Էջ 7 7-ից ԱռաջինԱռաջին ... 567
Ցույց են տրվում 61 համարից մինչև 65 համարի արդյունքները՝ ընդհանուր 65 հատից

Թեմա: ՊԱՐՈՒՅՐ ՍԵՎԱԿ.

  1. #61
    Ավագ մասնակից Zhanneta-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    20.12.2018
    Հասցե
    ք.Կապան. Բաղաբերդ 27
    Տարիք
    47
    Գրառումներ
    483
    Հեղինակության աստիճան
    7605
    Ահա թե ինչու իմ կյանքի լավագույն տասնամյակը գնաց ոչ միայն դիմանալու, այլև ... հարկադիր համակերպության վրա: 50-ական թվականների սկզբին ես զբաղված էի սիզիֆյան աշխատանքից էլ դժվար գործով. աշխատում էի ... ձայնս փոխել: Իմ առաջին գրքույկը («Անմահները հրամայում են»), որ լույս տեսավ 1948-ին***, համեմատաբար պակաս աղմուկ հարուցեց, քան առաջին բանաստեղծություններս մամուլում: Բայց երկրորդ գրքի հարցը հասավ անլուծելիության: Չափածո ակնարկը, հանգավորված ռեպորտաժը, պատմողական-նկարագրական ոտանավորը գրավել էին ոչ միայն գրական շուկան, այլև դարձել գրական քաղաքականության վարիչը: Ու ես էլ փորձեցի գրել մի չափածո վիպակ, որ նախապես կոչվում էր «Գո՞մ, թե՞ պալատ»: «Ագրոքաղաքներ» կառուցելու ժամանակներն էին: Իմ ձեռագրին ծանոթացողները սարսափեցին. չէ՞ որ վերնագիրն իսկ դեմ էր «գլխավոր գծին»: Բայց քանի որ նրանք շահագրգռված էին այդ պոեմի հրատարակմամբ, ապա ինձ ստիպեցին չո՜րս անգամ վերամշակել: Ես արդեն տեսնում էի, որ մորթին քերթելուն չարժի, բայց ստացվել էր այն անեկդոտի պես, երբ արջի հետ ակամա մենամարտողին ասում են. «Արջին բա՛ց թող ու փախի՛ր», իսկ նա խեղճ-խեղճ պատասխանում է. «Ես թողնում եմ, բայց արջը ինձ չի թողնում»: Չորս անգամ վերամշակելուց (այսինքն՝ ամեն ինչ հիմնովին փչացնելուց) հետո էլ «արջն ինձ բաց չթողեց». Հայպետհրատը պատրաստի շարվածքը ցրեց: Եվ այդ բազմաչարչար ու տխուր պոեմը առաջին անգամ լույս ընծայեց մոսկովյան «Советский писатель»-ը 1953-ին («Друзья из Советашена» վերնագրով) և միայն դրանից հետո՝ Հայպետհրատը («Անհաշտ մտերմություն» վերնագրով):

  2. Գրառմանը 1 հոգի շնորհակալություն է հայտնել.

    Nelli Antonyan (12.06.2019)

  3. #62
    Ավագ մասնակից Zhanneta-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    20.12.2018
    Հասցե
    ք.Կապան. Բաղաբերդ 27
    Տարիք
    47
    Գրառումներ
    483
    Հեղինակության աստիճան
    7605
    Իմ գիտակցական ամբողջ կյանքում ես տառապել եմ, եթե կարելի է ասել, կոմիտասասիրությունից: Իմ ազգի մեծագույն զավակներից մեկը, որին բնությունը օժտել էր այն ամենով, ինչի համագումարը բնորոշվում է «հանճար» կարճ բառով, ծնվել էր ամենաբախտավոր և ամենադժբախտ աստղի տակ: Բոլորովին որբ, մայրենի լեզուն համարյա թե մոռացած, միայն ձայնի (և որբության) շնորհիվ Էջմիածնի ճեմարան ընկած, ուստի և կուսակրոն դարձած, իր համակ լուսեղենությունը մշտնջենական սևերի մեջ պարփակած այդ մարդակերպ ոգին ի վերջո իսկապես էլ ոգեղինացավ. ականատես այն ցեղասպանությանը, որի առաջնությունը գերմանական ֆաշիստներին չի պատկանում, այլ օսմանյան թուրքերին, Կոմիտասը խելագարվեց 1915-ին և ամբողջ քսա՜ն տարի ապրեց փարիզյան հոգեբուժարանում՝ իբրև մի անթաղ մեռել, իբրև անփուտ սրբություն: Գրել Կոմիտասի մասին հավասարազոր էր գրել հայ ժողովրդի վերջին 100 տարվա պատմությունը՝ ժողովրդի կյանքով ու երազանքներով, կենցաղով ու գոյամարտով, երգերով ու լացով, եվրոպական դիվանագիտությամբ ու թուրքական բարբարոսությամբ, ազգագրությամբ ու ազգագիտությամբ, անցյալով և ապագայով:
    Ես ոխերիմ թշնամություն ունեմ այն պոեզիայի հանդեպ, որ հիմնվում է «մասին»-ի վրա ու շուրջ, ինչպես թրթուրը՝ մրգածաղկի: Ես էլ պոեզիա չեմ համարում այն ամենը, ինչ կարող է գրվել արձակով, ինչ կարող է պատմվել: Ուստի և իմ «Անլռելի զանգակատունը» գրված է ոչ թե Կոմիտասի մասին, այլ Կոմիտասի առթիվ, և 7000 տողանոց այդ երկը ո՛չ ես, ո՛չ էլ որևէ ընթերցող չի կարող պատմել թեկուզ 7 րոպե:

  4. Գրառմանը 1 հոգի շնորհակալություն է հայտնել.

    Nelli Antonyan (12.06.2019)

  5. #63
    Ավագ մասնակից Zhanneta-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    20.12.2018
    Հասցե
    ք.Կապան. Բաղաբերդ 27
    Տարիք
    47
    Գրառումներ
    483
    Հեղինակության աստիճան
    7605
    Ճիշտ է, որ գրողը դրսևորում է այն, ինչ ուրիշները նկատել, բայց չեն տեսել, զգացել, բայց չեն հասկացել, ապրել, բայց չեն կարողացել արտահայտել: Ճիշտ է, բայց թերատ է: Իսկական գրողը նա է, ով նաև տեսնում է բաներ, որ այլք չեն տեսել, զգում է բաներ, որ ուրիշները չեն զգացել, ապրում է բաներ, որ ամեն ոք չի ապրել և չի կարող ապրել: Անցյալ և արդի գրականության տարբերությունը, ընդհանուր և կոպիտ սահմանագծումով, ըստ իս, այն է, որ եթե հները ասում էին այնպիսի բաներ, որ ամեն մարդ կարող է իմանալ, բայց չգիտի, ապա նորերը պիտի հոգ տանեն ասելու այնպիսի բաներ, որոնք, իրենց կարծիքով, մենք չգիտենք և չենք կարող իմանալ, եթե իրենք չլինեին: Ուստի և՝ եթե որևէ մեկը ասում է այնպիսի բան, որ ես գիտեմ, կարող է ինձ իր ընթերցողը չհամարել, որովհետև ես՝ ընթերցողս, ավելի անճարակ չեմ, քան ռադիոունկնդիրը. կարող եմ «անջատել ռադիոն», այսինքն՝ փակել գիրքը:
    ՊԱՐՈՒՅՐ ՍԵՎԱԿ
    1.XII.1965թ.
    Վերջին խմբագրող՝ Zhanneta: 01.03.2019, 15:22:

  6. Գրառմանը 1 հոգի շնորհակալություն է հայտնել.

    Nelli Antonyan (12.06.2019)

  7. #64
    Ավագ մասնակից Zhanneta-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    20.12.2018
    Հասցե
    ք.Կապան. Բաղաբերդ 27
    Տարիք
    47
    Գրառումներ
    483
    Հեղինակության աստիճան
    7605
    * 1942թ. «Սովետական գրականություն» ամսագրի №7-ում Պ. Սևակ ստորագրությամբ լույս է տեսնում նրա առաջին տպագիր բանաստեղծությունը՝ «Անխորագիր» վերնագրով: Ամսագրի №8-ում տպագրվում են «Փնտրումներ», «Զղջում», «Պատերազմի դաշտում զոհվածներին» բանաստեղծությունները: Ամսագրի գլխավոր խմբագիրը Ռուբեն Զարյանն էր:

    ** Ձեռագրում գրել է 1948 և ուղղել - դարձրել 1949: Մեքենագիր օրինակներում նույնպես նշված է 1949թ., մի օրինակում մնացել է 1948թ.: Իրականում 1943-ին տպագրվել է մեկ բանաստեղծություն, 1944-ին՝ երկու բանաստեղծություն, 1947-ին՝ ևս երկու բանաստեղծություն, 1948-ին՝ երեք բանաստեղծություն: «Ինքնակենսագրությունը» գրելիս, ամենայն հավանականությամբ, չի հիշել այս հատուկենտ հրապարակումների գոյության մասին: «Անմահները հրամայում են» գրքույկը ևս (թեև տպագրվել է 1948-ին) ըստ էության լույս է տեսել 1949-ին: Այստեղից էլ՝ թվականների այս խառնաշփոթը:

    *** Ձեռագրում 1948-ը ջնջել է, հետո լուսանցքում նորից գրել 1948: Մեքենագիր օրինակներում հանդիպում է և՛ 1948-ը, և՛ 1949-ը (մի օրինակում 1948-ը իր ձեռքով դարձրել է 1949): «Անմահները հրամայում են» գրքույկի տիտղոսաթերթին նշված է 1948թ., վերջին էջին կարդում ենք. Հանձնված է արտադր. 23/IV 1948թ., Ստորագրվ. է տպ. 23/VI 1948թ.: Ալ. Արիստակեսյանը իր մենագրության մեջ (Պ. Սևակ, Եր., 1974թ.) գրում է. «1948 թվականի վերջերին (ընդգծումը ծանոթագրողինն է) լույս է տեսնում Պ. Սևակի երախայրիքը՝ «Անմահները հրամայում են» ժողովածուն» (էջ 85): Նույն Արիստակեսյանի «Պ. Սևակ. կենսամատենագիտություն» (Եր., 1983թ.) գրքում կարդում ենք «1948… հոկտեմբեր…-լույս է տեսնում բանաստեղծությունների առաջին գիրքը…»: Ն. Հովսեփյանի «Պ. Սևակ. կենսամատենագիտություն» (Եր., 1968թ.) գրքի «Պ. Սևակի երկերը առանձին գրքերով» բաժինը բացվում է 1949 թվականով՝ «Անմահները հրամայում են» գրքով, թեև վերնագրի տակ գրված է նաև հրատարակման թվականը՝ «Ե., Հայպետհրատ, 1948թ., 60 էջ» (էջ 29): Բանաստեղծը կարդացել էր Ն. Հովսեփյանի գրքի ձեռագիրը. ամենայն հավանականությամբ նա էր հուշել թվագրումը՝ 1949թ.: Ռուսերեն թարգմանության մեջ Ն. Մենաղարաշվիլին նույնպես թվագրել է 1949: Այս և կողմնակի այլ վկայություններ փաստում են, որ «Անմահները հրամայում են» գրքույկը իրականում ընթերցողին հասել է 1949 թվականին:
    Ծանոթագրությունները` Արմեն Պարույրի Ղազարյանի

  8. Գրառմանը 1 հոգի շնորհակալություն է հայտնել.

    Nelli Antonyan (12.06.2019)

  9. #65
    Ավագ մասնակից Կարինե Զիլֆիմյան-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    27.11.2018
    Գրառումներ
    124
    Հեղինակության աստիճան
    4440
    Պարույրը մի անկրկնելի մարդկային ֆենոմեն էր: Անհանգիստ, հախուռն, կրքոտ, տարերային, ծայրահեղությունների վրա խաղացող: Բայց ես քիչ մարդկանց եմ հանդիպել, որոնք լինեն այնքան կիրթ ու ազնվական, որքան Պարույրը: Մաքրասեր, Ճաշակավոր, հավաքված, մշտապես կեցվածքի մեջ: Անել այն, ինչ Պարույրն էր անում, ապա դա կլինի կամ աններելի շեղում, կամ սովորական գռեհկություն: Բայց նրան կարելի էր, որովհետև նա անում էր իր ձևով, անում էր իբրև արվեստ, գտնում էր փաստի տրամաբանությունը, արարքի օրինականությունը: Եվ դա այդպես էր, որովհետև նա ևս բացառիկներից է, «որին աստվածներն են համբուրել»:
    ... Գրականության ինստիտուտում Պարույրը մոտեցավ ինձ, թե՝ գնում ենք Մխչյան իր քեռու մոտ՝ խաշ ուտելու: «Այս շոգին և այն էլ այս ուշ ժամին ի՞նչ խաշ»,_ ասում եմ ես: «Սուտ նախապաշարմանունք է,_ ասում է Պարույրը,_ խաշը հենց երեկոյան են ուտում: Պարզապես պարապ քաղաքացիների սովորույթն է առավոտվա խաշը, մեր պապերը ոչ մի հիմք չունեին առավոտյան խաշ ուտելու և բքնած փորով գործի գնալու: Գնացինք»:
    Երբ դուրս էինք եկել քաղաքից, ղեկի մոտ նստեց Պարույրը: Դա ինձ համար անսպասելի էր:
    _ Բայց քո վարած ավտոն նստելուց առաջ մարդ պետք է նախ իր կտակը գրի,_ ասում եմ ես:
    _ Մխիթարվիր նրանով, որ կտակելու ոչինչ չունես: Իսկ եթե մի բան լինի, էլի քո օգտին է. քիչ բան է՞ Պարույրի հետ զոհվելը: Այդպես գոնե միշտ կհիշվես:
    ... Պետք էր դիտել միայն, թե քեռու ծաղկանոցում Պարույրը ինչ դասեր էր տալիս: Կարծես բանաստեղծ չէր, այլ մի բնագետ, որ ճանաչում է բույսերի, ծառերի ու ծաղիկների գաղտնիքները, դատողություններ անում նրանց տեսակների, պատվաստման ժամանակի ու ձևերի մասին; Բնության նկատմամբ նրա սերը հասնում էր պաշտամունքի: «Մինչև հիմա ինձ ճանաչել են որպես բանաստեղծ, բայց կգա ժամանակ, որ երևի ոչ պակաս հայտնի կդառնա նաև ծաղկագետ Պարույրը: Ես հսկայական գրականություն եմ ուսումնասիրել և գիրք եմ գրելու ծաղիկների մասին: Այն ժամանակ նոր միայն կզգաք, որ կա նաև մի ուրիշ հետաքրքիր անծանոթ աշխարհ: Ես կգրեմ, թե ծաղիկներն ինչպես են սիրում, թախծում, քնում, արթնանում, ժպտում, խոսում միմյանց հետ: Մինչև այդ բոլորը չիմանաս, բնությունը չես սիրի»:
    Մեր այդ փոքրիկ ճանապարհորդությունն, իհարկե, շատ հաճելի էր, բայց դա չխանգարեց, որ ես Պարույրին ասեի, թե, այնուամենայնիվ, մի իմաստուն խարհուրդ կա այն բանի մեջ, որ մարդիկ խաշը առավտյան են ուտում:
    «Կարծում ես՝ չգիտե՞մ,_ ծիծաղում է Պարույրը,_ բա ուրիշ կերպ քեզ ո՞նց համոզեի, որ գաս»:
    ... Նրա կյանքի վերջին էջերի վրա ձախորդություններ գրանցեց 1971 թվականը: Դարձել էր ներամփոփ, հուսահատ, հոգեբանորեն օտարված: Այդպես էլ նա երևաց Հայաստանի Գրողների վեցերորդ համագումարի նախագահությունում՝ սև հագած, լուռ, անջատված, տխուր. ինքն էր ու իր ծխախոտը, որ կարծես խորհրդանշում էր Մեծ Հրաժարումի փիլիսոփայական վիճակը:
    Հունիսի սկզբի օրերին երևաց Գրականության ինստիտուտում; Շտապ էր ու խուսափող: Միջանցքում ներկաներին հանդիպեց, մի քանի խոսք ասաց ու արագ իջավ աստիճաններից՝ որպես մասունք թողնելով հեռավոր կարոտի ձայնը:
    «Իմ արժեքը դուք հետո կզգաք, իսկ հիմա Պարույր Սևակ այլևս չկա, կա միայն մի ծաղկավաճառ, որին, եթե ուզում եք, կարող եք տեսնել այնտեղ՝ Չանախչիում»:
    Ու միշտ ինձ թվում է, որ վերջին հրաժեշտի այս արձագանքն է, որ նրան տարավ դեպի այնտեղ՝ մի ուրիշ աշխարհ...
    Դեպի անմահություն...

    Սերգեյ Սարինյան

  10. Գրառմանը 2 հոգի շնորհակալություն են հայտնել.

    Nelli Antonyan (12.06.2019), Zhanneta (17.06.2019)

Էջ 7 7-ից ԱռաջինԱռաջին ... 567

Թեմայի մասին

Այս թեման նայող անդամներ

Այս պահին թեմայում են 1 հոգի. (0 անդամ և 1 հյուր)

Համանման թեմաներ

  1. ՄԻԳՐԱՑԻԱՆ ԵՎ ԴՐԱ ՀԵՏԵՎԱՆՔՆԵՐԸ
    Հեղինակ՝ Լ ի ա, բաժին` Պատմություն, Հասարակագիտություն, ՀԵՊ
    Գրառումներ: 67
    Վերջինը: 18.05.2019, 16:37
  2. ՄԻԳՐԱՑԻԱՆ ԵՎ ԴՐԱ ՀԵՏԵՎԱՆՔՆԵՐԸ
    Հեղինակ՝ Լ ի ա, բաժին` Մասնագետի անկյուն
    Գրառումներ: 49
    Վերջինը: 16.03.2018, 00:29
  3. ՍԵ՞Ր ԷՐ ԱՐԴՅՈՔ
    Հեղինակ՝ ՎԻՈԼԱ, բաժին` Ստեղծագործող
    Գրառումներ: 1
    Վերջինը: 13.12.2017, 04:21
  4. Հանրային քննարկում. «ԵՐԵՎԱՆԻ ՊԵՏԱԿԱՆ ՀԱՄԱԼՍԱՐԱՆ» ՊՈԱԿ
    Հեղինակ՝ Մարիետա, բաժին` Հանրային քննարկումներ
    Գրառումներ: 0
    Վերջինը: 02.03.2011, 16:00

Էջանիշներ

Էջանիշներ

Ձեր իրավունքները բաժնում

  • Դուք չեք կարող նոր թեմաներ ստեղծել
  • Դուք չեք կարող պատասխանել
  • Դուք չեք կարող կցորդներ տեղադրել
  • Դուք չեք կարող խմբագրել ձեր գրառումները
  •