Էջ 5 7-ից ԱռաջինԱռաջին ... 34567 ՎերջինըՎերջինը
Ցույց են տրվում 41 համարից մինչև 50 համարի արդյունքները՝ ընդհանուր 64 հատից

Թեմա: ՊԱՐՈՒՅՐ ՍԵՎԱԿ.

  1. #41
    Ավագ մասնակից Zhanneta-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    20.12.2018
    Հասցե
    ք.Կապան. Բաղաբերդ 27
    Տարիք
    47
    Գրառումներ
    464
    Հեղինակության աստիճան
    6850
    Եվ մարդկանց հոգնած սրտերի վրա,
    ...Իջել էր արդեն անտարբերություն մի կործանարար
    Եվ վաղվա հանդե՛պ,
    Եվ ապագայի:

  2. #42
    Ավագ մասնակից Անահիտ Բաղդասարյան-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    16.02.2018
    Գրառումներ
    575
    Հեղինակության աստիճան
    4109
    Պարույր Սևակը իր բանաստեղծություններում կոչ է անում ազատագրվել մտավոր հետամնացությունից։ <<Արբանյակներ են պտտվում երկրագնդի շուրջ, իսկ ստեղծագործությունների շատ ժողովածուներում` ավանդական ջրաղացքարը>>։

    Պարույր Սևակը առաջարկում էր բազմաձայն արվեստ, որը պետք է համապատասխանի ժամանակակից մարդու մտածողությանը ։ Գրողը պետք է սիրի ճշմարտություն, ազնվություն, մաքրություն, անկեղծություն և ժամանակի հետ լինի համահունչ։ Նա այն կարծիքն է հայտնում, որ արվեստում <<օրենքներ չկան, կա լոկ իրավունք>>։
    Վերջին խմբագրող՝ manush: 12.02.2019, 18:42: Պատճառ: Գրառումների միացում

  3. Գրառմանը 1 հոգի շնորհակալություն է հայտնել.

    Zhanneta (08.02.2019)

  4. #43
    Ավագ մասնակից Zhanneta-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    20.12.2018
    Հասցե
    ք.Կապան. Բաղաբերդ 27
    Տարիք
    47
    Գրառումներ
    464
    Հեղինակության աստիճան
    6850
    Ճիշտ եք, տիկին Անահիտ, ինչպես ասում է Սևակը․․․
    Ազնիվ եղիր ամեն ինչում - ո՞վ է կյանքում սովից մեռել։
    Ճշտի համար աքսոր չկա - ստի հանդեպ ինչո՞ւ լռել։
    Իսկ մեր շուրջը դեռ կան մարդիկ, որ երբ պետք է մեջք են ծռում,
    Երբ որ պետք է հռհռում են, պե՞տք է՝ ժպտո՛ւմ, պե՞տք է՝ լռո՛ւմ,
    Պե՞տք է՝ իրենց մատն են տնկում... Դու մի եղիր կյանքում տհաս՝
    Դու հասկացիր հենց այս գլխից, մի մոռացիր երբեք, տղա՛ս.
    Ազնըվությունն այն է միայն, որ չի փոխվում՝ ոնց էլ շուռ տաս,-
    Նա մի ճերմակ երես ունի, ոչ թե յոթ-ութ գունեղ աստառ...

  5. Գրառմանը 1 հոգի շնորհակալություն է հայտնել.


  6. #44
    Ավագ մասնակից Անահիտ Բաղդասարյան-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    16.02.2018
    Գրառումներ
    575
    Հեղինակության աստիճան
    4109
    1958 թվականին Պարույր Սևակը Մոսկվայում ավարտեց իր <<Անլռելի զանգակատուն>> պոեմը, որը տպագրվեց 1959 թվականին։ Պոեմն ունի հետաքրքիր ստեղծագործական պատմություն։ Կոմիտասի կերպարը վաղուց հանգիստ չէր տալիս նրան։ Առիթ էր պետք, որ ժայթքեին մեծ երգահանի նկատմամբ տածած իր սերն ու համակրանքը։ Մի սարսափելի սառնամանիքային օր (1958 թվական) Մոսկվայի փողոցներով անցնելիս Սևակը հանկարծ ռադիոյով լսում է կոմիտասյան երգը, և մեկ վայրկյանում նրա համար պարզվում է վերնագիրը (սկզբում՝ << Կոմիտասյան համանվագ>>, ապա՝ <<Հայոց երգարան>>․ հետո՝ <<Զարմանալի Զանգակատուն>>, և վերջում՝՝ <<Անլռելի զանգակատուն>>)։ Պոեմն ունի յոթ հազար տուն։ <<Ցայգալուսի համանվագում>> պատմվում է Կոմիտասի կյանքի մասին, որը մանուկ հասակից կորցրել էր ծնողներին և չէր ունեցել երջանիկ մանկություն։

    Որբուկի սիրտը ապակի, փշուր,
    Ա՜խ, ներսից կարմիր, դրսից՝ փուշ մասուր,
    Որբը՝ մոլոր գառ, աշխարհքը մսուր,
    Ո՞վ նայի նրան կամ ո՞վ տա նրան
    Մի պատառ ժպիտ, շոյանք մի փշուր։
    Վերջին խմբագրող՝ Անահիտ Բաղդասարյան: 09.02.2019, 12:22:

  7. Գրառմանը 1 հոգի շնորհակալություն է հայտնել.

    Zhanneta (09.02.2019)

  8. #45
    Ավագ մասնակից Zhanneta-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    20.12.2018
    Հասցե
    ք.Կապան. Բաղաբերդ 27
    Տարիք
    47
    Գրառումներ
    464
    Հեղինակության աստիճան
    6850
    Մեջբերում Անահիտ Բաղդասարյան-ի խոսքերից Նայել գրառումը
    1958 թվականին Պարույր Սևակը Մոսկվայում ավարտեց իր <<Անլռելի զանգակատուն>> պոեմը, որը տպագրվեց 1959 թվականին։ Պոեմն ունի հետաքրքիր ստեղծագործական պատմություն։ Կոմիտասի կերպարը վաղուց հանգիստ չէր տալիս նրան։ Առիթ էր պետք, որ ժայթքեին մեծ երգահանի նկատմամբ տածած իր սերն ու համակրանքը։ Մի սարսափելի սառնամանիքային օր (1958 թվական) Մոսկվայի փողոցներով անցնելիս Սևակը հանկարծ ռադիոյով լսում է կոմիտասյան երգը, և մեկ վայրկյանում նրա համար պարզվում է վերնագիրը (սկզբում՝ << Կոմիտասյան համանվագ>>, ապա՝ <<Հայոց երգարան>>․ հետո՝ <<Զարմանալի Զանգակատուն>>, և վերջում՝՝ <<Անլռելի զանգակատուն>>)։ Պոեմն ունի յոթ հազար տուն։ <<Ցայգալուսի համանվագում>> պատմվում է Կոմիտասի կյանքի մասին, որը մանուկ հասակից կորցրել էր ծնողներին և չէր ունեցել երջանիկ մանկություն։

    Որբուկի սիրտը ապակի, փշուր,
    Ա՜խ, ներսից կարմիր, դրսից՝ փուշ մասուր,
    Որբը՝ մոլոր գառ, աշխարհքը մսուր,
    Ո՞վ նայի նրան կամ ո՞վ տա նրան
    Մի պատառ ժպիտ, շոյանք մի փշուր։
    Իր ժողովրդի զավակն իսկական`
    Ժողովրդի պես ինքն էլ որբ մնաց.
    Նա նույնիսկ չկար և մի տարեկան,
    Երբ… Մայրը գնաց:

    Ա՜խ, եթե գնաց`
    Նրա լույս հոգին թող որ համբառնա,
    Արժանի դառնա
    Իր հավատացած երկնային գահին:

    Բայց ինչո՞ւ գնաց Հայոց Թագուհին:

    Մնար
    Ու ծիծ տար
    Իր Սողոմոնի՛ն – մեր Կոմիտասի՜ն:
    Մնար
    Ու հոգար
    Իր մինուճարի՜ - իր որդո՛ւ մասին:

    Մնար ու նրան մայրություն աներ.
    Հուսահատության, տրտմության պահին
    Նրա ճակատի
    Ամպերը վաներ,
    Նախ` նրա ոտի
    Ու հետո` սրտի
    Փշերը հաներ:

  9. Գրառմանը 1 հոգի շնորհակալություն է հայտնել.


  10. #46
    Ավագ մասնակից Zhanneta-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    20.12.2018
    Հասցե
    ք.Կապան. Բաղաբերդ 27
    Տարիք
    47
    Գրառումներ
    464
    Հեղինակության աստիճան
    6850
    Մաշտոց ծնող ժողովուրդը ժամանակի նորօրյա հորդորականով ծնեց նաև Սևակ,քանզի հանճարին ըստ էության ըմբռնելու և ժամանակը նրա լույսով վերաիմաստավորելու համար նույնպես հանճարեղություն էր պետք՝ հայրենիքի տվածը կրկին հայրենիքին վերադարձնելու,<<ուրիշ ոչ մի լեզվով չթարգմանվող>> նրա մրմուռը դասռնալու, հայրենիքից սկսվող և շրջագծի պես հայրենիքին հանգող առաքելությամբ։

    Գուցե շատերին զարմանալի թվա,որ <<Անլռելի զանգակատուն>> պոեմից հետո Պարույր Սևակը նորից է անդրադարձել Եղեռնին՝ այն էլ այդքան բազմակողմանի ու ծավալուն։Չմոռանանք,որ <<Անլռելի զանգակատունը>> առաջին կոչնակն էր ժողովրդի արթնացման , նրա պատմական հիշողության վերականգնման ու ցեղասպանության դատապարտման։
    Վերջին խմբագրող՝ manush: 12.02.2019, 18:43: Պատճառ: Գրառումների միացում

  11. #47
    Մոդերատոր
    Գրանցման ամսաթիվ
    20.02.2018
    Գրառումներ
    399
    Հեղինակության աստիճան
    5287
    Մեջբերում Լուսինե Քառյան-ի խոսքերից Նայել գրառումը
    ՊԱՏԱՀԱԲԱՐ ԵՆ ՊԱՏԱՀՈՒՄ ԿՅԱՆՔՈՒՄ
    Մի՛շտ էլ սիրածին պատահաբար են պատահում կյանքում
    Ու հրաժեշտ են տալիս սիրածին անհրաժեշտաբա՜ր...

    Թե կուզես՝ լռի՛ր:
    Թե կուզես՝ ոռնա՜,
    Թե կուզես՝ ծամիր սեփական լեզուդ,
    Թե կուզես՝ խցիր բերանըդ բարձով,
    Թե կուզես՝ ոտքով հարվածիր բարձին.
    Հավատացյալ ես՝ հայհոյիր աստծուն,
    Հավատացյալ չես՝ աստծուն հավատա.
    Թե կուզես՝ ուզիր է՛լ չուզել - իզո՜ւր,
    Թե կուզես՝ ուզիր է՛լ չապրել - իզո՜ւր...
    Ու, եթե կուզես, ապրելն այս է հենց,
    Եվ սերն իսկական հենց այս է որ կա.

    -Պատահաբար ես պատահում կյանքում,
    Անհրաժեշտաբար հրաժեշտ տալիս...




    Անկեղծ ասած՝ այս ամենից ես հոգնել եմ,
    Ես, սիրելի՛ս, որ քեզ սիրել և օգնել եմ.
    Ձեռք եմ պարզել, հույս եմ տվել,
    Վատըդ թողած՝ լավըդ թվել,
    Հավատացրել, հավատացել,
    Թե իմ առաջ դուռ ես բացել՝
    Չտեսնըված, չեղած մի դուռ։
    Սակայն ի՞նչ եմ ես ստացել
    Այդ ամենին ի տրիտուր։

    Անկեղծ ասած՝ ոչինչ չկա, և ոչ էլ կար։

    Անկեղծ ասած՝ դու բնավ էլ ա՛յն չես եղել,
    Ա՛յն չես եղել, ինչ որ ես եմ կարծել երկար։
    Ո՞ւր ես, ասա՛, դու ինձ մղել։
    Ճիշտ ճամփից ես միայն շեղել։
    Սուտ խոստումով կապել ես ինձ,
    Մանկան նման խաբել ես ինձ,
    Ու չես տվել ոչի՜նչ, ոչի՜նչ։
    Իսկ այն, ինչ որ ինձ ես տվել,
    Արժանի չէր ո՛չ քեզ, ո՛չ ինձ։

    Անկեղծ ասած՝ քո տվածից ես հոգնել եմ։

    Ինքդ գիտես՝ որքան ձգտել ու տքնել եմ,
    Որ դու … որ դու նման լինես իմ երազին։
    Իսկ դու գիտե՞ս՝ ի՛նչ դուրս եկավ.
    «Տղան հասավ իր մուրազին,
    Դուք էլ հասնեք ձեր մուրազին»։
    Հեքիաթն, այո, միտքըս ընկավ…
    Դու՝ հեքիաթում հրաշք աղջիկ,
    Այնինչ կյանքում՝ ինչ-որ… չղջիկ,
    Որ ոչ թռչուն, ոչ էլ մուկ է…

    Անկեղծ ասած՝ զուր էր ամբողջ այս աղմուկը։

    Անկեղծ ասած՝ նեղանում ես, թե լրջանում,
    Մե՜կ է հիմա։ Էլ չեմ գցի ինձ սար ու ձոր,
    Անկեղծ կասեմ՝ հեքիաթն ինչով է վերջանում.
    Ցած է ընկնում երեք խնձոր –
    Մեկ՝ ասողին,
    Մեկ՝ լսողին,
    Մեկ էլ… ինձ պես գիշեր ու զօր
    Հիմարաբար սպասողին…

    Անկեղծ ասած՝ հեքիաթներից ես հոգնել եմ…

  12. Գրառմանը 1 հոգի շնորհակալություն է հայտնել.

    Zhanneta (10.02.2019)

  13. #48
    Ավագ մասնակից Zhanneta-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    20.12.2018
    Հասցե
    ք.Կապան. Բաղաբերդ 27
    Տարիք
    47
    Գրառումներ
    464
    Հեղինակության աստիճան
    6850
    1965-ին,Մեծ Եղեռնի 50 ամյակին ալեբախվեց ծովացած հոգին ու երկնվեց եռաբանյա ասքը մեծ բանաստեղծի՝ <<Եռաձայն պատարագը>>:<<Ուզում եմ եղեռնի օրերին հասցնել ևս մի պոեմանման բան,_գրում է Սևակը Նինա Հովսեփյանին հղած նամակներից մեկում,_<<Զանգակատնից>> հետո գուցե մտադրությունս անլուրջ բան համարես,բայց դե՛...սիրտ է ՝ չդիմացավ>>:
    <<Եռաձայն պատարագից>> առաջ Սևակը ծրագրել էր գեղարվեստականացնել <<Ողբերգություն-սկզբնավոր-անվախճան>> վերտառությամբ մի պոեմ ,որի գաղափարական բովանդակությունը պետք է ընդհանրացվեր <<Մենք սկիզբ ունենք,բայց ոչ վախճան>> մտքի արծարծմամբ:

    Այդ առիթով Սևակը ուսումնասիրել էր Եղեռնին վերաբերող հսկայածավալ գրականություն, առանձին փաստաթղթեր,օտար ականատեսների գրառումներ, հուշեր,վկայագրեր և այլն:

    Բանաստեղծը,որ մեծապես կարևորում էրվերնագրի ընտրությունը՝ երկի բուն գաղափարական հիմքին համապատասխան ,այս պոեմի խորագիրը ևս հղացել է բազմաթիվ տարբերակներով <<Եռահունչ պատարագ>>,<<Եռամատնյա խաչակնքում>>,<<Եռահունչ ժամերգություն>>, <<Եռակատար հոգեհանգիստ>>... և, վերջապես <<Եռաձայն պատարագ>>,որ միանգամից համահունչ էր իր հոգում թրծվող մտահղացմանը: Եթե եկեղեցիների պաշտամունքային գլխավոր արարողությունը՝ պատարագը, բովանդակում է Հիսուսի մարդեղության խորհուրդը՝ բոլոր փրկագործական տնօրինություններով՝ Ծնունդից մինչև Համբարձում և Հոգեգալուստ, ապա սևակյան պատարագը՝ երիցս հիսուսված,բայց և աստվածային կամքով վերստին կյանքի կոչված ժողովրդի ոգեղենության խորհուրդն է:
    Վերջին խմբագրող՝ manush: 12.02.2019, 18:43: Պատճառ: Գրառումների միացում

  14. #49
    Ավագ մասնակից Zhanneta-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    20.12.2018
    Հասցե
    ք.Կապան. Բաղաբերդ 27
    Տարիք
    47
    Գրառումներ
    464
    Հեղինակության աստիճան
    6850
    Մեջբերում Zhanneta-ի խոսքերից Նայել գրառումը
    1965-ին,Մեծ Եղեռնի 50 ամյակին ալեբախվեց ծովացած հոգին ու երկնվեց եռաբանյա ասքը մեծ բանաստեղծի՝ <<Եռաձայն պատարագը>>:<<Ուզում եմ եղեռնի օրերին հասցնել ևս մի պոեմանման բան,_գրում է Սևակը Նինա Հովսեփյանին հղած նամակներից մեկում,_<<Զանգակատնից>> հետո գուցե մտադրությունս անլուրջ բան համարես,բայց դե՛...սիրտ է ՝ չդիմացավ>>:
    <<Եռաձայն պատարագից>> առաջ Սևակը ծրագրել էր գեղարվեստականացնել <<Ողբերգություն-սկզբնավոր-անվախճան>> վերտառությամբ մի պոեմ ,որի գաղափարական բովանդակությունը պետք է ընդհանրացվեր <<Մենք սկիզբ ունենք,բայց ոչ վախճան>> մտքի արծարծմամբ:

    Այդ առիթով Սևակը ուսումնասիրել էր Եղեռնին վերաբերող հսկայածավալ գրականություն, առանձին փաստաթղթեր,օտար ականատեսների գրառումներ, հուշեր,վկայագրեր և այլն:

    Բանաստեղծը,որ մեծապես կարևորում էրվերնագրի ընտրությունը՝ երկի բուն գաղափարական հիմքին համապատասխան ,այս պոեմի խորագիրը ևս հղացել է բազմաթիվ տարբերակներով <<Եռահունչ պատարագ>>,<<Եռամատնյա խաչակնքում>>,<<Եռահունչ ժամերգություն>>, <<Եռակատար հոգեհանգիստ>>... և, վերջապես <<Եռաձայն պատարագ>>,որ միանգամից համահունչ էր իր հոգում թրծվող մտահղացմանը: Եթե եկեղեցիների պաշտամունքային գլխավոր արարողությունը՝ պատարագը, բովանդակում է Հիսուսի մարդեղության խորհուրդը՝ բոլոր փրկագործական տնօրինություններով՝ Ծնունդից մինչև Համբարձում և Հոգեգալուստ, ապա սևակյան պատարագը՝ երիցս հիսուսված,բայց և աստվածային կամքով վերստին կյանքի կոչված ժողովրդի ոգեղենության խորհուրդն է:
    Աղբյուրը
    Ա.Սողոմոնյան,Ժամանակակից հյ բանաստեղծներ,1967
    Ս.Աղաբաբյան, Արդի հայ գրականության պատմություն
    Դ.Գասպարյան, Պոեզիան և կյանքի ճշմարտությունը

  15. #50
    Մոդերատոր
    Գրանցման ամսաթիվ
    02.06.2017
    Գրառումներ
    149
    Հեղինակության աստիճան
    3040
    Ահա նորից գիշեր, ահա նորից մշուշ,
    Նորից տապից այրված փողոցն է երջանիկ,
    Նորից մանրահատիկ անձրևն է մեղմ խշշում,
    Եվ լուռ անրջում է ամեն կիզված տանիք...

    ...Ես մեղմ էի այնպես, խոնա՜րհ և ընտանի՛,
    Այդ երեկ էր կարծես, դու հիշո՞ւմ ես արդյոք
    Մեզ սպասում էր դեռ չեղած մի ընտանիք,
    Մի համրախոս խրճիթ՝ ծածկված հող ու հարդով։

    Բա՜խտ կար քո աչքերում, բախտ կար ամե՜ն ինչում,
    Միայն սե՛ր կար կյանքում, ցավ ու ձանձրույթ չկար,
    Ամեն խոսք ու հայացք խոստումով էր շնչում,
    Երազով էր հարուստ օրն ու գիշերն երկար։

    Բայց մեր բախտը այդ ո՞ր, ո՞ր գիշերում մռայլ,
    Ո՞ր անձրևի ներքո և ո՞ւմ ձեռքը թաղեց,
    Ո՞ր ջրհորդանն արդյոք քրքջաց մեզ վրա,
    Այդ ո՞ր առուն խնդաց, լամպը քմծիծաղեց։

    Այդ ո՞վ իմ գալիքը՝ քո աչքերի խորքում
    Եվ քո սերը մորթեց իմ ձեռքերի վրա։
    Այդ ո՞վ և ինչո՞ւ էր բաց դուռն իմ դեմ փակում
    Ու զղջման աղ ցանում իմ վերքերի վրա։

    Ո՞վ էր,- չե՛մ հասկանում, ես չգիտե՜մ, մշո՜ւշ,
    Գիշե՛ր, հանկարծ քեզ պես ողջը մուժով պատվեց...
    Միայն գիտեմ՝ փլվեց մի որբ տանիք դրսում
    Եվ մայթերին, իմ տեղ, անձրևն ուշաթափվեց...



    https://www.youtube.com/watch?v=0EG-hRWQ04o

  16. Գրառմանը 1 հոգի շնորհակալություն է հայտնել.

    Zhanneta (27.02.2019)

Էջ 5 7-ից ԱռաջինԱռաջին ... 34567 ՎերջինըՎերջինը

Թեմայի մասին

Այս թեման նայող անդամներ

Այս պահին թեմայում են 1 հոգի. (0 անդամ և 1 հյուր)

Համանման թեմաներ

  1. ՄԻԳՐԱՑԻԱՆ ԵՎ ԴՐԱ ՀԵՏԵՎԱՆՔՆԵՐԸ
    Հեղինակ՝ Լ ի ա, բաժին` Պատմություն, Հասարակագիտություն, ՀԵՊ
    Գրառումներ: 64
    Վերջինը: 12.10.2018, 03:05
  2. ՄԻԳՐԱՑԻԱՆ ԵՎ ԴՐԱ ՀԵՏԵՎԱՆՔՆԵՐԸ
    Հեղինակ՝ Լ ի ա, բաժին` Մասնագետի անկյուն
    Գրառումներ: 49
    Վերջինը: 16.03.2018, 00:29
  3. ՍԵ՞Ր ԷՐ ԱՐԴՅՈՔ
    Հեղինակ՝ ՎԻՈԼԱ, բաժին` Ստեղծագործող
    Գրառումներ: 1
    Վերջինը: 13.12.2017, 04:21
  4. Հանրային քննարկում. «ԵՐԵՎԱՆԻ ՊԵՏԱԿԱՆ ՀԱՄԱԼՍԱՐԱՆ» ՊՈԱԿ
    Հեղինակ՝ Մարիետա, բաժին` Հանրային քննարկումներ
    Գրառումներ: 0
    Վերջինը: 02.03.2011, 16:00

Էջանիշներ

Էջանիշներ

Ձեր իրավունքները բաժնում

  • Դուք չեք կարող նոր թեմաներ ստեղծել
  • Դուք չեք կարող պատասխանել
  • Դուք չեք կարող կցորդներ տեղադրել
  • Դուք չեք կարող խմբագրել ձեր գրառումները
  •