Էջ 1 7-ից 123 ... ՎերջինըՎերջինը
Ցույց են տրվում 1 համարից մինչև 10 համարի արդյունքները՝ ընդհանուր 65 հատից

Թեմա: ՊԱՐՈՒՅՐ ՍԵՎԱԿ.

  1. #1
    Ավագ մասնակից Zhanneta-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    20.12.2018
    Հասցե
    ք.Կապան. Բաղաբերդ 27
    Տարիք
    47
    Գրառումներ
    483
    Հեղինակության աստիճան
    7605

    ՊԱՐՈՒՅՐ ՍԵՎԱԿ.

    Իր մեծ նախորդների` Նարեկացու և Շնորհալու, Աբովյանի ու Ալիշանի, Սիամանթոյի ու Չարենցի ոգին էր, որ հարազատ որդու իրավունքով ժառանգել էր նա: Կոմիտասյան անլռելի զանգակատան արձագանքներն էին նիրհում նրա արյան մեջ, որ արթնացան ու հնչեցին այնքան ուժգին, այնքան հարազատ ու հայրենաշունչ... Հնչեցին իրենց ղողանջները փլելով ամբողջ հայ ժաղովրդի հոգում` Մայր Հայաստանից մինչև Սփյուռքի հեռավոր ծայրերը...
    ՎԱՀԱԳՆ ԴԱՎԹՅԱՆ

    Հարգելի գործընկերներ, եկեք անդրադառնանք և կատարենք վերլուծություններ,ավելի խոր ու հանգամանալից քննարկում կատարենք:
    Սևակասեր պետք է լինել,որ հայտնվես սևակագիտության սահմաններում:Սևակը հետևորդներ է ստեղծել,և այդ հետևորդների անունը ԴՊՐՈՑ է:
    «...Մեծերը չեն մահանում: Մեծերը ձուլվում են մարդկանց հոգիներին, մտում մարդկանց սրտերը` սերնդե-սերունդ հարատևելու անխախտությամբ... Անչափելի և խոր և երկնամերձ բարձր սքանչելիքներ տվեց մեզ Պարույր Սեվակը...Նրա մեծությունը գնահատողը ժամանակներն են, որ կան ու լինելու են: Ժողովրդի անբիծ սերը այն հուշարձանն է, որ ստեղծել է ինքը` մեծ բանստեղծը: Այդ սերը մաքուր ու հավերժական է: Գնալով այդ սերը կթանձրանա և կծավալվի գարնան զարթոնքի նման` հիացմունք և ուրախություն բերելով ժամանակի ու տարածության հեռուներում իրար հաջորդող սերունդներին...»,- ասել է Սերո Խանզադյանը:

    «Իր մեծ նախորդների` Նարեկացու և Շնորհալու, Աբովյանի ու Ալիշանի, Սիամանթոյի ու Չարենցի ոգին էր, որ հարազատ որդու իրավունքով ժառանգել էր նա: Կոմիտասյան անլռելի զանգակատան արձագանքներն էին նիրհում նրա արյան մեջ, որ արթնացան ու հնչեցին այնքան ուժգին, այնքան հարազատ ու հայրենաշունչ... Հնչեցին իրենց ղողանջները փլելով ամբողջ հայ ժաղովրդի հոգում` Մայր Հայաստանից մինչև Սփյուռքի հեռավոր ծայրերը...»,- Պ. Սևակի մասին ասել է Վահագն Դավթյանը:

  2. Գրառմանը 5 հոգի շնորհակալություն են հայտնել.

    Narine. (24.01.2019), Ալոյան Գոհար (20.01.2019), Արմինե Դունամալյան (06.04.2019), Զարինե Ամիրյան (20.01.2019), Լուսինե Քառյան (16.01.2019)

  3. #2
    Ավագ մասնակից Zhanneta-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    20.12.2018
    Հասցե
    ք.Կապան. Բաղաբերդ 27
    Տարիք
    47
    Գրառումներ
    483
    Հեղինակության աստիճան
    7605
    Մեջբերում Zhanneta-ի խոսքերից Նայել գրառումը
    Իր մեծ նախորդների` Նարեկացու և Շնորհալու, Աբովյանի ու Ալիշանի, Սիամանթոյի ու Չարենցի ոգին էր, որ հարազատ որդու իրավունքով ժառանգել էր նա: Կոմիտասյան անլռելի զանգակատան արձագանքներն էին նիրհում նրա արյան մեջ, որ արթնացան ու հնչեցին այնքան ուժգին, այնքան հարազատ ու հայրենաշունչ... Հնչեցին իրենց ղողանջները փլելով ամբողջ հայ ժաղովրդի հոգում` Մայր Հայաստանից մինչև Սփյուռքի հեռավոր ծայրերը...
    ՎԱՀԱԳՆ ԴԱՎԹՅԱՆ

    Հարգելի գործընկերներ, եկեք անդրադառնանք և կատարենք վերլուծություններ,ավելի խոր ու հանգամանալից քննարկում կատարենք:
    Սևակասեր պետք է լինել,որ հայտնվես սևակագիտության սահմաններում:Սևակը հետևորդներ է ստեղծել,և այդ հետևորդների անունը ԴՊՐՈՑ է:
    «...Մեծերը չեն մահանում: Մեծերը ձուլվում են մարդկանց հոգիներին, մտում մարդկանց սրտերը` սերնդե-սերունդ հարատևելու անխախտությամբ... Անչափելի և խոր և երկնամերձ բարձր սքանչելիքներ տվեց մեզ Պարույր Սեվակը...Նրա մեծությունը գնահատողը ժամանակներն են, որ կան ու լինելու են: Ժողովրդի անբիծ սերը այն հուշարձանն է, որ ստեղծել է ինքը` մեծ բանստեղծը: Այդ սերը մաքուր ու հավերժական է: Գնալով այդ սերը կթանձրանա և կծավալվի գարնան զարթոնքի նման` հիացմունք և ուրախություն բերելով ժամանակի ու տարածության հեռուներում իրար հաջորդող սերունդներին...»,- ասել է Սերո Խանզադյանը:

    «Իր մեծ նախորդների` Նարեկացու և Շնորհալու, Աբովյանի ու Ալիշանի, Սիամանթոյի ու Չարենցի ոգին էր, որ հարազատ որդու իրավունքով ժառանգել էր նա: Կոմիտասյան անլռելի զանգակատան արձագանքներն էին նիրհում նրա արյան մեջ, որ արթնացան ու հնչեցին այնքան ուժգին, այնքան հարազատ ու հայրենաշունչ... Հնչեցին իրենց ղողանջները փլելով ամբողջ հայ ժաղովրդի հոգում` Մայր Հայաստանից մինչև Սփյուռքի հեռավոր ծայրերը...»,- Պ. Սևակի մասին ասել է Վահագն Դավթյանը:
    Պարույր Սեւակի համար գեղարվեսական գրականությունը, առողջ հրապարակագրությունը հոգեւոր զենքեր էին, որոնք նպաստո՛ւմ էին եւ ե՛ն կյանքի բոլոր ոլորտների վերափոխմանն ու զարգացմանը, հասարակական, բարոյահոգեբանական կյանքի վերընթացին: Ըստ Պարույր Սեւակիՙ ոչ թե արվեստը պիտի իջեցնել ժողովրդի մակարդակին, այլ ժողովրդին պետք է բարձրացնել արվեստի մակարդակին: Ահա Ռ. Սահակյանի հուշագրությունից արտածվող եզրակացությունները:

  4. Գրառմանը 3 հոգի շնորհակալություն են հայտնել.

    Narine. (24.01.2019), Զարինե Ամիրյան (23.01.2019), Լուսինե Քառյան (16.01.2019)

  5. #3
    Մոդերատոր Լուսինե Քառյան-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    03.11.2018
    Հասցե
    Վանաձոր
    Գրառումներ
    43
    Հեղինակության աստիճան
    0
    ՊԱՏԱՀԱԲԱՐ ԵՆ ՊԱՏԱՀՈՒՄ ԿՅԱՆՔՈՒՄ
    Մի՛շտ էլ սիրածին պատահաբար են պատահում կյանքում
    Ու հրաժեշտ են տալիս սիրածին անհրաժեշտաբա՜ր...

    Թե կուզես՝ լռի՛ր:
    Թե կուզես՝ ոռնա՜,
    Թե կուզես՝ ծամիր սեփական լեզուդ,
    Թե կուզես՝ խցիր բերանըդ բարձով,
    Թե կուզես՝ ոտքով հարվածիր բարձին.
    Հավատացյալ ես՝ հայհոյիր աստծուն,
    Հավատացյալ չես՝ աստծուն հավատա.
    Թե կուզես՝ ուզիր է՛լ չուզել - իզո՜ւր,
    Թե կուզես՝ ուզիր է՛լ չապրել - իզո՜ւր...
    Ու, եթե կուզես, ապրելն այս է հենց,
    Եվ սերն իսկական հենց այս է որ կա.

    -Պատահաբար ես պատահում կյանքում,
    Անհրաժեշտաբար հրաժեշտ տալիս...

  6. Գրառմանը 2 հոգի շնորհակալություն են հայտնել.

    Անուշ Հովհաննիսյան (30.01.2019), Zhanneta (16.01.2019)

  7. #4
    Մոդերատոր Լուսինե Քառյան-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    03.11.2018
    Հասցե
    Վանաձոր
    Գրառումներ
    43
    Հեղինակության աստիճան
    0
    ԿԱՆՑՆԵՆ ՕՐԵՐՆ ԱՅՍ
    Կանցնեն օրերն այս և մենք նրանց հետ,
    Մեր կյանքն ու դարը անցյալ կդառնան,
    Եվ ինչ որ մենք ենք անվերջ անրջել՝
    Մեր երազանքին մեր կյանքը խառնած,
    Ինչի համար մենք տառապել ենք խիստ
    Եվ պայքարել ենք ու ձգտել արյամբ,
    Կտրվի նրանց անարյո՛ւն, հանգի՛ստ,
    Կդառնա կենցաղ ու պարզ առօրյա...

    ...Ես տեսնում եմ պարզ - մանուկ մի արթուն,
    Թեքված պատմության իր գրքի վրա,
    Վերացած դեմքով իր դասն է սերտում:
    Մեր դարն է փռվել նրա աչքի դեմ -
    Գաղտնիքները՝ բաց և վերքերը՝ փակ...
    Նա մեզ տեսնում է մշուշի միջից
    Իր խոր աչքերի հայացքով վճիտ
    Եվ սարսռում է զարմանքից մի պահ:
    Անուններն է մեր նա սիրով սերտում,
    Մտքում պահում է հին թվականներ.-
    Երբ շահել ենք մենք մի դաժան մարտում
    Եվ թշնամուն ենք մեր հողից վանել...
    Երբ մաքառել ենք հավատով անմար,
    Ջանացե՛լ, տքնել կամքով մի խորին,
    Եվ կործանել ենք՝ կառուցման համար,
    Եվ կառուցել ենք անկործանելին...

    Նա ապրում է մեր լարումը կրկին,
    Ե՛վ հավատում է, և՛ չի հավատում
    Մեր այս օրերի պատմության գրքին
    Եվ գոյությանը, կյանքին ամենքի,
    Որոնց անունն է նա սիրով սերտում...

    *
    Անցյալ կդառնան մեր օրերն այս թեժ,
    Ու մենք - այսօրվա պարզ քաղաքացի -
    Կթվանք այն ժամ պաշտելի հերոս...
    Եվ մանուկներին, նորածիններին
    Կմկրտեն մեր պարզ անուններով...

  8. Գրառմանը 1 հոգի շնորհակալություն է հայտնել.

    Zhanneta (16.01.2019)

  9. #5
    Ավագ մասնակից Zhanneta-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    20.12.2018
    Հասցե
    ք.Կապան. Բաղաբերդ 27
    Տարիք
    47
    Գրառումներ
    483
    Հեղինակության աստիճան
    7605
    Պարույր Սևակի քնարերգության հիմնաքարը հայրենիքն է ու հայրենասիրությունը,որը և բազում շերտերով ու եղանակներով դրսևորվել է մասնավորապես <<Անլռելի զանգակատուն>>, <<Եվ այր մի՝ Մաշտոց անուն>>,<<Եռաձայն պատարագ>> պոեմներում:Սևակի պատմական պոեմները առանձնանում են ազգային-հայրենասիրական բացառիկ լիցքավորմամբ,ժանրային,ոճաբանական և կառուցվածքային առանձնահատկություններով,որն էլ հայ քնարերգության նվաճումներից են:Սևակի վկայությամբ.<<Ցոթ-ութերորդ դասարանում ես որոշեցի մի չտեսնված գործ կատարել՝ հայ ժողովրդի պատմությունը չափածո շարադրել, և սկսեցի լրջորեն գրել։ Դպրոցից հետո համալսարան ընդունվեցի, որ այդ ազգային սխրագործությունը իրագործեմ։ Բայց, ինչպես և պետք էր սպասել, դրանից ոչինչ չստացվեց և գրածս այրեցի>>։
    Վկայում են,որ Հովհ.Շիրազի հետ զրույցներից մեկի ժամանակ,երբ խոսել են Պ.Սևակի մասին,Շիրազն ասել է.<<Պարույրի <<Անլռելի զանգակատունը>> մասիսված գործ է,չարենցյան շնչով ու թափով ժայթքած պոեմ,դե՛ ինչ պոեմ,դա մեր ժողովրդի պատմության սթափ ղողանջն է>>:

  10. Գրառմանը 1 հոգի շնորհակալություն է հայտնել.


  11. #6
    Ավագ մասնակից Zhanneta-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    20.12.2018
    Հասցե
    ք.Կապան. Բաղաբերդ 27
    Տարիք
    47
    Գրառումներ
    483
    Հեղինակության աստիճան
    7605
    Մեջբերում Zhanneta-ի խոսքերից Նայել գրառումը
    Պարույր Սևակի քնարերգության հիմնաքարը հայրենիքն է ու հայրենասիրությունը,որը և բազում շերտերով ու եղանակներով դրսևորվել է մասնավորապես <<Անլռելի զանգակատուն>>, <<Եվ այր մի՝ Մաշտոց անուն>>,<<Եռաձայն պատարագ>> պոեմներում:Սևակի պատմական պոեմները առանձնանում են ազգային-հայրենասիրական բացառիկ լիցքավորմամբ,ժանրային,ոճաբանական և կառուցվածքային առանձնահատկություններով,որն էլ հայ քնարերգության նվաճումներից են:Սևակի վկայությամբ.<<Ցոթ-ութերորդ դասարանում ես որոշեցի մի չտեսնված գործ կատարել՝ հայ ժողովրդի պատմությունը չափածո շարադրել, և սկսեցի լրջորեն գրել։ Դպրոցից հետո համալսարան ընդունվեցի, որ այդ ազգային սխրագործությունը իրագործեմ։ Բայց, ինչպես և պետք էր սպասել, դրանից ոչինչ չստացվեց և գրածս այրեցի>>։
    Վկայում են,որ Հովհ.Շիրազի հետ զրույցներից մեկի ժամանակ,երբ խոսել են Պ.Սևակի մասին,Շիրազն ասել է.<<Պարույրի <<Անլռելի զանգակատունը>> մասիսված գործ է,չարենցյան շնչով ու թափով ժայթքած պոեմ,դե՛ ինչ պոեմ,դա մեր ժողովրդի պատմության սթափ ղողանջն է>>:
    <<Անլռելի զանգակատուն>> -ը համայնապատկերն է հայ ժողովրդի մեկդարյա պատմության՝ խտացված Կոմիտասի կերպարում: Մեծ երգահանի աստվածային կերպարը տարիներ շարունակ հուզել է բանաստեղծին:Նրա կերպարը ստեղծագործական ներշնչման անսպառ աղբյուր է եղել գրողների ու բանաստեղծների,երաժիշտների ու գիտնականների, նկարիչների ու քանդակագործների համար:

  12. Գրառմանը 1 հոգի շնորհակալություն է հայտնել.

    Ալոյան Գոհար (20.01.2019)

  13. #7
    Մոդերատոր Զարինե Ամիրյան-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    21.12.2018
    Հասցե
    Վանաձոր
    Գրառումներ
    1,293
    Հեղինակության աստիճան
    18199
    Իր մեծ նախորդների` Նարեկացու և Շնորհալու, Աբովյանի ու Ալիշանի, Սիամանթոյի ու Չարենցի ոգին էր, որ հարազատ որդու իրավունքով ժառանգել էր նա: Կոմիտասյան անլռելի զանգակատան արձագանքներն էին նիրհում նրա արյան մեջ, որ արթնացան ու հնչեցին այնքան ուժգին, այնքան հարազատ ու հայրենաշունչ... Հնչեցին իրենց ղողանջները փլելով ամբողջ հայ ժաղովրդի հոգում` Մայր Հայաստանից մինչև Սփյուռքի հեռավոր ծայրերը...

  14. Գրառմանը 2 հոգի շնորհակալություն են հայտնել.

    Ալոյան Գոհար (20.01.2019), Zhanneta (21.01.2019)

  15. #8
    Մոդերատոր Զարինե Ամիրյան-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    21.12.2018
    Հասցե
    Վանաձոր
    Գրառումներ
    1,293
    Հեղինակության աստիճան
    18199
    ՎԱՀԱԳՆ ԴԱՎԹՅԱՆ
    ...Բայց եթե անշրջելի է ժամանակը, և դառն իրողությունը մնում է իրողություն, և եթե իրավ է, որ «հիշատակը սերում է գործերից. - հիշատակը մշուշ է, որ ելնում է եփվող ջրերից, բայց մնում է ինքը -անմեռ», ապա երիցս անմեռ է հիշատակը Բանաստեղծի, ում Անձը, Կյանքը, Խոսքը, Բառը այսօր գրողական ամենամեծ ներկայությ

    ՅՈՒՐԻ ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ
    _Պարույր Սեվակը հայ ժողովրդի հավատարիմ զավակն ու նրա ճշմարիտ բանաստեղծն է` տաղանդով ու համոզմունքով: Ականջ դրեք Պարույր Սեվակի զանգին...Նա գիտեր, որ ուրիշի վիշտ չի լինում և կարողանում էր ամբողջ աշխարհին կարեկցել բառ ու բանիվ, իսկ բառը նրա գործն էր, նրա ճակատագիրը... Ականջ դրեք Պարույր Սեվակի զանգին...

    ՄԻԽԱՅԵԼ ԴՈՒԴԻՆ
    Նրա մեջ մի այրող բան կար: Բորբոքող, անկասելի, ձգող մի բան: Թուխ, լայնաշուրթ, լարված, զգայուն: Խոշոր աչքերում՝ մշտական անհանգստություն: Մշտասևեռ վիճակ: Շատ կարևոր մի մտքի հետամուտ մշտապես, որը կռահել չէի կարողանում: Պարույը Սեվակը այդպես էլ գաղտնիք մնաց:

    ԼԵՎ ՕԶԵՐՈՎ
    Դուն այնտեղ ես` հայ ժողովրդի սիրտեն ներս ու մեր գրականության գանձարանին մեջ: Դուն` «Անլռելի զանգակատուն» ու «Սայաթ-Նովա», դուն` «Եռաձայն պատարագ», դուն` անկրկնելի, դուն` անլռելի, դուն` անմոռանալի ու անկորչելի` այժմ և միշտ հավիտյանս հավիտենից:

    ԳԱՌՆԻԿ ԱՂԴԱՐՅԱՆ
    Մենք անընդհատ մոտենում ենք բանաստեղծին, իսկ մեր միջև եղած տարածությունը մեծանում է տարեցտարի: Եվ քանի որ «Մեծը հեռվից է երևում», տարածության ավելացման հետ Պարույր Սեվակ երևույթը խոշոր մասշտաբներ է ընդունում:
    ... Նա պատկանում է այն երևույթների թվին, որոնք աճում են ժամանակի մեջ:

    ԻՎԱՆ ԴՐԱՉ
    ...Պարույրի նման պոետները գրելիս այրվում են, պարզապես բոցավառվում: Կյանքում էլ նա զարմանալի անհանգիստ էր, կրքով էր խոսում: Եթե սիրում էր, ապա սիրում էր ամբողջ հոգով: Կիսաբերան ոչինչ չէր ասում: Սովորություն չուներ, այսպես ասած, կես խոսքով հասկացնելու: Միշտ էլ մեծերի ճշմարտությունը ոչ միայն մեծ, այլև մերկ է լինում... Սեվակը հեռացավ իր ուժերի ծաղկման շրջանում, բայց նրան վիճակված էր ոչ միայն հայոց ցավի և ուրախության երգիչը լինել, այլև ուղեկիցը ազգի անմահության...

    ԹԵՅՄՈՒՐԱԶ ՋԱՆԳՈՒԼԱՇՎԻԼԻ
    ...Մեծերը չեն մահանում: Մեծերը ձուլվում են մարդկանց հոգիներին, մտում մարդկանց սրտերը` սերնդե-սերունդ հարատևելու անխախտությամբ... Անչափելի և խոր և երկնամերձ բարձր սքանչելիքներ տվեց մեզ Պարույր Սեվակը...Նրա մեծությունը գնահատողը ժամանակներն են, որ կան ու լինելու են: Ժողովրդի անբիծ սերը այն հուշարձանն է, որ ստեղծել է ինքը` մեծ բանստեղծը: Այդ սերը մաքուր ու հավերժական է: Գնալով այդ սերը կթանձրանա և կծավալվի գարնան զարթոնքի նման` հիացմունք և ուրախություն բերելով ժամանակի ու տարածության հեռուներում իրար հաջորդող սերունդներին...

    ՍԵՐՈ ԽԱՆԶԱԴՅԱՆ

    Մատաղ սերունդը ծարավ է ճշմարտության։
    Պարույր Սեվակը երիտասարդության հոգու Մաքրությունն է, նրա սրտի Զարկերակը, Բողոքը, Պայքարը, Հավատը և վերջապես Ճշմարտությունը։

    ՍՈՆԱ ՉԱԽԱԼՅԱՆ
    ...Օրհնյալ է այն երկիրը, որ հանճարեղ զավակներ ունի: Եվ երիցս է օրհնյալ, որ կարողանում է գնահատել այդ հանճարեղ զավակներին...
    Վերջին խմբագրող՝ manush: 02.04.2019, 13:48: Պատճառ: Գրառումների միացում

  16. Գրառմանը 2 հոգի շնորհակալություն են հայտնել.

    Ալոյան Գոհար (20.01.2019), Zhanneta (21.01.2019)

  17. #9
    Մոդերատոր Զարինե Ամիրյան-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    21.12.2018
    Հասցե
    Վանաձոր
    Գրառումներ
    1,293
    Հեղինակության աստիճան
    18199
    Մարդկության կյանքը, ինչպես բոլորս էլ գիտենք, դրսևորվում է ամենից առաջ սերունդների հերթականությամբ, ըստ որում ամեն սերունդ մեռնելով չի կորչում, այլ դառնում է հաջորդ սերնդի համար «ոտի տեղ»՝ այն. իմաստով, ինչ իմաստով մեր ժողովուրդը գործածում է «ոտը տեղ բռնեց» դարձվածքը: Այս պատճառով էլ (կամ՝ այս բանի շնորհիվ էլ) մարդկության բազմադարյան մշակույթը կարելի է նմանեցնել օվկիանոսային այն կղզիներին, որոնք կոչվում են Կորալյան կամ Պոլիպյան և որոնք, ինչպես գիտենք, գոյացել են ջրային նույնանուն կենդանու կրաքարային կմախքից, կմախքի վրա՝ նոր մի կմախք, կմախքների վրա՝ նոր կմախքներ - մինչև որ ծովի մթին հատակից բարձրանա մի նոր կղզի՝ ծովի անեզրության մեջ։
    Ես չգիտեմ՝ օվկիանոսներում հիմա է՞լ է շարունակվում Կորալյան կամ Պոլիպյան կղզիների գոյացումը, բայց անկասկած է, որ մշակույթի օվկիանոսում շարունակվում է ու պիտի շարոււնակվի նույն այդ լինելությունը՝ կոչվելով սերունդների հերափոխություն։

    Օրենքները չեն ստեղծում մարդկանց, մարդիկ են օրենքներ ստեղծում։ Ու երբ պարզվում է, ոը այս կամ այն օրենքը այլևս չի համապատասխանում նրանց ապրելակերպին ու մտածերլակերպին, ապա մարդիկ այդ օրենքը փոխում են մեկ այլ օրենքով— և դա կոչվում է բարենորոգում կամ հեղափոխություն, ըստ որում արվեստի բնագավառում կատարվող հեղափոխություններն Էլ չեն լինում անարյուն, եթե հիշենք արաբական իմաստուն այն առածը, ըստ որի «արյունն ու թանաքը նույն գինն ունեն»։

    Կարելի է վիճարկել ամեն մի աֆորիզմ, ամեն մի առած ու ասացվածք, այդ թվում՝ նաև հայերի «երկու բարին մեկտեղ չի լինում» իմաստուն խոսքը։ Կարելի է վիճարկել, քանի որ երբեմն «երկու բարին մեկտեղ լինում է»: Արվեստի պատմությունը նման երջանիկ դեպքերում «երկու բարին» կրողին անվանում է «մեծ», «բարիների» շատության դեպքում՝ «հանճարեղ»։ Բայց ընդհանրապես, դժբախտաբար, իրոք որ «երկու բարին մեկտեղ չի լինում» , ուրեմն և պետք է ճանաչել սեփական տաղանդը և աշխատացնել շահավետորեն: Հակաոակ դեպքում «մեծի ետևից ընկնողը փոքրն էլ է կորցնում»...
    Վերջին խմբագրող՝ manush: 12.02.2019, 18:31: Պատճառ: Գրառումների միացում

  18. Գրառմանը 2 հոգի շնորհակալություն են հայտնել.

    Ալոյան Գոհար (20.01.2019), Zhanneta (21.01.2019)

  19. #10
    Մոդերատոր Զարինե Ամիրյան-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    21.12.2018
    Հասցե
    Վանաձոր
    Գրառումներ
    1,293
    Հեղինակության աստիճան
    18199
    Մեկ անգամ ճամփա են գնում Արդարությունն ու Անարդարությանը և ինչպես պետք էր սպասել, նրանց մեջ կռիվ է ծագում։ Անարդարությունն սպանում է Արդարությանը և որպեսզի հանցագործության հետքերը ծածկի՝ ողջակիզում է նրա դին։ Արդարության բարեկամները, երկար որոնումներից հետո, գտնում են նրա աճյունը և այդ մի բուռ մոխրից սարքում են... թանաք։ Այն օրից ի վեր,— եզրահանգում է արաբ մեծ իմաստասերը,–Արդարությունը մեռած է աշխարհում, նա ապրում է միայն գրքերի մեջ...
    Առայժմ երկրագունդը դժվար թե գոռա. «Ոչ, նա ապրում աշխարհում»։ Ուրեմն և գիրք գրողներն էլ չպիտի մոոանան, որ Արդարության մոխրե թանաքով չակերտավոր թե անչակերտ, մակդիրավոր թե անմակդիր սուտ գրելը առնվազն անբարոյականություն է...
    «Գեղեցիկ սուտ»–ի սուտ տեսությունից բխում է մեկ ուրիշ հորդահեղուկ չարիք էլ՝ այսպես կոչված «պարզությունը»։
    Ձգելով–ձգձգելով մենք «պարզ»–ը հոմանիշ դարձրինք «հասարակ»–ին, ինչպես որ, շա՜տ ափսոս, «հանրության» տեղն էլ գրանցվեց « հասարակություն»-ը։ Բայց պարզը հասարակ չէ։ Պարզ նշանակում է մաքուր (վկան՝ պարզաջրելը, պարզերեսը, պարզկան՝ իրենց ողջ շքախմբով); Իսկ «մաքուր»–ն ու «խոր»–ը, «հստակ»–ն ու «խորունկ»–ը ոչ թե ազգակից են, այլ մերձավոր արյունակից։
    Գրողի գերագույն նպատակն է լինել պարզ, բայց ոչ հասարակ։ Ու հանրությանն էլ պարզություն է պետք և ոչ թե հասարակաթյուն, մաքրություն և ոչ թե ծանծաղություն։ Ուստի և գրողը կարող է ունենալ բազում ատելի բառեր, բայց ամենից աոաջ ու հետո պիտի ունենա մեկ անընդունելի բառ, որ է հասարակը;

    Ավանդական նման է արյան, այլ բառով ասած՝ ժառանգականության։ Դա մեզնից անկախ և մեր մեջ գործող մի այնպիսի օրենք է, ինչպես որ ժառանգականությունը ։ Եվ դրա ժխտումը հավասարազոր է կոպերով ընկույզ ջարդելուն։ Ու եթե այսպես է՝ էլ ինչո՞ւ այսքան ուժ ու եռանդ ծախսել, այդքան ջուր ու արյուն պղտորել՝ գոռալով ավանդականի մասին։ Ո՞ր որդին (այդ թվամ նաև բիճը) չի քաշում իր հորը կամ քեռուն՝ նույնիսկ հակառակ իր ցանկության։ «Կա»–ն պետք չունի հաստատման և այն էլ դատարանի վճռով։

    Ամեն զավակ կա՛մ իր հորն է քաշում, կա՛մ քեռուն։ Այս ավանդականն է։ Բայց ամեն զավակ էլ տարբերվում է իր և՛ հորից, և՛ քեռուց։ Այս էլ՝ Նորը։
    Վերջին խմբագրող՝ manush: 12.02.2019, 18:31: Պատճառ: Գրառումների միացում

  20. Գրառմանը 2 հոգի շնորհակալություն են հայտնել.

    Ալոյան Գոհար (20.01.2019), Zhanneta (21.01.2019)

Էջ 1 7-ից 123 ... ՎերջինըՎերջինը

Թեմայի մասին

Այս թեման նայող անդամներ

Այս պահին թեմայում են 1 հոգի. (0 անդամ և 1 հյուր)

Համանման թեմաներ

  1. ՄԻԳՐԱՑԻԱՆ ԵՎ ԴՐԱ ՀԵՏԵՎԱՆՔՆԵՐԸ
    Հեղինակ՝ Լ ի ա, բաժին` Պատմություն, Հասարակագիտություն, ՀԵՊ
    Գրառումներ: 67
    Վերջինը: 18.05.2019, 16:37
  2. ՄԻԳՐԱՑԻԱՆ ԵՎ ԴՐԱ ՀԵՏԵՎԱՆՔՆԵՐԸ
    Հեղինակ՝ Լ ի ա, բաժին` Մասնագետի անկյուն
    Գրառումներ: 49
    Վերջինը: 16.03.2018, 00:29
  3. ՍԵ՞Ր ԷՐ ԱՐԴՅՈՔ
    Հեղինակ՝ ՎԻՈԼԱ, բաժին` Ստեղծագործող
    Գրառումներ: 1
    Վերջինը: 13.12.2017, 04:21
  4. Հանրային քննարկում. «ԵՐԵՎԱՆԻ ՊԵՏԱԿԱՆ ՀԱՄԱԼՍԱՐԱՆ» ՊՈԱԿ
    Հեղինակ՝ Մարիետա, բաժին` Հանրային քննարկումներ
    Գրառումներ: 0
    Վերջինը: 02.03.2011, 16:00

Էջանիշներ

Էջանիշներ

Ձեր իրավունքները բաժնում

  • Դուք չեք կարող նոր թեմաներ ստեղծել
  • Դուք չեք կարող պատասխանել
  • Դուք չեք կարող կցորդներ տեղադրել
  • Դուք չեք կարող խմբագրել ձեր գրառումները
  •