էր, ես գիտեի, որ սլայդները Մինասին վաղ առավոտյան են պետք, քանի որ բեյրութահայ մի գործարար պետք է դրանք իր հետ տաներ»,- պատմում է Ա. Եսայանը: Գիշերվա ընթացքում լուսանկարները պատրաստվեցին, և հաջորդ օրվա առավոտյան ժամը 6-ին Ա. Եսայանը կրկին թակեց Մինասի դուռը: «Մինասը քնած չէր, ես լսեցի, որ նա դռան ետևից կանչեց իր կնոջը, ասելով՝ Գայան, Գայան, դուռը բաց, երևի Ավետն է»,- պատմում է նա: Մինասն աշխատում էր միշտ արագ վարձատրել լուսանկարչի գործը, և հիմա էլ, դեռ չտեսած սլայդները, փող առաջարկեց: Ա. Եսայանի համար Մինասի վստահությունը շատ թանկ էր: Նա ասաց. «Սպասիր, ավելի լավ է՝ ես քեզ նկարեմ»: Մինասը լուսանկարվելուն դեմ էր: «Էսպես փնթի ո՞նց նկարվեմ»,- ասաց նա: «Փնթիս ո՞րն է» ասելով՝ լուսանկարիչն արեց Մինասի այս վերջին լուսանկարը: «Հասկանում եք, նա այնքան հետաքրքիր էր` մի քիչ տխուր, մի քիչ հոգնած, մազերը գզգզված էին, գլխին կինտոյի գլխարկն էր: Ես շատ էի ուզում լուսանկարել նրան»,- պատմում է Ա. Եսայանը:
    Այդ օրը Մինասը խնդրեց նաև լուսանկարել «Անտունի» բալետի համար արած իր դեկորացիաները: Բալետի հոբելյանական 50-րդ ցուցադրությունը պետք է կայանար հաջորդ օրը՝ փետրվարի 16-ին: Իսկ առավոտյան Մինաս Ավետիսյանը նախատեսել էր իր ընկերներ Հենրիկ Իգիթյանի և Հակոբ Հակոբյանի հետ Գյումրի գնալ` խաշ ուտելու: Նա Ավետ Եսայանին առաջարկեց իրենց միանալ, սակայն լուսանկարիչը հրաժարվեց, խոստանալով վաղը լուսանկարել բալետը: Իսկ այդ վաղը ողբերգության օրն էր: Բալետն անցավ մեծ հաջողությամբ, դահլիճը լեփ-լեցուն էր: Բալետի ավարտից հետո բանկետ էր նախատեսված, որին սակայն Մինասը չմասնակցեց: Որոշեց տուն գնալ, թեև բացի բանկետից՝ նա ևս մեկ հրավեր ստացավ: Օպերայի և բալետի շենքի ծառայողական մուտքի մոտ կանգնած լեհական «Տրիբունա լյուդա» ամսագրի լրագրողներ Զբիգնև Լեսնիկովսկու և Զբիգեն Սուխարեինի կողմից նա «Արմենիա» հյուրանոց հրավիրվեց: Լեհ լրագրողները մի քանի օր առաջ եղել էին Մինասի արվեստանոցում: Ըստ Ավետ Եսայանի, ով «Արմենպրեսի» թղթակից Վանիկ Սանթրյանի հետ այդ պահին Մինասի կողքին էր՝ լեհերը հարբած էին, և Մինասը վարանեց՝ գնա՞լ, թե՞ չգնալ: Սկզբում ուզում էր հյուրանոց գնալ, հետո մտափոխվեց և, ի վերջո, չգնաց: Մինասն Ա. Եսայանին ասել է՝ «Խմած մարդկանց հետ չեմ գնա», ապա, «Բարի գիշեր» մաղթելով, դանդաղ, մտազբաղ դեպի տուն է քայլեց: Տերյան – Սայաթ-Նովա խաչմերուկն անցնելիս նրան հարվածեց «Մոսկվիչ» ավտոմեքենան:
    Կյանքը «եթե» բառը չի ընդունում, սակայն Մինասի վերջին օրվա ընթացքում այդ «եթե»-ները շատ էին: Գուցե, եթե նա բանկետին մասնակցեր կամ լեհերի հրավերն ընդուներ, կխուսափեր ճակատագրական այդ վրաերթից…

    Նունե Հախվերդյան

    «168.am»
    https://blog.168.am/blog/1925.html
    Հարգելի Գայանե,

    Իրոք շատ հետաքրքիր պատմություն էր։ Գիտեի վերջին լուսանկարը, բայց դրա հետ կապված պատմությունը չգիտեի։ Անչափ զգացված եմ Ձեր ուշադրությունից։ Ինչ վերաբերվում է երեխաների ընկալմանը, ապա այն, միանշանակ, տարբեր է և աննկարագրելի ոգևորիչ։ Ձեզ կներկայացնեմ մեկ տարի առաջ արված երեխաների աշխատանքները, երբ նման անդրադարձ կատարեցինք Հ․ Այվազովսկու ստեղծագործությանը։

    DSC_0807.jpg DSC_0808.jpg DSC_0812.jpg DSC_0818.jpg DSC_0811.jpg

  6. Գրառմանը 4 հոգի շնորհակալություն են հայտնել.


  7. #14
    Ավագ մասնակից
    Գրանցման ամսաթիվ
    07.01.2018
    Գրառումներ
    1,550
    Հեղինակության աստիճան
    46969
    Նկարիչ Մինաս Ավետիսյանը ստեղծել է լուսավոր ու խոր պատկերներ, իր կյանքն ապրել է ազնիվ ու դժվար: Մինասի կողքին գտնվող մարդիկ լավ հասկանում էին` ինչ արժեք ունեն նրա կտավները, և տարիներ անց որքան է նրա ստեղծագործությունների արժեքն աճելու: Նրա յուրաքանչյուր նկար անմոռանալի, գունեղ ու պայծառ է:

    Մինասը կարող էր հեշտությամբ նվիրել իր նկարները: Իսկ նկարչի ողբերգական մահից հետո պարզվեց, որ շատ գործեր անհայտ կորել են: Շատ կտավներ այրվել էին նկարչի արվեստանոցում տեղի ունեցած հրդեհի ժամանակ: Իսկ ընդհանրապես Մինասի նկարների հետ կապված խարդախությունների, կտավների կրկնօրինակված լինելու մասին խոսակցությունները չեն դադարում մինչ այսօր: Ժամանակն էլ ավելի է խճճում Մինասի անգին ժառանգության ճակատագիրը: Նրա նկարները հայտնվում են աշխարհի տարբեր երկրներում և միշտ վաճառվում են շատ թանկ գներով: Մինաս Ավետիսյանը համաշխարհային իր ճանաչման համար վճարեց ամենաթանկ գնով: Անհասկանալի հանգամանքներում տեղի ունեցած դժբախտ պատահարը խլեց նրա կյանքը: Գուցե ավելի հարմարվողական արվեստագետը կարողանա՞ր իր կյանքն ավելի երջանիկ ու անփորձանք ապրել, սակայն Մինասն իր ողբերգական մահով ցույց տվեց, որ երջանկությունն ու արվեստը կարող են նույն հարթության վրա չգտնվել: Իր առեղծվածային մահից հետո մեզ մնաց նրա լուսավոր ու երջանկության պատրանք ծնող արվեստը

  8. Գրառմանը 2 հոգի շնորհակալություն են հայտնել.


  9. #15
    Ավագ մասնակից
    Գրանցման ամսաթիվ
    05.04.2019
    Գրառումներ
    301
    Հեղինակության աստիճան
    10119
    Հարգելի Անուշ Պատմության ժամերին մշակույթ թեման ուսումնասիրելիս արվեստ բաժնում միշտ անդրադառնում ենք նկարչությանը, սակայն մեկ դասաժամը բավական չէ ավելի մանրամասն անդրադառնանք նրանց կյանքին: Այդպիսի հագեցած դաս կարելի է անցկացնել դասղեկի ինֆորմացիոն դասերի ժամանակ: Եթե հնարավոր է կարող եք նույն այդպիսի դասի օրինակ ներկայացնել Հովհաննես Այվազովսկու մասին:

  10. Գրառմանը 2 հոգի շնորհակալություն են հայտնել.


  11. #16
    Ավագ մասնակից Կարինե Զիլֆիմյան-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    27.11.2018
    Գրառումներ
    155
    Հեղինակության աստիճան
    6668
    Հարգելի Անուշ Ղազարյան, լավ մտահղացում է: Հետաքրքիր, հագեցած դաս է. և՛տեսական գիտելիքներ է տալիս, և՛ ստուգում աշակերտների գործնական ու վերլուծական կարողությունները, ակնառու դարձնում մտածողական և ընկալողական տարբերությունները: Դասի ընթացքում ապահովվում է երեխայի իմացությունը ոչ միայն ստեղծագործողի կյանքի ու գործի մասին, այլև ընդհանուր գաղափար է տրվում գեղանկարչության տարբեր ճյուղերի վերաբերյալ: Նկատելի է համակցումը «պատմություն» առարկայի հետ, քանի որ 7-րդ դասարանցու համար անհրաժեշտ չափի ընդգրկումով ներկայացվում է պատմության տվյալ ժամանակաշրջանի պատկերը: Հետաքրքիր կլիներ իմանալ, թե դասի ընթացքում համակցման ինչ մեթոդներով են աշխատել ուսուցիչները յուրաքանչյուրն իր հատվածը ներկայացնելիս: Բացի այդ՝ թեման ընդգրկուն է, և ամեն անգամ նոր նյութը հաղորդելիս մեթոդական ինչ հնարներ են կիրառվել: Ի դեպ, խիստ տեղին է նաև այս դասն անցկացնելու օրերին ուսումնական էքսկուրսիա անցկացնել Ջաջուռի՝ Մինասի թանգարան, շրջել նաև գյուղում՝ նկարչի հարազատ միջավայրին ծանոթանալու համար:

  12. Գրառմանը 3 հոգի շնորհակալություն են հայտնել.


  13. #17
    Ավագ մասնակից Կարինե Զիլֆիմյան-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    27.11.2018
    Գրառումներ
    155
    Հեղինակության աստիճան
    6668
    Ներկայացնում եմ Կլարա Թերզյանի հոդվածը՝ Մինասի մահվան դրվագով:
    Մինաս Ավետիսյան: Որքան շատ էր սիրում նկարել կարմիրով: Տունը կարմիր էր նկարել ու անունը «Լռություն» դրել:
    1970-ին, որքան էլ պտտվեցի Մինասի կտավների ցուցահանդեսում, էլի եկա ու կանգ առա «Լռության» դիմաց: Շիկացած լռությունն ինձ խենթացրել էր. զգում էի՝ ինչ-որ բան ահա-ահա պայթելու է: Եվ այդ լռությունը կապում էի ժողովրդի հետ:
    Բայց նկարչի շիկացած սիրտը չդիմացավ: Ասում են՝ պատահականություն էր...
    Մի մարդու գլխին այդքան պատահականությու՞ն: Կրակին կուլ գնաց արվեստանոցը. ի՜նչ գլուխգործոցներ այրվեցին: Փողոցից նրա բնակարանի լուսամուտին նշան բռնեցին, ու փամփուշտը, Մինասի գլխի վրայով սուրալով, մխրճվեց պատի մեջ: Եվ մայթին՝ իր տանից ոչ հեռու, կարմիր գույնի «Մոսկվիչը» նրան պատին սեղմեց... Եվ այս բոլոր «պատահականությունները» տեղացին Մինասի գլխին իրար հետևից՝ չթողնելով, որ ուշքի գար:
    Այն ահավոր գիշերը նա տուն էր վերադառնում Սպենդիարյանի անվան օպերայի և բալետի թատրոնից. դիտել էր «Անտունի» բալետը: Շատ էր սիրում ներկայացումը, որի ձևավորումն իրենն էր: Դեկորները նրա հոգեզավակներն էին, և կարոտը նրան հաճախ էր թատրոն բերում: Նվիրական սեր էր տածում հատկապես պարարվեստի նկատմամբ, նրանից էր վերցնում իր կտավների պլաստիկան, գույնը, երաժշտական հնչերանգը:
    ... Մինասը չէր կարող նախազգացում չունենալ, այն Մինասը, որ իր կտավներում և հատկապես վերջին տարիների գրաֆիկական գործերում ասես շարունակ սգացել է իր մահը: Հետմահու Մ. Սարյանի տուն-թանգարանում բացված Մինասի գրաֆիկական ստեղծագործությունների ցուցահանդեսն ասես այդ նշանաբանով էր. ինքը, զավակները, կինը, ծնողները, բոլորը գլխիկոր են, վիշտ է ամբարված աչքերում: Այդ ի՜նչ նախազգացում է, որ տարիներ շարունակ մխացել է նկարչի հոգում: Մահ, կորուստ, բաժանում: Այդ են ասում Մինասի հարազատների և, առավել, ինքնանկարների աչքերը:
    Այդ ճակատագրական գիշերը Մինասը վերադառնալիս է եղել Սպենդիարյանի անվան թատրոնից: Հրաչուհի Ջինանյանը, Ռոզա Հարությունյանը և նրա ամուսինը վերադառնալիս են եղել Երևանի դրամատիկական թատրոնից: Տեսել են, թե ինչպես մի կարմիր «Մոսկվիչ», մայթ դուրս գալով, ուժգնորեն մխրճվել է շենքի պատին: Մոտորն անշարժացել է, իսկ մեքենայի ու պատի արանքում մի մարդ է մնացել...
    Երբ տուժածին դնում են պատգարակի վրա, Ռ. Հարությունյանը նկատում է, որ նա շարունակ աջ ձեռքի մատները կծկում է ու բաց թողնում, ասես ստուգում է ձեռքը: Ոչ մեկը չի ճանաչում, թե ով է զոհը, ջանում են փրկել: Եվ միայն հիվանդանոցում է պարզվում, որ երիտասարդը Մինաս Ավետիսյանն է: Մինասը մաքառեց մեկ օր:
    Երևանը սգի մեջ էր, իսկ նա աչքերը փակել էր հավետ ու դեմքին ինչ-որ խաղաղություն էր իջել: Ժողովուրդը հրաժեշտ էր տալիս Մինասին, նրա վերջին ճանապարհը գնում էր վիշը կրծքին սեղմած: Նայում էի Մինասին. մորուքով էր, լուսավոր դեմքով: Նա խաղաղ էր, քնած էր Քրիստոսի դեմքով և գնում էր այս աշխարհից՝ միանալու հայոց մեծերին: Նայելով դագաղում պառկած Մինասին՝ ակամայից շշնջացի. «Մինաս, դու զոհ գնացիր քո կարմիր, հրդեհված լռությանը»:

  14. Գրառմանը 2 հոգի շնորհակալություն են հայտնել.


  15. #18
    Սկսնակ մասնակից
    Գրանցման ամսաթիվ
    26.04.2019
    Գրառումներ
    15
    Հեղինակության աստիճան
    0
    Մեջբերում Մարգարյան Նաիրա-ի խոսքերից Նայել գրառումը
    Նկարիչ Մինաս Ավետիսյանը ստեղծել է լուսավոր ու խոր պատկերներ, իր կյանքն ապրել է ազնիվ ու դժվար: Մինասի կողքին գտնվող մարդիկ լավ հասկանում էին` ինչ արժեք ունեն նրա կտավները, և տարիներ անց որքան է նրա ստեղծագործությունների արժեքն աճելու: Նրա յուրաքանչյուր նկար անմոռանալի, գունեղ ու պայծառ է:

    Մինասը կարող էր հեշտությամբ նվիրել իր նկարները: Իսկ նկարչի ողբերգական մահից հետո պարզվեց, որ շատ գործեր անհայտ կորել են: Շատ կտավներ այրվել էին նկարչի արվեստանոցում տեղի ունեցած հրդեհի ժամանակ: Իսկ ընդհանրապես Մինասի նկարների հետ կապված խարդախությունների, կտավների կրկնօրինակված լինելու մասին խոսակցությունները չեն դադարում մինչ այսօր: Ժամանակն էլ ավելի է խճճում Մինասի անգին ժառանգության ճակատագիրը: Նրա նկարները հայտնվում են աշխարհի տարբեր երկրներում և միշտ վաճառվում են շատ թանկ գներով: Մինաս Ավետիսյանը համաշխարհային իր ճանաչման համար վճարեց ամենաթանկ գնով: Անհասկանալի հանգամանքներում տեղի ունեցած դժբախտ պատահարը խլեց նրա կյանքը: Գուցե ավելի հարմարվողական արվեստագետը կարողանա՞ր իր կյանքն ավելի երջանիկ ու անփորձանք ապրել, սակայն Մինասն իր ողբերգական մահով ցույց տվեց, որ երջանկությունն ու արվեստը կարող են նույն հարթության վրա չգտնվել: Իր առեղծվածային մահից հետո մեզ մնաց նրա լուսավոր ու երջանկության պատրանք ծնող արվեստը
    Հարգելի Նաիրա,
    Շատ ճիշտ է, որ Մինասի մահից հետո մեզ մնաց նրա լուսավոր, գունեղ ու երջանկության պատրանք ծնող արվեստը։ Դրանով մեզ նվիրեց հպարտության, ազնվության ու երջանկության զգացողությունները։ Իզուր չեն ասում, որ մարդն ապրում է այնքան, ինչքան, որ հիշում են նրան ու գոյություն ունեն նրա գործերը։ Իսկ Մինասը հավերժություն է։
    Վերջին խմբագրող՝ Անուշ Ղազարյան: 13.05.2019, 19:41:

  16. Գրառմանը 2 հոգի շնորհակալություն են հայտնել.


  17. #19
    Սկսնակ մասնակից
    Գրանցման ամսաթիվ
    26.04.2019
    Գրառումներ
    15
    Հեղինակության աստիճան
    0
    Մեջբերում Լաուրա Աթանեսյան-ի խոսքերից Նայել գրառումը
    Հարգելի Անուշ Պատմության ժամերին մշակույթ թեման ուսումնասիրելիս արվեստ բաժնում միշտ անդրադառնում ենք նկարչությանը, սակայն մեկ դասաժամը բավական չէ ավելի մանրամասն անդրադառնանք նրանց կյանքին: Այդպիսի հագեցած դաս կարելի է անցկացնել դասղեկի ինֆորմացիոն դասերի ժամանակ: Եթե հնարավոր է կարող եք նույն այդպիսի դասի օրինակ ներկայացնել Հովհաննես Այվազովսկու մասին:
    Հարգելի Լաուրա այդ աւդյունքներին հասել ենք արտաժամյա պարապմունքների շնորհիվ։ Դասղեկի ժամերին կարելի է շատ համառոտ ներկայացնել նկարչի կյանքի կարևոր իրադարձությունները և անպայման/ելնելով սեփական փորձից/ նյութը համեմելով ստեղծագործողի մասին հետաքրքիր պատմություններով, որոնք շատ կտպավորվեն երեխայի հիշողության մեջ, կդաստիարակեն ու կսովորեցնեն։ ՈՒղղակի գործնական աշխատանքների ժամանակ նկարները անջնջելի հետք են թողնում աշակերտի հիշողության մեջ։

  18. Գրառմանը 2 հոգի շնորհակալություն են հայտնել.


  19. #20
    Սկսնակ մասնակից
    Գրանցման ամսաթիվ
    26.04.2019
    Գրառումներ
    15
    Հեղինակության աստիճան
    0
    Մեջբերում Կարինե Զիլֆիմյան-ի խոսքերից Նայել գրառումը
    Ներկայացնում եմ Կլարա Թերզյանի հոդվածը՝ Մինասի մահվան դրվագով:
    Մինաս Ավետիսյան: Որքան շատ էր սիրում նկարել կարմիրով: Տունը կարմիր էր նկարել ու անունը «Լռություն» դրել:
    1970-ին, որքան էլ պտտվեցի Մինասի կտավների ցուցահանդեսում, էլի եկա ու կանգ առա «Լռության» դիմաց: Շիկացած լռությունն ինձ խենթացրել էր. զգում էի՝ ինչ-որ բան ահա-ահա պայթելու է: Եվ այդ լռությունը կապում էի ժողովրդի հետ:
    Բայց նկարչի շիկացած սիրտը չդիմացավ: Ասում են՝ պատահականություն էր...
    Մի մարդու գլխին այդքան պատահականությու՞ն: Կրակին կուլ գնաց արվեստանոցը. ի՜նչ գլուխգործոցներ այրվեցին: Փողոցից նրա բնակարանի լուսամուտին նշան բռնեցին, ու փամփուշտը, Մինասի գլխի վրայով սուրալով, մխրճվեց պատի մեջ: Եվ մայթին՝ իր տանից ոչ հեռու, կարմիր գույնի «Մոսկվիչը» նրան պատին սեղմեց... Եվ այս բոլոր «պատահականությունները» տեղացին Մինասի գլխին իրար հետևից՝ չթողնելով, որ ուշքի գար:
    Այն ահավոր գիշերը նա տուն էր վերադառնում Սպենդիարյանի անվան օպերայի և բալետի թատրոնից. դիտել էր «Անտունի» բալետը: Շատ էր սիրում ներկայացումը, որի ձևավորումն իրենն էր: Դեկորները նրա հոգեզավակներն էին, և կարոտը նրան հաճախ էր թատրոն բերում: Նվիրական սեր էր տածում հատկապես պարարվեստի նկատմամբ, նրանից էր վերցնում իր կտավների պլաստիկան, գույնը, երաժշտական հնչերանգը:
    ... Մինասը չէր կարող նախազգացում չունենալ, այն Մինասը, որ իր կտավներում և հատկապես վերջին տարիների գրաֆիկական գործերում ասես շարունակ սգացել է իր մահը: Հետմահու Մ. Սարյանի տուն-թանգարանում բացված Մինասի գրաֆիկական ստեղծագործությունների ցուցահանդեսն ասես այդ նշանաբանով էր. ինքը, զավակները, կինը, ծնողները, բոլորը գլխիկոր են, վիշտ է ամբարված աչքերում: Այդ ի՜նչ նախազգացում է, որ տարիներ շարունակ մխացել է նկարչի հոգում: Մահ, կորուստ, բաժանում: Այդ են ասում Մինասի հարազատների և, առավել, ինքնանկարների աչքերը:
    Այդ ճակատագրական գիշերը Մինասը վերադառնալիս է եղել Սպենդիարյանի անվան թատրոնից: Հրաչուհի Ջինանյանը, Ռոզա Հարությունյանը և նրա ամուսինը վերադառնալիս են եղել Երևանի դրամատիկական թատրոնից: Տեսել են, թե ինչպես մի կարմիր «Մոսկվիչ», մայթ դուրս գալով, ուժգնորեն մխրճվել է շենքի պատին: Մոտորն անշարժացել է, իսկ մեքենայի ու պատի արանքում մի մարդ է մնացել...
    Երբ տուժածին դնում են պատգարակի վրա, Ռ. Հարությունյանը նկատում է, որ նա շարունակ աջ ձեռքի մատները կծկում է ու բաց թողնում, ասես ստուգում է ձեռքը: Ոչ մեկը չի ճանաչում, թե ով է զոհը, ջանում են փրկել: Եվ միայն հիվանդանոցում է պարզվում, որ երիտասարդը Մինաս Ավետիսյանն է: Մինասը մաքառեց մեկ օր:
    Երևանը սգի մեջ էր, իսկ նա աչքերը փակել էր հավետ ու դեմքին ինչ-որ խաղաղություն էր իջել: Ժողովուրդը հրաժեշտ էր տալիս Մինասին, նրա վերջին ճանապարհը գնում էր վիշը կրծքին սեղմած: Նայում էի Մինասին. մորուքով էր, լուսավոր դեմքով: Նա խաղաղ էր, քնած էր Քրիստոսի դեմքով և գնում էր այս աշխարհից՝ միանալու հայոց մեծերին: Նայելով դագաղում պառկած Մինասին՝ ակամայից շշնջացի. «Մինաս, դու զոհ գնացիր քո կարմիր, հրդեհված լռությանը»:
    Շնորհակալություն հետաքրքիր հոդվածի համար։ Կարմիր, հրդեհված լռությունը գեղեցիկ էր ասված։

  20. Գրառմանը 2 հոգի շնորհակալություն են հայտնել.


+ Կատարել գրառում
Էջ 2 4-ից ԱռաջինԱռաջին 1234 ՎերջինըՎերջինը

Թեմայի մասին

Այս թեման նայող անդամներ

Այս պահին թեմայում են 1 հոգի. (0 անդամ և 1 հյուր)

Էջանիշներ

Էջանիշներ

Ձեր իրավունքները բաժնում

  • Դուք չեք կարող նոր թեմաներ ստեղծել
  • Դուք կարող եք պատասխանել գրառումներին
  • Դուք չեք կարող կցորդներ տեղադրել
  • Դուք կարող եք խմբագրել ձեր գրառումները
  •