Էջ 50 50-ից ԱռաջինԱռաջին ... 40484950
Ցույց են տրվում 491 համարից մինչև 493 համարի արդյունքները՝ ընդհանուր 493 հատից

Թեմա: ՀՈՎՀԱՆՆԵՍ ԹՈՒՄԱՆՅԱՆ

  1. #491
    Սկսնակ մասնակից Կարինե Զիլֆիմյան-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    27.11.2018
    Գրառումներ
    7
    Հեղինակության աստիճան
    0

    ԹՈՒՄԱՆՅԱՆԸ ՇԵՔՍՊԻՐԻ ՄԱՍԻՆ

    Ամենից մեծը Շեքսպիրն է. Նա ինքը բնությունն է՝ խոշո՛ր, մե՛ծ, անմա՛հ ու համայնապարփա՛կ, ամեն ինչ ընդգրկող, տվող, հասկացող, և բոլորը նրա մեջ գտնում են, ինչ որ ուզում են, նրա գրվածքներում ամեն ինչ կա, և ամենն էլ իր տեղն է: Նա է տվել առաջին մարդուն՝ անհատին՝ իր հոգեբանությամբ, իր ամբողջ կյանքով: Շեքսպիրը թեպետ շատ է մշակել իր գրվածքները, օրինակ՝ «Համլետը» տասներեք անգամ է գրել, բայց ձեռքը չի երևում. գրում է սահուն, մի շնչով, հեշտ, թեթև, կարծես թե չի գրել, հոսում է, բնական կերպով ստեղծվում: Շեքսպիր կարդալ, Շեքսպիր հասկանալ, կնշանակի մեծանալ. նա շատ է տարերային, հանճար է: Գյոթեն հանճարեղ ստեղծագործող է, բայց Շեքսպիրն ավելի մեծ է: Նա զարհուրելի թափ ունի, խորություն, ուժ, նրբություն: Բնության բոլոր երևույթները կան նրա մեջ՝ և՛ կայծակ, և՛ հեղեղ, և՛ արև, և՛ ծով, և՛ ամեն ինչ, բայց իշխողն արևն է: Շեքսպիրն ինքը տիեզերքն է: Գիտե՞ք՝ նա ինչ անդունդներ ունի և ինչ խորություններ: Հեշտ չի Շեքսպիրին կարդալը, հասկանալը: Պետք է նրան կարդալ, լավ կարդալ, շատ կարդալ, միշտ կարդալ: Շեքսպիր, Գյոթե հասկանալու համար պետք է ունենալ մեծ երևակայություն, գրական ուժեղ հոտառություն և ըմբռնում: Շեքսպիր կարդալը հաճույք է: Նրա հետ կարող է համեմատվել Գյոթեն իր «Ֆաուստով», էն էլ ոչ ամբողջապես:

  2. Գրառմանը 2 հոգի շնորհակալություն են հայտնել.


  3. #492
    Ավագ մասնակից
    Գրանցման ամսաթիվ
    07.01.2018
    Գրառումներ
    1,330
    Հեղինակության աստիճան
    18497
    Մեջբերում star1-ի խոսքերից Նայել գրառումը
    ՀՈՎՀԱՆՆԵՍ ԹՈՒՄԱՆՅԱՆ
    «ՇԵՔՍՊԻՐ ԵՎ ՍԵՐՎԱՆՏԵՍ»
    (Հ. Թումանյանի ճառը Թիֆլիսի ժողովարանում կայացած երեկույթին. 1916թ. մայիսի 1)

    Համաշխարհային գրականության պատմության մեջ հազիվ թե էնքան նշանավոր թվական լինի, ինչքան նշանավոր է 1603թ., երբ, ասում են, լույս տեսան Անգլիայում Շեքսպիրի «Համլետը», Իսպանիայում Սերվանտեսի «Դոն Կիխոտը»: Մտածող ու տառապող նոր ինտելիգենտի ողբերգությունը և համաշխարհային ազնիվ խենթի արկածների պատմությունը: Երկուսն էլ՝ թե՛ Համլետը, թե՛ Դոն Կիխոտը, գիտեն ու տեսնում են, որ աշխարհքը դուրս է եկել իր ճանապարհից, և մարդը տառապում է, երկուսն էլ զգում են, որ իրենց է վիճակվել նորից աշխարհքը ուղիղ ճամփի վրա դնելու մեծ գործը, բայց նրանցից մեկը՝ Համլետը, դժգոհ է, անիծում է իր ճակատագիրը, թե ինչու իրեն է վիճակվել էդ ծանր գործը, ու դժբախտ է իր արքայական զգեստի ու պալատի մեջ, մինչդեռ մյուսը՝ դոն Կիխոտը, գոհ է իր բարձր առաքելությունից և երջանիկ է աղքատ հիդալգոյի ցնցոտիներով ու իր ունեցած թշվառ միջոցներով: Եվ ահա, Համլետը թշնամուն հաստատ գտնելուց ու պարզ տեսնելուց հետո էլ կասկածներ է հայտնում, թե գուցե լավ չտեսավ, գուցե լավ չիմացավ և աշխատում է իրեն խաբել ու հանգստացնել և խուսափել իրեն վիճակված արյունոտ գործից, մինչդեռ մյուսը՝ Դոն Կիխոտը, հենց բավական է՝ աչքը բաց անի, որ ամեն տեղ էլ տեսնի թշնամուն, ինչ ուզում է լինի, և ով ուզում է լինի: Եվ երբ Համլետը վճռական վայրկենին վարանում է ու պատենից դուրս չի քաշում իր սուրը՝ առջևը կանգնած թշնամուն հարվածելու համար, մյուսը՝ Դոն Կիխոտը, առանց վարանքի ու տարակուսանքի, լոկ երևույթը նկատելուն պես մերկացնում է սուրն ու հարվածն իջեցնում: Սակայն երկուսն էլ տառապում ու կռվում են իր ճամփից դուրս եկած աշխարհքը կարգի դնելու համար, մարդուն երջանկացնելու համար:
    Նույնքան նշանավոր է 1616թ. և հատկապես էդ թվականի ապրիլի 23-ը, երբ միևնույն օրը վախճանվեցին Անգլիայում Շեքսպիրը, Իսպանիայում Սերվանտեսը, և էսպեսով համաշխարհային գրականության հորիզոնի վրա միաժամանակ մայր մտան երկու հսկայական արեգակ:
    Սակայն գերազանց է բրիտանացի հանճարի փայլը, որ իր ճաճանչները մի կողմից զարկում է մինչև Էսքիլեսի ու Սոֆոկլեսի ժամանակները, մյուս կողմից դեպի գրականության ապագան: Եվ ամեն մի գրող, ինչ աշխարհում էլ ասպարեզ իջնի, տեսնում է իր ուղին արդեն լուսավորված նրա շողերով, և գրեթե անխտիր, շատ քիչ բացառությամբ, ամենքն էլ խոնարհել են նրա հանճարի առջև: Եվ ահա էսօր՝ գրականության բոլոր ճանապարհներով բոլոր կուլտուրական ազգերը իրենց հիացումն ու հարգանքն են ուղղում դեպի Անգլիա, դեպի Շեքսպիրի նվիրական գերեզմանը: Մենք՝ հայերս էլ, որ երբեք խորթ չենք եղել գրականության ոչ մի ճանապարհին և վաղուց ջերմ սիրել ենք Շեքսպիրը, նրա մահվան 300-ամյակի օրը արդեն ունենք մեր արժանավայել ներկայացուցչությունը, և ինձ այնպես է թվում, թե էսօր Շեքսպիրի գերեզմանի վրա արդեն կանգնած է հայկական Համլետը՝ հոգիացած Ադամյանը՝ իբրև հայության ներկայացուցիչ:
    ...Հարգանք Շեքսպիրի և Սերվանտեսի անմահ հիշատակին:
    Շնորհակալություն հետաքրքիր նյութի տեղադրման համար,հարգելի՛ Star1:

  4. Գրառմանը 1 հոգի շնորհակալություն է հայտնել.


  5. #493
    Ավագ մասնակից
    Գրանցման ամսաթիվ
    07.01.2018
    Գրառումներ
    1,330
    Հեղինակության աստիճան
    18497
    Ինչու սկսեցի քառյակներ գրել...
    1915 թվի սեպտեմբերին սպանվեց եղբայրս − Ռոստոմը։ Ռոստոմը բնականից բանաստեղծ մարդ էր. շատ լավ գիտեր արևելյան նաղլերը − պոեմները. թուրքերեն- Ասլի Քյարամ, աշղ Ղարիբ և այլն, և այլն և շատ բայաթի, ու միշտ նվագում էր ու երգում։
    Մահից հետո զարմանալի կենդանի նրա ձենը մնաց ականջիս մեջ ու երգում էր շարունակ։ Էդ երգերից ազդված սկսեցի բայաթիներ գրել − քառյակներ և սկսեցի հենց իրենցից. − Արտաշը − (հետն էլ հայրենիքի կարոտը, ծղրիդ և այլն)։
    1918-ի սկզբներին ընդունեցի ազգային խորհրդի լիազորությունը և ընդհատվեց երկար։
    Ապա տակն ու վրա:
    Նրանից հետո էլ Արտիկի կորուստը գուժեցին նույն թվի դեկտեմբերին - և միառժամանակ նորից լռեցի, ապա թե փոխվեց և՛ տրամադրությունը, և՛ ձևը...

    Հովհ. Թումանյան

Էջ 50 50-ից ԱռաջինԱռաջին ... 40484950

Թեմայի մասին

Այս թեման նայող անդամներ

Այս պահին թեմայում են 2 հոգի. (0 անդամ և 2 հյուր)

Համանման թեմաներ

  1. Ո՞ւմ են խաբում
    Հեղինակ՝ manush, բաժին` Ուսանողի անկյուն
    Գրառումներ: 5
    Վերջինը: 18.03.2018, 21:20
  2. Գրառումներ: 0
    Վերջինը: 25.11.2013, 16:45
  3. Ո՞ր թիմը կդառնա Չեմպիոնների լիգայի գավաթակիր
    Հեղինակ՝ Ավրորա, բաժին` Ֆուտբոլ
    Գրառումներ: 32
    Վերջինը: 26.04.2012, 21:31

Էջանիշներ

Էջանիշներ

Ձեր իրավունքները բաժնում

  • Դուք չեք կարող նոր թեմաներ ստեղծել
  • Դուք չեք կարող պատասխանել
  • Դուք չեք կարող կցորդներ տեղադրել
  • Դուք չեք կարող խմբագրել ձեր գրառումները
  •