+ Կատարել գրառում
Էջ 6 6-ից ԱռաջինԱռաջին ... 456
Ցույց են տրվում 51 համարից մինչև 57 համարի արդյունքները՝ ընդհանուր 57 հատից

Թեմա: ՊԱՐՈՒՅՐ ՍԵՎԱԿ.

  1. #51
    Ավագ մասնակից Zhanneta-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    20.12.2018
    Հասցե
    ք.Կապան. Բաղաբերդ 27
    Տարիք
    46
    Գրառումներ
    335
    Հեղինակության աստիճան
    3948
    Ճիշտ եք, տիկին Անահիտ, ինչպես ասում է Սևակը․․․
    Ազնիվ եղիր ամեն ինչում - ո՞վ է կյանքում սովից մեռել։
    Ճշտի համար աքսոր չկա - ստի հանդեպ ինչո՞ւ լռել։
    Իսկ մեր շուրջը դեռ կան մարդիկ, որ երբ պետք է մեջք են ծռում,
    Երբ որ պետք է հռհռում են, պե՞տք է՝ ժպտո՛ւմ, պե՞տք է՝ լռո՛ւմ,
    Պե՞տք է՝ իրենց մատն են տնկում... Դու մի եղիր կյանքում տհաս՝
    Դու հասկացիր հենց այս գլխից, մի մոռացիր երբեք, տղա՛ս.
    Ազնըվությունն այն է միայն, որ չի փոխվում՝ ոնց էլ շուռ տաս,-
    Նա մի ճերմակ երես ունի, ոչ թե յոթ-ութ գունեղ աստառ...

  2. Գրառմանը 1 հոգի շնորհակալություն է հայտնել.


  3. #52
    Ավագ մասնակից Անահիտ Բաղդասարյան-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    16.02.2018
    Գրառումներ
    537
    Հեղինակության աստիճան
    1487
    1958 թվականին Պարույր Սևակը Մոսկվայում ավարտեց իր <<Անլռելի զանգակատուն>> պոեմը, որը տպագրվեց 1959 թվականին։ Պոեմն ունի հետաքրքիր ստեղծագործական պատմություն։ Կոմիտասի կերպարը վաղուց հանգիստ չէր տալիս նրան։ Առիթ էր պետք, որ ժայթքեին մեծ երգահանի նկատմամբ տածած իր սերն ու համակրանքը։ Մի սարսափելի սառնամանիքային օր (1958 թվական) Մոսկվայի փողոցներով անցնելիս Սևակը հանկարծ ռադիոյով լսում է կոմիտասյան երգը, և մեկ վայրկյանում նրա համար պարզվում է վերնագիրը (սկզբում՝ << Կոմիտասյան համանվագ>>, ապա՝ <<Հայոց երգարան>>․ հետո՝ <<Զարմանալի Զանգակատուն>>, և վերջում՝՝ <<Անլռելի զանգակատուն>>)։ Պոեմն ունի յոթ հազար տուն։ <<Ցայգալուսի համանվագում>> պատմվում է Կոմիտասի կյանքի մասին, որը մանուկ հասակից կորցրել էր ծնողներին և չէր ունեցել երջանիկ մանկություն։

    Որբուկի սիրտը ապակի, փշուր,
    Ա՜խ, ներսից կարմիր, դրսից՝ փուշ մասուր,
    Որբը՝ մոլոր գառ, աշխարհքը մսուր,
    Ո՞վ նայի նրան կամ ո՞վ տա նրան
    Մի պատառ ժպիտ, շոյանք մի փշուր։
    Վերջին խմբագրող՝ Անահիտ Բաղդասարյան: 09.02.2019, 12:22:

  4. Գրառմանը 1 հոգի շնորհակալություն է հայտնել.

    Zhanneta (09.02.2019)

  5. #53
    Ավագ մասնակից Zhanneta-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    20.12.2018
    Հասցե
    ք.Կապան. Բաղաբերդ 27
    Տարիք
    46
    Գրառումներ
    335
    Հեղինակության աստիճան
    3948
    Մեջբերում Անահիտ Բաղդասարյան-ի խոսքերից Նայել գրառումը
    1958 թվականին Պարույր Սևակը Մոսկվայում ավարտեց իր <<Անլռելի զանգակատուն>> պոեմը, որը տպագրվեց 1959 թվականին։ Պոեմն ունի հետաքրքիր ստեղծագործական պատմություն։ Կոմիտասի կերպարը վաղուց հանգիստ չէր տալիս նրան։ Առիթ էր պետք, որ ժայթքեին մեծ երգահանի նկատմամբ տածած իր սերն ու համակրանքը։ Մի սարսափելի սառնամանիքային օր (1958 թվական) Մոսկվայի փողոցներով անցնելիս Սևակը հանկարծ ռադիոյով լսում է կոմիտասյան երգը, և մեկ վայրկյանում նրա համար պարզվում է վերնագիրը (սկզբում՝ << Կոմիտասյան համանվագ>>, ապա՝ <<Հայոց երգարան>>․ հետո՝ <<Զարմանալի Զանգակատուն>>, և վերջում՝՝ <<Անլռելի զանգակատուն>>)։ Պոեմն ունի յոթ հազար տուն։ <<Ցայգալուսի համանվագում>> պատմվում է Կոմիտասի կյանքի մասին, որը մանուկ հասակից կորցրել էր ծնողներին և չէր ունեցել երջանիկ մանկություն։

    Որբուկի սիրտը ապակի, փշուր,
    Ա՜խ, ներսից կարմիր, դրսից՝ փուշ մասուր,
    Որբը՝ մոլոր գառ, աշխարհքը մսուր,
    Ո՞վ նայի նրան կամ ո՞վ տա նրան
    Մի պատառ ժպիտ, շոյանք մի փշուր։
    Իր ժողովրդի զավակն իսկական`
    Ժողովրդի պես ինքն էլ որբ մնաց.
    Նա նույնիսկ չկար և մի տարեկան,
    Երբ… Մայրը գնաց:

    Ա՜խ, եթե գնաց`
    Նրա լույս հոգին թող որ համբառնա,
    Արժանի դառնա
    Իր հավատացած երկնային գահին:

    Բայց ինչո՞ւ գնաց Հայոց Թագուհին:

    Մնար
    Ու ծիծ տար
    Իր Սողոմոնի՛ն – մեր Կոմիտասի՜ն:
    Մնար
    Ու հոգար
    Իր մինուճարի՜ - իր որդո՛ւ մասին:

    Մնար ու նրան մայրություն աներ.
    Հուսահատության, տրտմության պահին
    Նրա ճակատի
    Ամպերը վաներ,
    Նախ` նրա ոտի
    Ու հետո` սրտի
    Փշերը հաներ:

  6. Գրառմանը 1 հոգի շնորհակալություն է հայտնել.


  7. #54
    Ավագ մասնակից Zhanneta-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    20.12.2018
    Հասցե
    ք.Կապան. Բաղաբերդ 27
    Տարիք
    46
    Գրառումներ
    335
    Հեղինակության աստիճան
    3948
    Մաշտոց ծնող ժողովուրդը ժամանակի նորօրյա հորդորականով ծնեց նաև Սևակ,քանզի հանճարին ըստ էության ըմբռնելու և ժամանակը նրա լույսով վերաիմաստավորելու համար նույնպես հանճարեղություն էր պետք՝ հայրենիքի տվածը կրկին հայրենիքին վերադարձնելու,<<ուրիշ ոչ մի լեզվով չթարգմանվող>> նրա մրմուռը դասռնալու, հայրենիքից սկսվող և շրջագծի պես հայրենիքին հանգող առաքելությամբ։

    Գուցե շատերին զարմանալի թվա,որ <<Անլռելի զանգակատուն>> պոեմից հետո Պարույր Սևակը նորից է անդրադարձել Եղեռնին՝ այն էլ այդքան բազմակողմանի ու ծավալուն։Չմոռանանք,որ <<Անլռելի զանգակատունը>> առաջին կոչնակն էր ժողովրդի արթնացման , նրա պատմական հիշողության վերականգնման ու ցեղասպանության դատապարտման։
    Վերջին խմբագրող՝ manush: 12.02.2019, 18:43: Պատճառ: Գրառումների միացում

  8. #55
    Մոդերատոր
    Գրանցման ամսաթիվ
    20.02.2018
    Գրառումներ
    391
    Հեղինակության աստիճան
    3816
    Մեջբերում Լուսինե Քառյան-ի խոսքերից Նայել գրառումը
    ՊԱՏԱՀԱԲԱՐ ԵՆ ՊԱՏԱՀՈՒՄ ԿՅԱՆՔՈՒՄ
    Մի՛շտ էլ սիրածին պատահաբար են պատահում կյանքում
    Ու հրաժեշտ են տալիս սիրածին անհրաժեշտաբա՜ր...

    Թե կուզես՝ լռի՛ր:
    Թե կուզես՝ ոռնա՜,
    Թե կուզես՝ ծամիր սեփական լեզուդ,
    Թե կուզես՝ խցիր բերանըդ բարձով,
    Թե կուզես՝ ոտքով հարվածիր բարձին.
    Հավատացյալ ես՝ հայհոյիր աստծուն,
    Հավատացյալ չես՝ աստծուն հավատա.
    Թե կուզես՝ ուզիր է՛լ չուզել - իզո՜ւր,
    Թե կուզես՝ ուզիր է՛լ չապրել - իզո՜ւր...
    Ու, եթե կուզես, ապրելն այս է հենց,
    Եվ սերն իսկական հենց այս է որ կա.

    -Պատահաբար ես պատահում կյանքում,
    Անհրաժեշտաբար հրաժեշտ տալիս...




    Անկեղծ ասած՝ այս ամենից ես հոգնել եմ,
    Ես, սիրելի՛ս, որ քեզ սիրել և օգնել եմ.
    Ձեռք եմ պարզել, հույս եմ տվել,
    Վատըդ թողած՝ լավըդ թվել,
    Հավատացրել, հավատացել,
    Թե իմ առաջ դուռ ես բացել՝
    Չտեսնըված, չեղած մի դուռ։
    Սակայն ի՞նչ եմ ես ստացել
    Այդ ամենին ի տրիտուր։

    Անկեղծ ասած՝ ոչինչ չկա, և ոչ էլ կար։

    Անկեղծ ասած՝ դու բնավ էլ ա՛յն չես եղել,
    Ա՛յն չես եղել, ինչ որ ես եմ կարծել երկար։
    Ո՞ւր ես, ասա՛, դու ինձ մղել։
    Ճիշտ ճամփից ես միայն շեղել։
    Սուտ խոստումով կապել ես ինձ,
    Մանկան նման խաբել ես ինձ,
    Ու չես տվել ոչի՜նչ, ոչի՜նչ։
    Իսկ այն, ինչ որ ինձ ես տվել,
    Արժանի չէր ո՛չ քեզ, ո՛չ ինձ։

    Անկեղծ ասած՝ քո տվածից ես հոգնել եմ։

    Ինքդ գիտես՝ որքան ձգտել ու տքնել եմ,
    Որ դու … որ դու նման լինես իմ երազին։
    Իսկ դու գիտե՞ս՝ ի՛նչ դուրս եկավ.
    «Տղան հասավ իր մուրազին,
    Դուք էլ հասնեք ձեր մուրազին»։
    Հեքիաթն, այո, միտքըս ընկավ…
    Դու՝ հեքիաթում հրաշք աղջիկ,
    Այնինչ կյանքում՝ ինչ-որ… չղջիկ,
    Որ ոչ թռչուն, ոչ էլ մուկ է…

    Անկեղծ ասած՝ զուր էր ամբողջ այս աղմուկը։

    Անկեղծ ասած՝ նեղանում ես, թե լրջանում,
    Մե՜կ է հիմա։ Էլ չեմ գցի ինձ սար ու ձոր,
    Անկեղծ կասեմ՝ հեքիաթն ինչով է վերջանում.
    Ցած է ընկնում երեք խնձոր –
    Մեկ՝ ասողին,
    Մեկ՝ լսողին,
    Մեկ էլ… ինձ պես գիշեր ու զօր
    Հիմարաբար սպասողին…

    Անկեղծ ասած՝ հեքիաթներից ես հոգնել եմ…

  9. Գրառմանը 1 հոգի շնորհակալություն է հայտնել.

    Zhanneta (10.02.2019)

  10. #56
    Ավագ մասնակից Zhanneta-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    20.12.2018
    Հասցե
    ք.Կապան. Բաղաբերդ 27
    Տարիք
    46
    Գրառումներ
    335
    Հեղինակության աստիճան
    3948
    1965-ին,Մեծ Եղեռնի 50 ամյակին ալեբախվեց ծովացած հոգին ու երկնվեց եռաբանյա ասքը մեծ բանաստեղծի՝ <<Եռաձայն պատարագը>>:<<Ուզում եմ եղեռնի օրերին հասցնել ևս մի պոեմանման բան,_գրում է Սևակը Նինա Հովսեփյանին հղած նամակներից մեկում,_<<Զանգակատնից>> հետո գուցե մտադրությունս անլուրջ բան համարես,բայց դե՛...սիրտ է ՝ չդիմացավ>>:
    <<Եռաձայն պատարագից>> առաջ Սևակը ծրագրել էր գեղարվեստականացնել <<Ողբերգություն-սկզբնավոր-անվախճան>> վերտառությամբ մի պոեմ ,որի գաղափարական բովանդակությունը պետք է ընդհանրացվեր <<Մենք սկիզբ ունենք,բայց ոչ վախճան>> մտքի արծարծմամբ:

    Այդ առիթով Սևակը ուսումնասիրել էր Եղեռնին վերաբերող հսկայածավալ գրականություն, առանձին փաստաթղթեր,օտար ականատեսների գրառումներ, հուշեր,վկայագրեր և այլն:

    Բանաստեղծը,որ մեծապես կարևորում էրվերնագրի ընտրությունը՝ երկի բուն գաղափարական հիմքին համապատասխան ,այս պոեմի խորագիրը ևս հղացել է բազմաթիվ տարբերակներով <<Եռահունչ պատարագ>>,<<Եռամատնյա խաչակնքում>>,<<Եռահունչ ժամերգություն>>, <<Եռակատար հոգեհանգիստ>>... և, վերջապես <<Եռաձայն պատարագ>>,որ միանգամից համահունչ էր իր հոգում թրծվող մտահղացմանը: Եթե եկեղեցիների պաշտամունքային գլխավոր արարողությունը՝ պատարագը, բովանդակում է Հիսուսի մարդեղության խորհուրդը՝ բոլոր փրկագործական տնօրինություններով՝ Ծնունդից մինչև Համբարձում և Հոգեգալուստ, ապա սևակյան պատարագը՝ երիցս հիսուսված,բայց և աստվածային կամքով վերստին կյանքի կոչված ժողովրդի ոգեղենության խորհուրդն է:
    Վերջին խմբագրող՝ manush: 12.02.2019, 18:43: Պատճառ: Գրառումների միացում

  11. #57
    Ավագ մասնակից Zhanneta-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    20.12.2018
    Հասցե
    ք.Կապան. Բաղաբերդ 27
    Տարիք
    46
    Գրառումներ
    335
    Հեղինակության աստիճան
    3948
    Մեջբերում Zhanneta-ի խոսքերից Նայել գրառումը
    1965-ին,Մեծ Եղեռնի 50 ամյակին ալեբախվեց ծովացած հոգին ու երկնվեց եռաբանյա ասքը մեծ բանաստեղծի՝ <<Եռաձայն պատարագը>>:<<Ուզում եմ եղեռնի օրերին հասցնել ևս մի պոեմանման բան,_գրում է Սևակը Նինա Հովսեփյանին հղած նամակներից մեկում,_<<Զանգակատնից>> հետո գուցե մտադրությունս անլուրջ բան համարես,բայց դե՛...սիրտ է ՝ չդիմացավ>>:
    <<Եռաձայն պատարագից>> առաջ Սևակը ծրագրել էր գեղարվեստականացնել <<Ողբերգություն-սկզբնավոր-անվախճան>> վերտառությամբ մի պոեմ ,որի գաղափարական բովանդակությունը պետք է ընդհանրացվեր <<Մենք սկիզբ ունենք,բայց ոչ վախճան>> մտքի արծարծմամբ:

    Այդ առիթով Սևակը ուսումնասիրել էր Եղեռնին վերաբերող հսկայածավալ գրականություն, առանձին փաստաթղթեր,օտար ականատեսների գրառումներ, հուշեր,վկայագրեր և այլն:

    Բանաստեղծը,որ մեծապես կարևորում էրվերնագրի ընտրությունը՝ երկի բուն գաղափարական հիմքին համապատասխան ,այս պոեմի խորագիրը ևս հղացել է բազմաթիվ տարբերակներով <<Եռահունչ պատարագ>>,<<Եռամատնյա խաչակնքում>>,<<Եռահունչ ժամերգություն>>, <<Եռակատար հոգեհանգիստ>>... և, վերջապես <<Եռաձայն պատարագ>>,որ միանգամից համահունչ էր իր հոգում թրծվող մտահղացմանը: Եթե եկեղեցիների պաշտամունքային գլխավոր արարողությունը՝ պատարագը, բովանդակում է Հիսուսի մարդեղության խորհուրդը՝ բոլոր փրկագործական տնօրինություններով՝ Ծնունդից մինչև Համբարձում և Հոգեգալուստ, ապա սևակյան պատարագը՝ երիցս հիսուսված,բայց և աստվածային կամքով վերստին կյանքի կոչված ժողովրդի ոգեղենության խորհուրդն է:
    Աղբյուրը
    Ա.Սողոմոնյան,Ժամանակակից հյ բանաստեղծներ,1967
    Ս.Աղաբաբյան, Արդի հայ գրականության պատմություն
    Դ.Գասպարյան, Պոեզիան և կյանքի ճշմարտությունը

+ Կատարել գրառում
Էջ 6 6-ից ԱռաջինԱռաջին ... 456

Թեմայի մասին

Այս թեման նայող անդամներ

Այս պահին թեմայում են 1 հոգի. (0 անդամ և 1 հյուր)

Համանման թեմաներ

  1. ՄԻԳՐԱՑԻԱՆ ԵՎ ԴՐԱ ՀԵՏԵՎԱՆՔՆԵՐԸ
    Հեղինակ՝ Լ ի ա, բաժին` Պատմություն, Հասարակագիտություն, ՀԵՊ
    Գրառումներ: 64
    Վերջինը: 12.10.2018, 03:05
  2. ՄԻԳՐԱՑԻԱՆ ԵՎ ԴՐԱ ՀԵՏԵՎԱՆՔՆԵՐԸ
    Հեղինակ՝ Լ ի ա, բաժին` Մասնագետի անկյուն
    Գրառումներ: 49
    Վերջինը: 16.03.2018, 00:29
  3. ՍԵ՞Ր ԷՐ ԱՐԴՅՈՔ
    Հեղինակ՝ ՎԻՈԼԱ, բաժին` Ստեղծագործող
    Գրառումներ: 1
    Վերջինը: 13.12.2017, 04:21
  4. Հանրային քննարկում. «ԵՐԵՎԱՆԻ ՊԵՏԱԿԱՆ ՀԱՄԱԼՍԱՐԱՆ» ՊՈԱԿ
    Հեղինակ՝ Մարիետա, բաժին` Հանրային քննարկումներ
    Գրառումներ: 0
    Վերջինը: 02.03.2011, 16:00

Էջանիշներ

Էջանիշներ

Ձեր իրավունքները բաժնում

  • Դուք չեք կարող նոր թեմաներ ստեղծել
  • Դուք կարող եք պատասխանել գրառումներին
  • Դուք չեք կարող կցորդներ տեղադրել
  • Դուք կարող եք խմբագրել ձեր գրառումները
  •