Էջ 2 2-ից ԱռաջինԱռաջին 12
Ցույց են տրվում 11 համարից մինչև 16 համարի արդյունքները՝ ընդհանուր 16 հատից

Թեմա: ՅՈՀԱՆ ՔՐԻՍՏՈՖ ՖՐԻԴՐԻԽ ՖՈՆ ՇԻԼԼԵՐ (Կանայք Շիլլերի կյանքում)

  1. #11
    Մոդերատոր Nelli Antonyan-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    13.09.2018
    Հասցե
    город Севан, улица Саят-Новы дом 27, кв. 23
    Գրառումներ
    2,139
    Հեղինակության աստիճան
    25982
    Каждой заслуге открыта дорога к бессмертию – я предполагаю здесь бессмертие, когда дело остается и продолжается, хотя имя начавшего его осталось далеко позади в прошлом.

    Каждый истинный гений должен быть наивным, иначе это не гений.

    Как для одних наука кажется небесною богиней, так для других – коровой жирною, что масло им дает.

    Когда мы страстно любим кого-либо, кто заслуживает нашего презрения, мы болезненно ощущаем оковы природы.

    Когда шутник смеется своей остроте, она теряет цену.

    Красота – тоже добродетель, красивая женщина не может иметь недостатков.

    Кто жизнью не рискует, тот никогда ее не обретет.

    Кто кается не краснея, тот кается постоянно.

    Кто ни на что не отваживается, не может ни на что и надеяться.

    Кто хочет пожать слезы, должен сеять любовь.

    Лови мгновение, пока еще возможно: / Так редко в жизни нашей наступают / Минуты высшего, глубокого значенья…

    Ловкость плута, правда, не искупает собой плутовства, но мошенничество в большом размере всегда возвышает мошенника. Опорожнить чужой карман постыдно, утаить миллион – дерзко, но похитить корону – дело бесконечно великое. Стыд становится тем меньше, чем больше бывает порок.

    Малодушие возбуждает в нас одно только презрение.

    Мелкое честолюбие гораздо охотнее подчиняется суровому ярму принуждения, чем кроткой власти сильного духа.

    Мерилом справедливости не может быть большинство голосов.

    Миром правит произвол, справедливость же – только на сцене.

    Мужество растет с опасностью: чем туже приходится, тем больше сил.

    На вершине величия не забывай, что друг в беде.

    Не привыкай к благоденствию – оно преходяще; кто владеет – учись терять, кто счастлив – учись страдать.

    Ничто не делает жизнь так легко переносимой, как деятельность, направленная к одной цели.

    Поэтическое произведение должно само себя оправдывать, ибо там, где не говорит само действие, вряд ли поможет слово.

    Просвещенный разум облагораживает нравственные чувства; голова должна воспитывать сердце.

    Против глупостей бессильны даже боги.

    Пусть лишь любовь цветок любви срывает, / Ведь лучший дар принадлежит тому, / Кто сердцем всем откликнется ему.

    Разочарования для души – то же самое, что гроза для воздуха.

    Родители меньше всего прощают своим детям те пороки, которые они сами им привили.

    Родные – все те, кто силой духа схож.

    Свободен лишь тот, кто владеет собой.

    Себялюбие – величайшая нищета живого создания.

    Сильнее всех побед – прощение.

    Слово всегда отважнее дела.

    Счастлив тот, чей дом украшен / Скромной верностью жены; / Жены жаждут новизны: / Постоянный мир им страшен.

    Театр – канал, посредством которого льется непосредственно в народные массы то, что вырабатывает наука и знание.

    Театр наказует тысячи пороков, оставляемых судом без наказания, и рекомендует тысячи добродетелей, о которых умалчивает закон. Театр вытаскивает обман и ложь из кривых лабиринтов и показывает дневному свету их ужасную наружность.

    Театр развертывает перед нами разнообразную панораму человеческих страданий.

    Только тот может горячо любить добро, кто способен от всей души, непримиримо ненавидеть зло.

    Тот, кто ничего не боится, не менее могуч, чем тот, перед кем все трепещут.

    Тот, кто сверхосторожен, малого достигнет.

    У человека с открытой душой и лицо открытое.

    Человек вырастает по мере того, как растут его цели.

    Человек отражается в своих поступках.

    Человек создан свободным, и он свободен, хотя бы родился в цепях. Не впадайте в заблуждение из-за криков черни, из-за злоупотреблений безумцев. Бойтесь раба, разбившего свои цепи, не бойтесь свободного человека!

    Честность красит звание любое.

    Честь дороже жизни.

  2. Գրառմանը 3 հոգի շնորհակալություն են հայտնել.

    Hripsime Margaryan (25.06.2019), Լիա Մ (19.07.2019), Կարինե Զիլֆիմյան (24.06.2019)

  3. #12
    Ավագ մասնակից Կարինե Զիլֆիմյան-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    27.11.2018
    Գրառումներ
    170
    Հեղինակության աստիճան
    7434
    Մեջբերում Լիլիթ Աբաջյան-ի խոսքերից Նայել գրառումը
    Уважаемая Карине, Вы предложили очень интересную тему. Как и любой творчески одаренный человек, Шиллер искал вдохновения в женщинах. Писателю была необходима муза, которая воодушевляла бы его на написание новых шедевров. Известно, что за свою жизнь писатель хотел жениться 4 раза, но избранницы всегда отвергали драматурга из-за его материальной несостоятельности.
    Первой дамой, завладевшей мыслями поэта, была девушка по имени Шарлотта. Барышня являлась дочкой его покровительницы Генриетты фон Вальцоген. Несмотря на восхищение талантом Шиллера, мать избранницы отказала драматургу, когда он посватался к ее горячо любимому чаду.
    Второй Шарлоттой в судьбе писателя стала вдова фон Кальб, которая была безумно влюблена в стихотворца. Правда, в этом случае сам Шиллер не горел желанием создавать семью с крайне назойливой особой. После нее Фридрих непродолжительное время ухаживал за юной дочерью торговца книгами - Маргаритой. Пока философ думал о свадьбе и о детях, его благоверная развлекалась в компании других мужчин и даже не намеривалась связывать свою жизнь с писателем с дыркой в кармане. Когда Шиллер предложил Маргарите стать его женой, барышня, едва сдерживая смех, призналась, что просто игралась с ним.
    Третьей женщиной, ради которой писатель был готов достать звезду с неба, была Шарлотта фон Ленгефельд. Эта дама рассмотрела в поэте потенциал и ответила на его чувства взаимностью. После того, как Шиллер устроился преподавателем философии в Йенский университет, драматургу удалось скопить денег, которых хватило на свадьбу. В этом браке у писателя родился сын Эрнест.
    Стоит отметить, что несмотря на то, что Шиллер хвалил ум жены, окружающие отмечали, что Шарлотта,была дамой хозяйственной и верной, но очень недалекой.

    Достоинства женщины


    Женщинам слава! Искусно вплетая
    В жизнь эту розы небесного рая,
    Узы любви они сладостно вьют.
    В туники граций одевшись стыдливо,
    Женщины бережно и терпеливо
    Чувства извечный огонь стерегут.


    Сила буйная мужчины
    Век блуждает без путей,
    Мысль уносится в пучины
    Необузданных страстей.
    Не нашедшему покоя
    Сердцу вечно вдаль нестись,
    За крылатою мечтою
    Уноситься к звёздам ввысь.

    Женщина тёплым, колдующим взглядом
    Манит безумца к домашним усладам,
    В тихие будни, от призраков прочь.
    Нравом застенчива, в хижине отчей
    Путника днём поджидает и ночью
    Доброй природы покорная дочь.


    Но мужчина в рвенье рьяном
    Беспощаден и упрям,
    В жизнь врываясь ураганом,
    Рушит всё, что создал сам.
    Страсти вспыхивают снова,
    Укрощённые едва,
    Так у гидры стоголовой
    Отрастает голова.

    Женщина к славе не рвётся спесиво,
    Робко срывает, хранит бережливо
    Быстротекущих мгновений цветы;
    Много свободней, хоть связаны руки,
    Много богаче мужчин, что в науке
    Ищут познаний, свершений мечты.


    Род мужской в душе бесстрастен,
    Сам собою горд всегда,
    К нежным чувствам не причастен,
    Близость душ ему чужда.
    Не прильнёт к груди с повинной,
    Ливнем слёз не изойдёт, —
    Закалён в боях мужчина,
    Дух суровый в нём живёт.

    Женские души со струнами схожи.
    Ветер Эолову арфу тревожит,
    Тихо в отзывчивых струнах дыша.
    Райской росою при виде страданий
    Слёзы сверкают у нежных созданий,
    Чуткая, в страхе трепещет душа.


    Сила властвует над правом,
    Нрав мужской ожесточив.
    Перс — в цепях. Мечом кровавым
    Потрясает грозный скиф.
    Налетают страсти бурей,
    Дух вражды в сердцах горит,
    Слышен хриплый голос фурий
    Там, где смолкнул зов харит.

    Мягкою просьбой, простым уговором
    Женщина путь преграждает раздорам,
    Властью любви пересиливши гнев.
    В тихое русло враждебные силы
    Вводит, в порыве сердечного пыла
    Непримиримость страстей одолев.


    (Перевод - Т. Спендиаровой)
    Հարգելի Լիլիթ, շնորհակալ եմ նյութին արձագանքլելու համար: Շիլլերն իմ սիրելի գրողներից է, և նրա կյանքին, նախասիրություններին, ստեղծագործությանը վերաբերող ամեն բան հետաքրքիր է ինձ համար:

  4. Գրառմանը 1 հոգի շնորհակալություն է հայտնել.

    Hripsime Margaryan (25.06.2019)

  5. #13
    Ավագ մասնակից Կարինե Զիլֆիմյան-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    27.11.2018
    Գրառումներ
    170
    Հեղինակության աստիճան
    7434
    Հարգելի Նելլի Անտոնյան, շնորհակալ եմ թեմային մասնակցելու և գրառումներ անելու համար:

  6. Գրառմանը 1 հոգի շնորհակալություն է հայտնել.

    Hripsime Margaryan (25.06.2019)

  7. #14
    Ավագ մասնակից Կարինե Զիլֆիմյան-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    27.11.2018
    Գրառումներ
    170
    Հեղինակության աստիճան
    7434
    ՄԵԾ ԲԱՐԵԿԱՄՆԵՐԸ՝ ԳՅՈԹԵՆ ԵՎ ՇԻԼԼԵՐԸ

    Գյոթեն և Շիլլերը առաջին անգամ հանդիպել են 1787թ. Ռուդոլֆշտադտում: 1789թ. Գյոթեի միջնորդությամբ Շիլլերը տեղափոխվել է Ենա, հետագայում՝ Վայմար: Իրենց մտերմության, ստեղծագործական համագործակցության մասին ավելի ուշ Գյոթեն պատմել է իր քարտուղար Էքերմանին: «Այնպիսի բարեկամներ, ինչպիսին Շիլլերը և ես էինք… 1795թ. մինչև 1800թ. ամենամտերմական կապերի մեջ էինք. շարունակ կապված ենք եղել միմյանց, միևնույն հետաքրքրությունների, ամենօրյա փոխադարձ շփումների, մտքեր փոխանակելու շնորհիվ մենք այնպես էինք սերտաճել, որ մի քանի առանձին մտքեր ինձ կամ նրան վերագրելու մասին ընդհանրապես խոսք անգամ լինել չի կարող: Շատ դիստիքոսներ մենք միասին ենք ստեղծել, երբեմն ես եմ տվել գաղափարը, իսկ Շիլլերը գրել է դիստիքոսը, երբեմն՝ ընդհակառակը. Երբեմն մի դիստիքոս Շիլլերն է գրել, իսկ մյուսը՝ ես: Նման դեպքերում ի՞նչ խոսք կարող է լինել իմ և քո-ի մասին»:
    «Կլասիկ և ռոմանտիկական պոեզիայի հասկացությունը, որ այժմ տարածված է ողջ աշխարհով և տեղիք է տվել այդքան վեճերի ու երկպառակությունների, ծնվել է ինձնից ու Շիլլերից: Պոեզիայում ես պաշտպանել եմ օբյեկտիվ նկարագրության սկզբունքը և միայն դրան հետևել: Իսկ Շիլլերը, որի ստեղծագործությունը զուտ սուբյեկտիվիստական էր, գտնում էր, որ իր ուղղությունը ճիշտ է, և որպեսզի ինձնից պաշտպանվի, հոդված գրեց նաիվ ու սենտիմենտալ պոեզիայի մասին: Նա ինձ ապացուցում էր, որ ես, հակառակ իմ կամքի, ռոմանտիկ եմ»:
    «Շիլլերի կողմից հրատարակվող թերթերն էին «Հորեն» (1795-1797) և «Մոզենալմանախ» (1797-1801): Մարդիկ ինձ չէին ուզում տեսնել այնպես, ինչպես ես կայի, նրանք աչք էին փակում այն ամենի հանդեպ, ինչը կարող էր ինձ իմ բնական լույսով ներկայացնել: Դրան հակառակ, Շիլլերը, որ մեր մեջ ավելի արիստոկրատ էր, քան ես, սակայն ավելի շատ էր մտածում իր ասելիքի մասին, զարմանալի մի բախտով ժողովրդի յուրահատուկ բարեկամ հռչակվեց: Ես ամբողջ սրտով ուրախանում եմ նրան արված այդ տիտղոսի համար և մխիթարվում նրանով, որ իմ բախտակիցների թիվը շատ ավելի մեծ է»:
    Վերջին խմբագրող՝ Կարինե Զիլֆիմյան: 24.06.2019, 19:39:

  8. Գրառմանը 2 հոգի շնորհակալություն են հայտնել.

    Hripsime Margaryan (25.06.2019), Լիա Մ (29.06.2019)

  9. #15
    Ավագ մասնակից Կարինե Զիլֆիմյան-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    27.11.2018
    Գրառումներ
    170
    Հեղինակության աստիճան
    7434
    ԳՅՈԹԵՆ ՇԻԼԼԵՐԻ ԲՆԱՎՈՐՈՒԹՅԱՆ ԵՎ ՀԱԿՈՒՄՆԵՐԻ ՄԱՍԻՆ

    «Երբ Շիլլերը փոխադրվեց այստեղ (Վայմար), մեծ դուքսը նրան տարեկան 1000 թալեր գումար նշանակեց և խոստացավ այդ գումարը կրկնապատկել, եթե հիվանդությունը թույլ չտա նրան աշխատելու: Շիլլերը հրաժարվեց վերջին առաջարկությունից և երբեք չդիմեց դուքսի օգնությանը:
    _Ես տաղանդ ունեմ,_ ասաց նա,_ և ինքս պիտի ինձ օգնեմ:
    Այդպես էլ վերջին տարիներին, երբ ընտանիքը մեծացել էր, նրա գոյությունը պահպանելու համար նա ստիպված էր տարեկան երկու պիես գրել. Այդ պատճառով հաճախ անհրաժեշտ էր լինում աշխատել նույնիսկ իր հիվանդ օրերին և շաբաթներին: Նրա տաղանդը պարտավոր էր միշտ պատրաստ լինել ծառայելու նրան և նրա տրամադրությանը ենթարկվելու:
    Շիլլերը երբեք շատ չէր խմում, շատ չափավոր էր: Սակայն նման պահերին իր մարմնի թուլությունը հաղթահարում էր լիկյորով կամ սպիրտային այլ խմիչքներով: Իսկ դա խիստ վատ էր նրա առողջության և վտանգավոր՝ ստեղծագործության համար:
    Շիլլերը, ինչպես նրա վեհասքանչ բնավորությունից կարելի է ենթադրել, վճռական թշնամի էր այն բոլոր տեսակի դատարկ մեծարումներին ու աստվածացումներին, որոնք մարդիկ ցուցադրում կամ ուզում էին ցուցադրել իր նկատմամբ: Երբ Կոցեբուն ցանկացավ ի փառս նրա հրապարակային ցույց կազմակերպել, այդ բանը Շիլլերին այնքան գարշելի թվաց, որ զզվանքից քիչ մնաց՝ հիվանդանար: Նմանապես նա տանել չէր կարողանում կողմնակի մարդկանց այցելությունները: Նույն պահին այցելուին ընդունելու հնարավորություն չունենալու դեպքում նա ժամադրություն էր նշանակում ճաշից հետո՝ ժամը չորսին և սովորաբար նշանակված ժամին սպասելուց իսկապես հիվանդանում էր: Նման դեպքում նա կարող էր երբեմն նաև շատ անհամբեր և կոպիտ լինել: Մի անգամ ես ականատես եղա, թե նա ինչպիսի խստությամբ դիմավորեց եկվոր մի վիրահատ բժշկի, որն իր այցելության մասին առանց վաղօրոք տեղեկացնելու՝ անակնկալ ներկայացավ նրան: Խեղճ այցելուն այնպես շփոթվեց, որ չգիտեր, թե ինչպես շուտ հեռանա:
    Այն բուրմունքը, որ Շիլլերին հաճելի էր, ինձ թույն էր թվում: Մի օր ես այցելեցի նրան, բայց նա տանը չէր: Կինը ասաց, որ նա շուտով կվերադառնա: Նստեցի նրա գրասեղանի մոտ՝ ինչ-որ բան գրելու: Որոշ ժամանակ անց ես զգացի, որ ինձ թմրություն պատեց, որը գնալով ուժեղացավ, քիչ մնաց՝ ուշաթափվեի: Սկզբից ես չհասկացա, թե ինչն է այդ զարմանալի, ինձ համար այդ անսովոր վիճակի պատճառը, վերջապես նկատեցի, որ գրասեղանի կողքի դարակներից շատ տհաճ հոտ է գալիս: Եվ երբ այն բացեցի, ի զարմանս ինձ, տեսա, որ ամբողջ դարակը լցված է նեխած խնձորներով: Ես անմիջապես մոտեցա լուսամուտին և սկսեցի թարմ օդ շնչել. դա նույն վայրկյանին ինձ զգաստացրեց, և կրկին լավ զգացի: Այդ ժամանակ Շիլլերի կինը նորից մտավ սենյակ և ասաց, որ այդ դարակը միշտ լցված է լինում նեխած խնձորներով, որովհետև այդ հոտը Շիլլերի վրա լավ ներգործություն է ունենում, և առանց այդ հոտի նա չի կարող ապրել ու աշխատել»:

  10. Գրառմանը 2 հոգի շնորհակալություն են հայտնել.

    Hripsime Margaryan (25.06.2019), Լիա Մ (29.06.2019)

  11. #16
    Ավագ մասնակից Կարինե Զիլֆիմյան-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    27.11.2018
    Գրառումներ
    170
    Հեղինակության աստիճան
    7434
    Ֆ. Շիլլեր
    Երաշխիք
    (Դամոն և Ֆինտիաս)

    Դիոնիսիոս բռնավորի մոտ գընաց
    Դամոնն՝ առած հանդերձի տակ մի դաշույն.
    Նրան կապեցին թիկնապահներն իսկույն։
    «Ասա՛, վերադ ինչո՞ւ էիր սուր պահած»։–
    Եվ նա մռայլ պատասխանեց կատաղած.
    — Ուզում էի քեզնից քաղաքն ազատել։
    «Խաչի վերա՛ կարող ես լոկ այդ քավել»։

    Դամոնն ասաց. «Պատրաստ եմ ես մեռնելու,
    Կյանքիս խնայել ես չեմ խնդրում քեզանից.
    Սակայն թե շնորհ պիտի անես երբեք ինձ,
    Գեթ երեք օր ժամանակ եմ հայցելու,
    Գընամ քրոջս յուր փեսային հանձնելու։
    Բարեկամիս թողնում եմ քեզ գրավական,—
    Թե չըդառնամ՝ իմ տեղ սպանի՛ր դու նորան»։

    Եվ գոռ արքան մի նենգ ժպիտ երեսին
    Փոքր-ինչ խորհեց, ապա դարձավ ու ասաց։
    «Ես քեզ կըտամ երեք օրն այդ քո խնդրած,
    Բայց պայմանի եթե օրերըն անցնին,
    Եվ ետ եկած դեռ չըլինիս դու կրկին,
    Նա, իմացի՛ր, քո փոխարեն կըմեռնի,
    Իսկ քո պատիժն՝ այնուհետև կըներվի»։

    Եվ նա եկավ յուր մտերմին. «Ինձ արքան
    Հըրամայեց, որ իմ մահվամբ խաչի վրա
    Քավեմ հանդուգն այն խորհուրդն որ հղացա.
    Բայց շընորհեց երեք ավուր ինձ պայման,
    Որ կատարեմ քրոջս հանդեսն հարսնեկան։
    Արդ դու մնա՛ որպես պատանդ արքային,
    Մինչև ես գամ և վերջ տամ քո կապանքին»։

    Հավատարիմ ընկերն նորան լուռ գրկեց
    Եվ գնաց, հանձնեց բռնակալին նա իրան.
    Մյուսն այնտեղից իսկույն բռնեց յուր ճամփան։
    Եվ հենց երրորդ արշալույսը կարմըրեց
    Շտապով քըրոջն յուր փեսային հասցըրեց
    Ու շուտ ընկավ, տագնապ սրտում, նա ուղի,
    Որ պայմանով որոշված ժամը չանցնի։

    Տեղատարափ ահա անձրև երկնքից.
    Եվ թափվում են սարից ջըրեր հորդառատ,
    Մըռնչում են վըտակներ ու հեղեղատ։
    Նա ցուպ ձեռին հասավ գետը փրփրալից,–
    Հորձանքն ահեղ պոկեց կամուրջն ափերից,
    Եվ ալիքներն որոտընդոստ փշրեցին
    Մեծ ճայթյունով կամարները կամրջին։

    Եվ հուսահատ կանգնած է նա գետափին.
    Հեռո՛ւ, հեռո՛ւ աչք է ձըգում անձկալից,
    Եվ օգնության ճիչեր թռչում են կուրծքից։
    Բայց նավակներն անշարժ անքույթ եզերքին,
    Եվ նայում է նա ցանկալի ցամաքին.
    Նավավարներն անցնելու սիրտ չեն անում–
    Ալիքները կատաղում են, ծովանում։

    Գետեզերքին կանգնած կոծում է մենակ.
    Աղաչում է Զևսին ձեռները մեկնած.
    «Ո՜վ, սանձիր դու ալիքները մոլեգնած.
    Ժամերն անցնում, ճաշին մոտ է արեգակ —
    Եվ եթե նա մտնի, ու ես դեռ քաղաք
    Չըժամանեմ՝ տըրված խոստմանս համաձայն,
    Բարեկամիս էլ հույս չըկա փըրկության»։

    Սակայն հեղեղն հորդանում է ամեհի,
    Կոհակն ահեղ զարնըվում է կոհակին,
    Ժամերն անցնում, հաջորդում են մեկ մյուսին
    Երկյուղից նա սիրտ է առնում ու հոգի,
    Եվ փըրփրադեզ հոսանքի մեջ գետակի
    Նետվում, պատռում է հորձանքն այն մոլեգին.
    Աստվածներից մեկը գըթաց խեղճուկին։

    Հասավ մյուս ափն, հառաջ գընաց այնտեղից.
    Շընորհակալ իրեն փրկող աստուծուն.
    Բայց ահա տե՛ս, նորա հանդեպն են ելնում
    Ավազակներ խիտ անտառի մութ խորքից
    Եվ կտրում են նորա ճամփան. աչքներից
    Մահ է թավտւմ, և սպառնալից լախտերով
    Ուղևորի զսպում են գնացքն հապճեպով։

    «Ի՜նչ եք ուզում» սարսափահար գոչեց նա,
    «Ա՜հ, ես չունիմ ոչինչ բացի իմ կյանքից.
    Այն էլ արքան պիտի առնե ինձանից»։
    Եվ խըլում է մեկի ձեռից լախտն ահա.
    «Ի սեր մտերմիս, ո՛հ. գըթացեք ինձ վերա»։
    Եվ երեքին գլորում է նա գետին
    Հըզոր բազկով և փախցընում մյուսներին։

    Կիզիչ արևն արդեն խանձում է երկիր,—
    Եվ ուժասպառ, ճանապարհից ջարդըված.
    Կանգ է առնում ու կանչում է նա աստված.
    «Ո՛հ դո՛ւ, որ ինձ չար ձեռներից փրկեցիր
    Եվ կատադի այն հեղեղիցն հանեցիր,
    Ո՛հ դու և այժմ ինձ մի մատնիլ կորստյան.
    Բարեկամիս պատճառ չլինիմ թող մահվան»

    Բայց ականջ դի՛ր, ահա բխում է վըտակ
    Այնտեղ մոտիկ, մեղմ կարկաչով արծաթի,
    Եվ նա կանգնում, լսում է ձայնն անձկալի,
    Եվ տե՛ս, ժայռից խոխոջելով ու արագ
    Թափվում է ջինջ մի կենսատու աղբերակ.
    Եվ նա ուրախ խոնարհում է դեպի ցած,
    Զովացընում է յուր մարմինը թալկացած։

    Արեգակը սաղարթների ետևից
    Խիտ ծառերի հսկա ստվերներն է սփռում
    Սարերի վրա կանաչափայլ, վառվռուն։
    Երկու ճամփորդ գնում են նորա առաջից,
    Եվ ըշտապով կամի անցնել նոցանից
    Ու լըսում է, որ խոսում են յուր առաջ.
    «Այժըմ արդեն նորան պիտի հանեն խաչ»։

    Եվ երկյուղից արագ փոխում է քայլեր
    Եվ անհանգիստ հառաչում է տագնապով.
    Լուսավորված վերջալույսի շողերով
    Սիրակուսան ցուցնում է յուր կատարներ.
    Ֆիլոստրատոս, որ Դամոնի տընպահն էր
    Հավատարիմ. ահա ելավ նրա դիմաց
    Եվ յուր տիրոջը ճանաչեց սարսափած։

    «Դարձի՛ր դու ետ. չես ազատիլ ընկերիդ.
    Հոգ տա՛ր ուրեմն դու քո՛ անձի փրկության.
    Նա հիմա իսկ զոհ կըլինի չար մահվան։
    Ամեն մի ժամ նա սպասում էր քո դարձիդ.
    Եվ հավատով վստահ էր միշտ խոստմունքիդ.
    Եվ աննըկուն նորա այն սերտ հավատքին
    Բռնակալի ծաղրը չհաղթեց դառնագին»։

    «Եթե արդեն ուշ է և էլ չեմ հասնի,
    Որ ես նորան իբր ազատիչ մոտենամ,
    Կերթամ, որ գեթ մահով նորան միանամ։
    Եվ արյունռուշտ բռնավորը չըպարծի,
    Թե դրժող եմ ընկերական ես ուխտի.
    Արդ նա երկո՛ւ կյանքի դահիճ թող դառնա
    Ուխտանըվեր լոկ թող սիրո հավատա»։

    Արեգակը մայր է մտնում, և ահա
    Խաչը արդեն նշմարում է նա կանգնած,
    Նորա շուրջն էլ խուռն ամբոխը բերան բաց —
    Բարեկամին բարձրացնում են խաչի վրա,
    Պատառում է խուժանը նա շրջակա
    Եվ որոտում. «Ի՜նձ, ո՛վ դահիճ, դու կախի՛ր.
    Այստեղ եմ ես, իմ պատանդիս արձակի՛ր»։

    Եվ բազմությունն ապշեց, մընաց հիացած.
    Եվ գրկախառն ընկերներն են համբուրվում
    Ու վշտից ու բերկրությունից արտասվում։
    Արցունքներից և ամբոխի աչքն է թաց,
    Արքային էլ անցքն հայտնեցին չըլսված.
    Մի մարդկային զգացմունք նորան համակեց,—
    Յուր մոտ գալու նոցա հրաման արձակեց։

    Եվ սքանչացած արքան նայում երկուսին
    Ու ասում է. «Հաղթությունը դուք տարաք,
    Դուք՝ որ հիմա իմ սրտին էլ տիրացաք.
    Հավատարմությունն ահա չէ՛ ցընորք սին,
    Եվ թե հավան կլինիք իմ աղերսին,
    Ձեր մեջ նաև ինձ բարեկամ դուք առե՛ք —
    Երկու էիք, այժըմ լինինք մենք երեք»։

    Թարգմանությունը՝ Հովհ. Թումանյանի
    Թարգմանության տարի՝ 1895

  12. Գրառմանը 1 հոգի շնորհակալություն է հայտնել.

    Լիա Մ (03.07.2019)

Էջ 2 2-ից ԱռաջինԱռաջին 12

Թեմայի մասին

Այս թեման նայող անդամներ

Այս պահին թեմայում են 1 հոգի. (0 անդամ և 1 հյուր)

Էջանիշներ

Էջանիշներ

Ձեր իրավունքները բաժնում

  • Դուք չեք կարող նոր թեմաներ ստեղծել
  • Դուք չեք կարող պատասխանել
  • Դուք չեք կարող կցորդներ տեղադրել
  • Դուք չեք կարող խմբագրել ձեր գրառումները
  •