Էջ 21 22-ից ԱռաջինԱռաջին ... 1119202122 ՎերջինըՎերջինը
Ցույց են տրվում 201 համարից մինչև 210 համարի արդյունքները՝ ընդհանուր 219 հատից

Թեմա: ԵՐԲ ՍԱՀՄԱՆԻ ՄՈՏ ԵՆՔ ԱՊՐՈՒՄ

  1. #201
    Մոդերատոր Նատաշա Պողոսյան-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    12.01.2019
    Հասցե
    Արցախ, քաղաք Մարտակերտ
    Գրառումներ
    1,115
    Հեղինակության աստիճան
    28335

    Հայրենյաց դաս. «Ես մի զարկն եմ քո բազկի»

    5708310425f7c3d86.jpg 4d5e52e4d9b5ccc.jpg f3383826cd5.jpg

    Դպրոցի 4-րդ ա դասարանի միջոցառումը՝ դասվար Լիանա Ստեփանյանի նախաձեռնությամբ, հայրենասիրության դաս էր, որ իր շուրջն էր հավաքել դպրոցի տնօրինությանը, ուսուցիչներին, աշակերտներին ու ծնողներին: Գրական-երաժշտական ցերեկույթին հրավիրված էին նաև զինվորներ: Խորագիրը՝ «Ես մի զարկն եմ քո բազկի» պարտավորեցնող էր, չորրորդցիների համար մի-մի խոստովանություն, որ հայրենիքն ամենուր իրենց հետ է, իրենց հոգում և շուրթերին:

    «Հայրենիքն այն օդն է, որը մենք շնչում ենք, ու այդ օդը մենք պետք է միշտ մաքուր պահենք» /Նարեկ/: «Հայրենիքն այն ծաղիկն է, որին չի կարելի քաղել ու անզգուշաբար դեն նետել, որովհետև կամաց-կամաց կվերանան նրա նման նուրբ ու բազմերանգ շատ ու շատ ծաղիկներ» /Մոնիկա/: «Հայրենիքն այն աղբյուրն է, որից ջուր ես խմում, իսկ հայտնի առածն ասում է. «Այն աղբյուրը, որտեղից ջուր ես խմում, քար մի՛ գցիր, մի՛ պղտորիր» » /Աննա/: «Հայրենիքն այն քարն է, որն ընկած է ճամփի եզրին, ցանկապատի մոտ, և ամեն անգամ նայելիս, թվում է, թե քար չէ, այլ՝ անմատչելի ծերպերից պոկված եղնիկ» /Աստղիկ/: «Վերջապես՝ հայրենիքն այն է, որի փրկության համար քաջարի որդիները զոհվեցին և հուշարձաններ դարձան, որ հավերժ ապրի ու ծաղկի մեր երկիրը» /Կարեն/:

    Միջոցառման բացման խոսքը պատկանում էր դասվար Լիանա Ստեփանյանին: Մեր ժողովրդի անցած ճանապարհն էր ներկայացվում, այն բոլոր հաղթանակները, որ կռեց արցախցին, ընդհանրապես՝ մի ամբողջ հայոց ազգ: Տարրական դասարանի այն չորս տարիների համատեղ աշխատանքի քննարկում չէր և ոչ էլ՝ հրաժեշտի խոսք՝ ուղղված իր աշակերտներին, երբ հաջորդ ուսումնականից այլևս նրանց չէր դասավանդելու: Հայրենասեր սերունդ էր փոխանցվում, մի սերունդ, ով պատերազմ էր տեսել, ով կոփվել էր այն ապրիլյան հրետակոծությունների տակ, ու իր հայրենապաշտությամբ և ազատ ու խաղաղ ապրելու իրավունքով բեմ էր բարձրացել՝ ի ցույց դնելով այն սերը, որ ունի մեր հողի, մեր սուրբ հայրենիքի հանդեպ:

    Տղաների թե աղջիկների զինվորական համազգեստն իսկ ցուցադրում էր այն ոգին ու հպարտությունը, որ կրում էին իրենց մեջ այս փոքրիկները: Նրանց հոգուց բխած երգն էր հնչում. «Վե՛ր կաց, եղբա՛յր իմ, Նոր օր է արթնացել, Վե՛ր կաց, Եղբա՛յր իմ, Նոր կյանք է շունչ առել...»: Երգին զուգահեռ տեսանյութ էր ցուցադրվում էկրանին, իսկ բեմականացված փոքրիկ դրվագը հուզիչ էր, երբ վիրավոր զինվորին փրկելու համար նրա ընկերներն իրենց կյանքը վտանգելով՝ օգնում են նրան, հանում հրետակոծվող գոտուց: Ու երգը հնչում էր՝ որպես պատգամ. «Բարձրացրու՛ գլուխդ, զինվո՛ր, Բա՛ց արա հոգնած կոպերդ, Քո սխրանքն անմահ է, Քո անունը՝ մեր սրտերում»:

    Աղջիկների պարը, փոքրիկ զինվորների քայլերգը՝ երգի հնչյուններին միահյուսված, նրանց ասմունքը հայրենի երկրի, հայ ժողովրդի փառաբանում էր, որոնք ուղեկցվեցին հանդիսատեսի բուռն ծափահարություններով: Միջոցառման վերջում չորրորդ դասարանցիների կողմից քաղցրեղենով, մրգերով ու նամակներով ծանրոց փոխանցվեց զինվորներին, դասվար Լ. Ստեփանյանին ծաղիկներ նվիրեցին, դպրոցի տնօրեն Լ. Պետրոսյանի կողմից շնորհակալական խոսք ուղղվեց աշակերտներին ու դասվարին:

    Եզրափակիչ խոսքը պատկանում էր մանկավարժիս, ով ելույթ ունեցավ ծնողների անունից՝ որպես այդ դասարանի աշակերտ Նարեկ Բեջանյանի տատիկ: Թոռնիկս հպարտությամբ նորից Մարտակերտի մասին ասմունքել էր: Այս տողերը դեռ նոր սովորած՝ առաջին անգամ արտասվախառն հնչեցրել էր նա դեռևս 2016-ի ապրիլի 2-ի առավոտյան, երբ Մարտակերտը հրետակոծվում էր:

    Իմ մա՛յր հայրենիք, սիրում եմ ես քեզ,

    Սիրում եմ հոգով, սիրում եմ սրտով,

    Սիրում եմ` ինչպես հարազատ մորն իմ,

    Ու եթե հանկարծ թշնամին վայրագ հարձակվի վրադ,

    Իմ կյանքը կտամ, իմ շունչը կտամ,

    Իմ Մարտակե՛րտ, օտարին քեզ չեմ տա:

    Հիացմունքի խոսք հնչեցրի այս փոքրիկ զինվորների մասին, ովքեր բեմն իրենցը դարձրին երգ ու պարով, ասմունքով... Այն ձայնի ելևէջների, ճկուն շարժումների, արտահայտիչ արտասանությունների, բեմականացված հերոսական դրվագների ցուցադրում էր՝ էկրանին հաջորդաբար երևացող զոհված հայորդիների դիմանկարներով, հայրենի Արցախի հիշարժան վայրերի, հոգևոր կառույցների տեսանելիությամբ: Դա ծնողների անունից երախտագիտության խոսք էր բոլոր երեխաներին, դասվար Լիանա Ստեփանյանին, ով հայրենիքի սիրո վեհ գաղափարի սերմերն էր ցանել այդ փոքրիկների հոգում, սերունդ, ով այդ սերը պիտի իր հետ տանի դեպի ապագան, այն լուսավոր գալիքը, որտեղ խաղաղ ապրելու երազանքներ կան, նոր արշալույսներ:

    Միջոցառման ավարտից հետո չորրորդցիների շփումը զինվորների հետ ավելի մտերմիկ էր՝ հյուրընկալ սեղանի շուրջ, ծնողների մասնակցությամբ: Նրանք զինվորների կողմից հուշանվեր ստացան: Ամրագրվեց նրանց միջև հարազատ ու ջերմ հարաբերություն, մի հայրենյաց դաս, որ երախտիք էր ու սեր հայրենիքի, մեր հող ու ջրի, սահմանը պաշտպանող զինվորների ու սերնդի հանդեպ:

    Նատաշա Պողոսյան

    http://www.usarmenianews.com/am-n-10564.html
    Վերջին խմբագրող՝ Նատաշա Պողոսյան: 13.05.2019, 18:15:

  2. Գրառմանը 2 հոգի շնորհակալություն են հայտնել.


  3. #202
    Մոդերատոր Նատաշա Պողոսյան-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    12.01.2019
    Հասցե
    Արցախ, քաղաք Մարտակերտ
    Գրառումներ
    1,115
    Հեղինակության աստիճան
    28335

    Դպրոցական «Վերջին զանգ»

    Ինչպես միշտ, դպրոցում «Վերջին զանգը» Մարտակերտի հասարակությանն էր հավաքել: Սրտի թրթիռ կար, սպասում, իրարամերժ հույզեր, տոնական տրամադրություն: Հանդիսության բացումը շրջանավարտ աղջիկներին էր վերապահված, ամեն մեկի ձեռքին գիրք կար, ազատ ու հետաքրքիր երկխոսություն, երբ մեկը մյուսին հարցեր էին ուղղում, թե ինչ գրքեր են ընթերցել, ինչ շարադրություններ գրել, ու այսպես տարբեր առարկաների շուրջ մտերմիկ զրույց, ու հաջողված բեմականացումը հանդիսատեսին առողջ ծիծաղի, ժպիտների պահեր է պարգևում: Երաժշտական հնչյունների ներքո աղջիկների պարը հյութեղ է դարձնում միջոցառման սկիզբը, որը նաև հրավեր էր պատանի շրջանավարտներին, որ միանան այդ տոնական հանդիսությանը:

    60795880_2324881054443056_5590588474836123648_n.jpg61049635_2324897237774771_4766999539158614016_o.jpg

    60812875_2324878194443342_5280156545147994112_n.jpg60858499_2324897484441413_6632131319860035584_o.jpg60857601_2324885471109281_2152103413607825408_n.jpg
    Վերջին խմբագրող՝ Նատաշա Պողոսյան: 25.05.2019, 16:05:

  4. Գրառմանը 1 հոգի շնորհակալություն է հայտնել.

    Hripsime Margaryan (24.06.2019)

  5. #203
    Մոդերատոր Նատաշա Պողոսյան-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    12.01.2019
    Հասցե
    Արցախ, քաղաք Մարտակերտ
    Գրառումներ
    1,115
    Հեղինակության աստիճան
    28335

    ՎԵՐՋԻՆ ԶԱՆԳ...

    Վերջին զանգ, վերջին ղողանջներ, որ միշտ հիշվում են...

    Հյուրերին, դպրոցի տնօրենությանը, ուսուցիչներին, ծնողներին ուղղված ողջույնի խոսքերն իրենց արձագանքն են տարածում շուրջբոլորը: Դասղեկների խոսքում ամեն մի շրջանավարտ երևում էր իր առանձնահատուկ ձիրքով, իսկ նրանց մեջ կան հաղորդավարին հատուկ խոսքի առոգանությամբ, նկարելու տաղանդով, պարելու շնորհով, սպորտի հանդեպ ունեցած առանձնակի հետաքրքրությամբ օժտված շրջանավարտներ: Երեք դասարանների դասղեկները ներկայացնում են շրջանավարտներին, նրանց մեջ նաև իրենց հետաքրքրությամբ առանձնանում են ոմանք՝ յուրահատուկ համուհոտով, կատակախառն բնավորություններով:

    61265186_325192508377173_4542882716814671872_n.jpg 60736276_430600351104704_4196820258129969152_n.jpgimage.jpg60856499_406966196701366_2371973677232160768_n.jpg61014714_1569707896497465_1658181027811557376_n.jpg
    Վերջին խմբագրող՝ Նատաշա Պողոսյան: 25.05.2019, 16:15:

  6. Գրառմանը 1 հոգի շնորհակալություն է հայտնել.

    Hripsime Margaryan (24.06.2019)

  7. #204
    Մոդերատոր Նատաշա Պողոսյան-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    12.01.2019
    Հասցե
    Արցախ, քաղաք Մարտակերտ
    Գրառումներ
    1,115
    Հեղինակության աստիճան
    28335
    ՎԵՐՋԻՆ ԶԱՆԳ: Շրջանավարտների սրտաբուխ խոսքեր և լիքը բաժակներ, վառ կենացներ կան, շնորհակալական խոսքեր՝ ուղղված ուսուցիչներին: Մայրերին մատուցածն էլ գեղեցիկ անակնկալ էր, երբ շրջանավարտները շռայլ, անկեղծ ու հյութալի խոսքեր ուղղեցին նրանց: Եվ այդ ամենն ուղեկցվում էին ուսուցիչներին ու մայրերին նվիրվող վարդերի երփներանգ բույրերով: Երգերն ու պարերը միաձույլ էին, որ հիացմունքի զգացում էին փոխանցում, և մեկընդմեջ ընդհատվում ելույթներով:

    Ապա հնչում է հայրենյաց դասը, որ յուրահատուկ երդում էր նրանց շուրթերին. «Հայրենիքն սկսվում է սահմանից: Մեր տունն էլ սկսվում է սահմանից...»: Մեկ րոպե լռությունն ու թախծախառն երգը նահատակների հիշատակի հարգանք էր՝ հայրենյաց նվիրյալի հուշակոթողին ծաղիկների խոնարհումով:

    60956597_2324900684441093_3295693646497579008_o.jpg60813303_2324878371109991_8286618860480626688_o.jpg61182605_2324898247774670_1677892595532955648_o.jpg61423074_2324882467776248_4995019498932142080_n.jpg
    Կցված նկարներ Կցված նկարներ
    Վերջին խմբագրող՝ Նատաշա Պողոսյան: 25.05.2019, 16:24:

  8. Գրառմանը 1 հոգի շնորհակալություն է հայտնել.

    Hripsime Margaryan (24.06.2019)

  9. #205
    Մոդերատոր Նատաշա Պողոսյան-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    12.01.2019
    Հասցե
    Արցախ, քաղաք Մարտակերտ
    Գրառումներ
    1,115
    Հեղինակության աստիճան
    28335

    Հավերժությանը հառած լուսե կերպար

    6570.jpg

    Ցնցված հոգիս շատ-շատերի նման չի ցանկանում հավատալ մեր կողքին կատարված դժբախտ պատահարին: Ինչու՞ Խաչենի ալիքները գտան նրան...

    Իմ հարցն անպատասխան է մնում, երբ մտորումներիս ճեղքվածքում սկսեցի փնտրել նրան՝ Մարտակերտի Վ. Մինասյանի անվան հիմնական դպրոցի 9-րդ դասարանի աշակերտ Հրանտ Առաքելյանին: Ու բազմաթիվ խմբանկարներում նրան տեսնում եմ լուսավոր, շատ լուրջ, լայնախոհ հայացքով: Նրան տեսնում եմ իր համադասարանցիների, դասավանդող ուսուցչուհու հետ, շրջվարչակազմի ղեկավարի և դպրոցի տնօրենի կողմից պարգևատրվելիս, նրա մասին ընթերցում եմ, որ դպրոցի շրջանավարտ Հրանտ Առաքելյանը ՆԶՊ առարկայից /կրակային վարժանք/ գրավել է առաջնակարգ տեղ, օրեր առաջ Արցախի ԿԳՍ նախարարության կողմից պարգևատրվել:

    Ինչու՞ է մահը հավասարեցնում բոլորին...Այն տարիք չի հարցնում, գալիս է աննկատ, երբեմն՝ հանկարծակի...Ցնցվում է մարդը, կծկվում վշտից, ալեկոծվում է հոգին, հայացքը հառում Աստծուն: Ինչպե՞ս, ե՞րբ, ինչու՞...Ու անհաստատ քայլերով, առանց հասկանալու, թե որտեղից եկավ այդ վերահաս աղետը, բոլորս մեկ ենք դառնում ու բախվում իրականությանը, որ ամեն ինչ չէ այս կյանքում ամենքին հասանելի, բայց չարաղետ մահը բոլորին է բաժին հասնում՝ առանց տարիքի, առանց սեռի, առանց լավ ու վատ ապրած կյանքի: Մա՞հն է գտնում մարդուն, թե մարդը՝ մահվանը, որ տարակուսում ենք, նաև ձգտում չհավատալ իրականությանը, որ մեր կողքին էր, ապրում, արարում էր նա, սովորում դպրոցում ու հանկարծ վերջ, ամեն ինչ անցյալ է դառնում, ներկան շղարշվում տառապանքով:

    Ես գիտեմ, որ յուրաքանչյուրն իր կսկիծն է ապրում, առավել շատ նրանք, ովքեր նրան ճանաչում են, թող սփոփանք լինեն այս տողերը, զորակցությունս նրա բոլոր հարազատներին, Մարտակերտի հ. 2 հիմնական դպրոցի տնօրենությանը, մանկավարժական և աշակերտական կոլեկտիվներին, հեռու և մոտիկ այն բոլոր անձանց, ովքեր այս օրերին մեծ վիշտ են ապրում, և թող բոլորիս խոսքերով ամբողջանա Հրանտ Առաքելյան դպրոցականի հավերժությանը հառած լուսե կերպարը:
    Ն. Պողոսյան

  10. Գրառմանը 1 հոգի շնորհակալություն է հայտնել.

    Hripsime Margaryan (24.06.2019)

  11. #206
    Մոդերատոր Նատաշա Պողոսյան-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    12.01.2019
    Հասցե
    Արցախ, քաղաք Մարտակերտ
    Գրառումներ
    1,115
    Հեղինակության աստիճան
    28335
    Փորձում եմ քաղաքական դաշտում չլինել, բայց Հայաստանից եկած սոցհարցում կատարող աղջիկն ինձ տարավ այդ ոլորտը: Ապշած լսում էին նաև այդ նույն ժամանակ ինձ այցելության եկած աշակերտուհիներս:
    Վերջիններս ինձ մեկ այլ տեսանկյունով բացահայտեցին, իսկ անծանոթ աղջիկը, իմ ճշմարտությունից անակնկալի եկած, հիացմունքը չթաքցրեց...
    Նկատեցի, որ լսողություն դարձած՝ նա նույնիսկ մոռացել էր նշումներ կատարել և գնաց՝ նորից ինձ այցելելու ցանկությամբ:
    Բայց ինչքա~ն շատ ասելիք կա, որ խուսափում ենք բարձրաձայնել, և ինչքա~ն շատ խնդիրներ կան, որ մեր երկրում են կուտակված:

  12. Գրառմանը 1 հոգի շնորհակալություն է հայտնել.

    Hripsime Margaryan (24.06.2019)

  13. #207
    Մոդերատոր Նատաշա Պողոսյան-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    12.01.2019
    Հասցե
    Արցախ, քաղաք Մարտակերտ
    Գրառումներ
    1,115
    Հեղինակության աստիճան
    28335
    Հունիսի 22-ին Ստեփանակերտի հ. 3 միջնակարգ դպրոցում տեղի ունեցավ «Մեղու», «Ռուսական արջուկ» և «Կենգուրու» մրցույթներում հաղթող աշակերտների պարգևատրությունը հավաստագրերով և նվերներով: «Այբ» կրթական հիմնադրամի կողմից անցկացվող այս մրցույթները դպրոցներում ավանդույթ են դարձել, որոնք անցկացվել էին ամիսներ առաջ:

    «Մեղու. հայերենը բոլորի համար» մրցույթում հատուկ մրցանակի արժանացած իմ աշակերտուհին՝ Տաթևիկ Ղահրամանյանը, այցելեց ինձ: Իմ զրույցը նրա հետ որքան մտերմական, նույնքան «մեծավարի» էր, ով արդեն բուհական ընդունելության քննությունները բարեհաջող հանձնել, ընդունվել է Արցախի պետական համալսարանի բանասիրական բաժինը:

    Շնորհավորում եմ նրան և բոլոր մրցանակակիրներին, այդ թվում «Կենգուրու» մաթեմատիկական մրցույթում հաջողություն արձանագրած մեր դպրոցի երեք աշակերտներին: Շնորհավորանքս նաև բոլոր այն դիմորդներին, ովքեր ընդունվել են բարձրագույն ուսումնական հաստատություններ:

    741.jpg651.jpg
    Վերջին խմբագրող՝ Նատաշա Պողոսյան: 23.06.2019, 11:24:

  14. Գրառմանը 1 հոգի շնորհակալություն է հայտնել.

    Hripsime Margaryan (24.06.2019)

  15. #208
    Մոդերատոր Նատաշա Պողոսյան-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    12.01.2019
    Հասցե
    Արցախ, քաղաք Մարտակերտ
    Գրառումներ
    1,115
    Հեղինակության աստիճան
    28335
    65717..jpg
    Հունիսի 28-ին նշվում է Մարտակերտի ազատագրման օրը: Ակնածանքով ենք այցելում հուշահամալիր, այնտեղ անբաժան ցավի ու տառապանքի հիշողություններ կան, ծաղիկների խոնարհում, զոհված հայորդիների հիշատակին հարգանքի տուրք, պատերազմի փորձություններ տեսած և կենդանի լեգենդներ դարձած ազատամարտիկների անցած ճանապարհի արթնացում ու պատկառանք:

    93-ին հայության համար Մարտակերտի ազատագրումը մի նոր նվաճում էր, բայց զոհողությունների գնով: Անցանք փորձությունների երկար ուղի՝ բռնագաղթի խորդուբորդ ճանապարհների ահուսարսափ ու ողբ, սառն օտարություն, հայրենի հողի կարոտ...Տեղահան եղած ժողովրդի մի բեկորը բնակավայրի ազատագրումից հետո կամաց-կամաց վերադարձավ: Եկավ իր ավերված տունը, իր օջախը վերականգնեց, իր որդիների շիրիմների կողքին նոր աղոթք մրմնջաց՝ հայացքն Աստծուն ու երկնքին: Տարիների ընթացքում պատերազմը գալիք սերունդների համար, թվաց, դարձել է հեռավոր հուշ, բայց նորից ապրիլին անմահացան հերոսներ, հավերժության ուղին բռնած մեր ժողովուրդը հասկացավ, որ խաղաղ ապրելու երաշխիքը այստեղ քիչ է, բայց ամուր պիտի կանգնի իր հողին՝ դարերին պատգամելով մեր ապրելու անսասան կամքը: Երկու պատերազմ տեսած մարտակերտցին այսօր արարում է, նորից ապրում: Գիտենք, որ դեռևս վաղ է պատերազմի վերջնական ավարտի մասին խոսելը, բայց նահատակների անցած ուղին հավերժ մեզ հետ է, մեր սրտերում:

    Անվերծանելի զգացումով ողբերգություն ապրած ժողովրդիս ցանկանում եմ խաղաղ լուսաբացներ, սահմանում կանգնած զինվորին անվրդով ծառայություն: Ջերմեռանդորեն ու նվիրումով շնորհավորում եմ մարտակերցիներիս տոնը, հուսով, որ մի օր կվերականգնվի նաև մեր վաղեմի փառքը: Ցանկանում եմ բոլորիս միասնականություն, հայրենասիրական գաղափարների ամրապնդում, ամուր ու հերոսական կամք: Անձնական ու անանձնական համամարդկային ջերմ ապրումներ եմ ցանկանում բոլորին, նորանոր ձեռքբերումներ ու հաջողություններ:
    http://www.usarmenianews.com/am-n-9153.html

  16. #209
    Մոդերատոր Նատաշա Պողոսյան-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    12.01.2019
    Հասցե
    Արցախ, քաղաք Մարտակերտ
    Գրառումներ
    1,115
    Հեղինակության աստիճան
    28335
    656210.jpg

    Այս անգամ մի նոր հաղթանակ Բարսելոնայում:
    Սահմանի մոտ ապրողի համար խաղաղ պայմաններում մեր ամեն մի հաղթանակը մի նոր հավատ է ծնում, որ ավելի ամուր կառչենք այս հողին: Այս անգամ ապրիլյան պատերազմի ականատես մեր դպրոցի աշակերտուհու մասին է խոսքս:

    Աննա Խաչատրյանը Երևանի Կոմիտասի անվան պետական կոնսերվատորիայի 2-րդ կուրսի ուսանողուհի է, մեր դպրոցի 2017-ի շրջանավարտ, ում տարիներ շարունակ դասավանդել եմ: Շնորհավորանքս բազմերանգ է, երբ այս օրերին նա շատ բարձր հաղթանակ է արձանագրել Իսպանիայի Բարսելոնա քաղաքում՝ երգչուհու իր տաղանդով զբաղեցնելով առաջին հորիզոնականը: Կրկնակի հաղթանակ... Նրա հետ զրույցից իմացա, որ պարգևատրվել է հաղթության գավաթով, նաև՝ երկուական դիպլոմով ու մեդալով և՛ առաջին տեղի, և՛ հատուկ մրցանակի համար՝ որպես տաղանդավոր երգչուհի: Նրա խոսքով՝ շուտով վերադառնալու է Հայաստան՝ մասնակցելու Երևանում կայանալիք համերգին, իսկ այս ձեռքբերումների համար մեծ դեր են խաղացել իր դասախոս Լիանա Վարդանյանը և նվագակցող Մարգարիտա Սարգսյանը:

    Վերջերս՝ դեռևս մայիսին, նա Երևանում մասնակցեց վոկալ երաժշտական համերգին: Այն նոր ասպարեզ բացեց, ավելի մեծ բեմեր բարձրանալու մի նոր ճանապարհ, որը շատ ավելի կատարելագործված էր՝ իր հզոր, հմայիչ ու հոգեպարար ձայնի ելևէջներով: Հայտնի երգչուհի դառնալու նրա դպրոցական երազանքը կամաց-կամաց իրագործվում է, երբ դեռևս Մարտակերտի Հեքիմյանի անվան երաժշտական դպրոցում սովորելիս նա բազմաթիվ հաջողությունների էր հասել: Ու մի հետադարձ հայացք եմ ձգում անցած օրերին, երբ դեռևս 2012-ին մասնակցել է Գյումրիի «Երգի մրցույթ» փառատոնին, արժանացել դիպլոմի` որպես հոգևոր մրցույթի լավագույն կատարող: 2013-ին Ստեփանակերտում հանրապետական մրցույթի մասնակից էր, նա զբաղեցրեց առաջին հորիզոնականը: Որպես լավագույն կատարող` 2013-ին մեկնել է Հունաստան` այնտեղ կայանալիք միջոցառմանը մասնակցելու, որտեղ երգելու իր տաղանդով տեսանելի է դարձել նույնիսկ այդ երկրի ազգային թերթերից մեկում:

    Համոզված եմ, որ Աննան դեռ շատ բարձունքներ է հաղթահարելու, նրա անցնելիք կանաչ ուղին մեզ ուղեկցելու է միշտ, ու հպարտորեն հնչելու է նրա անունը, իսկ մարտակերտցիները միշտ մնալու են հրաշք հայուհու արվեստի առաջին երկրպագուները՝ նրա հաղթանակներն ազդարարող ցնծագին ողջույններով: Ն. Պողոսյան

  17. Գրառմանը 1 հոգի շնորհակալություն է հայտնել.


  18. #210
    Մոդերատոր Նատաշա Պողոսյան-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    12.01.2019
    Հասցե
    Արցախ, քաղաք Մարտակերտ
    Գրառումներ
    1,115
    Հեղինակության աստիճան
    28335

    Անչափելի մեծ կարոտ

    1204,3.jpg

    Նկարում իմ թոռնիկի՝ Նարեկի հետ եմ: Տատիկի հետ գրկախառնությունը, որ շատ բուռն էր, անչափելի մեծ սիրով, դա բնական էր, զարմանալի ոչինչ չկար մի քանի օրվա բացակայությունից հետո: Նա մտավ տուն, դեռ միջանցքում ամուր հպվեց պատին... Համբուրում էր... Համբուրում էր տան պատերն անչափելի մեծ կարոտով: Ես, ինձ կորցրած, վայելում էի այդ մեծ գեղեցկությունը, որ ինձ երևում էր աներևակայելի հրաշք պատկերով...

    Մեկընդմեջ այն փոքրիկ ձեռքերը պատին էր մեկնում, որ ամբողջությամբ գրկելու անհնարինությանն էր առերեսվում: Այտերը քնքշորեն մոտեցնում, շուրթերը ջերմորեն հպում էր պատերին...

    Այս օրերի իմ ապրումների մեջ տեղ գտավ այս փոքրիկ դրվագը, իրողություն, որ հիացնում է ինձ, այն փոքր է, բայց իմաստալից, հոգիս լի է գոհունակությամբ, ափեափ լցված հպարտությամբ այս փոքրիկ արցախցու հանդեպ, բայց հարազատական զգացումը չէ, որ ինձ առիթ է տալիս գրելու այս տողերը:

    Տան քարե որմերը կարծես զրնգում էին Նարեկի կենսուրախ ձայներից: Նա թռչկոտում էր, ձեռքերը մեկնած՝ գրկում էր տան այս կամ այն իրը, շոշափում դրանք, սենյակից սենյակ մտնում ու բացականչում. «Ես արցախցի եմ, սա իմ տունն է, ես այստեղ պիտի ապրեմ...Ամենալավ տունը, ամենալավ քաղաքը, մեր Մարտակերտը...»:

    Ամեն անգամ ես հպարտությամբ եմ լսել նրա խոսքը, որ ինքը արցախցի է ու այստեղ էլ ապրելու է միշտ: Երբեմն մտորումներիս մեջ ինչ-որ երկփեղկվածություն է եղել, որ փոքր է, դեռ ուրիշ քաղաքներում չի եղել, ինչ տեսել է այս տարիներին, այն էլ սիրելի է դարձել, բայց կյանքը կփոխի նրան: Նրա բացակայությունը Արցախից, երբ ծնողների հետ շատ ավելի մեծ քաղաքում էր մի քանի օր, համարեցի երեխայի համար խաղաղ ու երջանիկ ապրելու վայելք, որ կգա ու ափսոսանք կունենա, թե ինչու է ինքը ապրում այս փոքրիկ սահմանամերձ բնակավայրում: Այո՛, կարծում էի՝ երազանքը թևին տալով՝ նա կմտածի նորից հայտնվել մեկ ուրիշ շքեղ քաղաքում:

    Ես փորձում եմ վերհիշել՝ այդ ե՞րբ ենք նրան սովորեցրել, որ պիտի հայրենիքը սիրել: Այդ սերը ներարկելու կարիք չկար: Այն դաս չէր, որ պիտի սերտեր, սահմանումների ամբողջություն չէր, որ պիտի մտապահեր... Ու իմ հարցին, թե որտեղ կցանկանար ապրել իր ամբողջ կյանքում, նա հաստատակամ էր՝ միայն Արցախում:

    Ես խաղաղված եմ, սիրտս բերկրանքով լեցուն, որ Նարեկիս կերպարով այս սերունդը ապրեցնելու է մեր հայրենիքը, որը հավերժ է իր լինելությամբ, անմնացորդ սիրով, այն մեծ կարոտով, որ գրկած ունենք մեր հոգում:

    Նատաշա Պողոսյան

    http://www.usarmenianews.com/am-n-12106.html

  19. Գրառմանը 2 հոգի շնորհակալություն են հայտնել.

    Լաուրա Աթանեսյան (13.07.2019), Լիա Մ (14.07.2019)

Էջ 21 22-ից ԱռաջինԱռաջին ... 1119202122 ՎերջինըՎերջինը

Թեմայի մասին

Այս թեման նայող անդամներ

Այս պահին թեմայում են 1 հոգի. (0 անդամ և 1 հյուր)

Էջանիշներ

Էջանիշներ

Ձեր իրավունքները բաժնում

  • Դուք չեք կարող նոր թեմաներ ստեղծել
  • Դուք չեք կարող պատասխանել
  • Դուք չեք կարող կցորդներ տեղադրել
  • Դուք չեք կարող խմբագրել ձեր գրառումները
  •