Ցույց են տրվում 1 համարից մինչև 8 համարի արդյունքները՝ ընդհանուր 8 հատից

Թեմա: Անի Հակոբյան. Այստեղ ես հպարտ եմ, որ ուսանող եմ

  1. #1
    Ադմինիստրատոր manush-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    01.05.2010
    Հասցե
    Երևան
    Գրառումներ
    818
    Հեղինակության աստիճան
    2186

    Անի Հակոբյան. Այստեղ ես հպարտ եմ, որ ուսանող եմ

    Խոստովանություն, որը կարելի է դիտել նաեւ որպես բաց նամակ Հայաստանի կրթական համակարգի բոլոր պատասխանատուներին:


    Ես՝ Անի Հակոբյանս, 2008 թ. ավարտել եմ ԵՊՀ-ի միջազգային հարաբերությունների ֆակուլտետը, ներկայումս սովորում եմ Ֆրանսիայի Փարիզ-2 համալսարանի իրավաբանության ֆակուլտետում: Հպարտ եմ, որ ՈՒՍԱՆՈՂ եմ, վստահ եմ, որ արհեստավարժ մասնագետ եմ լինելու, ուրախ եմ, որ մոռացվում է Երեւանում սովորելու ժամանակ ունեցած հիասթափությունս: Բայց խորանում է տարակուսանքս՝ ինչո՞ւ են այդքան տարբեր կրթական համակարգերը իմ Հայրենիքում եւ Ֆրանսիայում: Որոշեցի մտահոգություններս փոխանցել նաեւ ձեզ՝ համեմատելով երկու ուսումնական հաստատությունները, որտեղ սովորել եմ եւ հիմա սովորում եմ:
    Համեմատությունս, կարծես, տեղին է: Երկուսն էլ պետական բուհեր են, մերը «Մայր բուհ» պատվավոր կոչումն է կրում, Փարիզ-2-ը Ֆրանսիայում լավագույնն է իրավաբանության ոլորտում: Երկուսի դիպլոմներն էլ, ինչպես ընդունված է ասել՝ «հարգի են»: Սակայն, ցավոք, ընդհանրություններն այստեղ ավարտվում են: ԵՊՀ-ից հիշողությանս մեջ մնացել է մի երկար-անվերջ (երբեմն հետաքրքիր եւ պետքական, իսկ հաճախ՝ ոչ) դասախոսություն: Եվ ես հիմա էլ չեմ պատկերացնում, թե այդ երկար-անվերջ դասախոսությունների շնորհիվ ստացած տեսական գիտելիքները (ասենք՝ ազատագրական շարժումների դիվանագիտությունը) ինչպե՞ս պետք է կիրառեմ: Ճիշտ է, որոշ դասախոսներ, այսպես կոչված, «սեմինարներ» էին կազմակերպում, երբ մի ուսանող անգիր արած մի թեմա էր արտասանում, իսկ մյուսները հորանջում էին: Սա էր մեր ամբողջ ուսման պրոցեսը: Այնինչ Ֆրանսիայում դասախոսությանը պարտադիր հետեւում են գործնական պարապմունքներ՝ 20-25 հոգանոց խմբերով: Նաեւ պարբերաբար ռեֆերատներ ենք գրում, մասնագիտական վարժություններ կատարում: Փարիզում քննարկումներին մասնակցում ենք բոլորս. խոսիր, անգամ եթե ճիշտ չես, ոչինչ, քեզ կուղղեն, բայց լուռ նստելու իրավունք չունես: Չեմ ցանկանում վիրավորել ԵՊՀ-ի մեր ֆակուլտետի դասախոսներին (շնորհակալ եմ շատերից), բայց չեմ կարող չասել, որ ԵՊՀ-ում դասախոսների մի մեծ զանգվածը ընդամենը դասախոսություն կարդացող են, տեսականը ներկայացնող, ուրիշ ոչինչ: Փարիզ 2-ում դասախոսների ճնշող մեծամասնությունը տվյալ բնագավառի, իմ դեպքում՝ իրավաբանության գործող մասնագետներ են՝ իրավաբաններ, սենատորներ, դատավորներ, դասագրքերի հեղինակներ: Եվ նրանց տված գիտելիքն էլ էապես տարբերվում է մեր դասախոսի տված գիտելիքից, եւ նրանց պահանջներն են այլ: Այստեղ՝ անգիր արա եւ քննություններին վերարտադրի դասախոսիդ կամ ինչ-որ հեղինակի մտքերը (մտածելը պարտադիր չէ), «արտասահմանում»՝ հասկացիր, վերլուծիր, համեմատիր, զարգացրու, վիճաբանիր, կիրառիր: Այլապես դրական թվանշան չես ստանա:
    Փարիզում արդեն իսկ առաջին կիսամյակից հետո հասկացա, որ իսկապես իրավաբան եմ: Ինչո՞ւ: Որովհետեւ դասախոսներիս հետ ամիսը երկու անգամ այցելում եմ տարբեր դատավարությունների, ծանոթանում ընթացքին, դատապաշտպանի մարտավարությանը, օրենքի կիրառման օրինակներին: Իսկ Երեւանո՞ւմ: Չորս տարվա ընթացքում ոչ մի այց ԱԳՆ կամ որեւէ միջազգային կառույցի երեւանյան գրասենյակ: Ոչ մի դասախոսություն կամ գոնե հանդիպում նախարարության նույնիսկ բաժնի վարիչի հետ, էլ չեմ ասում գործող դեսպանի կամ փոխնախարարի: Մի՞թե դա զավեշտ չէ: Մի անգամ նույնիսկ իմ նախաձեռնությամբ գնացի ԱԳՆ՝ ցանկանալով այնտեղ պրակտիկա անցնել, եւ ստացա չոր պատասխան՝ ուսանողների համար որեւէ բան նախատեսված չէ: Փարիզ-2-ում առանց պրակտիկա անցնելու (3 ամսից ոչ պակաս) ուսանողը դիպլոմ չի կարող ստանալ:
    Համեմատեմ մեկ այլ ոլորտ: Սովորելու համար լավ գրականությունը պարտադիր է: Ցավոք, մեր համալսարանի գրադարանը աղքատիկ է, գրքերի մեծ մասը խորհրդային տարիների է եւ, բնականաբար՝ չթարգմանված: Այսինքն՝ նախ կատարում ես թարգմանչի տիտանական աշխատանք, իսկ հետո էլ հասկանում ես, որ գրվածը այսօրվա պահանջներին, իրավիճակին չի համապատասխանում: Միգուցե ամոթ է խոստովանել, բայց ԵՊՀ-ի գրադարանում եղել եմ երկու-երեք անգամ, քանի որ գրքերը պատվիրելու համակարգը շատ բարդ է, իմ մասնագիտության գրքերը հիմնականում բացակայում են, եւ երկար սպասելուց հետո, միեւնույն է, մերժում էի ստանում: Փարիզում համալսարանի գրքերով լեցուն գրադարան այցելում եմ գրեթե ամեն օր: Գիրք պատվիրելու կարիք չկա, գիրքը գտնում եմ ինքս, վերցնում ցանկացած պահին եւ աշխատում: Եթե անհրաժեշտություն կա գիրքը տուն տանելու, դա նույնպես անում եմ առանց որեւէ մեկի օգնության, ուսանողական պլաստիկ քարտի միջոցով:
    Սակայն միգուցե դա՞ չի կարեւորը: Ի վերջո, ժամանակի հետ գրադարանն էլ է կարելի տեխնիկապես վերազինել, դասավանդման հայեցակարգն էլ փոխել: Իսկ դասախոս-ուսանող հարաբերություննե՞րը: Որեւէ մեկը կվիճի՞ ինձ հետ, որ ԵՊՀ-ում կաշառքը, «շնորհակալությունը», «նվերը» սովորական, երբեմն անգամ բացահայտ երեւույթներ են: Ֆրանսիայում դա, իհարկե, անհնարին է: Մեր «մայր բուհում» դասախոսը կարող է մեկ-երկու ժամով ուշանալ ստուգարքից, ընդհանրապես չգալ դասախոսության եւ այդ մասին տեղյակ չպահել ուսանողին: Տարրական բան է կարծես, բայց շատ խորհրդանշական: Փարիզում իր ապագա բացակայության մասին դասախոսը զգուշացնում է մեկ շաբաթ առաջ, այդ մասին նույնիսկ հայտարարություն է փակցվում: Եվ ընդհանրապես դասախոսների հետ մեր ունեցած կապը էապես տարբերվում է այստեղ եւ այնտեղ: Փարիզում ես, օրինակ, կարող եմ ցանկացած պահի էլեկտրոնային նամակ ուղարկել դասախոսին եւ շատ կարճ ժամանակում ստանալ սպառիչ պատասխան: Դասախոսի վերաբերմունքը ուսանողին, որպես ազատ քաղաքացու, որպես ապագա գործընկերոջ, իսկապես ոգեշնչում է, պարտավորեցնում:
    Եվս մի տհաճ բուհական «ավանդույթի» մասին, որը Ֆրանսիայում պատկերացնել հնարավոր չէ: Նկատի ունեմ, որ մեր երկրում իշխանամետ քաղաքական ուժերի կողմնակից լինելը, նրանց նախընտրական շտաբներում աշխատելը նույնիսկ կասկածելի մտավոր ունակությունների տեր ուսանողին կարող է առավելություն տալ՝ դասից բացակայել, բարձր գնահատական ստանալ եւ այլն: Ֆրանսիայում ազատ ես քաղաքականությամբ զբաղվելու կամ չզբաղվելու հարցում, սակայն դա որեւէ ազդեցություն քո համալսարանական կյանքի վրա ունենալ չի կարող: Ազատ ես՝ համալսարանի պատերից դուրս: Իսկ պատերի ներսում դու ընդամենը ուսանող ես, անկախ նրանից՝ պատգամավորի որդի ես եւ զտարյուն ֆրանսիացի՞, թե՞ Թունիսից եկած ոչ շատ ապահով ընտանիքից արաբուհի (ի դեպ, Սորբոնի իրավաբանական ֆակուլտետում սովորում է նախագահ Սարկոզիի կրտսեր որդին, որն անցյալ տարի նույն կուրսում էր մնացել): Իսկ ուսանողական կազմակերպությունները զբաղվում են միմիայն ուսանողների շահերի պաշտպանությամբ:
    Ուսանողն այստեղ արժեք է, արտոնյալ խավ, օգտվում է բազմաթիվ զեղչերից՝ տրանսպորտի, թատրոնի, թանգարանի, նույնիսկ որոշ ռեստորանների: Իսկ մեզ մոտ ամոթ է նույնիսկ վերհիշել, որ պատճենահանումը համալսարանի շենքում ավելի թանկ էր, քան դրսի «քսերոքսի կետերում»: Ավելորդ չէ նաեւ հիշեցնել, որ Փարիզ-2-ում ուսումն անվճար է, սակայն ընդունվածների միայն մոտ 25 տոկոսն է ավարտում բակալավրիատը: Ոչ արժանին այստեղ դիպլոմ չի ստանում: ԵՊՀ-ում հակառակն էր՝ ուսումը մեծամասնության համար վճարովի է, բայց դու տես, որ առաջին կուրսում մենք 75 ուսանող էինք, իսկ դիպլոմ ստացավ 100-ից ավելի «միջազգային հարաբերությունների մասնագետ»: Մեկնաբանությունները, կարծում եմ, ավելորդ են:
    Ասում են, Փարիզը տոն է, որը միշտ քեզ հետ է: Միգուցե, բայց առայժմ ոչ ինձ համար: Դասախոսություններ, վարժություններ, գրադարան, տրանսպորտ, որում եւս ստիպված ես կարդալ, իսկ երեկոյան պիտի հասցնես խանութ մտնել (արդեն գիտես, թե որոնք են ամենաէժանը), հետո ընթրիք պատրաստել, ռեֆերատը վերջացնել, ինտերնետով անգլերենի ստուգարքը հանձնել, շաբաթը երկու-երեք անգամ էլ տանտիրուհու (ում մոտ փոքրիկ սենյակ եմ վարձակալում) դպրոցական թոռնիկին օգնել, որ իր տնային աշխատանքները կատարի (բախտս բերել է, որ այդպիսի գործ է «կպել», ամեն պարապմունքի համար 10 եվրո եմ տատիկից ստանում), հետո գոնե մի քանի ժամ քնել, որովհետեւ 6-ին պետք է արթնանաս եւ 7.45-ին արդեն դասասենյակում լինես: Բայց ես երջանիկ եմ ու հպարտ, որովհետեւ ՈՒՍԱՆՈՂ եմ, ապագա մասնագետ, պատասխանատվություն եմ զգում, որովհետեւ միակն եմ Հայաստանից այս ֆակուլտետում, ուրախ եմ, որ մոռացել եմ Երեւանում սովորելու ժամանակ ունեցած հիասթափությունս: Բայց, միաժամանակ, տխուր եմ: Եվ գրածիցս հետո, կարծում եմ, կարիք չկա բացատրելու, թե ինչու:


    ԱՆԻ ՀԱԿՈԲՅԱՆ
    Երեւան-Փարիզ


    Հարգելի բարեկամներ, Անի Հակոբյանի մտորումները կարդացի «Առավոտ» օրաթերթում։ Կարդացի ու շատ տխրեցի, քանի որ ես էլ մայր բուհի շրջանավարտ եմ և միշտ հպարտացել եմ իմ համալսարանական կրթությամբ։ Անիի համեմատությունները, ցավոք սրտի, ի վնաս Երևանի պետական համալսարանի են։ Իսկապես, մեծ բարեփոխումների անհրաժեշտություն կա, որոնք իրականացնելու համար շատ դժվար ճանապարհ պետք է անցնենք ...
    Մանուշակ Ավետիսյան
    Կրթական տեխնոլոգիաների ազգային կենտրոն
    ՏՀՏ բովանդակության բաժնի պետ

  2. Գրառմանը 15 հոգի շնորհակալություն են հայտնել.

    ANUL (03.02.2011), avdsusanna (10.09.2010), Chuk (01.09.2010), Liza (01.09.2010), Սոֆյա Գրիգորյան (11.05.2018), Արեգ (01.09.2010), Գագիկ (01.09.2010), Գոհար Խաչատրյան Յուրիի (16.05.2018), Դատարկություն (04.09.2010), Իրինա (01.09.2010), Լիլիթ (11.11.2010), petros59 (01.09.2010), Susanna37 (07.09.2010), Tatev* (02.09.2010), Yeritsyan (20.02.2012)

  3. #2
    Ադմինիստրատոր Chuk-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    30.04.2010
    Տարիք
    35
    Գրառումներ
    569
    Հեղինակության աստիճան
    121
    Լավ հոդված է:
    Կարծում եմ, որ ինչքան էլ ցավալի է, համեմատությունն օբյեկտիվ է:
    Քայլ առ քայլ՝ դարից դար

    Արտակ Հարությունյան
    Կրթական տեխնոլոգիաների ազգային կենտրոն
    ՏՀՏ բովանդակության բաժնի մասնագետ

  4. Գրառմանը 1 հոգի շնորհակալություն է հայտնել.


  5. #3
    Ավագ մասնակից Իրինա-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    07.05.2010
    Հասցե
    ԼՂՀ ք. Ստեփանակերտ
    Գրառումներ
    233
    Հեղինակության աստիճան
    133
    Ե՞րբ ենք մենք հասնելու այդ մակարդակի գոնե կեսին:

  6. Գրառմանը 1 հոգի շնորհակալություն է հայտնել.


  7. #4
    Ավագ մասնակից Գագիկ-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    24.08.2010
    Հասցե
    Երևան
    Գրառումներ
    252
    Հեղինակության աստիճան
    144
    Չենք հասնելու, քանի դեռ եղածից գոհ ենք, ու, ասենք, ԵՊՀ-ի թերությունների մասին գրելիս, մյուսը ասելու է. բա մանկավարժականի կամ պոլիտեխնիկի թերություննե՞րը:
    Վերջին խմբագրող՝ Գագիկ: 01.09.2010, 17:11:
    Գ.Աղեկյան
    www.MathNet.am

  8. Գրառմանը 3 հոգի շնորհակալություն են հայտնել.

    Liza (01.09.2010), Գոհար Խաչատրյան Յուրիի (16.05.2018), Yeritsyan (20.02.2012)

  9. #5
    Մասնակից
    Գրանցման ամսաթիվ
    13.05.2010
    Հասցե
    ք. Գյումրի
    Գրառումներ
    48
    Հեղինակության աստիճան
    0
    Իրոք շատ լավ հոդված է, համեմատություններն էլ տեղին են և դիպուկ:
    Սա կոչ է մեր կրթական համակարգին առնչվող յուրաքանչյուր մարդու, կառավարությանը, Կրթության և գիտության նախարարությանը, և լավ կլինի, որ մենք խորհենք այս մասին, և բարձրաձայնենք մեր մտորումները:
    Համոզված եմ, որ մեզանից յուրաքանչյուրը ինչ-որ չափով առնչվել է այս հարցերին, մտածել և լռել...ինչքան լավ կլիներ, եթե մենք էլ վախ չունենանք մեր վաղվա օրվա մասնագետների համար:

    Շատ ապրես Անի, քո նմանները պետք են հայրենիքին:
    Նարինե Վարդանյան
    Կրթական Տեխնոլոգիաների Ազգային Կենտրոն
    Շիրակի մարզի համակարգող

  10. Գրառմանը 2 հոգի շնորհակալություն են հայտնել.


  11. #6
    Ավագ մասնակից petros59-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    14.05.2010
    Գրառումներ
    407
    Հեղինակության աստիճան
    254
    Մեջբերում Իրինա-ի խոսքերից Նայել գրառումը
    Ե՞րբ ենք մենք հասնելու այդ մակարդակի գոնե կեսին:
    Չենք հասնելու, քանի հիմնական խնդիրները թողած թատրոն ենք խաղում ....

    «Շատ ապրես Անի, քո նմանները պետք են հայրենիքին: »
    Հարգելի Նարինե Դուք ինձնից լավ գիտեք, որ Անին չի վերադառնա հայրենիք:
    Վերջին խմբագրող՝ petros59: 01.09.2010, 19:18:

  12. Գրառմանը 3 հոգի շնորհակալություն են հայտնել.

    Liza (01.09.2010), Գոհար Խաչատրյան Յուրիի (16.05.2018), Yeritsyan (20.02.2012)

  13. #7
    Մասնակից Tatev*-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    30.06.2010
    Տարիք
    30
    Գրառումներ
    93
    Հեղինակության աստիճան
    113
    Մեջբերում Նարինե-ի խոսքերից Նայել գրառումը
    Իրոք շատ լավ հոդված է, համեմատություններն էլ տեղին են և դիպուկ:
    Սա կոչ է մեր կրթական համակարգին առնչվող յուրաքանչյուր մարդու, կառավարությանը, Կրթության և գիտության նախարարությանը, և լավ կլինի, որ մենք խորհենք այս մասին, և բարձրաձայնենք մեր մտորումները:
    Համոզված եմ, որ մեզանից յուրաքանչյուրը ինչ-որ չափով առնչվել է այս հարցերին, մտածել և լռել...ինչքան լավ կլիներ, եթե մենք էլ վախ չունենանք մեր վաղվա օրվա մասնագետների համար:

    Շատ ապրես Անի, քո նմանները պետք են հայրենիքին:
    Այո', իրոք շատ են պետք, բայց ցավոք սրտի հայրենիքն Անիին լավագույն դեպքում միայն ամառային արձակուրդներին կհետաքրքրի: Եթե վերադառնար էլ, նա այստեղ շատ հեշտությամբ կընկճվեր: Հայաստանում մարդ միայն պիտի բախտ ունենա, ուրիշ ոչինչ նրան չի փրկի:
    Ինչևէ, մենք խոսում ենք-խոսում, իսկ այսօր սեպտեմբերի մեկն է, ճիշտ այնպիսին ինչպիսին և մինչև մեր խոսելը: Ցավոք սրտի խոսքերով ու խոհերով, որքան էլ ճշմարտացի ու ի սրտե լինեն, մեր համալսարանի վերքերը չես բուժի:
    Ախր ես ինչու չեմ Փարիզում ծնվե~լ:
    Կյանքն ընդհանրապես ափսուրդ է, իսկ Հայաստանում այն առեղծվածային է, ու ոչ մի տրամաբանության չի ենթարկվում

  14. Գրառմանը 2 հոգի շնորհակալություն են հայտնել.


  15. #8
    Մոդերատոր
    Գրանցման ամսաթիվ
    01.02.2018
    Հասցե
    Արցախ, ք. Բերձոր
    Գրառումներ
    343
    Հեղինակության աստիճան
    2882
    Ցավում եմ, որ երիտասարդ մասնագետը խորը հիասթափություն է ապրել:

  16. Գրառմանը 1 հոգի շնորհակալություն է հայտնել.


Թեմայի մասին

Այս թեման նայող անդամներ

Այս պահին թեմայում են 1 հոգի. (0 անդամ և 1 հյուր)

Թեմայի պիտակներ

Էջանիշներ

Էջանիշներ

Ձեր իրավունքները բաժնում

  • Դուք չեք կարող նոր թեմաներ ստեղծել
  • Դուք չեք կարող պատասխանել
  • Դուք չեք կարող կցորդներ տեղադրել
  • Դուք չեք կարող խմբագրել ձեր գրառումները
  •