Էջ 4 6-ից ԱռաջինԱռաջին ... 23456 ՎերջինըՎերջինը
Ցույց են տրվում 31 համարից մինչև 40 համարի արդյունքները՝ ընդհանուր 53 հատից

Թեմա: ԹՌԻՉՔԻ ՀԱՄԱՐ ԿԱՐԴԱԼ Է ՊԵՏՔ

  1. #31
    Մոդերատոր Նատաշա Պողոսյան-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    12.01.2019
    Հասցե
    Արցախ, քաղաք Մարտակերտ
    Գրառումներ
    1,026
    Հեղինակության աստիճան
    22904

    Շնորհավորում եմ ԿՏԱԿ-ի 15-ամյակը

    Շնորհավորում եմ ԿՏԱԿ-ի գործունեության 15 տարին: Այս վերջին ամիսներին, ինչ ծանոթացել եմ Հայկական կրթական միջավայրին, ինձ թվում է՝ գտել եմ այն, ինչ վաղուց փնտրում էի:

    Առանձնակի շնորհավորանքս Մանուշակ Ավետիսյանին, ԿՏԱԿ-ի բոլոր աշխատողներին՝ հանձին տնօրեն Արտակ Պողոսյանի:

    Այդ տարածքն ինձ ձգում է, համոզված եմ, որ այն հարազատ տուն է դարձել նաև բազմաթիվ ուսուցիչների համար՝ իրենց մտորումներով, մանկավարժական փորձի փոխանակմամբ, տարակարծությամբ, միմյանց գնահատելու բարի նախաձեռնությամբ...

    Շնորհավորում եմ այդ լուսավոր օրը ու նաև զգում, որ թեպետ 15 տարի ուշացել եմ, թող այնքան շարունակական լինի նրա գործունեությունը, որ սերնդափոխության ճանապարհին այդ կառույցն անընդհատ դառնա ուսուցման ու դաստիարակության, նորարարության ու գիտելիքների նորովի ձեռքբերման լուսավոր աղբյուր:

  2. Գրառմանը 1 հոգի շնորհակալություն է հայտնել.

    Nelli Antonyan (18.03.2019)

  3. #32
    Մոդերատոր Նատաշա Պողոսյան-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    12.01.2019
    Հասցե
    Արցախ, քաղաք Մարտակերտ
    Գրառումներ
    1,026
    Հեղինակության աստիճան
    22904

    Գրքի նվիրում... Հանդիպում այդ գրքի մի քանի «հերոսների» հետ

    78.jpg 79.jpg92.jpg

    Անցած օրերի հետ եմ...Այդ գիրքը՝ «Գրողն ու ուսուցիչը...Ժամանակի մեջ և անդին», որ նվիրվեց արձակագիր Լևոն Ադյանի՝ կյանքից անժամանակ հեռացած Մհեր ու Զորայր որդիների հիշատակին, մտավ դպրոց դեռ մինչ ուսումնական տարին սկսվելը: Այս օրերին այն մեծագույն հարգանքով նվիրեցի շատերին ու դեռ կնվիրեմ արժանավորների, բազմաթիվ ընթերցողների...Ակնածանքով նվիրեցի նրանց, ովքեր արժանի ներդրում ունեն այս գրքի հրատարակության գործում՝ հանձինս ԼՂՀ ԿԳՍ նախարար Սլավա Ասրյանի և գրքի խմբագիր Լուսինե Ղարախանյանի:

    Սիրով նվիրեցի ուսուցիչներին, ովքեր աշխատում են ինձ հետ կամ թեկուզ հեռուներում, ընդհանրապես, նվիրեցի նրանց, ովքեր այդ գիրքն ունենալու անհրաժեշտությունն ունեն... Հպարտության ու գեղեցիկի զգացողություն կա հոգումս, որ այս գիրքը դարձել է շատերի համար հետաքրքիր ու ցանկալի: Այս գիրքը հուշում է ինձ, որ նվիրելու այս ապրումներն էլ շատ ավելի հրապուրիչ են, որքան որ գրքի ծննդյան հետ կապված դրական հույզերը: Այն մեծագույն սիրով իրենց ձեռքն առնելու ակնկալիքն ունեն գրքի մասին գրախոսականով իր կարծիքն արտահայտած Արցախի բանաստեղծուհի Ժաննա Բեգլարյանը, հեռուներում ապրող, գրքի հրատարակությանը ֆինանսապես օժանդակող լոսանջելեսաբնակ բանաստեղծուհի Նելլի Ավակովա Գրիգորյանը, գրող Լևոն Ադյանը, ով ապրում է Սանկտ Պետերբուրգում, և այս օրերին՝ նրա իսկ ֆինանսական միջոցներով, նույն 250 օրինակ տպաքանակով, վերահրատարակվում է գիրքը՝ նաև Մարտակերտի շրջանի դպրոցներին բաժանելու ահրաժեշտությամբ, այդ թվում Չլդրանի ու Առաջաձորի կրթօջախներին, որտեղ տարիներ առաջ սովորել էր գրողը:

    Այդ գիրքը մեծագույն սիրով նվիրեցի մեր դպրոցականներին, առանձնապես նրանց, ովքեր դարձան այս գրքի գործող դեմքերը: Այդ նրանք էին՝ մեր դպրոցի 12-րդ հումանիտար դասարանի աշակերտները, ովքեր ավարտեցին դպրոցը, նրանցից շատերը բարեհաջող ընդունելության քննություններ հանձնեցին և շուտով կմտնեն տարբեր բարձրագույն ուսումնական հաստատություններ:

    Նրանց հետ հանդիպումն իրենց դասարանում ինձ թվաց մի նոր վերջին դաս էր, չնայած հարգելի բացակայողներ ունեինք: Իսկ նոր դասն սկսվեց գրողի մասին իմ զրույցով, այս գրքի հրատարակության անցած ճանապարհով, այս գիրքն ընթերցողներին նվիրելու իմ մեծագույն ցանկությամբ, նրանից դասեր քաղելու ակնկալիքով, մեր անցած օրերի հիշողությամբ, որ գրողի գրքերի հետ էին կապված, մեր կազմակերպած գրքերի քննարկումներով, նրանց պատրաստակամությամբ, որ անցած մի ուսումնական տարի մեզ կապել էր մի գրողական աշխարհի հետ, ով դպրոցական ծրագրում չկար:

    Մեր շրջանավարտների հետ լուսանկարվեցի՝ համոզված, որ տարիներ կանցնեն, այդ տարիների հետ կմեծանան նրանք, բայց գրքի իմ այս «հերոսները» կմնան նույն դպրոցականները՝ հենց իրենց այս լուսանկարներով, որ հիշողություն կդառնան, ու տարիները ափսոսանք կծնի նրանց մոտ, որ անցածը նորից չի վերադառնա, բայց իրենք այս գրքում կմնան՝ որպես գրողի կյանքով ու նրա ստեղծագործությունների գրական կերպարներով ապրող դեռահասներ:

    http://www.usarmenianews.com/am-n-9490.html

  4. Գրառմանը 2 հոգի շնորհակալություն են հայտնել.

    Nelli Antonyan (18.03.2019), Մարիամ Սարգսյան. (17.03.2019)

  5. #33
    Մոդերատոր Նատաշա Պողոսյան-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    12.01.2019
    Հասցե
    Արցախ, քաղաք Մարտակերտ
    Գրառումներ
    1,026
    Հեղինակության աստիճան
    22904

    Ուսուցիչն ու գրողը՝ անտեսանելի զրուցակիցներ

    288.jpg
    ԼՂՀ վաստակավոր մանկավարժ Նատաշա Պողոսյանի գիրքը «Հեռացող եզերքի» բազմաթիվ արձագանքներից մեկն է՝ իր խտության ու ինքնատիպության մեջ խրախուսելի: Մեր ժամանակներում ստեղծվող արժեքավոր շատ գրական գործեր դուրս են մնում գրականության դպրոցական ծրագրերից: Այս գիրքը գալիս է հուշելու, նաև սովորեցնելու, թե ինչպես ծրագրից դուրս գրողներին դարձնել աշակերտության սեփականությունը: Ճիշտ հասկանալով գեղարվեստական գրականության գործառույթները՝ գրականության վաստակաշատ ուսուցչուհին տարբեր եղանակներ ու մեթոդներ է հուշում գրողի գրական ժառանգությունն աճող սերնդին ճիշտ մատուցելու համար: Գրքում տեղ գտած բազմաթիվ աշակերտների գրավոր արձագանքներն ուսուցչուհու հաջողությունների վկայություններն են:

    Ուշագրավ են նաև «Իրիկնային աղջամուղջ» և «Անձրևից հետո» ժողովածուներում ընդգրկված մի շարք ստեղծագործությունների վերլուծությունները, որոնցում գրողի ստեղծած իրականությունը, մարդկային զգացումներն ու իդեալները նորովի են սինթեզվում ուսուցչուհու գեղարվեստական խոսքում ու համոզմունքներում: Պատկերավորման արտահայտչական միջոցներով, բառապաշարի շերտավորման նուրբ զգացողությամբ նա կարողացել է հմտորեն ներկայացնել Լևոն Ադյանի աշխարհընկալումն ու կենսազգացողությունը, գրողի ասելիքի արժեքայնության նշաձողը և դա մանկավարժի բարձր վարպետությամբ փոխանցել աշակերտներին:

    Մանկավարժի իր վերլուծություններում ուսուցչուհին կարողացել է հավուր պատշաճի ներկայացնել Ադյանի ստեղծագործությունների թեմատիկայի արժանիքները՝ բնությունից մինչև մարդկային կերպարներ, զգացմունքներ ու ապրումներ: Ուսուցիչն ու գրողը դառնում են անտեսանելի զրուցակիցներ` իրական ու անդին, և այդ չիրականացված զրույցը օրգանապես կապվում է տեքստին ու ենթատեքստին՝ այն դարձնելով նպատակային, դիպուկ և ներգործուն: Գրողի տառապանքը դառնում է ուսուցչուհու տառապանքը, հեռացող եզերքում ապրող մարդկանց հոգսը՝ նրա հոգսը:

    Լևոն Ադյանի ստեղծագործությունները դարձնելով լայն քննարկման նյութ՝ Նատաշա Պողոսյանը կարողացել է ներկայացնել գրողի ասելիքի ճշմարտությունը, հայրենիքը սիրելու, ճշմարիտ ապրումին ու խոհին հարազատ լինելու մղումը: Ճշմարտացիություն ու թափանցիկություն, զերծ սենտիմենտալ ու մակերեսային դիտարկումներից. այսպիսին է ուսուցչուհու ասելիքը, ինչը՝ որպես արժեք, փոխանցել է աշակերտներին: Նման մեթոդական ձեռնարկները ցպահանջ են մեր դպրոցներում՝ գրականության դասերի արդիականությունը ապահովելու համար:

    Ժաննա ԲԵԳԼԱՐՅԱՆ

    Բանասիրական գիտությունների թեկնածու, դոցենտ

    http://www.usarmenianews.com/am-n-9170.html

    35.jpg 98 (2).jpg
    Վերջին խմբագրող՝ Նատաշա Պողոսյան: 15.03.2019, 16:48:

  6. Գրառմանը 2 հոգի շնորհակալություն են հայտնել.

    Nelli Antonyan (18.03.2019), Մարիամ Սարգսյան. (17.03.2019)

  7. #34
    Մոդերատոր Նատաշա Պողոսյան-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    12.01.2019
    Հասցե
    Արցախ, քաղաք Մարտակերտ
    Գրառումներ
    1,026
    Հեղինակության աստիճան
    22904

    ԱՅՆ ԿԱՊՈՒՅՏ, ՇՔԵՂ ԿԱԶՄՈՎ ԳԻՐՔԸ

    -72.jpg

    Հայացքս սահում է տետրի թերթի վրա գրած տողերով, որ դասամիջոցին ինձ էր հանձնել 8-րդ դասարանի աշակերտուհի Մերի Հակոբջանյանը: Ուսուցչուհուս ուղղված հրաշալի խոսքեր կային, բայց առանցքում այն կապույտ, շքեղ կազմով գիրքն էր, որ վերջերս նա նվեր էր ստացել հեռավոր Սանկտ Պետերբուրգում ապրող արձակագիր Լևոն Ադյանից: Եվ հիշողությանս մեջ այդ տողերն ինձ տանում են այն փետրվարյան օրերը. «Բաքվի և Սումգայիթի ողբերգական օրերի մասին ուսուցչուհիս շատ էր պատմել, մի անգամ էլ նա դասարան մտավ` ձեռքին մի կապույտ կազմով գիրք: Նա մեծ հուզմունքով խոսեց մեր հայրենակից գրող Լևոն Ադյանի «Հեռացող եզերք» գրքի մասին: Մենք էլ հուզվեցինք, նույնիսկ ցանկություն հայտնեցինք` անձամբ հանդիպել գրողին, նաև կարդալ նրա ստեղծագործությունները»:

    Ես մի պահ ընդհատում եմ ընթերցելը, բայց վերհիշում եմ իմ աշակերտուհու` այն օրերին գրած շարադրանքից տողեր. «Ես ուրախ եմ, որ իմ մայրիկն էլ սովորել է այն նույն դպրոցում, որի տաղանդավոր սաներից մեկն է եղել Լևոն Ադյանը: Ես վաղուց քաջածանոթ եմ նրա անվանը, խոստանում եմ ընթերցել նրա բոլոր ստեղծագործությունները, նաև շնորհակալ եմ իմ հայրենակցին, որ այս գրքով ես հասկացա, թե ինչ է Սումգայիթը»:

    Այս սիրուն, հրաշալի աղջնակի խոսքերում նորից վերապրում եմ ապրիլյան տառապալից օրերը, երբ արկակոծվող Մարտակերտի հողը ցավից ճաք էր տվել, իսկ այնտեղ ապրող բնակչությունը փրկության մի նոր ապաստան էր փնտրում: «Ապրիլյան տեղահանության ժամանակ ես Առաջաձոր գյուղում էի` իմ պապիկի տանը: Բոլորովին պատահական գրքերի պահարանում տեսա արդեն ինձ ծանոթ այն շքեղ, կապույտ կազմով գիրքը: Իսկույն ձեռքս առա այն, շոշափեցի, սկսեցի թերթել, պատերազմական սարսափելի օրերն ապրեցի այդ գրքով: Հիմա շատ ուրախ եմ, որ նորից մեր բնակավայրում եմ և հաճախում եմ իմ հարազատ դպրոցը»:

    Մի նոր կարոտ ուսուցչուհուս տանում է դեպի այդ դասարանը, որտեղ անցած ուսումնական տարում այդ աշակերտներին դասավանդել էի: «Նա շատ սիրվեց աշակերտներիս կողմից իր յուրահատուկ դասավանդման ձևերով, և երբ սկսվեց նոր ուսումնական տարին, փոխվեց մեր հայոց լեզվի և գրականության ուսուցչուհին: Բայց նա չմոռացավ մեզ, երբեմն մտնում է մեր դասարանը, մի օր էլ ասաց, որ անակնկալ ունի ինձ համար: Շատ անսպասելի, բայց ցանկալի էր, որ տիկին Պողոսյանն ինձ նվիրեց Լևոն Ադյանի` այն կապույտ կազմով վեպը, որ այս օրերին դարձավ իմ սեղանի գիրքը: Այդ պահին շատ հուզվեցի, շփոթվեցի, սակայն մեծ հպարտություն ապրեցի` ստանալով նվեր մի մարդուց, ով ճանաչված արձակագիր է, մեծատառով հայ մարդ»:

    Նրա գրած տողերում մեր հայրենակից գրողի հարազատ ծննդավայրի ու այնտեղից սերված մի ազգի հրաշալի պատմություն կար, որ հպարտության զգացումով էր լցրել մեր գեղեցկատես դպրոցականի հոգին. «Ես նաև շատ հպարտ եմ, որ իմ պապիկը` Լենոր Հակոբջանյանը, ծնունդով Չլդրան գյուղից է` Ադյանի հայրենակիցը: Նա Սուքիաս (Սերգեյ) Հակոբջանյանի որդին է, նրանք սերում են Չլդրանի Սևունք կամ Միրումանց ազգից: Իսկ պապիկիս մայրը հարևան Առաջաձոր գյուղից է, արդեն իննսունն անց, բայց առույգ մեր մեծերը հիմա էլ կան, ապրում են Մարտակերտում` իրենց հիշողություններում պահելով հայրենի գյուղը, նախնիներին, սրբավայր դարձած պապենական գերեզմանները»:

    Վերջին տողերը մի նոր հիացմունքով եմ ընթերցում, որտեղ շնորհակալական խոսքերին զուգահեռ, արցախցուն հատուկ հյուրասիրությամբ` գրողի հետ մի նոր հանդիպման մասին է ակնկալվում. «Շնորհակալ եմ իմ ուսուցչուհուց նման անակնկալի ու այսպիսի հրաշալի հնարավորություն ընձեռելու համար: Հուսով եմ, որ մի օր մեր հյուրընկալ հարկի տակ կհանդիպենք մեծ արձակագրի հետ»:

    Չգիտեմ ինչու, ես ինքս էլ հուսով եմ, որ մի օր Ադյան գրողի նոր այցելություն կլինի Արցախ, մի նոր հանդիպում` այս անգամ նաև իր գիրքն ընթերցող մեր դպրոցականների հետ:

    Հայկական լրատվական՝ Լոս Անջելեսից, «Մանկավարժի անկյուն», 2016-09-20

    http://usarmenianews.com/am-n-5623.html

  8. Գրառմանը 3 հոգի շնորհակալություն են հայտնել.


  9. #35
    Մոդերատոր Նատաշա Պողոսյան-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    12.01.2019
    Հասցե
    Արցախ, քաղաք Մարտակերտ
    Գրառումներ
    1,026
    Հեղինակության աստիճան
    22904

    Միշտ էլ վտանգների ենթարկվելով՝ գիրքը հասել է մեզ

    Ապրիլի 2-ին ստիպված էինք տեղափոխվել մոտակա գյուղը:

    Հարափոփոխ մտքերի մեջ, թե ինչ կարող եմ ինձ հետ վերցնել, հայացքս գամվեց սեղանին դրված գրքերին: Լսում եմ դրսից եկող ձայները, որ շտապեցնում էին ինձ, նույնիսկ այդ պահին հրետակոծությունից կարող էր մեքենան օդ բարձրանալ, բայց ես ինձ հետ վերցրի մեր հայրենակից գրող, արձակագիր Լևոն Ադյանի` այդ վերջին ամիսների իմ ձեռքի գրքերը՝ «Հեռացող եզերքը» և «Իրիկնային աղջամուղջը»:

    Բոլորս էլ գիտենք, որ գիրքը միշտ էլ լի է եղել լույսերով ու իմաստությամբ, միշտ էլ մեր ժողովուրդը աներևակայելի զոհողությունների գնով փրկել է գիրքը: Սև դարերի խորքից այն մեզ է հասել ու խավարի միջից թափառող լույսի նման դողդողալով, վտանգների ենթարկվելով` գիրքը հասել է մեզ:

    Ո՞վ է իմանում, հրա՞շքն է պահում նրան, թե՞ ինչ-որ պատահականություն, բայց սերունդները խնամում են նրան, որ գիրքը իր լույսերով ճառագի ամենուր, ինչպես որ մեր տառապալից օրերին այդ գրքերն էլ լուսավորեցին ինձ, որ նորից ու նորից հավատամ մեր ապրելու ու հարատևելու անհողդողդ կամքին ու հաստատակամությանը` համոզված, որ սա մի փոքրիկ հայրենիք է, այն մեզ ամուր թելերով կապում է այս հող ու ջրին, առանց որի չենք կարող ապրել:

    Ն. Պողոսյան «Մանկավարժի օրագիր»

  10. Գրառմանը 1 հոգի շնորհակալություն է հայտնել.


  11. #36
    Մոդերատոր Նատաշա Պողոսյան-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    12.01.2019
    Հասցե
    Արցախ, քաղաք Մարտակերտ
    Գրառումներ
    1,026
    Հեղինակության աստիճան
    22904

    «Մանկավարժի օրագիրը» ունի ընթացք ու շարունակություն

    722618f8cdf2ff975d.jpg

    2016-ի՝ մանկավարժիս գործունեության լավագույն արգասիքն իմ երկու գրքերի հրատարակությունն էր՝ «Գրողն ու ուսուցիչը...Ժամանակի մեջ և անդին» և «Մանկավարժի օրագիր» /մաս 1-ին/, որոնց նյութերը սոցկայքերից տեսանելի են եղել շատ ընթերցողների, արժանացել տարբեր մեկնաբանությունների, այդ թվում՝ գնահատողական խոսքերի:

    Այդ նյութերը տեղադրվել են Լոս Անջելեսի հայկական «USArmenianews.com» լրատվական կայքում, առանձնապես այնտեղ գործող «Մանկավարժի անկյուն» բաժնում, որտեղ տեսանելի դարձան մանկավարժիս նյութերի նկատմամբ բազմաթիվ ընթերցողների համակրանքն ու հետաքրքրասիրությունը: Այդ հոդվածների մի մասը տեղ գտան նաև Հայաստանի Սփյուռքի նախարարության «Հայերն այսօր» պարբերականում, Արցախի և Սփյուռքի տարբեր մամուլներում, որոնք նույնպես նկատելի էին շատերին ու ողջունելի:

    «Մանկավարժի օրագիրն» ունի ընթացք ու շարունակություն, և դեռ անհայտ է այդ շարունակականության ավարտը, քանի դեռ մանկավարժիս համար տեսանելի են իմ դպրոցն ու այնտեղ դասավանդվող աշակերտները, ուսուցիչներն ու նրանց վարած դասերը, հայրենի սահմանակից բնակավայրիս ապրումներն ու մանկավարժիս անհանգիստ տվայտանքները... Սա գիրք է, որ դեռ պիտի գրվի, քանի դեռ հնարավորություն ունեմ իմ գրիչը ծառայեցնելու հանրությանը, ովքեր էլ նրանք լինեն, դա լինի իմ շրջապատում, իմ դպրոցում, իմ հայրենիքում, թե հայրենիքից դուրս՝ Սփյուռքում:

    «Մանկավարժի օրագիրը» նույնպես հրատարակվեց ԼՂՀ կրթության, գիտության և սպորտի նախարարության երաշխավորությամբ, նախարարության մասնագիտական կրթության և գիտության բաժնի վարիչ, հոգեբանական գիտությունների թեկնածու, դոցենտ Լուսինե Ղարախանյանի խմբագրությամբ, նաև՝ որպես նախաբան, գիտական իր գնահատողական խոսքով: Երախտագիտությունս նրանց, ովքեր հարգանքով ու սիրով ընկալեցին մանկավարժիս աշխատանքը և ճանապարհ հարթեցին՝ հնարավորություն ընձեռելով ՝ հրատարակելու այս գիրքը:

    Ն. Պողոսյան «Մանկավարժի օրագիր»

  12. Գրառմանը 2 հոգի շնորհակալություն են հայտնել.


  13. #37
    Մոդերատոր Նատաշա Պողոսյան-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    12.01.2019
    Հասցե
    Արցախ, քաղաք Մարտակերտ
    Գրառումներ
    1,026
    Հեղինակության աստիճան
    22904

    Այս գրքում ինձ հարազատ դարձած դպրոցի նորօրյա կյանքն է

    1400.jpg

    «Մանկավարժի օրագիրը» դարձավ ինձ հարազատ ու շատ մտերիմ: Իմ կողքին զգալով նրա իսկ գոյությունը՝ ես սկսեցի լրացնել այդ օրագիրը, որ օր օրի ստվարանում էր, բացահայտում մանկավարժիս աշխատանքային գործունեությունը, իմ աշակերտների մտորումները, մեր անհանգիստ ապրումները, որ ուղեկցվում էին սահմանից եկող կրակոցների արձագանքներով, ապրիլյան պատերազմական օրերի սարսափներով, հայրենասիրական այն բոլոր դասերով, որ ոգեղեն էին դարձել՝ հաստատակամորեն մեզ գամելով այս հողին, որ այսքան սուրբ է, նահատակների արյամբ ներկված:

    Այս օրագիրն ինձ հարազատ դարձած դպրոցի նորօրյա կյանքն է, դասարանից դասարան մտնող ուսուցչի աշխատանքային գործունեությունը, ով մտահոգ է սերնդի վաղվա օրով, ընդհանրապես՝ նրա ճակատագրով: Լավատեսությունը փայլում է այս օրագրում, որ միտված է նոր սերնդին տանելու դեպի լուսավոր ապագա: Սա գիրք է, որ հպարտության և ուրախության նրբերանգներով տեսանելի է դարձնում մեր դպրոցականների և ուսուցչուհուս մանկավարժական կյանքը, որ ինչքան ուսանելի, նույնքան դաստիարակչական է: Այս օրագիրը բացահայտում է աշակերտի և ուսուցչի մի նոր հարաբերություն, որ շատ մտերմական է, փոխադարձ հասկացվածության բարձր մակարդակով, դեռահասների անձնական հույզերի անհանգիստ վայրիվերումներով, մանկավարժի ուղղորդող խորհուրդներով: Այստեղ գործող անձերը դպրոցականներն են, ովքեր տեսանելի են իրենց շարադրություններով, ունեցած մտքերով, տարբեր կարծիքներով, ապրած անհանգստությամբ, միմյանց հանդեպ ունեցած վերաբերմունքով, ուսուցչի ու նրա աշխատանքի նկատմամբ ունեցած ակնածանքով:

    Ն. Պողոսյան «Մանկավարժի օրագիր»

  14. Գրառմանը 2 հոգի շնորհակալություն են հայտնել.


  15. #38
    Մոդերատոր Նատաշա Պողոսյան-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    12.01.2019
    Հասցե
    Արցախ, քաղաք Մարտակերտ
    Գրառումներ
    1,026
    Հեղինակության աստիճան
    22904
    29570509_.jpg
    «Մանկավարժի օրագիրը» գիրք է, որ բացում է ընթերցողի համար ուսուցչի գործունեության լայն տարածքներ: Այս գիրքը ազդարարում է ուսուցչի բարդ ու դժվարին աշխատանքը, որ բազում նրբություններ ունի՝ կախված աշակերտի ու ծնողի հետ ունեցած հարաբերություններից, որոնցից էլ ծնվում են ուսուցչի հանդեպ ակնածանքն ու այն դրական բոլոր որակները, որի պատասխանատուն հենց ինքն ուսուցիչն է՝ իր մանկավարժական ու հոգեբանական ճշմարիտ ուղղվածությամբ: Այս գիրքը գալիս է նաև բարձրաձայնելու կրթության ոլորտում եղած այն թերությունների մասին, որ առկա են այս համակարգում:

    Սա գիրք է, որտեղ արժևորվում է աշակերտի անհատականությունը՝ անկախ նրանից, թե նա ինչ կարողությունների և ընդունակությունների տեր է: Այստեղ չեն տարբերակվում աշակերտներն իրենց սովորելու շնորհով, նրանք հավասարապես ուշադրության կենտրոնում են, ուսուցչի կողմից սիրված: Ազատ են նրանք ուսուցչի հետ ունեցած հարաբերություններում, նաև՝ հարգալից ու համակրանքով լեցուն:

    Այստեղ ի ցույց են դրվում դեռահասների տարբեր հուզական վիճակներ, որոնց զուգահեռվում է մանկավարժի կողմից հնարավոր մոտեցման ու հարթեցման ճանապարհը: Այստեղ ուսուցիչը երևում է նաև դասերից դուրս իր անձնական և անանձնական ապրումներով, նա հասարակության անդամ է, իր երկրի քաղաքացին, նաև՝ մտահոգ այդ երկրի ապագայով: Այս գիրքը գալիս է «ո՛չ» ասելու մանկավարժական հին քարացած ձևերին, սա գիրք է, որտեղ ուսուցիչն ինքն է իր համար ստեղծում դյուրընկալ պայմաններ ու այդ իսկ սիրով այն փոխանցում իր առջև նստած դեռահասներին:

    Այս գիրքը մանկավարժիս անցած մեկ տարվա աշխատանքային կենսագրությունն է, որ ծնվեց ու դարձավ ուսուցչի ու աշակերտի համատեղ գործունեության դպրոցական տարեգրություն: Սա իմ ընտանիքի, իմ մտերիմների, իմ աշակերտների, նրանց ծնողների, մեր ուսուցիչների, հեռու և մոտիկ ապրող և ինձ հարազատ դարձած մարդկանց սպասվելիք գիրքն է, որ դժվարություններ հաղթահարելով՝ հրատարակվեց, որպեսզի մեծագույն սիրով նվիրեմ նրանց:

    Ն. Պողոսյան «Մանկավարժի օրագիր»

  16. Գրառմանը 2 հոգի շնորհակալություն են հայտնել.


  17. #39
    Մոդերատոր
    Գրանցման ամսաթիվ
    30.01.2019
    Գրառումներ
    402
    Հեղինակության աստիճան
    11233
    մարդն առանց գրքի նման է անկիրք, առանց երևակայության ու թռիչքի դատարկ տարրայի: Պատերից ներս դատարկություն է, ու քամին էլ մի տեսակ ալարում է սուլել անբովանդակ տարածության ներսում: Ասածս այն է, որ թռիչքի համար կարդալ է պետք: Մտածելու համար կարդալ է պետք: Ապրելու համար կարդալ է պետք:

    Սեփական տարածքից դուրս գալու և սեփական տարածք գտնելու ամենամոտ տարբերակը գիրքն է: Գրքի միջոցով ճանաչում ես ինքդ քեզ ու քո ներսում բույն են դնում հազար տեսակ աշխարհներ` սիրուն, մեծ, զարմանալի….հազար տեսակ մարդիկ` սարսափելի, գեղեցիկ, տարօրինակ, խելացի…թվարկումները վերջ չեն կարող ունենալ, որովհետև մարդու երևակայությունը սահմաններ չունի…
    Իսկ հիմա տան մասին, որտեղ գրքեր կան: Դա մեր տուն է: Իմ ընկերների տունը: Իմ ընկերների ընկերների տունը…Գիրքն ամենուր է. երբեմն թվում է` դաշնամուրի պես անխուսափելի է գրքերի գոյությունը: Ինչպես գրեթե ամեն մի հայ ընտանիքում դաշնամուր կա, բայց նվագող չկա, այնպես էլ գրադարան կա, բայց կարդացող չկա…

  18. Գրառմանը 1 հոգի շնորհակալություն է հայտնել.


  19. #40
    Մոդերատոր Նատաշա Պողոսյան-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    12.01.2019
    Հասցե
    Արցախ, քաղաք Մարտակերտ
    Գրառումներ
    1,026
    Հեղինակության աստիճան
    22904
    Մեջբերում Kristine Charchyan-ի խոսքերից Նայել գրառումը
    մարդն առանց գրքի նման է անկիրք, առանց երևակայության ու թռիչքի դատարկ տարրայի: Պատերից ներս դատարկություն է, ու քամին էլ մի տեսակ ալարում է սուլել անբովանդակ տարածության ներսում: Ասածս այն է, որ թռիչքի համար կարդալ է պետք: Մտածելու համար կարդալ է պետք: Ապրելու համար կարդալ է պետք:

    Սեփական տարածքից դուրս գալու և սեփական տարածք գտնելու ամենամոտ տարբերակը գիրքն է: Գրքի միջոցով ճանաչում ես ինքդ քեզ ու քո ներսում բույն են դնում հազար տեսակ աշխարհներ` սիրուն, մեծ, զարմանալի….հազար տեսակ մարդիկ` սարսափելի, գեղեցիկ, տարօրինակ, խելացի…թվարկումները վերջ չեն կարող ունենալ, որովհետև մարդու երևակայությունը սահմաններ չունի…
    Իսկ հիմա տան մասին, որտեղ գրքեր կան: Դա մեր տուն է: Իմ ընկերների տունը: Իմ ընկերների ընկերների տունը…Գիրքն ամենուր է. երբեմն թվում է` դաշնամուրի պես անխուսափելի է գրքերի գոյությունը: Ինչպես գրեթե ամեն մի հայ ընտանիքում դաշնամուր կա, բայց նվագող չկա, այնպես էլ գրադարան կա, բայց կարդացող չկա…
    «Ընթերցանությունը կարծում եմ կրթության նման մի բան է:Որքան էլ կարդաս, միևնույն , դեռ լրացնելու տեղ կա:Այն շարունակական բնույթ է կրում: Տարիների հետ փոխվում են հեղինակները, շոշափվող ու հետաքրքրող թեմաները: Եթե կյանքի մի որոշակի շրջանում անցածը կշեռքի վրա դնելու պահանջ ունենաս` կարելի է դա ընթերցած հեղինակների ու գրքերի միջոցով անել: Ամեն դեպքում կան գրքեր,որոնք մի անգամ կարդալով չեն «ավարտվում»: Երբեմն ուղղակի դառնում են «սեղանի գրքեր» »:
    http://haynews.am/1117hy/girk

    Տեղին է գրված վերոնշյալ հոդվածը, նաև իմ աշակերտուհու արտահայտած մտքի արմատները տեսա այդտեղ: Երբեմն չարենցյան տողերով Աբովյանի ներքին մտորումներն եմ հիշում, գրողի վերջին օրվա հոգու հույզերն ինձ այցի են գալիս, թե որքանով է ճիշտ եղել, որ գիրք է գրել ու թողել սերունդներին. «Ի՞նչ է ասում այդ գիրքը և ի՞նչ է բարբառում. Զուր չէ՞ արդյոք վատնել անհատնելի իր ձիրքը...»:

    Զրուցում եմ երբեմն ինքս ինձ հետ, մենախոսում եմ շատ բարձրաձայն, ու իմ ասելիքը տարածական է դառնում, հասանելի շատերին, այն փռվում է ամենուր, որ հոգու կսկիծ է դառնում, թե ինչու է սերունդը հեռացել գրքից: Բայց փրկության ձևը գտա, երբ իմ աշակերտների մասին սկսեցի գրել, ու հրատարակածս գրքերը շատերին անհասանելի դարձան: Սահմանափակ հրատարակության արդյունքում ամեն գրքի 250 օրինակը դարձավ նվիրատվություն, մերժեցի բոլոր նրանց, ովքեր գումարով ցանկացան գնել: Հասկացա, որ նվիրումն ավելի մեծ արժեք ունի, քան այն գինը, որով պետք է վաճառքի հանվեին այդ գրքերը, որոնք իմ աշակերտների համար կարճ ժամանակ անց դարձան «սեղանի գրքեր»:

  20. Գրառմանը 3 հոգի շնորհակալություն են հայտնել.


Էջ 4 6-ից ԱռաջինԱռաջին ... 23456 ՎերջինըՎերջինը

Թեմայի մասին

Այս թեման նայող անդամներ

Այս պահին թեմայում են 1 հոգի. (0 անդամ և 1 հյուր)

Համանման թեմաներ

  1. ՄԱՆԿԱՎԱՐԺԱԿԱՆ ԱՇԽԱՏԱՆՔԻ ՎԱՐՊԵՏՆԵՐԸ
    Հեղինակ՝ Վ. Հովհաննիսյան, բաժին` Ուսուցչի անկյուն
    Գրառումներ: 274
    Վերջինը: 17.05.2019, 00:38
  2. ՆԱՀԱՊԵՏ ՔՈՒՉԱԿ
    Հեղինակ՝ Ներսեսյան, բաժին` Հայոց լեզու և գրականություն
    Գրառումներ: 58
    Վերջինը: 14.03.2019, 12:03
  3. ՄԱՆԿԱՎԱՐԺԱԿԱՆ ԱՇԽԱՏԱՆՔԻ ՎԱՐՊԵՏՆԵՐԸ
    Հեղինակ՝ Վ. Հովհաննիսյան, բաժին` Մասնագետի անկյուն
    Գրառումներ: 149
    Վերջինը: 11.04.2018, 00:35
  4. ԿԻԼԻԿՅԱՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ԴԵՐԸ ՀԱՅՈՑ ՊԵՏԱԿԱՆՈՒԹՅԱՆ ՄԵՋ
    Հեղինակ՝ Ռուզաննա Միրզոյան, բաժին` Մասնագետի անկյուն
    Գրառումներ: 29
    Վերջինը: 21.10.2017, 19:32
  5. Հանրային քննարկում. ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԿՐԹՈՒԹՅԱՆ ԶԱՐԳԱՑՄԱՆ 2016-2025ԹԹ. ՊԵՏԱԿԱՆ ԾՐԱԳԻՐ
    Հեղինակ՝ manush, բաժին` Հանրային քննարկումներ
    Գրառումներ: 0
    Վերջինը: 19.11.2015, 13:05

Էջանիշներ

Էջանիշներ

Ձեր իրավունքները բաժնում

  • Դուք չեք կարող նոր թեմաներ ստեղծել
  • Դուք չեք կարող պատասխանել
  • Դուք չեք կարող կցորդներ տեղադրել
  • Դուք չեք կարող խմբագրել ձեր գրառումները
  •