Էջ 21 21-ից ԱռաջինԱռաջին ... 11192021
Ցույց են տրվում 201 համարից մինչև 205 համարի արդյունքները՝ ընդհանուր 205 հատից

Թեմա: ԵՐԲ ՍԱՀՄԱՆԻ ՄՈՏ ԵՆՔ ԱՊՐՈՒՄ

  1. #201
    Մոդերատոր Նատաշա Պողոսյան-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    12.01.2019
    Հասցե
    Արցախ, քաղաք Մարտակերտ
    Գրառումներ
    1,064
    Հեղինակության աստիճան
    25751

    Հայրենյաց դաս. «Ես մի զարկն եմ քո բազկի»

    5708310425f7c3d86.jpg 4d5e52e4d9b5ccc.jpg f3383826cd5.jpg

    Դպրոցի 4-րդ ա դասարանի միջոցառումը՝ դասվար Լիանա Ստեփանյանի նախաձեռնությամբ, հայրենասիրության դաս էր, որ իր շուրջն էր հավաքել դպրոցի տնօրինությանը, ուսուցիչներին, աշակերտներին ու ծնողներին: Գրական-երաժշտական ցերեկույթին հրավիրված էին նաև զինվորներ: Խորագիրը՝ «Ես մի զարկն եմ քո բազկի» պարտավորեցնող էր, չորրորդցիների համար մի-մի խոստովանություն, որ հայրենիքն ամենուր իրենց հետ է, իրենց հոգում և շուրթերին:

    «Հայրենիքն այն օդն է, որը մենք շնչում ենք, ու այդ օդը մենք պետք է միշտ մաքուր պահենք» /Նարեկ/: «Հայրենիքն այն ծաղիկն է, որին չի կարելի քաղել ու անզգուշաբար դեն նետել, որովհետև կամաց-կամաց կվերանան նրա նման նուրբ ու բազմերանգ շատ ու շատ ծաղիկներ» /Մոնիկա/: «Հայրենիքն այն աղբյուրն է, որից ջուր ես խմում, իսկ հայտնի առածն ասում է. «Այն աղբյուրը, որտեղից ջուր ես խմում, քար մի՛ գցիր, մի՛ պղտորիր» » /Աննա/: «Հայրենիքն այն քարն է, որն ընկած է ճամփի եզրին, ցանկապատի մոտ, և ամեն անգամ նայելիս, թվում է, թե քար չէ, այլ՝ անմատչելի ծերպերից պոկված եղնիկ» /Աստղիկ/: «Վերջապես՝ հայրենիքն այն է, որի փրկության համար քաջարի որդիները զոհվեցին և հուշարձաններ դարձան, որ հավերժ ապրի ու ծաղկի մեր երկիրը» /Կարեն/:

    Միջոցառման բացման խոսքը պատկանում էր դասվար Լիանա Ստեփանյանին: Մեր ժողովրդի անցած ճանապարհն էր ներկայացվում, այն բոլոր հաղթանակները, որ կռեց արցախցին, ընդհանրապես՝ մի ամբողջ հայոց ազգ: Տարրական դասարանի այն չորս տարիների համատեղ աշխատանքի քննարկում չէր և ոչ էլ՝ հրաժեշտի խոսք՝ ուղղված իր աշակերտներին, երբ հաջորդ ուսումնականից այլևս նրանց չէր դասավանդելու: Հայրենասեր սերունդ էր փոխանցվում, մի սերունդ, ով պատերազմ էր տեսել, ով կոփվել էր այն ապրիլյան հրետակոծությունների տակ, ու իր հայրենապաշտությամբ և ազատ ու խաղաղ ապրելու իրավունքով բեմ էր բարձրացել՝ ի ցույց դնելով այն սերը, որ ունի մեր հողի, մեր սուրբ հայրենիքի հանդեպ:

    Տղաների թե աղջիկների զինվորական համազգեստն իսկ ցուցադրում էր այն ոգին ու հպարտությունը, որ կրում էին իրենց մեջ այս փոքրիկները: Նրանց հոգուց բխած երգն էր հնչում. «Վե՛ր կաց, եղբա՛յր իմ, Նոր օր է արթնացել, Վե՛ր կաց, Եղբա՛յր իմ, Նոր կյանք է շունչ առել...»: Երգին զուգահեռ տեսանյութ էր ցուցադրվում էկրանին, իսկ բեմականացված փոքրիկ դրվագը հուզիչ էր, երբ վիրավոր զինվորին փրկելու համար նրա ընկերներն իրենց կյանքը վտանգելով՝ օգնում են նրան, հանում հրետակոծվող գոտուց: Ու երգը հնչում էր՝ որպես պատգամ. «Բարձրացրու՛ գլուխդ, զինվո՛ր, Բա՛ց արա հոգնած կոպերդ, Քո սխրանքն անմահ է, Քո անունը՝ մեր սրտերում»:

    Աղջիկների պարը, փոքրիկ զինվորների քայլերգը՝ երգի հնչյուններին միահյուսված, նրանց ասմունքը հայրենի երկրի, հայ ժողովրդի փառաբանում էր, որոնք ուղեկցվեցին հանդիսատեսի բուռն ծափահարություններով: Միջոցառման վերջում չորրորդ դասարանցիների կողմից քաղցրեղենով, մրգերով ու նամակներով ծանրոց փոխանցվեց զինվորներին, դասվար Լ. Ստեփանյանին ծաղիկներ նվիրեցին, դպրոցի տնօրեն Լ. Պետրոսյանի կողմից շնորհակալական խոսք ուղղվեց աշակերտներին ու դասվարին:

    Եզրափակիչ խոսքը պատկանում էր մանկավարժիս, ով ելույթ ունեցավ ծնողների անունից՝ որպես այդ դասարանի աշակերտ Նարեկ Բեջանյանի տատիկ: Թոռնիկս հպարտությամբ նորից Մարտակերտի մասին ասմունքել էր: Այս տողերը դեռ նոր սովորած՝ առաջին անգամ արտասվախառն հնչեցրել էր նա դեռևս 2016-ի ապրիլի 2-ի առավոտյան, երբ Մարտակերտը հրետակոծվում էր:

    Իմ մա՛յր հայրենիք, սիրում եմ ես քեզ,

    Սիրում եմ հոգով, սիրում եմ սրտով,

    Սիրում եմ` ինչպես հարազատ մորն իմ,

    Ու եթե հանկարծ թշնամին վայրագ հարձակվի վրադ,

    Իմ կյանքը կտամ, իմ շունչը կտամ,

    Իմ Մարտակե՛րտ, օտարին քեզ չեմ տա:

    Հիացմունքի խոսք հնչեցրի այս փոքրիկ զինվորների մասին, ովքեր բեմն իրենցը դարձրին երգ ու պարով, ասմունքով... Այն ձայնի ելևէջների, ճկուն շարժումների, արտահայտիչ արտասանությունների, բեմականացված հերոսական դրվագների ցուցադրում էր՝ էկրանին հաջորդաբար երևացող զոհված հայորդիների դիմանկարներով, հայրենի Արցախի հիշարժան վայրերի, հոգևոր կառույցների տեսանելիությամբ: Դա ծնողների անունից երախտագիտության խոսք էր բոլոր երեխաներին, դասվար Լիանա Ստեփանյանին, ով հայրենիքի սիրո վեհ գաղափարի սերմերն էր ցանել այդ փոքրիկների հոգում, սերունդ, ով այդ սերը պիտի իր հետ տանի դեպի ապագան, այն լուսավոր գալիքը, որտեղ խաղաղ ապրելու երազանքներ կան, նոր արշալույսներ:

    Միջոցառման ավարտից հետո չորրորդցիների շփումը զինվորների հետ ավելի մտերմիկ էր՝ հյուրընկալ սեղանի շուրջ, ծնողների մասնակցությամբ: Նրանք զինվորների կողմից հուշանվեր ստացան: Ամրագրվեց նրանց միջև հարազատ ու ջերմ հարաբերություն, մի հայրենյաց դաս, որ երախտիք էր ու սեր հայրենիքի, մեր հող ու ջրի, սահմանը պաշտպանող զինվորների ու սերնդի հանդեպ:

    Նատաշա Պողոսյան

    http://www.usarmenianews.com/am-n-10564.html
    Վերջին խմբագրող՝ Նատաշա Պողոսյան: 13.05.2019, 18:15:

  2. Գրառմանը 1 հոգի շնորհակալություն է հայտնել.


  3. #202
    Մոդերատոր Նատաշա Պողոսյան-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    12.01.2019
    Հասցե
    Արցախ, քաղաք Մարտակերտ
    Գրառումներ
    1,064
    Հեղինակության աստիճան
    25751

    Դպրոցական «Վերջին զանգ»

    Ինչպես միշտ, դպրոցում «Վերջին զանգը» Մարտակերտի հասարակությանն էր հավաքել: Սրտի թրթիռ կար, սպասում, իրարամերժ հույզեր, տոնական տրամադրություն: Հանդիսության բացումը շրջանավարտ աղջիկներին էր վերապահված, ամեն մեկի ձեռքին գիրք կար, ազատ ու հետաքրքիր երկխոսություն, երբ մեկը մյուսին հարցեր էին ուղղում, թե ինչ գրքեր են ընթերցել, ինչ շարադրություններ գրել, ու այսպես տարբեր առարկաների շուրջ մտերմիկ զրույց, ու հաջողված բեմականացումը հանդիսատեսին առողջ ծիծաղի, ժպիտների պահեր է պարգևում: Երաժշտական հնչյունների ներքո աղջիկների պարը հյութեղ է դարձնում միջոցառման սկիզբը, որը նաև հրավեր էր պատանի շրջանավարտներին, որ միանան այդ տոնական հանդիսությանը:

    60795880_2324881054443056_5590588474836123648_n.jpg61049635_2324897237774771_4766999539158614016_o.jpg

    60812875_2324878194443342_5280156545147994112_n.jpg60858499_2324897484441413_6632131319860035584_o.jpg60857601_2324885471109281_2152103413607825408_n.jpg
    Վերջին խմբագրող՝ Նատաշա Պողոսյան: 25.05.2019, 16:05:

  4. #203
    Մոդերատոր Նատաշա Պողոսյան-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    12.01.2019
    Հասցե
    Արցախ, քաղաք Մարտակերտ
    Գրառումներ
    1,064
    Հեղինակության աստիճան
    25751

    ՎԵՐՋԻՆ ԶԱՆԳ...

    Վերջին զանգ, վերջին ղողանջներ, որ միշտ հիշվում են...

    Հյուրերին, դպրոցի տնօրենությանը, ուսուցիչներին, ծնողներին ուղղված ողջույնի խոսքերն իրենց արձագանքն են տարածում շուրջբոլորը: Դասղեկների խոսքում ամեն մի շրջանավարտ երևում էր իր առանձնահատուկ ձիրքով, իսկ նրանց մեջ կան հաղորդավարին հատուկ խոսքի առոգանությամբ, նկարելու տաղանդով, պարելու շնորհով, սպորտի հանդեպ ունեցած առանձնակի հետաքրքրությամբ օժտված շրջանավարտներ: Երեք դասարանների դասղեկները ներկայացնում են շրջանավարտներին, նրանց մեջ նաև իրենց հետաքրքրությամբ առանձնանում են ոմանք՝ յուրահատուկ համուհոտով, կատակախառն բնավորություններով:

    61265186_325192508377173_4542882716814671872_n.jpg 60736276_430600351104704_4196820258129969152_n.jpgimage.jpg60856499_406966196701366_2371973677232160768_n.jpg61014714_1569707896497465_1658181027811557376_n.jpg
    Վերջին խմբագրող՝ Նատաշա Պողոսյան: 25.05.2019, 16:15:

  5. #204
    Մոդերատոր Նատաշա Պողոսյան-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    12.01.2019
    Հասցե
    Արցախ, քաղաք Մարտակերտ
    Գրառումներ
    1,064
    Հեղինակության աստիճան
    25751
    ՎԵՐՋԻՆ ԶԱՆԳ: Շրջանավարտների սրտաբուխ խոսքեր և լիքը բաժակներ, վառ կենացներ կան, շնորհակալական խոսքեր՝ ուղղված ուսուցիչներին: Մայրերին մատուցածն էլ գեղեցիկ անակնկալ էր, երբ շրջանավարտները շռայլ, անկեղծ ու հյութալի խոսքեր ուղղեցին նրանց: Եվ այդ ամենն ուղեկցվում էին ուսուցիչներին ու մայրերին նվիրվող վարդերի երփներանգ բույրերով: Երգերն ու պարերը միաձույլ էին, որ հիացմունքի զգացում էին փոխանցում, և մեկընդմեջ ընդհատվում ելույթներով:

    Ապա հնչում է հայրենյաց դասը, որ յուրահատուկ երդում էր նրանց շուրթերին. «Հայրենիքն սկսվում է սահմանից: Մեր տունն էլ սկսվում է սահմանից...»: Մեկ րոպե լռությունն ու թախծախառն երգը նահատակների հիշատակի հարգանք էր՝ հայրենյաց նվիրյալի հուշակոթողին ծաղիկների խոնարհումով:

    60956597_2324900684441093_3295693646497579008_o.jpg60813303_2324878371109991_8286618860480626688_o.jpg61182605_2324898247774670_1677892595532955648_o.jpg61423074_2324882467776248_4995019498932142080_n.jpg
    Կցված նկարներ Կցված նկարներ
    Վերջին խմբագրող՝ Նատաշա Պողոսյան: 25.05.2019, 16:24:

  6. #205
    Մոդերատոր Նատաշա Պողոսյան-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    12.01.2019
    Հասցե
    Արցախ, քաղաք Մարտակերտ
    Գրառումներ
    1,064
    Հեղինակության աստիճան
    25751

    Հավերժությանը հառած լուսե կերպար

    6570.jpg

    Ցնցված հոգիս շատ-շատերի նման չի ցանկանում հավատալ մեր կողքին կատարված դժբախտ պատահարին: Ինչու՞ Խաչենի ալիքները գտան նրան...

    Իմ հարցն անպատասխան է մնում, երբ մտորումներիս ճեղքվածքում սկսեցի փնտրել նրան՝ Մարտակերտի Վ. Մինասյանի անվան հիմնական դպրոցի 9-րդ դասարանի աշակերտ Հրանտ Առաքելյանին: Ու բազմաթիվ խմբանկարներում նրան տեսնում եմ լուսավոր, շատ լուրջ, լայնախոհ հայացքով: Նրան տեսնում եմ իր համադասարանցիների, դասավանդող ուսուցչուհու հետ, շրջվարչակազմի ղեկավարի և դպրոցի տնօրենի կողմից պարգևատրվելիս, նրա մասին ընթերցում եմ, որ դպրոցի շրջանավարտ Հրանտ Առաքելյանը ՆԶՊ առարկայից /կրակային վարժանք/ գրավել է առաջնակարգ տեղ, օրեր առաջ Արցախի ԿԳՍ նախարարության կողմից պարգևատրվել:

    Ինչու՞ է մահը հավասարեցնում բոլորին...Այն տարիք չի հարցնում, գալիս է աննկատ, երբեմն՝ հանկարծակի...Ցնցվում է մարդը, կծկվում վշտից, ալեկոծվում է հոգին, հայացքը հառում Աստծուն: Ինչպե՞ս, ե՞րբ, ինչու՞...Ու անհաստատ քայլերով, առանց հասկանալու, թե որտեղից եկավ այդ վերահաս աղետը, բոլորս մեկ ենք դառնում ու բախվում իրականությանը, որ ամեն ինչ չէ այս կյանքում ամենքին հասանելի, բայց չարաղետ մահը բոլորին է բաժին հասնում՝ առանց տարիքի, առանց սեռի, առանց լավ ու վատ ապրած կյանքի: Մա՞հն է գտնում մարդուն, թե մարդը՝ մահվանը, որ տարակուսում ենք, նաև ձգտում չհավատալ իրականությանը, որ մեր կողքին էր, ապրում, արարում էր նա, սովորում դպրոցում ու հանկարծ վերջ, ամեն ինչ անցյալ է դառնում, ներկան շղարշվում տառապանքով:

    Ես գիտեմ, որ յուրաքանչյուրն իր կսկիծն է ապրում, առավել շատ նրանք, ովքեր նրան ճանաչում են, թող սփոփանք լինեն այս տողերը, զորակցությունս նրա բոլոր հարազատներին, Մարտակերտի հ. 2 հիմնական դպրոցի տնօրենությանը, մանկավարժական և աշակերտական կոլեկտիվներին, հեռու և մոտիկ այն բոլոր անձանց, ովքեր այս օրերին մեծ վիշտ են ապրում, և թող բոլորիս խոսքերով ամբողջանա Հրանտ Առաքելյան դպրոցականի հավերժությանը հառած լուսե կերպարը:
    Ն. Պողոսյան

Էջ 21 21-ից ԱռաջինԱռաջին ... 11192021

Թեմայի մասին

Այս թեման նայող անդամներ

Այս պահին թեմայում են 1 հոգի. (0 անդամ և 1 հյուր)

Էջանիշներ

Էջանիշներ

Ձեր իրավունքները բաժնում

  • Դուք չեք կարող նոր թեմաներ ստեղծել
  • Դուք չեք կարող պատասխանել
  • Դուք չեք կարող կցորդներ տեղադրել
  • Դուք չեք կարող խմբագրել ձեր գրառումները
  •