+ Կատարել գրառում
Ցույց են տրվում 1 համարից մինչև 5 համարի արդյունքները՝ ընդհանուր 5 հատից

Թեմա: ՄԵԾ ԲԱՐԵԿԱՄՆԵՐԸ՝ ԲԱԿՈՒՆՑԸ ԵՎ ՉԱՐԵՆՑԸ

  1. #1
    Մասնակից Կարինե Զիլֆիմյան-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    27.11.2018
    Գրառումներ
    96
    Հեղինակության աստիճան
    3491

    ՄԵԾ ԲԱՐԵԿԱՄՆԵՐԸ՝ ԲԱԿՈՒՆՑԸ ԵՎ ՉԱՐԵՆՑԸ

    Մեծ բարեկամներ էին Ակսել Բակունցն ու Եղիշե Չարենցը: Նրանց բարեկամությունը շատ էր հիշեցնում Հովհաննես Թումանյանի և Ղազարոս Աղայանի բարեկամությունը: Նրանց բարեկամությունն սկսվեց ծանոթության րոպեից և տևեց մինչև վերջ, որն ունեցավ տասը-տասնմեկ տարվա կյանք, բովանդակալից, լեցուն, վճռական տարիներ, տարիներ բեղմնավոր տքնության և ստեղծագործակն վերելքի:
    _ Որտեղի՞ց եկավ մեր Ակսելը,_ ասում էրՉարենցը,_ դու տես՝ կարճ ժամանակվա ընթացքում ինչ դառավ: Եկավ ոնց որ գարնանային որոտ: Այսպես գալիս են միայն իսկական գրողները՝ անսպաելի ու հանկարծական... Ակսելը մեծ երևույթ է:
    Իր հերթին Բակունցը բարձր էր գնահատում Չարենցի տաղանդը, նրա գիրն ու գրականությունը, երբ կարդում էր պարբերական մամուլում ժամանակակից բանաստեղծների «ստիխները», ուսերը վեր էր քաշում.
    _ Չարենցից հետո ի՞նչ բանաստեղծություն:
    Ես չեմ հիշում, որ նրանք մեկմեկու ներկայությամբ իրար գովեին: Բակունցն առհասարակ սովորություն չուներ կարդալ իր ձեռագիր գործերը, հակառակ Չարենցի: Երբ Չարենցը կարդում էր իր անտիպները, Ակսելը կեպին քաշում աչքերին և ուշադրությամբ լսում էր: Երբ վերջանում էր ընթերցումը, Բակունցը բարձրացնում էր կեպին, մի ծխախոտ էր վառում ու դժվար չէր նրա աչքերում նկատել հիացմունք ու ուրախություն: Չարենցը կարդում էր «Դեպի լյառն Մասիս» անտիպ գործը: Երբ վերջացրեց, Բակունցը խնդրեց:
    _ Տուր, մի անգամ էլ ես կարդամ:
    Կարդաց մտքում և վերջացրեց խորը հառաչանքով:
    _ Դա՜..._ այս եղավ նրա ամենաբարձր գնահատականը:
    Տարբեր խառնվածքի մարդիկ էին Չարենցն ու Բակունցը: Չարենցը հախուռն էր, անմիջական, Բակունցը՝ զուսպ ու ներհուն: Չարենցի մոտ ուժեղ էին անողոք հումորն ու կտրուկ եզրակացությունները, Բակունցն ավելի ռոմանտիկ էր և հարուստ կախման կետերով: Չնայած դրան՝ նրանք մի մեծ ներդաշնակություն էին և իրար հասկանում էին կես խոսքից: Ինչպես Չարենցն էր ընդունում Բակունցի հեղինակությունը, այնպես էլ Բակունցը՝ Չարենցի:
    _Գնանք Եղիշի մոտ, տեսնենք՝ ի՞նչ կասի այս մասին,_ ասում էր Բակունցը, երբ մի հարց թվում էր դժվար լուծելի.
    _ Մեր Ակսելն էլ ժամանակ գտավ գյուղ գնալու: Տեսնես՝ ի՞նչ է նրա կարծիքը:
    Թե՛ Ակսել Բակունցը, և թե՛ Եղիշե Չարենցը բարեկամներ էին երիտասարդ գրողների: Նրանք ուրախանում էին, երբ լույս էր տեսնում մի լավ գիրք, կամ պարբերական մամուլում հանդես էր գալիս մի հուսատու ստորագրություն: Խստաբարո սիրով նրանք հովանավորում էին ինձ ու Մկրտիչ Արմենին, լավի համար ուրախանում էին, վատը ձաղկում անողոք ու անխնա:
    _ Գրականության հետ հանաք անել չի կարելի, մենք պատասխանու ենք գալիք սերունդների առաջ,_ թվում էր, թե այս նրանց ամենօրյա մտահոգությունն էր, և այս խոհերով ապրում էին նրանք ոչ միայն գրելիս, այլև խոսելիս, վիճելիս, մի դրույթ հաստատելիս կամ ժխտելիս: Նրանք սիրում էին նաև ժամանակակից գրական երևույթներին նայել իրենց նախնիների աչքերով. «Տեսնես՝ ինչպե՞ս կվարվեր Վահան Տերյանը, եթե ապրեր մինչև մեր օրերը»:
    Երկուսն էլ ջերմ սիրով սիրում էին Ավետիք Իսահակյանին և Շիրվանզադեին, վարվում նրանց հետ մեծ ակնածանքով և վայելում նրանց փոխադարձ սերը: Ներդաշնակ էին նրանք իրենց համակրությունների ու հակակրությունների մեջ, դժվար էր գտնել մի մարդ, որին Բակունցը սիրեր ու հավատար, իսկ Չարենցը՝ ոչ, և ընդհակառակը: Սիրում էին երկուսն էլ Արարատյան դաշտի պեյզաժը: Ապագա Երևանի պատկերը հանգիստ չէր տալիս նրանց. ժամերով նստում էին մեծ ճարտարապետ Թամանյանի արվեստանոցում և զննում նոր Երևանի նոր հատակագիծը:
    Չկան այսօր երկու մեծ բարեկամները, բայց նրանց պայծառ կերպարները կապրեն և կանցնեն սրտից սիրտ, սերունդից սերունդ:

    ԳՈՒՐԳԵՆ ՄԱՀԱՐԻԻ ՀՈՒՇԵՐԻՑ

  2. Գրառմանը 9 հոգի շնորհակալություն են հայտնել.

    Սյուզ (04.12.2018), Ալբինե (26.12.2018), Զարինե Ամիրյան (12.01.2019), Էմմա Խաչատրյան (01.12.2018), Լիլիթ Աբաջյան (27.02.2019), Մարգարյան Նաիրա (02.12.2018), Մինասյան Նորա (03.12.2018), Հռիփսիմե Հարությունյան (04.12.2018), star1 (02.12.2018)

  3. #2
    Ավագ մասնակից
    Գրանցման ամսաթիվ
    07.01.2018
    Գրառումներ
    1,544
    Հեղինակության աստիճան
    45151
    Եղիշե Չարենցի նորահայտ անտիպ էջերից

    Սիրելի՛ Ակսելին

    Այդ գունատ սուբյեկտը
    Այդ գունատ սուբյեկտը, որ նստած է դեմդ,-
    Դու նրան ճանաչո՛ւմ ես, դու նրան գիտես:-
    Նա այդպես միշտ գունատ է, և այդպես միշտ հե՛տդ է`
    Թե շրջում ես կյանքո՛ւմ դու, երազում ես թե:
    Այդ գունատ սուբյեկտը:- Առաջին անգամ նա
    Երևաց կյանքում քո, երբ առար գրիչ:
    Եվ այդպես` այդ օրը սկսվեց անկումդ —
    Նա ցնցեց հոգին քո ու հանձնեց հրի: —
    Այդ հիմար սուբյեկտը: — Քո ձեռքից բռնած նա
    Քեզ տարավ բուլվարը և ասաց` նայի՛ր –
    Քեզ թովում է գիշերը ու գունատ լուսաբացը,
    Քեզ թովում է ալլեյը` այսքա՛ն ամայի:
    Նա ասաց. – Տեսնո՞ւմ ես ոսկեգույն տերևները,
    Որ այդպես ընկնում են ու ուղիդ...
    Աշխարհում օրե՛նք է իր ժամին մեռնելը…
    Եվ այսպես` քեզ խաբե՛ց նա ու տվեց օղի:
    Նա ասաց` ամբո՛ղջը, ինչ որ կա, չնչի՛ն է.
    Ինչ որ կա — երա՛զ է, ու երազը` ծուխ, —
    Դու սիրիր միայն երգը, տխրությունն ու կինը,
    Որ քեզ պես անցողիկ է ու քեզ պես մահացո՛ւ:
    Եվ այսպես – նա խաբե՛ց քեզ ու մնաց նա մոտդ
    Ամենուր հետևե՛ց նա ու հսկեց նա քեզ:
    Եվ անգամ չկորավ նա այն խնդուն առավոտը,
    Երբ ցնդեց մառախուղը և արևը ծագեց…
    Այդ գունատ սուբյեկտը:- Նա մի խեղճ կրետի՛ն է,
    Նա հիվանդ երազող է, նա մելանխոլի՛կ,-
    Բայց նրա հայացքի տակ, տե՛ս, ցնդում է գետինը
    Եվ փոխվում է աշխարհը մանկական հոլի…
    Թե չգար այդ սուբյեկտը, չբռներ թե վզիցդ`
    Ախ, գուցե դառնայի՛ր դու հանճարեղ Իկար, —
    Բայց նայի՛ր` քաշել է իր մթին շրջագիծը
    Եվ ցմահ քեզ գերե՛լ է այդ սրիկա՛ն…
    Կքամի նա ուղեղդ, կծծի եռանդդ,
    Կխմե արյունդ` քեզ գերի դեռ թե —
    Օ, խեղդի՛ր, քանի շուտ է, օ, խեղդի՛ր նրան դու
    Քանի ինքը, քանի ինքը դեռ քեզ չի խեղդել…

    1927թ. 29. 03. Արմավիր

  4. Գրառմանը 10 հոգի շնորհակալություն են հայտնել.

    Heghin (02.12.2018), Սյուզ (04.12.2018), Ալբինե (26.12.2018), Զարինե Ամիրյան (12.01.2019), Էմմա Խաչատրյան (05.12.2018), Լիլիթ Աբաջյան (27.02.2019), Կարինե Զիլֆիմյան (02.12.2018), Մինասյան Նորա (03.12.2018), Հռիփսիմե Հարությունյան (04.12.2018), star1 (02.12.2018)

  5. #3
    Ավագ մասնակից
    Գրանցման ամսաթիվ
    07.01.2018
    Գրառումներ
    1,544
    Հեղինակության աստիճան
    45151
    Պատմում է Խորեն Աճեմյանը. (Խորեն Ռադիո 1907 - 1968), հայ բանաստեղծ: ԽՍՀՄ գրողների միության անդամ 1934-ից: Գուրգեն Մահարու կրտսեր եղբայրը:


    Չարենց և Բակունց… Չի կարելի առանց ազգային հպարտության հիշել այդ երկու վարպետներին, որոնք, ասես, մրցում էին իրենց բարեմասնություններով:
    Նրանք սրտակից, գաղափարական ընկերներ էին, որոնց կապում էր ամենից ավելի ազգային նիհիլիզմի դեմ ունեցած ատելությունը: Բայց դրա հետ մեկտեղ նրանք շատ տարբեր էին իրարից և հաճախ թունդ վեճի էին բռնվում այս կամ այն հարցի, մանրամասնի կամ երանգի առիթով: Վեճը սուր բնույթ էր ստանում, թվում էր, թե նրանք ինչ-որ տարբեր հայացքների մարդիկ են և ոչինչ չի կարող նրանց հաշտեցնել:
    - Դե՛, թող մարդը իր խոսքն ավարտի,- մռլտում էր Բակունցը, այդ քչախոս, ինքնամփոփ մարդը, տեսնելով, որ անհամբեր խոսակիցը կտրում է իր խոսքը:
    - Լա՛վ, խոսի, եթե ասելիք ունես: Ախր ասելիք չունես:
    Երբեմն էլ դերերը փոխվում էին:
    - Ախր չես թողնում, որ մարդ իր ասածը ասի և մեջ ես ընկնում, ոնց որ
    Քսպեն.-
    - Ну, дуй, дуй, сколько угодно, и так все время ты говоришь.
    Դժվարանում եմ ասել, թե ինչ կապակցությամբ հայերենից անցնում էին ռուսերենի, բայց պիտի ասեմ, որ հաճախ էր լինում: Չարենցը, անշուշտ, վելի լավ էր տգիրապետում բանավեճի արվեստին և ռուսերենին, բայց սակավախոս Բակունցն իր հակիրճ, լակոնիկ պատասխաններով հաճախ նեղն էր գցում ճարտասան ընդդիմախոսին: Վեճերի նյութը և տարաձայնությունների բնույթը զանազան հարցեր էին լինում:

  6. Գրառմանը 7 հոգի շնորհակալություն են հայտնել.

    Սիրանուշ Մուրադյան (05.12.2018), Սյուզ (04.12.2018), Ալբինե (26.12.2018), Էմմա Խաչատրյան (05.12.2018), Լիլիթ Աբաջյան (27.02.2019), Կարինե Զիլֆիմյան (03.12.2018), Մինասյան Նորա (03.12.2018)

  7. #4
    Ավագ մասնակից Zhanneta-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    20.12.2018
    Հասցե
    ք.Կապան. Բաղաբերդ 27
    Տարիք
    47
    Գրառումներ
    482
    Հեղինակության աստիճան
    7605
    Մեջբերում Մարգարյան Նաիրա-ի խոսքերից Նայել գրառումը
    Պատմում է Խորեն Աճեմյանը. (Խորեն Ռադիո 1907 - 1968), հայ բանաստեղծ: ԽՍՀՄ գրողների միության անդամ 1934-ից: Գուրգեն Մահարու կրտսեր եղբայրը:


    Չարենց և Բակունց… Չի կարելի առանց ազգային հպարտության հիշել այդ երկու վարպետներին, որոնք, ասես, մրցում էին իրենց բարեմասնություններով:
    Նրանք սրտակից, գաղափարական ընկերներ էին, որոնց կապում էր ամենից ավելի ազգային նիհիլիզմի դեմ ունեցած ատելությունը: Բայց դրա հետ մեկտեղ նրանք շատ տարբեր էին իրարից և հաճախ թունդ վեճի էին բռնվում այս կամ այն հարցի, մանրամասնի կամ երանգի առիթով: Վեճը սուր բնույթ էր ստանում, թվում էր, թե նրանք ինչ-որ տարբեր հայացքների մարդիկ են և ոչինչ չի կարող նրանց հաշտեցնել:
    - Դե՛, թող մարդը իր խոսքն ավարտի,- մռլտում էր Բակունցը, այդ քչախոս, ինքնամփոփ մարդը, տեսնելով, որ անհամբեր խոսակիցը կտրում է իր խոսքը:
    - Լա՛վ, խոսի, եթե ասելիք ունես: Ախր ասելիք չունես:
    Երբեմն էլ դերերը փոխվում էին:
    - Ախր չես թողնում, որ մարդ իր ասածը ասի և մեջ ես ընկնում, ոնց որ
    Քսպեն.-
    - Ну, дуй, дуй, сколько угодно, и так все время ты говоришь.
    Դժվարանում եմ ասել, թե ինչ կապակցությամբ հայերենից անցնում էին ռուսերենի, բայց պիտի ասեմ, որ հաճախ էր լինում: Չարենցը, անշուշտ, վելի լավ էր տգիրապետում բանավեճի արվեստին և ռուսերենին, բայց սակավախոս Բակունցն իր հակիրճ, լակոնիկ պատասխաններով հաճախ նեղն էր գցում ճարտասան ընդդիմախոսին: Վեճերի նյութը և տարաձայնությունների բնույթը զանազան հարցեր էին լինում:
    Մի ձգողական ուժ կար Բակունցի մեջ, որ քաշում էր դեպի իրեն: Բայց ինքը, հակառակ իր սիրալիր պահվածքին, մի խորհրդավոր անհաղորդություն էր կրում իր մեջ: Որքան էլ անկեղծանում էր (իսկ նա երբեք սառը խոսակցություն չէր վարում), զգում էիր, որ, այնուամենայնիվ, հոգու շատ դռներ քո առջև փակ են մնում: Նկատել էի նաև մի բան: Չարենցը, ծայրահեղորեն տրամադրության տեր մարդ, բորբոքուն ու անհավասարակշիռ, որ հաճախ հաշիվ չէր տալիս, թե իր հետ խոսողը կի՞ն է, տղամա՞րդ, բոլորովին այլ էր Բակունցի ներկայությամբ, քաշվում էր, զսպվում, նեղվում նույնիսկ: Եթե կարելի է ասել՝ Բակունցը դյուրամատչելի չէր անգամ Չարենցի համար, ու՜ր մնաց՝ իմ ու ինձ նման երիտասարդների համար, որոնց աչքին Չարենցը և Բակունցը գրական կուռքեր էին:

  8. Գրառմանը 2 հոգի շնորհակալություն են հայտնել.


  9. #5
    Մասնակից Կարինե Զիլֆիմյան-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    27.11.2018
    Գրառումներ
    96
    Հեղինակության աստիճան
    3491
    Մի օր ամուսինս եկավ, թե՝ գիտե՞ս՝ ինչ երիտասարդի հետ եմ ծանոթացել. զարգացած, խելոք, չտեսնված մի տղա: Բերելու եմ մեր տուն: Եվ իսկապես, հաջորդ օրը բերեց: Միջահասակից մի փոքր բարձր էր: Հագին մի շինել էր, գլխին՝ հնամաշ մի կեպկա, իսկ ոտքերին... ոտքերին պատառոտված կալոշներ: Հետո, երբ նա սկսեց աշխատել, կատակով բոլորս նշեցինք նրա նոր կոշիկներ հագնելը: Նա մնաց մեր տանը 1920 թվից մինչև 1923 թիվը: Մոր պես, քրոջ պես կապված էի նրա հետ: Շատ չանցած՝ Բակունցը դուրս եկավ այն հացավաճառի խանութից, ուր իբրև հաշիվ պահող էր աշխատում, և սկսեց արդեն աշխատել իր մասնագիտությամբ: Հետո կազմակերպեց հայկական ակումբը, որ գտնվում էր հայկական եկեղեցու մոտ: Բակունցը մեզ պատմում էր թուրքերի բարբարոսություններից: Նա մի հուշատետր ուներ, մի իրիկուն կարդաց մեր տանը: Մի անգամ հիվանդացավ. ընկել էինք հիվանդանոցները:
    Մի գլխարկ ուներ՝ կեպի, հովարը միշտ քաշոմ էր աչքերին: Մի օր հարցրի.
    _ Բակունց, այդպիսի գեղեցիկ կապույտ աչքեր ունես:
    Զարմանալի գեղեցիկ աչքեր ուներ, երբ նա ծիծաղում էր, աչքերն էլ հետն էին ծիծաղում: Հարցրի, թե ինչու է իր գեղեցիկ աչքերը ծածկում: Ասում է՝ այնքան շատ մարդիկ են ինձ բարևում, որ շատերին ես չեմ ճանաչում, որ անհարմար բան է ստացվում: Դրա համար գլխարկը քաշում եմ աչքերիս, որ չճանաչեն:
    Վարվառա Չիվիջյան կար, հետո նրա հետ ամուսնացավ: Հիշում եմ, Բակունցը ամբողջ քաղաքը տակնուվա արեց, հայկական տառեր ճարեց, սկսեցին թերթ տպել: «Խոպկա» էր, կարծեմ, անունը: Դերասանական խումբ կար. շաբաթը մի քանի անգամ ներկայացում էին տալիս:
    1923թ., երբ Թումանյանի դիակը Խարկովով էր անցնում, Խարկովի կայարանում սգո միտինգ կազմակերպեց Բակունցը: Այսօրվա պես հիշում եմ, ցուրտ, անձրևոտ օր էր: Ամբողջ հայերը, նրանց հետ նաև տեղացիները, թափվել էին կայարան: Հետո Բակունցը սկսեց խոսել. ինչպե՜ս էր խոսում, մի քանի խոսք ասաց, չկարողացավ վերջացնել, լաց եղավ: Այդ օրը առաջին անգամ տեսա Բակունցին հեկեկալիս: Իսկ երեկոյան նա իր խոսքը շարունակեց հայկական ակումբում:
    Երբ Բակունցը 1923-ին եկավ Հայաստան, ամուսինս նրան ուղարկեց իր մի քանի գործերը: Բակունցը խոստացել էր տպագրել: Հետո եկավ 1937-ը. Բակունցին տարան, ամուսնուս տարան. ասել էին՝ դու ի՞նչ գործ ունեիր Բակունցի հետ, ինչու՞ էիր նրա հետ այդքան մոտ: Այդպես ամեն ինչ խառնվեց իրար:
    Բայց թեկուզ մահվանս օրը լինի, օրերի աղմուկը երբեք չի խլացնի իմ ականջներում Բակունցի ձայնը:

    (Սիրանույշ Լեբլեբիջյանի հուշերը)

+ Կատարել գրառում

Թեմայի մասին

Այս թեման նայող անդամներ

Այս պահին թեմայում են 1 հոգի. (0 անդամ և 1 հյուր)

Համանման թեմաներ

  1. Բեռնաթափում ենք դպրոցական դասագրքերը կամ «ՄԵԾ ԳՈՐԾԻ ՃԱՆԱՊԱՐՀԻՆ»
    Հեղինակ՝ Վ. Հովհաննիսյան, բաժին` Հանրակրթական դպրոց
    Գրառումներ: 35
    Վերջինը: 14.02.2019, 18:11
  2. ՃԱՆԱՉԵՆՔ ՄԵԾ ՄԱԹԵՄԱՏԻԿՈՍՆԵՐԻՆ
    Հեղինակ՝ Տոնոյան Գրետա, բաժին` Հայտնի մարդիկ
    Գրառումներ: 81
    Վերջինը: 30.08.2018, 18:31
  3. ՃԱՆԱՉԵՆՔ ՄԵԾ ՄԱԹԵՄԱՏԻԿՈՍՆԵՐԻՆ
    Հեղինակ՝ Տոնոյան Գրետա, բաժին` Մասնագետի անկյուն
    Գրառումներ: 17
    Վերջինը: 13.03.2018, 23:17
  4. Բեռնաթափում ենք դպրոցական դասագրքերը կամ «ՄԵԾ ԳՈՐԾԻ ՃԱՆԱՊԱՐՀԻՆ»
    Հեղինակ՝ Վ. Հովհաննիսյան, բաժին` Մասնագետի անկյուն
    Գրառումներ: 33
    Վերջինը: 11.03.2018, 17:31
  5. ՄԵԾ մարդկանց հոբելյաններ
    Հեղինակ՝ Ռուզանկա, բաժին` Հետաքրքրաշարժ
    Գրառումներ: 8
    Վերջինը: 08.04.2011, 21:17

Էջանիշներ

Էջանիշներ

Ձեր իրավունքները բաժնում

  • Դուք չեք կարող նոր թեմաներ ստեղծել
  • Դուք կարող եք պատասխանել գրառումներին
  • Դուք չեք կարող կցորդներ տեղադրել
  • Դուք կարող եք խմբագրել ձեր գրառումները
  •