Էջ 9 12-ից ԱռաջինԱռաջին ... 7891011 ... ՎերջինըՎերջինը
Ցույց են տրվում 81 համարից մինչև 90 համարի արդյունքները՝ ընդհանուր 118 հատից

Թեմա: ԱՇԽԱՐՀԻՆ ՀԱՅՏՆԻ ՀԱՅՆ ՈՒ ՀԱՅԿԱԿԱՆԸ...

  1. #81
    Մոդերատոր Անժելա Ալավերդյան-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    02.09.2018
    Հասցե
    Ք.Վանաձոր
    Գրառումներ
    546
    Հեղինակության աստիճան
    21363
    Братья Орбели Братья Орбели — своего рода феномен, яркий пример того, что природа не всегда отдыхает и порой щедро награждает талантами всю семью. Иосиф, Леон и Рубен Орбели молодые годы провели в Тбилиси, высшее образование получили в Петербурге и всю свою жизнь посвятили науке и культуре. Их отличали глубокий профессионализм, энциклопедичность знаний, необыкновенный организационный талант, высокая нравственность. Братья Орбели родились в интеллигентной семье. Отец, Абгар Иосифович (Овсепович), происходил из древнего княжеского рода Орбелянов, окончил юридический факультет Петербургского университета, был мировым судьей в Эривани, затем прокурором в Кутаиси. Он женился на княжне Варваре Мовсесовне Аргутинской-Долгорукой (Аргутян-Еркарабазукян), женщине инициативной, энергичной, веселой, занимавшейся благотворительностью в детских приютах Тифлиса, дававшей уроки игры на фортепьяно. С 1989 г. семья Орбели жила в Тифлисе. Абгар Иосифович был присяжным поверенным и занимался частной адвокатской практикой. Особое внимание в семье уделялось детям, заботе о развитии у сыновей широкого кругозора, их подготовке к научной деятельности в будущем. Иосиф Орбели одновременно учился на двух факультетах Петербургского университета: историко-филологическом и восточных языков. В студенческие годы он интенсивно занимался исследовательской работой, участвовал в экспедициях и окончил университет, будучи автором девяти научных статей. В их числе написанные для Словаря Брокгауза и Эфрона статьи «Армянское искусство» и «Грузинское искусство». Еще, будучи студентом, он участвовал в изучении средневекового города Ани, был ближайшим сотрудником академика Н. Я. Марра. По материалам раскопок И. Орбели создал Анийский музей, который, к сожалению, после 1917 года оказался на территории Турции. Он вел раскопки в районе озера Ван и в Армении. За ряд фундаментальных трудов Иосиф Орбели в 37 лет был избран членом-корреспондентом Академии наук СССР, а в 1935 г. — академиком. С 1920 г. его деятельность была связана с Эрмитажем и в 1934 г. он стал директором крупнейшего музея мира. В годы войны, когда Ленинград находился в кольце блокады, Орбели категорически отказался от эвакуации и организовал беспрецедентную по сложности перевозку ценностей Эрмитажа в Свердловск. В тяжелые военные годы Иосиф Абгарович решил, что настало время создать Академию наук Армении, и для реализации этой идеи в 1943 г. выехал в Ереван. Была организована Академия наук Армении, выбраны первые академики, избран первый президент — Иосиф Орбели, заработали первые академические институты, были утверждены перспективные направления исследований. Иосиф Абгарович стал директором Института истории АН. В Армению стали переезжать ведущие ученые-армяне, интенсивно развивались математика, химия, физика, биология, астрофизика, вычислительная техника… Как следствие, начался бурный рост химической и электротехнической промышленности, квантовой электроники и т. д. Армения стала ведущей, научно и технически развитой республикой, выпускающей продукцию, основанную на результатах исследований армянских ученых. Иосиф Абгарович был свидетелем на Ньюрнбергском процессе. Он говорил о варварских разрушениях памятников культуры и искусства в Ленинграде, его пламенная речь превратилась в обвинение. В разгар сталинских репрессий И. Орбели получил указание НКВД немедленно представить список сотрудников Эрмитажа, имевших дворянское происхождение. Орбели выполнил распоряжение. Первым в списке стояло его имя. Больше Эрмитаж не беспокоили. Другой из братьев, Леон Орбели, поступил в Ленинградскую военно-медицинскую академию. В студенческие годы он активно работал в лаборатории академика И. П. Павлова, в 26 лет защитил докторскую диссертацию. После трех лет стажировки в ведущих лабораториях Англии, Германии, Италии он получил выдающиеся научные результаты в области физиологии, возглавил естественнонаучное отделение Института им. П. Ф. Лесгафта, был директором Института эволюционной физиологии и патологии высшей нервной деятельности им. И. П. Павлова, более 10 лет возглавлял Военно-медицинскую академию. В 1935 г. Л. Орбели был избран академиком и одновременно членом президиума АН СССР. После смерти И. П. Павлова Орбели возглавлял Физиологический институт АН СССР, а в 1946 г. стал вице-президентом АН СССР. Научно-организационная деятельность Орбели была непосредственно связана с выдающимися учеными страны — академиками А. П. Карпинским, В. Л. Комаровым, С. И. Вавиловым. Леон Орбели был одним из основателей и академиком А Н Армянской ССР. В 1944 г. ему было присвоено звание генерал-полковника медицинской службы, он стал академиком вновь образованной Академии медицинских наук СССР, был награжден золотой медалью им. И. И. Мечникова. С 1950 г. в течение 7 лет Леон Орбели занимал должности начальника Военно-медицинской академии, был руководителем отделения биологических наук АН СССР, лауреатом премии им. И. П. Павлова и Государственной премии, Героем Социалистического Труда, почетным доктором и академиком ряда зарубежных академий. Ближайший ученик лауреата Нобелевской премии Ивана Павлова, Л. А. Орбели по праву считается не только основоположником новой науки — эволюционной физиологии, но и создателем большой научной физиологической школы. Идеи Орбели ныне разрабатываются его учениками и последователями в Петербургском институте эволюционной физиологии и биохимии имени И. М. Сеченова РАН и в Институте физиологии, носящем его имя, в Ереване. Огромную роль сыграл Леон Орбели в развитии физиологической науки в Армении. Его научную школу прошли десятки физиологов-армян. Под его руководством был основан Институт физиологии А Н Армении, где основным направлением исследований стало изучение процессов головного мозга. Старший из братьев, Рубен Орбели, поступил на юридический факультет Петербургского университета, по окончании которого был оставлен для подготовки к преподавательской деятельности на кафедре гражданского права. Затем его направили в Германию на усовершенствование. В 1906 г. Р. Орбели стал магистром прав Санкт-Петербургского университета и доктором прав Йенского университета. В 1918 г. Рубен Орбели стал одним из организаторов, а после и преподавателем Государственного университета в Тамбове, где читал лекции по юриспруденции, философии, этике, потом работал в институтах АН СССР. Особенно Рубена Орбели увлекала история водолазного дела. Изучив рукописи Леонардо да Винчи, он установил истоки зарождения техники водолазного дела. В 1934 г. по рекомендации академика А. Н. Крылова он был приглашен на работу в Экспедицию подводных работ особого назначения, где занимал должности научного консультанта, члена научно-технического совета и историографа. С этого момента Р. Орбели занимался изучением подводных археологических памятников, организовал ряд гидроархеологических экспедиций на Черное море и другие водные бассейны, разработал методику защиты от разрушения археологических экспонатов, поднятых из воды на поверхность. Он считается основоположником подводной археологии в СССР. В конце 1942 г. Рубена Орбели в тяжелом состоянии вывезли из блокадного Ленинграда в Москву, где он скончался в 1943 г. В Петербурге — городе, с которым связана деятельность братьев Орбели, традиционно проводятся мероприятия в память о заслугах выдающихся ученых и организаторов науки. Некоторые из этих мероприятий состоялись и в этом году. В июле в Петербурге по инициативе сотрудников Института эволюционной физиологии и биохимии им. И. М. Сеченова академику Леону Орбели — одному из основателей этого института — был установлен памятник. 20 ноября во дворе исторического факультета Санкт-Петербургского университета состоялось открытие памятника академику Иосифу Орбели, который в 1911 году окончил этот факультет, затем являлся его профессором. В церемонии открытия памятника принял участие премьер-министр Армении Тигран Саркисян. Ранее в июне 2010 года в присутствии президентов России и Армении был открыт постамент бюста Иосифа Орбел.Братья Орбели Братья Орбели — своего рода феномен, яркий пример того, что природа не всегда отдыхает и порой щедро награждает талантами всю семью. Иосиф, Леон и Рубен Орбели молодые годы провели в Тбилиси, высшее образование получили в Петербурге и всю свою жизнь посвятили науке и культуре. Их отличали глубокий профессионализм, энциклопедичность знаний, необыкновенный организационный талант, высокая нравственность. Братья Орбели родились в интеллигентной семье. Отец, Абгар Иосифович (Овсепович), происходил из древнего княжеского рода Орбелянов, окончил юридический факультет Петербургского университета, был мировым судьей в Эривани, затем прокурором в Кутаиси. Он женился на княжне Варваре Мовсесовне Аргутинской-Долгорукой (Аргутян-Еркарабазукян), женщине инициативной, энергичной, веселой, занимавшейся благотворительностью в детских приютах Тифлиса, дававшей уроки игры на фортепьяно. С 1989 г. семья Орбели жила в Тифлисе. Абгар Иосифович был присяжным поверенным и занимался частной адвокатской практикой. Особое внимание в семье уделялось детям, заботе о развитии у сыновей широкого кругозора, их подготовке к научной деятельности в будущем. Иосиф Орбели одновременно учился на двух факультетах Петербургского университета: историко-филологическом и восточных языков. В студенческие годы он интенсивно занимался исследовательской работой, участвовал в экспедициях и окончил университет, будучи автором девяти научных статей. В их числе написанные для Словаря Брокгауза и Эфрона статьи «Армянское искусство» и «Грузинское искусство». Еще, будучи студентом, он участвовал в изучении средневекового города Ани, был ближайшим сотрудником академика Н. Я. Марра. По материалам раскопок И. Орбели создал Анийский музей, который, к сожалению, после 1917 года оказался на территории Турции. Он вел раскопки в районе озера Ван и в Армении. За ряд фундаментальных трудов Иосиф Орбели в 37 лет был избран членом-корреспондентом Академии наук СССР, а в 1935 г. — академиком. С 1920 г. его деятельность была связана с Эрмитажем и в 1934 г. он стал директором крупнейшего музея мира. В годы войны, когда Ленинград находился в кольце блокады, Орбели категорически отказался от эвакуации и организовал беспрецедентную по сложности перевозку ценностей Эрмитажа в Свердловск. В тяжелые военные годы Иосиф Абгарович решил, что настало время создать Академию наук Армении, и для реализации этой идеи в 1943 г. выехал в Ереван. Была организована Академия наук Армении, выбраны первые академики, избран первый президент — Иосиф Орбели, заработали первые академические институты, были утверждены перспективные направления исследований. Иосиф Абгарович стал директором Института истории АН. В Армению стали переезжать ведущие ученые-армяне, интенсивно развивались математика, химия, физика, биология, астрофизика, вычислительная техника… Как следствие, начался бурный рост химической и электротехнической промышленности, квантовой электроники и т. д. Армения стала ведущей, научно и технически развитой республикой, выпускающей продукцию, основанную на результатах исследований армянских ученых. Иосиф Абгарович был свидетелем на Ньюрнбергском процессе. Он говорил о варварских разрушениях памятников культуры и искусства в Ленинграде, его пламенная речь превратилась в обвинение. В разгар сталинских репрессий И. Орбели получил указание НКВД немедленно представить список сотрудников Эрмитажа, имевших дворянское происхождение. Орбели выполнил распоряжение. Первым в списке стояло его имя. Больше Эрмитаж не беспокоили. Другой из братьев, Леон Орбели, поступил в Ленинградскую военно-медицинскую академию. В студенческие годы он активно работал в лаборатории академика И. П. Павлова, в 26 лет защитил докторскую диссертацию. После трех лет стажировки в ведущих лабораториях Англии, Германии, Италии он получил выдающиеся научные результаты в области физиологии, возглавил естественнонаучное отделение Института им. П. Ф. Лесгафта, был директором Института эволюционной физиологии и патологии высшей нервной деятельности им. И. П. Павлова, более 10 лет возглавлял Военно-медицинскую академию. В 1935 г. Л. Орбели был избран академиком и одновременно членом президиума АН СССР. После смерти И. П. Павлова Орбели возглавлял Физиологический институт АН СССР, а в 1946 г. стал вице-президентом АН СССР. Научно-организационная деятельность Орбели была непосредственно связана с выдающимися учеными страны — академиками А. П. Карпинским, В. Л. Комаровым, С. И. Вавиловым. Леон Орбели был одним из основателей и академиком А Н Армянской ССР. В 1944 г. ему было присвоено звание генерал-полковника медицинской службы, он стал академиком вновь образованной Академии медицинских наук СССР, был награжден золотой медалью им. И. И. Мечникова. С 1950 г. в течение 7 лет Леон Орбели занимал должности начальника Военно-медицинской академии, был руководителем отделения биологических наук АН СССР, лауреатом премии им. И. П. Павлова и Государственной премии, Героем Социалистического Труда, почетным доктором и академиком ряда зарубежных академий. Ближайший ученик лауреата Нобелевской премии Ивана Павлова, Л. А. Орбели по праву считается не только основоположником новой науки — эволюционной физиологии, но и создателем большой научной физиологической школы. Идеи Орбели ныне разрабатываются его учениками и последователями в Петербургском институте эволюционной физиологии и биохимии имени И. М. Сеченова РАН и в Институте физиологии, носящем его имя, в Ереване. Огромную роль сыграл Леон Орбели в развитии физиологической науки в Армении. Его научную школу прошли десятки физиологов-армян. Под его руководством был основан Институт физиологии А Н Армении, где основным направлением исследований стало изучение процессов головного мозга. Старший из братьев, Рубен Орбели, поступил на юридический факультет Петербургского университета, по окончании которого был оставлен для подготовки к преподавательской деятельности на кафедре гражданского права. Затем его направили в Германию на усовершенствование. В 1906 г. Р. Орбели стал магистром прав Санкт-Петербургского университета и доктором прав Йенского университета. В 1918 г. Рубен Орбели стал одним из организаторов, а после и преподавателем Государственного университета в Тамбове, где читал лекции по юриспруденции, философии, этике, потом работал в институтах АН СССР. Особенно Рубена Орбели увлекала история водолазного дела. Изучив рукописи Леонардо да Винчи, он установил истоки зарождения техники водолазного дела. В 1934 г. по рекомендации академика А. Н. Крылова он был приглашен на работу в Экспедицию подводных работ особого назначения, где занимал должности научного консультанта, члена научно-технического совета и историографа. С этого момента Р. Орбели занимался изучением подводных археологических памятников, организовал ряд гидроархеологических экспедиций на Черное море и другие водные бассейны, разработал методику защиты от разрушения археологических экспонатов, поднятых из воды на поверхность. Он считается основоположником подводной археологии в СССР. В конце 1942 г. Рубена Орбели в тяжелом состоянии вывезли из блокадного Ленинграда в Москву, где он скончался в 1943 г. В Петербурге — городе, с которым связана деятельность братьев Орбели, традиционно проводятся мероприятия в память о заслугах выдающихся ученых и организаторов науки. Некоторые из этих мероприятий состоялись и в этом году. В июле в Петербурге по инициативе сотрудников Института эволюционной физиологии и биохимии им. И. М. Сеченова академику Леону Орбели — одному из основателей этого института — был установлен памятник. 20 ноября во дворе исторического факультета Санкт-Петербургского университета состоялось открытие памятника академику Иосифу Орбели, который в 1911 году окончил этот факультет, затем являлся его профессором. В церемонии открытия памятника принял участие премьер-министр Армении Тигран Саркисян. Ранее в июне 2010 года в присутствии президентов России и Армении был открыт постамент бюста Иосифа Орбел.220px-OrbeliLevon.jpgI.Orbeli-n.jpgOrbeli,_Ruben.jpgimages.jpg
    Վերջին խմբագրող՝ Անժելա Ալավերդյան: 18.10.2018, 00:37:

  2. Գրառմանը 4 հոգի շնորհակալություն են հայտնել.


  3. #82
    Ավագ մասնակից Ալբինե-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    29.06.2018
    Հասցե
    Արագածոտն
    Գրառումներ
    247
    Հեղինակության աստիճան
    1719
    Մեջբերում Վ. Հովհաննիսյան-ի խոսքերից Նայել գրառումը
    Կցորդ 6009
    Մեր լեզուն մեր խիղճն է դա,
    Սուրբ հացը մեր սեղանի,
    Մեր հոգու կանչն է արդար
    Ու համը մեր բերանի:
    Մեր լեզուն ծուխն է մեր տան,
    Մեր կշիռն աշխարհի մեջ,
    Նա աղն է մեր ինքնության,
    Էության խորհուրդը մեր:
    Մեր լեզուն արյունն է մեր,
    Արյունից ավելի թանկ,
    Մեր բուրմունքն ու գույնն է մեր,
    Մեր լեզուն մենք ենք որ կանք:
    Նա պիտի մեր առաջին
    Ու վերջին սերը լինի,
    Ի՞նչ ունենք էլ աշխարհում,
    Որ այսքան մերը լինի:

    Սիրելի գործընկերներ, ասացե՛ք խնդրեմ, էլ ի՞նչ ունենք մենք աշխարհում, որ այսքան մերը լինի...
    ՇՆՈՐՀԱԿԱԼՈՒԹՅՈՒՆ
    ԳԵՂԱԶՆԻԿ ԱՐՄԵՆԱԿԻ ՄԻՔԱՅԵԼՅԱՆ ․ ՉԱՈՒՇ

    ԻՆՁ ԹՈՒՐՔԻ ԳՆԴԱԿ ՉԻ ԿՊՉԻ

    Հայաստանի Հանրապետության ազգային հերոս Գեղազնիկ Միքայելյանը ծնվել է 1951 թվականի նոյեմբերի 16-ին, Աշտարակի շրջանի Լեռնարոտ գյուղում: Արմատներով սասունցի էր, պապերը մեծ ցեղասպանության ժամանակ Աշտարակի շրջան էին գաղթել Սասնա գավառի Գելիգուզան գյուղից, եւ էրգրի կարոտը միշտ վառ է եղել Գեղազնիկի հոգում: Դեռ մանկուց իր պապերից լսել է հայ մեծ ֆիդայիների սխրանքներին նվիրված երգեր, պատմություններ, որոնք էլ ավելի են ուժեղացրել սերը կորսված հայրենիքի հանդեպ, վառել վրեժի զգացողությունն ու պապերի հողը մի օր ետ բերելու փափագը:
    Գեղազնիկի դասընկերուհի Աննան պատմում է, որ դպրոցում Գեղազնիկը չարաճճի էր, ճարպիկ, արդարամիտ: Նաեւ համառ էր, իր ասածի տեր: Սիրում էր կարդալ պատմավեպեր, իսկ ամենասիրած գիրքը Խաչիկ Դաշտենցի <<Ռանչպարների կանչն>>էր: Ապրում էր պապերի պատգամը սրտում, աչքի առաջ ունենալով Հայաստանի համար իրենց կյանքը տված հայդուկների կերպարը: Հաճախ սիրում էր կրկնել՝ <<Եթե ձի ունենամ, անունը Ասլան եմ դնելու, Անդրանիկի ձիու անունն էր>>:

    Շատ հայորդիների նման Գեղազնիկն էլ համոզված էր, որ <<միայն զենքով կա հային փրկություն>>, եւ երբ Արցախը կանչեց, նա առանց վարանելու վերցրեց զենքն ու իրեն նվիրեց արցախյան ազատագրական պայքարին:

    Ծուռ սասունցի էր Գեղազնիկը: Այսպես նրան բնորոշում է կինը՝ տիկին Էմիլիան: Պատմում է, որ սկզբնական շրջանում իրենց ընտանիքից ոչ ոք չի իմացել, որ ամուսինը մասնակցում է արցախյան շարժմանը:

    <<1988 թվականն էր, սկսել էր հաճախ բացակայել տանից, գիշերը ուշ էր վերադառնում, ասում էր, թեգործեր կան: Պատահէլ է, որ 4-5 ամսով բացակայել է տանից, առանց բացատրելու, թե ուր է գնում, երբ կվերադառնա: Ես էլ բան չէի հարցնում, էն ժամանակ մենք չէինք էլ կարող պատկերացնել, որ պատերազմ կլինի>>:

    Միայն ամիսներ անց, երբ Արցախում իրավիճակն ավելի լրջացել էր՝տեղի տալով կնոջ թախանձանքներին,Գեղազնիկը պատմել է, որ իրենք ընկերներով զենք են պատրաստում: <<Տուն էր գալիս ուշ, հոգնած, բայց խանդավառված, — շարունակում է տիկին Էմիլիան, — մեծ ոգեւորությամբ ու մանկան ուրախությամբ խոսում էր բանակի ստեղծման մասին, շատ էր կարեւորում բանակի կայացումը, ջանք ուեռանդ չէր խնայում այդ գործի համար: Այն ժամանակ հայերը կռվում էին կամավորական ջոկատներով, բայց Գեղազնիկը հասկացել էր կանոնավոր եւ հզոր բանակ ունենալ ու կարեւորությունը, ձգտում էր դրան>>:

  4. Գրառմանը 3 հոգի շնորհակալություն են հայտնել.


  5. #83
    Մոդերատոր Վ. Հովհաննիսյան-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    28.01.2018
    Հասցե
    ԱՀ Քաշաթաղի շրջան՝ ք. Բերձոր
    Գրառումներ
    1,386
    Հեղինակության աստիճան
    13159
    12 սյուների խորհուրդը և նշանակությունը Հայ ժողովրդի կյանքում

    24 ապրիլի 1965-ին՝ Ցեղասպանության 50-րդ տարելիցին, Երևանում կազմակերպվեցին զանգվածային ցույցեր։ Դրանց արդյունքում, արդեն ՀՍՍՀ Մինիստրների Խորհրդի կողմից 16 մարտի 1965-ի վավերացված որոշումը՝ հուշարձան կանգնեցնելու, սկսեց կենսագործվել 1966-ին։ Հուշարձանի շինարարությունն ավարտվեց 1967-ին եւ բացումը տեղի ունեցավ 1967 թ. նոյեմբերի 29-ին։ Հուշահամալիրը դարձել է համայն հայության ուխտատեղի։ Ամեն տարի ապրիլի 24-ին հարյուր հազարավոր հայեր և օտարազգիներ բարձրանում են այստեղ՝ հարգանքի տուրք մատուցելու 1915 թվականին Օսմանյան կայսրության տարածքում թուրքական կառավարության իրագործած Հայոց Ցեղասպանության զոհերին։ Երևանում բազմաթիվ մարդիկ այցելում են Ծիծեռնակաբերդի հուշարձան և ծաղիկներ են դնում հավերժական կրակի մոտ։
    Բազալտով սալարկված հրապարակում կառուցվել է անսամբլ, որի տարածական հորինվածքի գերիշխող ծավալներն են Հիշատակի դահլիճը և Վերածննղի կոթողը։ Հուշարձանի լուծումը պարզ է և արտահայտիչ։ Հիշատակի դահլիճը բազալտե տասներկու թեքադիր մույթերով պարփակված տարածություն է. կենտրոնում՝ զոհերի հիշատակի Հավերժական կրակը։ Մույթերը ստորին մասերով միմյանց են մերձենում սանդուղքներով, որոնք բոլոր կողմից իջնում են դահլիճ, ուր Հավերժական կրակին խոնարհված «վշտագին» մույթերի շրջապատը մեծապես համակում է հուզական ներգործությամբ։ Հիշատակի դահլիճին հակադրված է Հայաստանի վերածնունդը խորհրդանշող վերսլաց և սրածայր բրգատիպ կոթողը։ 44 մետր բարձրությամբ սյունը նշանավորում է հայերի վերածնունդը։ 12 քարե սալերը դասավորված են շրջանագծով։ Հուշարձանի շուրջը տարածվող այգում գտնվում է 100-մետրանոց պատ, որի վրա փորագրված են ջարդերի ենթարկված ամենահայտնի քաղաքների և գյուղերի անունները։
    1995 թվականին հուշահամալիրի տարածքում բացվեց փոքր ստորգետնյա թանգարան, որտեղ կարելի է գտնել տեղեկություններ 1915 թվականի իրադարձությունների մասին։ Մասնավորապես թանգարանում ներկայացված են գերմանացի լուսանկարիչների (թուրքերի դաշնակիցները «Առաջին համաշխարհային պատերազմում»), այդ թվում՝ Արմին Վեգների մի շարք լուսանկարներ և որոշ հրատարակություններ։ Թանգարանին մոտ գտնվում է մի պուրակ, որտեղ օտարերկրյա պաշտոնյաները Ցեղասպանության զոհերի հիշատակին տնկում են ծառեր։ Համալիրի մոտ կանգնեցվել է ոչ մեծ խաչքար (քանդակագործ՝ Ս. Հակոբյան)՝ ի հիշատակ 1988 թվականին Սումգայիթում կազմակերպված հայերի ցեղասպանության զոհերի։

    Ծիծեռնակաբերդի հուշահամալիրը բաղկացած է երեք հիմանական կառույցներից՝ Հավերժության տաճար, «Վերածնվող Հայաստան» Հուշասյուն և Հուշապատ։ Հավերժության տաճարը բաղկացած է 12 քարե սալերից, որոնք դասավորված են շրջանաձև կորացած դեպի ներս։ 12 թիվը ընտրված է՝ ելնելով երկրաչափական օրենքներից, բայց ժողովուրդը համարում է, որ այդ սյուները խորհրդանշում են Արևմտյան Հայաստանում գտնվող 12 խոշորագույն նահանգները։

    Իրականում Արևմտյան Հայաստանի՝ Օսմանյան կայսրության նահանգների թիվը եղել է վեց (Վան, Էրզրում, Դիարբեքիր, Բիթլիս, Տրապիզոն, Սեբաստիա), Խարբերդի հետ՝ 7, բացի դրանից՝ առանձին եղել է Կիլիկիան՝ որպես Ադանայի վիլայեթ։ Պատմական Մեծ Հայքի նահանգներից ևս, Արևմտյան Հայաստանում չեն գտնվել 12-ը. Այրարատը ամբողջությամբ մտել է Երևանի նահանգի և Կարսի մարզի, Սյունիքը՝ Երևանի և Ելիզավետպոլի նահանգների, Արցախը և Ուտիքը՝ ամբողջությամբ Ելիզավետպոլի նահանգի, Գուգարքը՝ ամբողջությամբ Թիֆլիսի նահանգի ու Կարսի մարզի, իսկ Փայտակարանը՝ Բաքվի նահանգի մեջ։ Պարսկահայք նահանգը և Վասպուրականի արևելքը եղել և մնում են Իրանի կազմում, այսինքն՝ Թուրքիայի կազմում եղել են Մեծ Հայքի նահանգներից 6-ը, իսկ Տայքը և Վասպուրականը՝ մասամբ։ Անգամ եթե հաշվել Փոքր Հայքի նահանգները՝ դարձյալ 12 թիվը չի դառնում։
    Ճարտարապետ Սաշուր Քալաշյանի վկայությամբ՝ մարդիկ կան, որ ասում են՝ այդ 12 սյուները Արևմտյան Հայաստանի 12 վիլայեթներն են կամ 12 առաքյալները, իրականում նրանք փորձել ենք մի քանի տարբերակ՝ չորս, ութ, տասնվեց սյուներ, բայց ամենագեղեցիկը եղավ տասներկուսով։ 30 մետր տրամագծով շրջանաձև դասավորությամբ 12 հսկա խոնարհված քարերը որևէ կապ չունեն Թուրքիայի 12 վիլաեթների հետ. սալերը կարող էին լինել 6 կամ 9։ Իսկ Սգո պատը կառուցվեց, որովհետև հուշահամալիրի ձախ հատվածում ընդհանուր կառույցին խանգարող բնակելի տներ կային, պարզապես երկար պատով բնակարաններն անջատվեցին Հայոց Մեծ եղեռնի զոհերին նվիրված հուշակոթողից։ Ամեն տարի ապրիլի 24-ից հաջորդող օրերին հարյուր հազարավոր ծաղիկներ, որ բերվում էին Հուշահամալիր, տեղափոխվում էին աղբարկղներ և այրվում։ Սկսած 2010 այդ ծաղիկները հավաքում են և թերթիկները անջատում ցողունից։ Ցողուններից այնուհետև պատրաստում են պարարտանյութ՝ Հուշահամալիրի տարածքում հողի համար, իսկ թերթիկներից պատրաստում վերամշակված թուղթ, որը այնուհետև օգտագործվում է Ցեղասպանության թանգարանում։ Այս արարողությունը իր մեջ է միավորում երկու գաղափար՝ ծաղիկների վերածումը լուռ վկաների և շրջակա միջավայրի պահպանման գաղափարը։ Ավանդաբար, արարողությանը կարող են մասնակցել բոլոր ցանկացողները։ 2015 թվականին արարողությունը ընդգրկում էր երկու օր՝ ապրիլի 27ը և ապրիլի 28ը՝ Հայոց ցեղասպանության 100-ամյակի կապակցությամբ մեծ քանակությամբ ծաղիկների պատճառով։
    1970-ականներին լուսանկարիչ Նեմրութ Բաղդասարյանը, հայոց ցեղասպանության զոհերի հուշահամալիրը ցանկացել է այնպես լուսանկարել, որ հուշարձանի սյուներից լույս թափանցի դուրս, որի համար նա օգտագործել որսորդական լուցկի։

    29398110-548x365.jpg 7103938-500x280.jpg c_01-212x365.jpg c4-504x365.jpg GM-50-011-583x365.jpg

  6. Գրառմանը 2 հոգի շնորհակալություն են հայտնել.

    Narine. (16.05.2019), Լաուրա Աթանեսյան (27.04.2019)

  7. #84
    Ավագ մասնակից
    Գրանցման ամսաթիվ
    05.04.2019
    Գրառումներ
    301
    Հեղինակության աստիճան
    10119

    Ամենայն երգահան Կոմիտաս

    Ազգը մեծ է իր մեծերով: Իսկ Կոմիտասը հայ ազգի անկրկնելի մեծերից է , այն զարկերակներից, որով հավերժորեն սնվում է հայ ժողովուրդը: Կոմիտասյան երաժշտությունը հայի էությունը փոթորկում է ազնվության, կարոտի, հույսի, ազատության, և «չկեռանալով» ապրելու տենչով: Կոմիտասի երգերը լսելիս հայն ավելի է մարդանում, իսկ մարդը` ավելի հայանում...
    Պատմության ողջ ընթացքում, երբ հուսահատության ձմեռը փորձում էր սառեցնել մեր ժողովրդի հույսն ու գալիքի երազանքը, Կոմիտասն այն ձնծաղիկն էր, որ իրենով գարուն բերեց, ջերմացրեց ու ապրեցրեց մեզ` դառնալով երաժշտությ'ան Մեսրոպ Մաշտոց:

  8. Գրառմանը 2 հոգի շնորհակալություն են հայտնել.

    Narine. (16.05.2019), Վ. Հովհաննիսյան (12.05.2019)

  9. #85
    Մոդերատոր Հարությունյան Լիլիթ-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    06.04.2019
    Հասցե
    Վանաձոր
    Գրառումներ
    239
    Հեղինակության աստիճան
    6156
    Վիկտոր Համբարձումյան

    Ինձ հաջորդող սերունդներին, թոռներիս, ծոռներիս կտակում եմ տիրապետել հայոց լեզվին: Ամեն մեկը պետք է իր պարտքը համարի ուսումնասիրել հայոց լեզուն, գրագետ լինի հայերենից՝ անկախ այն բանից, թե քանի տոկոս է նրա մեջ հայկական արյունը: Այդ տոկոսը ոչինչ չի նշանակում: Մենք փոխանցում ենք սերունդներին ոչ թե արյուն, այլ գաղափարներ և գաղափարների մեջ ինձ համար ամենաթանկը հայոց լեզուն է: Այդ կապակցությամբ յուրաքանչյուր սերունդ պարտավոր է սովորեցնել հաջորդին հայոց լեզու: Գիտցեք, որ իմ կյանքի ամենամեծ երջանկությունը եղել է ու կմնա, քանի ապրում եմ, հայոց լեզվին տիրապետելը: Ցանկանում եմ երջանկություն բոլորիդ:

  10. Գրառմանը 2 հոգի շնորհակալություն են հայտնել.

    Narine. (16.05.2019), Վ. Հովհաննիսյան (12.05.2019)

  11. #86
    Մոդերատոր Հարությունյան Լիլիթ-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    06.04.2019
    Հասցե
    Վանաձոր
    Գրառումներ
    239
    Հեղինակության աստիճան
    6156
    Մեր Հայրենիքի ցավը մեզ այնպես է մաշում, ջլատում, կեղեքում, որ մենք դառնում ենք անընդունակ ուրիշ բան հասկանալու կամ անելու: Դա հիվանդագին մի սեր է, դա մի անհաղթելի մոլություն է – դրա պրիզմայով է բացվում մեր առջև աշխարհը:
    Կյանքս ոչ թե անցնում է, այլ այրվում մի ներքին դառն կրակով. և ես անզոր եմ այդ կրակի դեմ և անօգնական: Եվ ես երբեմն մտածում եմ, որ դա ունի իր խորին իմաստը: Չե՞ որ այդպես, իմ հոգու նման, այրվում է իմ երկիրը «Իմ Նաիրի – գուցե դրա համար է այրվում և իմ հոգին, որովհետև իմ հոգու մեջ նաիրյան չքնաղ հոգին է այրվում»: Ես ևս սկսում եմ ինձ զգալ կոչված մեկը նրանցից, որոնց վիճակվել է «Նաիրյան» հոգու բարձր տառապանքը կրել իրենց հոգու մեջ:
    Վահան Տերյան

  12. Գրառմանը 2 հոգի շնորհակալություն են հայտնել.

    Narine. (16.05.2019), Վ. Հովհաննիսյան (12.05.2019)

  13. #87
    Մասնակից
    Գրանցման ամսաթիվ
    04.04.2019
    Գրառումներ
    51
    Հեղինակության աստիճան
    511

  14. Գրառմանը 2 հոգի շնորհակալություն են հայտնել.

    Narine. (16.05.2019), Վ. Հովհաննիսյան (12.05.2019)

  15. #88
    Մոդերատոր Հարությունյան Լիլիթ-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    06.04.2019
    Հասցե
    Վանաձոր
    Գրառումներ
    239
    Հեղինակության աստիճան
    6156
    Արշիլ Գորկի (հայկական անունը՝ Ոստանիկ Սեդրակի Ադոյան), աշխարհահռչակ ամերիկահայ նկարիչ, ծնվել է 1904 թվ-ի ապրիլի 15-ին, արևմտյան Հայաստանում՝ Վանի Հայոց ձոր գավառի Խորգոմ գյուղում :

    Նախնական կրթություն ստացել է Խորգոմի և Վանի դպրոցներում։ 1915 թվականին մոր՝ Շուշանիկ Տեր-Մարտիրոսյանի և երեք քույրերի հետ գաղթում են Էջմիածին, ապա տեղափոխվում Երևան։ Ոստանիկը սովորում է Երևանի թեմական դպրոցում, որտեղ ուսանում է նկարչություն և փայտի փորագրություն։ 1916 թվականին մեծ քույրերը մեկնում են ԱՄՆ, 1919 թվականին մահանում է մայրը։ Ոստանիկը և քույրը տեղափոխվում են Թիֆլիս, հետո Բաթում, իսկ 1920 թվականին մեկնում են ԱՄՆ։ 1922 թվականին ընդունվում է Բոստոնի նկարչական դպրոց։ 1924թվականին տեղափոխվում է Նյու Յորք, սկզբում սովորում է Ազգային ակադեմիայում, ապա Արվեստի կենտրոնական դպրոցում, որտեղ էլ 1926 թվականից 5 տարի դասավանդում է գծանկար և գեղանկար։ 1924 թվականին Ոստանիկ Մանուկ Ադոյանն անվանափոխվում է Արշիլ Գորկու։ 1933 թվականին միանում է նկարիչների օգնության կառավարական ծրագրին (PWAP) և պատվերով ստեղծում Նյու Յորքի օդանավակայանի որմնանկար պանոն։ 1935թվականին ամուսնանում է Մարնի Ջորջի հետ, սակայն մեկ տարուց ամուսնալուծվում է։ 1938 թվականին Գորկին Հայաստան է ուղարկել չորս պատկեր։ 1939 թվականին մասնակցում է Նյու Յորքի համաշխարհային ցուցահանդեսի դեկորատիվ աշխատանքներին։ 1941 թվականին ամուսնանում է Ագնես Մակգրոդերի հետ։ 1945թվականին տեղափոխվում է Ռոքբուրի Կոնեկտիկուտ։ Պատրաստվում է Ջուլիան Լևի պատկերասրահում բացվելիք ցուցահանդեսին. սակայն 1946 թվականին այրվում է արվեստանոցը, 36 նկար և գրադարանը։ Նույն թվականին տանում է քաղցկեղի վիրահատություն։ 1948 թվականին ավտովթարից վնասվում է ողնաշարը, որի պատճառով աջ ձեռքը դառնում է անաշխատունակ։ Չդիմանալով վերջի տարիների դժվարություններին և դուրս մնալով ամերիկահայության ուշադրությունից, նաև ՀԲԸՄ, 1948 թվականին Գորկին ինքնասպան է լինում:

  16. Գրառմանը 2 հոգի շնորհակալություն են հայտնել.

    Narine. (16.05.2019), Վ. Հովհաննիսյան (12.05.2019)

  17. #89
    Մոդերատոր Հարությունյան Լիլիթ-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    06.04.2019
    Հասցե
    Վանաձոր
    Գրառումներ
    239
    Հեղինակության աստիճան
    6156
    https://www.youtube.com/watch?v=VmL3KY4pBDI Հայ գիտնականներ, որ փոխեցին աշխարհը

  18. Գրառմանը 3 հոգի շնորհակալություն են հայտնել.

    Narine. (16.05.2019), Վ. Հովհաննիսյան (12.05.2019), Լաուրա Աթանեսյան (13.05.2019)

  19. #90
    Ավագ մասնակից Կարինե Զիլֆիմյան-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    27.11.2018
    Գրառումներ
    155
    Հեղինակության աստիճան
    6668

    ԵՐՎԱՆԴ ՔՈՉԱՐԻ՝ ՎԱՐԴԱՆ ՄԱՄԻԿՈՆՅԱՆԻ ՔԱՆԴԱԿԸ

    Քոչարի «Վարդան Մամիկոնյան» արձանը բուռն հետաքրքրությունների և վեճերի առիթ տվեց: Եղան նրա ինքնատիպությամբ հիացած մարդիկ, եղան նաև կերպարի գեղարվեստական լուծման հետ չհամաձայնող մոտեցումներ: Քոչարը շատ էր սիրում իր այդ ստեղծագործությունը: Ես ձայներիզից գրի եմ առել նրա խոսքը և հրապարակում եմ:
    _ Դեռ պատանի հասակից երազել եմ ստեղծել նրա վսեմ կերպարը: Ներսիսյան դպրոցի աշակերտ էի և կավագործական խմբակի անդամ, երբ իմ շատ սիրելի ուսուցիչ Արսեն Շահմազյանը, որ վարում էր խմբակը, ինձ հանձնարարեց պատրաստել Վարդան Մամիկոնյանի կերպարը բառելիեֆի ձևով:Մինչ այդ հայրս ինձ և քույրերիս համար թղթի վրա շշմեցնող արագությամբ նկարում էր Վարդան Մամիկոնյանի պրոֆիլը այնպես, ինչպես որ ես պետք է քանդակեի: Նկարում էր անգիր՝ առանց որևէ լուսանկարի նայելու: Անցան տարիներ: Եվ ահա Սասունցի Դավթի կերպարից հետո ծառացավ իմ առջև հին երազիս ասպետը՝ Վարդան Մամիկոնյանը: Կարծես ճակատագրական մղումով իրականացրի իմ իղձը: Ներսիսյան դպրոցում, երբ անցնում էինք Եղիշե, ես այնքան կլանված էի, որ հիշում եմ, մի օր Մանուկ Աբեղյանը դարձավ ինձ.
    _ Հը՞, Քոչարյան, կարո՞ղ ես նկարել:
    Երանի հիմա լիներ Մանուկ Աբեղյանը՝ ոգեշնչող այդ սքանչելի ուսուցիչը, և ասեր, թե արդյոք կարողացե՞լ եմ կերտել Վարդանի վեհ կերպարը: Պակաս չի ոգևորել Պատկանյանի Վարդանը: Եվ, վերջապես, Դերենիկ Դեմիրճյանի «Վարդանանքը»: Պակաս նյութ և լուսաբանություն չի տվել հենց Վարդան Մամիկոնյանի ճառը, որ պահված է Մատենադարանում:
    Այս բոլորը ի մի բերելով, ջերմացնելով և է՛լ ավելի բովանդակալից դարձնելով՝ կարծես թե ամբողջացավ ցանկացածս կերպարը: Վարդանը պետք է լինի ձիու վրա, մերկացրած սուրը ձեռքին, նա պիտի լինի շարժման մեջ, դինամիկ: Այս մտքով և մտահղացմամբ ես արեցի մեկ մետրանոց մոտ յոթ տարբերակ գիպսից: Բայց դեռ բավարարված չէի:
    Հայն իր արյան մինչև վերջին կաթիլը գիտե մարտնչել, եթե նույնիսկ պետք է՝ զոհվել: Վարդանն այդ անհավասար կռվի մեջ մտավ, քանի որ գիտեր՝ «Մահ ոչ իմացեալ մահ է, մահ իմացեալ՝ անմահութիւն»: Այս բարձր նշանաբանով զրահավորված՝ Վարդանն իր վահանը գցել է մեջքին և ահարկու սուրը բարձրացրած՝ արշավում է թշնամու վրա: Նա բարոյապես բարձր է թշնամու զորությունից: Նրա դիրքն արդեն հաղթողի վսեմ դիրք է:
    Որո՞նք են այս արձանի առանձնահատկությունները: Առաջին. Վարդանն իր ձիով վերևից ներքև է սլանում, և ամբողջ արձանը սուր անկյան ձևով մխրճվում է թշնամու բանակի մեջ: Այս ինքնատիպ, երբեք չկրկնված շարժումը արված է ոչ կամայականությամբ, այլ կամեցել եմ ասել, որ զավթիչները գրավել են մեր դաշտավայրերը և մեզ քշել են դեպի լեռները, ուրեմն՝ մեր հակահարվածը պետք է լինի լեռներից դեպի ներքև, դեպի դաշտավայր: Երկրորդ. այս արձանի ձիու չորս ոտքերը օդի մեջ են, կարծում եմ, նույնպես եզակի է և արդարացված: Եվ երրորդ. ոչ մի տեղ և ոչ մի ժամանակ չի կանգնեցվել ձիավոր արձան, որի սմբակներից ելած փոշին քանդակված լինի: Հին հանճարները ոչ միայն չեն քանդակել, այլև չեն նկարել: Բացի այս բոլորից, Վարդանի արձանը գաղափարային և սկզբունքային առանձնահատկություն պետք է ունենա: Ի՞նչն է էականը. այն, որ Վարդանը այդ դժվարին պահին, որքան էլ որ ցասման մեջ է և անդրդվելի, չար չէ, այլ բարի է և մարդկային: Նա պետք է լինի ոչ թե նենգ և դավադիր, այլ մեծահոգի, վեհ, ինչպես վայել է հայ մարդուն, հայ ազգային հերոսին:
    1860-ական թթ.Պետերբուրգում էր ապրում գրականագետ, պատմաբան Կարապետ Եզյանը: Մի օր Պետերբուրգի հայ եկեղեցի է մտնում մի հայ ուսանող՝ Ղարաբաղից եկած, արտակարգ գեղեցիկ, խաժակն, գանգուր մազերով և փոքրիկ մորուքով: Եզյանը, նրա դիմագծերի մեջ գտնելով իր երազած հայ իշխանների ու հերոսների կերպարը, ուսանողին տանում է նկարիչ Ստեփան Ներսիսյանի մոտ: Նա էլ գեղեցկատես բնորդից նկարում է իր Վարդան Մամիկոնյանին՝ սաղավարտով, թիկնոցը սեղմած կրծքին: Բայց ինչու՞ Վարդան Մամիկոնյանը հռոմեական սաղավարտ պիտի ունենար: Պատմության մեջ կան և եղել են այնպիսի սխալներ, որոնք ժողովրդի կողմից սրբագործվել են, և ուղղել այդ սխալները, կլինի ամենամեծ սխալը գործել՝ խլելով ժողովրդի սրտից ու մտքից այն մտապատկերը, որին հավատում է ժողովուրդը և կապված է դրան դարերով: Այդ նկարը ժողովուրդը ջերմությամբ և հավատով է ընդունել: Ուստի, ես, գիտենալով հանդերձ Վարդան Մամիկոնյանի պատմական կերպարին չհամապատասխանող այդ կերպարը, գիտակցաբար պահպանեցի թե՛ սաղավարտը, թե՛ զգեստավորությունը: Չեմ ուզեցել խաթարել ժողովրդի մեջ ամրացած Վարդանի կերպարը:

  20. Գրառմանը 2 հոգի շնորհակալություն են հայտնել.

    Narine. (16.05.2019), Լաուրա Աթանեսյան (13.05.2019)

Էջ 9 12-ից ԱռաջինԱռաջին ... 7891011 ... ՎերջինըՎերջինը

Թեմայի մասին

Այս թեման նայող անդամներ

Այս պահին թեմայում են 1 հոգի. (0 անդամ և 1 հյուր)

Էջանիշներ

Էջանիշներ

Ձեր իրավունքները բաժնում

  • Դուք չեք կարող նոր թեմաներ ստեղծել
  • Դուք չեք կարող պատասխանել
  • Դուք չեք կարող կցորդներ տեղադրել
  • Դուք չեք կարող խմբագրել ձեր գրառումները
  •