Էջ 18 18-ից ԱռաջինԱռաջին ... 8161718
Ցույց են տրվում 171 համարից մինչև 178 համարի արդյունքները՝ ընդհանուր 178 հատից

Թեմա: Армения глазами русских поэтов.

  1. #171
    Ավագ մասնակից Nelli Antonyan-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    13.09.2018
    Հասցե
    город Севан, улица Саят-Новы дом 27, кв. 23
    Գրառումներ
    1,769
    Հեղինակության աստիճան
    16029
    «Раны Армении» исполнены могучим духом полемики, обусловленной общественно-политическими событиями, вызвавшими к жизни это произведение.

    Оно написано, поистине, огненным пером и в очень короткое время, за февраль 1841 года, затем несколько раз перерабатывалось, а осенью того же года книга была готова.

    Почему Абовяну надо было спешить?

    После русско-персидской и русско-турецкой войн 1826—29 гг. народу нелегко было восстанавливать разоренное хозяйство, заняться удовлетворением своих духовных запросов. Повсюду чувствовалась беспомощность чиновничества и местных органов власти. Тяжелые неисцелимые раны, нанесенные войнами, все еще давали о себе знать.

    Имелись и другие причины. Жестокое многовековое персидско-турецкое иго исковеркало образ мышления и духовный мир армянина и было не так легко избавиться от старых ран. Духовенство, чьим долгом было заботиться об образовании и просвещении народа,— нисколько этим не занималось. Усилия отдельных патриотов, не находя поддержки, обрекались на неудачу. Понятно, что в этих условиях возникла тревога о судьбах армянства, о его завтрашнем дне, о правильности избранного пути...

    «Раны Армении» явились ответом на все эти вопросы. Армянам разъяснялись действительные причины их бедствий и хозяйственной нищеты, указывался подлинный путь к возрождению, вновь и вновь подчеркивалось то огромное поворотное значение, та могучая роль, какую сыграли русский народ и Россия в исторических судьбах Армении.

    История духовной культуры армянского народа насчитывает немного произведений, которые по своей роли в подъеме общественной жизни и литературно-политическому резонансу можно было бы поставить в один ряд с бессмертным творением Абовяна.

  2. Գրառմանը 1 հոգի շնորհակալություն է հայտնել.


  3. #172
    Ավագ մասնակից Nelli Antonyan-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    13.09.2018
    Հասցե
    город Севан, улица Саят-Новы дом 27, кв. 23
    Գրառումներ
    1,769
    Հեղինակության աստիճան
    16029
    «Раны Армении» знаменовали собой начало нового периода армянской литературы, вдохновив на творчество целое поколение писателей. В произведениях Прошяна, Агаяна, Раффи, Исаакяна, Туманяна, Папазяна и др. нельзя не почувствовать колдовской пленительности абовяновского стиля, одухотворенного своеобразием образов и картин армянского мира.

    В этой книге Абовян с несказанной внутренней болью открывал перед миром вековые страдания своего отечества. Он указывал на единственный путь спасения — путь сплочения и возрождения.

    В форме лирических отступлений и исторических ретроспекций, восходящих к далеким временам, вплоть до легендарных, Абовян рассеивает туман неопределенности, скрывающий прошлое его родины, и извлекает на свет трагедию народа, разъясняя, как и почему народ, достигший невиданных духовных высот, смог потерять государственность. [ стр. 14]

    Армения перестала быть чем-то нереальным, абстрактным понятием, вызванным к жизни воображением любителей легенд и эпических сказаний, а предстала древним государством, со своей самобытной культурой, поэзией, городами и храмами, богами и святынями. Армения Абовяна была той благословенной землей, чьи сыновья, как достойные противники, сражались с Александром Македонским, еще на заре истории человечества создали свою государственность.

    «Раны Армении» давали понять современникам, что потомок такой страны не имеет права чувствовать себя уничтоженным, он должен с гордостью произносить священные имена славных предков, осваивать оставленное ими грандиозное духовное наследие, он должен стремиться заново завоевать свое законное место в ряду других народов мира. Правда, столетия чужеземного ига многое предали забвению и уничто*жению, раскололи былое единство народа, погубили духовные храмы Армении, но под защитой России все это можно вновь обрести.

  4. Գրառմանը 1 հոգի շնորհակալություն է հայտնել.


  5. #173
    Մոդերատոր Զարինե Ամիրյան-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    21.12.2018
    Հասցե
    Վանաձոր
    Գրառումներ
    1,271
    Հեղինակության աստիճան
    13070
    Առաջինը թող լինի բանաստեղծ և թարգմանիչ Սերգեյ Գորոդեցկին՝ մարդ, ով քաջաբար ներխուժեց աննկարագրելի տաղանդավոր, ընդհուպ մինչև հանճարեղության հասնող, Արծաթե դարի ռուս բանաստեղծների կազմում: Շփումը հայ մեծ բանաստեղծ Հովհաննես Թումանյանի հետ՝ դրդեց նրան այցելել Հայաստան: Թումանյանն այդ ժամանակ ասաց նրան.

    «Դուք բանաստեղծ եք: Պոեզիան հենց կյանքի ճանաչումն է: Այլապես այն հարկավոր չէ: Դուք կտեսնեք սարսափելի կյանք, մահվան շեմին կանգնած ժողովրդի կյանք: Գրեք այն մասին, ինչ կտեսնեք, այն հենց կլինի պոեզիա»:

    Գորոդեցկին գնաց և տեսավ: Դրանից հետո նա կհրատարակի «Հայաստանի հրեշտակ» հավաքածուն` նվիրված հենց Թումանյանին: Սակայն այն կլինի 1918 թվին, արդեն հեղափոխությունից հետո, իսկ հենց ճամփորդության և դրա թեժ հետքերի ժամանակ գրում է «Սեմիրամիդայի այգիները» վեպը, որը, ճիշտ է, անավարտ մնաց, բայց գիրք էր՝ դատարկված Արևմտյան Հայաստանի ողբերգության մասին:

  6. Գրառմանը 2 հոգի շնորհակալություն են հայտնել.

    Nelli Antonyan (10.02.2019), Մարիամ Սարգսյան. (10.02.2019)

  7. #174
    Մոդերատոր Զարինե Ամիրյան-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    21.12.2018
    Հասցե
    Վանաձոր
    Գրառումներ
    1,271
    Հեղինակության աստիճան
    13070
    Հիանալի էին 1916-17 թթ.-ի նրա հոդվածները և ակնարկները «Ռուսական խոսք» և «Կովկասյան խոսք» պարբերականներում. հետագայում դրանք միավորվեցին «Գետակների և հրաբուխների երկրում» շարքի մեջ: Գորոդեցկին, որն առանց հիմնավորման, իրեն համարում էր Վալերի Բրյուսովի ստեղծագործական ժառանգորդը, մի անգամ ասել է, թե Բրյուսովն էլ ավելի է մտերմացրել Հայաստանին և Ռուսաստանին, իսկ ինքը «ամրապնդել է այդ ընկերությունը բանաստեղծություններով և ռազմաճակատում իր աշխատանքով»:
    Եվ ոչ միայն ռազմաճակատում, մասնավորապես Գորոդեցկին ճանաչեց Հայաստանը ներսից՝ Վանի հերոսական պաշտպանության ժամանակ աշխատելով հայկական մանկատանը, և այդ շրջանը համարում է իր կյանքի ամենակարևորներից մեկը: Տարիներ անց նա հասկացավ. «տեսնելով չքավորությունը և կործանումը, հավաքելով ծնողազուրկ երեխաներին փողոցներից, որտեղ սպիտակում ու փոշիանում էին հայ ժողովրդի տրորված ոսկորները»՝ նա, որպես մարդ և գրող, ազատվեց պատրանքներից, հասկացավ փոքր ժողովուրդների հանդեպ մեծ տիրությունների խորամանկությունը և ստորությունը:

  8. Գրառմանը 2 հոգի շնորհակալություն են հայտնել.

    Nelli Antonyan (10.02.2019), Մարիամ Սարգսյան. (10.02.2019)

  9. #175
    Մոդերատոր Զարինե Ամիրյան-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    21.12.2018
    Հասցե
    Վանաձոր
    Գրառումներ
    1,271
    Հեղինակության աստիճան
    13070
    Մանդելշտամը չեր սիրում Բյուզանդիան, իսկ դրա հակադրումը Հայաստանին նրան շատ հոգեհարազատ էր: Ձայնի վարպետը և բանաստեղծության հանճարը՝ Մանդելշտամը, չէր կարող չնշել այն փաստը, որ նույնիսկ լեզվաբանական առումով Հայաստանը միայնակ է մնացել` հայերենն այդպես էլ չմիավորվեց այլ լեզուների հետ մեկ ընտանիքի մեջ, որքան էլ փորձեցին: Այդպես էլ թողեցին իր հպարտ միայնության մեջ:

    «Տեսողության ատամները փշրվում և կոտրվում են, երբ առաջին անգամ նայում ես հայկական եկեղեցիներին:

    Հայոց լեզուն չի մաշվում՝ այն քարե կոշիկներ ունի: Դե, իհարկե, հաստապատ բառ է, օդի շերտավորումներ կիսաձայնավորներում: Սակայն մի՞թե ամբողջ հմայքը դրանում է: Ոʹչ: Ապա որտեղի՞ց է ձգողականությունը: Ինչպե՞ս բացատրել: Իմաստավորե՞լ: Ես ուրախություն ապրեցի այն հնչյունները արտասանելիս, որոնք արգելված են ռուս բերանի համար, գաղտնի են, մերժված, և, հնարավոր է, նույնիսկ, որոշակի խորության վրա ամոթալի», – հիանում էր նա: Արձակը կարծես (ավելի շուտ՝ պարզվեց) քիչ էր, և նա արտասանեց իր հայտնի խոսքերը. «Վայրի կատու է հայոց լեզուն, այն տանջում է ինձ և ճանկռում ականջս»:

    Այս ճամփորդությունը տեղի ունեցավ 1930 թվականին, մի քանի ամիս անց ստեղծագործությունները լույս տեսան «Նոր աշխարհում»: Նադեժդա Մանդելշտամը՝ բանաստեղծի կինը, խոսում էր ամուսնու աննկարագրելի ոգևորության մասին, որը տիրել էր նրան ողջ ճամփորդության ընթացքում: Ոգեշնչումը երկար պահպանվեց, և մեկ անգամ նա նույնիսկ ակնարկեց` եթե Օսիպ Էմիլևիչի մտքով անցներ տեղափոխվել Հայաստան, ինչ իմանաս, միգուցե նա անհայտ չկորեր հեռավոր արևելյան ճամբարներում…

    Ինչ դուրեկան է ինձ քո լեզուն չարագուշակ,

    Քո երիտասարդ գերեզմանները,

    Որտեղ տառերը` դարբնու աքցան են,

    Եվ յուրաքանչյուր բառ` երկաթակապ…

    Այս տողերը բանաստեղծի սիրո խոստովանությունն է լեզվի և երկրի նկատմամբ: Սեր, որը նա փոխանցեց մեկ այլ մեծագույն ռուս բանաստեղծի` Աննա Ախմատովային:

  10. Գրառմանը 2 հոգի շնորհակալություն են հայտնել.

    Nelli Antonyan (10.02.2019), Մարիամ Սարգսյան. (10.02.2019)

  11. #176
    Մոդերատոր Զարինե Ամիրյան-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    21.12.2018
    Հասցե
    Վանաձոր
    Գրառումներ
    1,271
    Հեղինակության աստիճան
    13070
    Այո, հենց բանաստեղծի` Աննա Անդրևնան տանել չէր կարողանում «բանաստեղծուհի» բառը և խիստ պահանջում էր երբեք իրեն այդպես չկոչել:
    Նադեժդա Մանդելշտամը հետագայում կգրի իր հուշերում.

    «Մենք վերադարձանք Հայաստանից և առաջին հերթին անվանափոխեցինք մեր ընկերուհուն: Բոլոր նախկին անունները մեզ անհամ թվացին` Աննուշկա, Անյուտա, Աննա Անդրևնա: Նոր անուն ներաճեց նրա մեջ, մինչև ամենավերջին օրերը ես նրան անվանում էի այդ նոր անունով, նա այդպես էլ ստորագրում էր նամակներում` Անուշ: Անուշ անունը մեզ հիշեցնում էր Հայաստանի մասին»:

    Ախմատովան հետաքրքրվեց Թումանյանով և Չարենցով, սկսեց թարգմանություններ կատարել, գրել իր բանաստեղծությունները հայ բանաստեղծների ստեղծագործությունների մոտիվներով: Չարենցի թարգմանությունները Ախմատովայի գրչով մինչ այսօր համարվում են, եթե ոչ ամենահաջողվածները, ապա առավել հաջողվածներից: Ի դեպ, ոչ այնքան հայտնի փաստ է, որ այդ ժամանակներից իր նամակները Նադեժդա Մանդելշտամին Ախմատովան ստորագրում էր «Անուշ» անվամբ:

    1936 թվականին «Աստղ» ամսագրում հրատարակվեց «Առաջին մեղքը» բանաստեղծությունը` Ախմատովայի թարգմանությունը Դանիել Վարուժանից: Միայն արևմտահայ այդ բանաստեղծի անվան հիշատակումն այն ժամանակներում հավասարազոր էր հանցագործության: Նրա ճակատագիրը անխզելիորեն կապված էր Հայոց ցեղասպանության հետ:

    Դանիել Վարուժանը ձերբակալվել էր Թուրքիայում 1915 թվի ապրիլին և բառացիորեն երկու օր անց սպանվեց՝ իհարկե, առանց դատի ու հետաքննության, պարզապես վերցրել և քարերով ջախջախել էին նրա գլուխը:

    Ամենայն հավանականությամբ, այդ թարգմանությունը պատրաստված էր «Հայկական պոեզիայի անթոլոգիայի» մեջ ներառելու համար, որը պատրաստվում էր լույս տեսնել 1936 թվականին Մակսիմ Գորկու ընդհանուր խմբագրությամբ: Ձեռագիրը լիովին պատրաստ էր տպագրության, ներառյալ ձևավորումը, որը կատարել էր հայտնի գրաֆիկական և գեղարվեստական նկարիչ Հակոբ Կոջոյանի կողմից:

    Տպագրությունից անմիջապես առաջ ձեռնարկը կասեցվեց, և այն տպագրեցին միայն 1940 թվականին` առատորեն լրացված բանաստեղծություններով ի փառաբանումն Ստալինի և առանց ախմատովայական թարգմանությունների: Այդ թարգմանությունները լույս տեսան միայն 1979 թվին: Պարզ է, որ ախմատովայական թարգմանությունները Չարենցից, որը ճնշումների ենթարկվեց 1937 թվին, նույնպես տպագրվել են շատ ավելի ուշ:

  12. Գրառմանը 2 հոգի շնորհակալություն են հայտնել.

    Nelli Antonyan (10.02.2019), Մարիամ Սարգսյան. (10.02.2019)

  13. #177
    Մոդերատոր Զարինե Ամիրյան-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    21.12.2018
    Հասցե
    Վանաձոր
    Գրառումներ
    1,271
    Հեղինակության աստիճան
    13070
    «Ոմանք, ինչպես Պաստերնակը, նվիրվում են Վրաստանին, իսկ ես միշտ ընկերություն եմ արել Հայաստանի հետ», – իր օրագրում գրել է Աննա Ախմատովան:

    Իսկ այդ ընկերության ակունքները, հնարավոր է՝ թաքնված են Թումանյանի ստեղծագործությունների հետ ծանոթության մեջ: Ախմատովան մի անգամ ասել է. «Մեկ հույս պակասել է, մեկ երգ կավելանա: Պարզ է, թե ինչու էր երգը հույս հայի համար՝ դարերի ընթացքում ազատության, կորցրած և նորովի վերագտած Հայրենիքի խորհրդանիշ»:

  14. Գրառմանը 2 հոգի շնորհակալություն են հայտնել.

    Nelli Antonyan (10.02.2019), Մարիամ Սարգսյան. (10.02.2019)

  15. #178
    Ավագ մասնակից Nelli Antonyan-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    13.09.2018
    Հասցե
    город Севан, улица Саят-Новы дом 27, кв. 23
    Գրառումներ
    1,769
    Հեղինակության աստիճան
    16029
    Մեջբերում Զարինե Ամիրյան-ի խոսքերից Նայել գրառումը
    «Ոմանք, ինչպես Պաստերնակը, նվիրվում են Վրաստանին, իսկ ես միշտ ընկերություն եմ արել Հայաստանի հետ», – իր օրագրում գրել է Աննա Ախմատովան:

    Իսկ այդ ընկերության ակունքները, հնարավոր է՝ թաքնված են Թումանյանի ստեղծագործությունների հետ ծանոթության մեջ: Ախմատովան մի անգամ ասել է. «Մեկ հույս պակասել է, մեկ երգ կավելանա: Պարզ է, թե ինչու էր երգը հույս հայի համար՝ դարերի ընթացքում ազատության, կորցրած և նորովի վերագտած Հայրենիքի խորհրդանիշ»:
    Շնորհակալություն Ձեզ, հարգելի Զարինե, հետաքրքիր ինֆորմացիայի համար։

  16. Գրառմանը 1 հոգի շնորհակալություն է հայտնել.


Էջ 18 18-ից ԱռաջինԱռաջին ... 8161718

Թեմայի մասին

Այս թեման նայող անդամներ

Այս պահին թեմայում են 1 հոգի. (0 անդամ և 1 հյուր)

Համանման թեմաներ

  1. М.Ю.Лермонтов и Кавказ.
    Հեղինակ՝ Մարիամ Սարգսյան., բաժին` Գրականություն
    Գրառումներ: 123
    Վերջինը: 06.02.2019, 22:25
  2. Любовь глазами русских писателей и поэтов
    Հեղինակ՝ Լիլիթ Վարդանյան, բաժին` Օտար լեզուներ
    Գրառումներ: 236
    Վերջինը: 09.01.2019, 01:33
  3. Методика изучения имени существительного
    Հեղինակ՝ Քրիստինե Աղաբաբյան, բաժին` Օտար լեզուներ
    Գրառումներ: 68
    Վերջինը: 21.07.2018, 21:07
  4. Методика изучения имени существительного
    Հեղինակ՝ Քրիստինե Աղաբաբյան, բաժին` Մասնագետի անկյուն
    Գրառումներ: 24
    Վերջինը: 09.04.2018, 22:42

Էջանիշներ

Էջանիշներ

Ձեր իրավունքները բաժնում

  • Դուք չեք կարող նոր թեմաներ ստեղծել
  • Դուք չեք կարող պատասխանել
  • Դուք չեք կարող կցորդներ տեղադրել
  • Դուք չեք կարող խմբագրել ձեր գրառումները
  •