Էջ 3 3-ից ԱռաջինԱռաջին 123
Ցույց են տրվում 21 համարից մինչև 25 համարի արդյունքները՝ ընդհանուր 25 հատից

Թեմա: Ծննդավայրս

  1. #21
    Մոդերատոր Սվետլանա Քոչինյան-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    24.04.2014
    Հասցե
    Գուգարք,քոթեջ.4փ.5տ.
    Գրառումներ
    246
    Հեղինակության աստիճան
    860
    Մարգահովիտ՝ գյուղ հայրենի
    Իմ էության մեջ, լինելության մեջ,
    Ամեն բջիջի, արյան, ավշի մեջ,
    Իմ արմատների ու ակունքի մեջ
    Կաս ու կլինես իմ սկիզբ ու վերջ:
    Ճերմակ ամպերի ու երազանքի,
    Երկինք համբուրող վես գագաթների
    Պերճ դրախտավայր, դու իմ սրբատուն,
    Իմ հայրենականչ, հայրական իմ տուն:
    Դու իմ մանկության անուշ համ ու հոտ,
    Հոգիս պարուրող թանձրացող կարոտ,
    Հովից ալեծուփ կանչող արտ,արոտ,
    Մարգերի հովիտ՝ քաղցր, խնկահոտ:

  2. Գրառմանը 3 հոգի շնորհակալություն են հայտնել.


  3. #22
    Մասնակից
    Գրանցման ամսաթիվ
    10.07.2014
    Գրառումներ
    43
    Հեղինակության աստիճան
    0
    Ծննդավայրիս մասին խոսելը մի տեսակ դժվար է ստացվում,ընկնում եմ հիշողությունների , երազանքների գիրկը, ծնողներիս կարոտը ,մանկության քաղցր հուշերը ,
    մեր դատարկված տունը շատ ընկճում,տխրություն են հաղորդում: Երանի մանկանամ ,գրկեմ ծնողներիս,զգամ նրանց տաքուկ շունչը,նրանց մոտ ինձ էլի զգամ ուժեղ,ապահով,պաշտպատված.....

  4. Գրառմանը 2 հոգի շնորհակալություն են հայտնել.


  5. #23
    Մոդերատոր Նատաշա Պողոսյան-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    12.01.2019
    Հասցե
    Արցախ, քաղաք Մարտակերտ
    Գրառումներ
    873
    Հեղինակության աստիճան
    18287
    Մեջբերում Արսենյան-ի խոսքերից Նայել գրառումը
    Օշականն իմ ծննդավայրն է, իսկ ո՞րն է Ձերը...
    Ես բանաստեղծություններով և արձակ խոհերով կխոսեմ նրա մասին, կխոսեմ նրա հետ:
    Եկեք խոսենք մեծ աշխարհի մեր փոքրիկ անկյունների մասին, մեր օրրան-ծննդավայրերի երազաշող խոհերը դարձնենք շատերինը:
    Արցախում եմ ապրում, Մարտակերտն իմ ծննդավայրն է: Ակնածանքով եմ այցելում հուշահամալիր, այնտեղ անբաժան ցավի ու տառապանքի հիշողություններ կան, ծաղիկների խոնարհում, զոհված հայորդիների հիշատակին հարգանքի տուրք, պատերազմի փորձություններ տեսած և կենդանի լեգենդներ դարձած ազատամարտիկների անցած ճանապարհի արթնացում ու պատկառանք:
    93-ին հայության համար Մարտակերտի ազատագրումը մի նոր նվաճում էր, բայց զոհողությունների գնով. հանգան բազմաթիվ ճրագներ, արյուն հեղվեց, որբացան մանուկներ... Մարտական գործողությունների կիզակետում խոնավ հողաթմբեր բարձրացան, փոքրիկ շիրմաքարեր՝ կարճ, համառոտ մակագրություններով...Ամուսնական մահիճ չտեսած շատ պատանիներ զոհվեցին, կորստի ցավից կուչ եկավ հայի սիրտը, զոհվածների արյամբ ցողվեց հինավուրց հողը արցախյան: Սրբացած հողը ճաքճքեց ցավից, անմահացան հերոսներ... Անցանք փորձությունների երկար ուղի՝ բռնագաղթի խորդուբորդ ճանապարհների ահուսարսափ ու ողբ, սառն օտարություն, հայրենի հողի կարոտ...Տեղահան եղած ժողովրդի մի բեկորը բնակավայրի ազատագրումից հետո կամաց-կամաց վերադարձավ: Եկավ իր ավերված տունը, իր օջախը վերականգնեց, իր որդիների շիրիմների կողքին նոր աղոթք մրմնջաց՝ հայացքն Աստծուն ու երկնքին:
    Տարիների ընթացքում պատերազմը գալիք սերունդների համար, թվաց, դարձել է հեռավոր հուշ, բայց նորից ապրիլին անմահացան հերոսներ, հավերժության ուղին բռնած մեր ժողովուրդը հասկացավ, որ խաղաղ ապրելու երաշխիքը այստեղ քիչ է, բայց ամուր պիտի կանգնի իր հողին՝ դարերին պատգամելով մեր ապրելու անսասան կամքը: Երկու պատերազմ տեսած մարտակերտցին այսօր արարում է, նորից ապրում: Գիտենք, որ դեռևս վաղ է պատերազմի վերջնական ավարտի մասին խոսելը, բայց նահատակների անցած ուղին հավերժ մեզ հետ է, մեր սրտերում: Անուն առ անուն հնարավոր չէ հիշել նրանց, ովքեր զոհվեցին, բայց ցավալիորեն մեր հիշողությանը նոր անուններ են գումարվում սահմանին կանգնած զինվորների անմահությամբ: Եվ իղձեր են կիսատվում, չիրականացված երազանքներ...
    Վերջին խմբագրող՝ Նատաշա Պողոսյան: 16.01.2019, 22:39:

  6. Գրառմանը 1 հոգի շնորհակալություն է հայտնել.


  7. #24
    Մոդերատոր Նատաշա Պողոսյան-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    12.01.2019
    Հասցե
    Արցախ, քաղաք Մարտակերտ
    Գրառումներ
    873
    Հեղինակության աստիճան
    18287
    Մեջբերում Նատաշա Պողոսյան-ի խոսքերից Նայել գրառումը
    Արցախում եմ ապրում, Մարտակերտն իմ ծննդավայրն է: Ակնածանքով եմ այցելում հուշահամալիր, այնտեղ անբաժան ցավի ու տառապանքի հիշողություններ կան, ծաղիկների խոնարհում, զոհված հայորդիների հիշատակին հարգանքի տուրք, պատերազմի փորձություններ տեսած և կենդանի լեգենդներ դարձած ազատամարտիկների անցած ճանապարհի արթնացում ու պատկառանք:
    93-ին հայության համար Մարտակերտի ազատագրումը մի նոր նվաճում էր, բայց զոհողությունների գնով. հանգան բազմաթիվ ճրագներ, արյուն հեղվեց, որբացան մանուկներ... Մարտական գործողությունների կիզակետում խոնավ հողաթմբեր բարձրացան, փոքրիկ շիրմաքարեր՝ կարճ, համառոտ մակագրություններով...Ամուսնական մահիճ չտեսած շատ պատանիներ զոհվեցին, կորստի ցավից կուչ եկավ հայի սիրտը, զոհվածների արյամբ ցողվեց հինավուրց հողը արցախյան: Սրբացած հողը ճաքճքեց ցավից, անմահացան հերոսներ... Անցանք փորձությունների երկար ուղի՝ բռնագաղթի խորդուբորդ ճանապարհների ահուսարսափ ու ողբ, սառն օտարություն, հայրենի հողի կարոտ...Տեղահան եղած ժողովրդի մի բեկորը բնակավայրի ազատագրումից հետո կամաց-կամաց վերադարձավ: Եկավ իր ավերված տունը, իր օջախը վերականգնեց, իր որդիների շիրիմների կողքին նոր աղոթք մրմնջաց՝ հայացքն Աստծուն ու երկնքին:
    Տարիների ընթացքում պատերազմը գալիք սերունդների համար, թվաց, դարձել է հեռավոր հուշ, բայց նորից ապրիլին անմահացան հերոսներ, հավերժության ուղին բռնած մեր ժողովուրդը հասկացավ, որ խաղաղ ապրելու երաշխիքը այստեղ քիչ է, բայց ամուր պիտի կանգնի իր հողին՝ դարերին պատգամելով մեր ապրելու անսասան կամքը: Երկու պատերազմ տեսած մարտակերտցին այսօր արարում է, նորից ապրում: Գիտենք, որ դեռևս վաղ է պատերազմի վերջնական ավարտի մասին խոսելը, բայց նահատակների անցած ուղին հավերժ մեզ հետ է, մեր սրտերում: Անուն առ անուն հնարավոր չէ հիշել նրանց, ովքեր զոհվեցին, բայց ցավալիորեն մեր հիշողությանը նոր անուններ են գումարվում սահմանին կանգնած զինվորների անմահությամբ: Եվ իղձեր են կիսատվում, չիրականացված երազանքներ...
    ՀՈԳՈՒՍ ՄԵՋ ԾԱՆՐԱՑԱԾ ՑԱՎԸ ԱՇԽԱՀԻՆՆ Է ՈՒ ՄԵՐ ԲՈԼՈՐԻՆԸ

    Այդ օրը առավոտյան դպրոցի հարակից փողոցի մի մայթից մյուսն անցնելիս անսովոր թեթևություն զգացի, ինձ թվաց` օդում սավառնում եմ: Նկատեցի, որ ինձանից ոչ շատ հեռու կանգնած երեք ոստիկան հայացքներն ուղղել էին դեպի ինձ: Չնայած նրանցից միայն մեկին ճանաչեցի, բայց իմ ողջույնից հետո խոսքս ուղղեցի նրանց. «Չեք պատկերացնի, թե ինչ թեթևություն զգացի, երբ անցա այս նոր ասֆալտապատված փողոցով: Սա ուղղակի հրաշալի զգացողություն է, որ տարիներ շարունակ մենք չենք վայելել»: Իմ խոսքի արձագանքը նրանց զարմացական ժպիտն էր, իսկ երբ բարձրացա դպրոցի երկրորդ հարկ, մոտեցա պատուհանին, որպեսզի մեկ անգամ ևս հեռվից վայելեմ ջրափոսերից ազատված փողոցը, որի ասֆալտապատումով մի նոր շունչ էր տրվել նախկինում փոշու մեջ կորած իմ բնակավայրի այդ տարածքին: Հետաքրքիր էր, ափսոսայի՞, որ շատերը չեն ունեցել այսպիսի զգացողություն, թե՞ երանի տայի նրանց, ովքեր ծնված օրվանից դարուփոսերով չէին անցել: Մտորումների շղթան ինձ տարավ 10-րդ դասարան... Նայում եմ իմ առջև նստած աշակերտուհու ձեռքի արագ շարժումներին: Ընդամենը տաս րոպե, առաջարկել էի աշակերտներին` շարադրել իրենց մտքերը` տեղավորվելով այդ րոպեների մեջ: Ուսուցման այս մեթոդի համաձայն` եթե գրելու բան չունես անգամ, փակագծերում պետք է գրել` չգիտեմ:
    «Սևագրություն է, չհասցրի մաքրագրել»,-ինձ հանձնելով` ասաց նա: Մի պահ նայեցի շարադրանքին, փակագծերում դրված բառ չգտա, բայց կարծես իր սերնդակիցների կոչն էր թերթին հանձնած. «Ցանկանում եմ գոռալ, դիմել աշխարհի բոլոր մարդկանց` մի՛ փակեք ձեր աչքերը ուրիշի ցավի վրա, անտարբեր մի՛ եղեք անմեղ կյանքերի կորստյան հանդեպ: Գուցե կգտնվեն մարդիկ, որ կդատապարտե՞ն ինձ, որ մեղադրանքի խոսք եմ ուղղում անտարբեր դարձած աշխարհին: Իսկ դուք գիտե՞ք ես ինչպես եմ ապրում: Ամեն օր տագնապած սպասում եմ վատ լուրերի: Եվ շատ անգամ գույժը մեզ սպասեցնել չի տալիս: Ավելի հաճախակի են դարձել փոքրիկ երկրիս` սահմանից մեզ հասնող կրակոցները: Ամենաահավորն այն է, որ դրանք մեզ համար սովորական են դարձել, և մենք շատ ժամանակ դրանց չլսելուց ենք տագնապում և ապրում մեծածավալ հարձակումի սպասումով: Ամեն մի կրակոց լսելով` միտքս բթանում է, հոգիս` տակնուվրա լինում: Բայց իմ մտահոգությունը միայն մեր փոքրիկ Արցախում ապրողներիս մասին չէ: Ամբողջ աշխարհը բախվել է մահվանը, ամեն տեղ ահաբեկություն, պատերազմ, անմեղ զոհեր....Նույնիսկ սովորական լրահոսն է միայն տխուր լուրեր հաղորդում: Մեր կապույտ մոլորակը էլ չի կարող տանել չարիքի այս բեռը, ու մարդիկ ծանրացնու~մ, ծանրացնու~մ են մոլորակի սիրտը»: Ս ե դ ա ՛ Գ ր ի գ ո ր յ ա ն , այս փոքրամարմին, հասուն մտքերով աղջնակին որտեղի՞ց եկավ նաև իմ հոգին ծանրացնող այս խոսքը: Միտքը անսովոր էր, բայց զորեղ ու թախծալի... Այս տողերը ինձ մտովի տանում են դեպի հեռուները....Ուզում եմ աշակերտներիս խոսքերում ամեն անգամ բանաձևել բառը, արտահայտությունը, նրանց հուզական վիճակը, ցանկանում եմ ասել այն գերբնական զգացողությունն արտահայտող միտքը, որ կարող է նրանց հուսադրել, բայց կարծես չեմ գտնում, ու ես էլ հոգուս մեջ ծանրացած կուտակում եմ այն մեծ ցավը, որ աշխարհինն է ու մեր բոլորինը: Ու ժամեր հետո նստում եմ հեռուստացույցի առջև և ուշադիր հետևում աշխարհում տեղի ունեցող վերջին իրադարձություններին… Կսկիծով անջատում եմ հեռուստացույցն այն մեծ համոզմամբ, որ աշխարհի ամենալավ վայրը Արցախն է, իմ սուրբ օրրանը, որտեղ պատերազմի հետքերն են ամենուր… Իմ և բոլորի Մարտակերտը` փոշու մեջ կորած և քարուքանդ եղած մեր քաղաք կոչված այդ փոքրիկ բնակավայրը, որի կենտրոնական փողոցի մի մասն արդեն ասֆալտապատել են: Դա իմ բնակավայրն է, որտեղ սահմանին մոտ ապրող ուսուցչուհիս ամեն օրվա լուսաբացի շտապում է ոտքով հասնել դպրոց, երբեմն ուրախանում, որ այդ օրն իր ծանոթ որևէ ծնողի մեքենայի ուղևորուհին է դարձել: Դա մարտով կերտված իմ աղքատիկ ծննդավայրն է, որտեղ երբ էլեկտրական լույսերն են հանգչում, գիշերային մթության մեջ սենյակի պատերը խարխափելով` մի նոր լույս եմ փնտրում: Դա այն վայրն է, որտեղ առանց իմ բնակարանի դուռը կողպելու` մտնում եմ խանութ, երբեմն մոռանում, որ այն բաց եմ թողել: Դա իմ բնօրրանն է սուրբ, առանց որի չեմ կարող ապրել, որովհետև բոլորը մեկը մյուսին ճանաչում են ու հավատում միմյանց, իսկ երբ սահմանին մոտ կրակահերթերի արձագանքներն են լսվում, դառնում են մեկ ՄԱՐԴ ու մեկ ՀՈԳԻ, որ կարողանան միասին «մեռնել», որպեսզի նորից հարություն առնեն:

  8. Գրառմանը 1 հոգի շնորհակալություն է հայտնել.


  9. #25
    Ավագ մասնակից
    Գրանցման ամսաթիվ
    18.07.2018
    Հասցե
    Կոտայքի մարզ, գյուղԳառնի
    Գրառումներ
    364
    Հեղինակության աստիճան
    4302
    ԳԱՌՆԻ...վեհաշուք, երբեմնի թագավորանիստ, հպարտ ծննդավայրս...
    Անապական են Գառնո օդն ու անուշ, սառնորակ ջուրը...Գառնին <<բազմել է>> հսկա, բազալտե սյուների վրա՝ առինքնող ու անառիկ:
    Սիրում եմ իմ օրրանը, չնաշխարհիկ իմ անկյունը: Այստեղ է Տրդատ արքան իրեն ապահով զգացել, կառուցելով հոյակերտ տաճար, գունավոր խճանկարով բաղնիք, հիմնելով այգիներ ու անտառներ: Խոսքը հելլենիստական մշակույթի առավել լավ պահպանված՝ Գառնո տաճարի, մասին է: Ամեն տարի հազարավոր զբոսաշրջիկներ են այցելում Գառնի, հիանում են ու զարմանում, ժպտում են ու վայելում...
    Գառնին շրջապատված է Գեղարդով ու Ամենափրկիչ եկեղեցիների համալիրով, սրբ. Ստեփանոսով, սրբ. Սարգիսով ու սրբ. Վարդանով, իսկ <<Խումարա ժամն>> ու <<Մաշտոց-Հայրապետը>>, սրբ.Աստվածամայր գործող եկեղեցին և բազմաթիվ այլ մատուռներ գտնվում են հենց գյուղի տարածքում:
    Աստվածահավատ է գառնեցին, պատվախնդիր, աշխատասեր է ու հյուրասեր: Գառնին ունի հիմնական ու ավագ դպրոցներ, մարզադպրոց ու երաժշտական դպրոց, մշակույթի կենտրոն ու արվեստի դպրոց: Ուսումնասեր է գառնեցին, չի հանդուրժում օտարամոլությունը, կեղծիքն ու ձևականությունը:
    Այստեղ էլ են եղել պատերազմներ, այստեղ էլ են լսվել այրուձիերի դոփյուններ, այստեղ էլ է եղել հզոր երկրաշարժ/մոտ 300տարի առաջ/, որի ուժից որձաքարի հսկա բեկորներ են շպրտվել այս ու այն կողմ, Գառնո տաճարն է ավերվել ու 1970-ականներին, վերականգնման ժամանակ, հսկայական սյուների ու խոյակների մի մասը Գառնու կիրճից է հանվել:
    Զարմանահրաշ ու խորհրդավոր է Գառնիի կիրճը: Երաժշտությունը կարծես քարացել է մի պահ. << Քարե սիմֆոնիա>> է կոչվում մի գողտրիկ տեղանք, որտեղ, ուղղաձիգ, երկնակարկառ բազալտե սյուները, հնգանկյուն կամ վեցանկյուն կանոնավոր պրիզմաների վերածված՝ երաժշտական լարեր են ասես՝ հսկա, սահմռկեցուցիչ, վեհ ու անիրական... Միախառնվում են թռչունների ճռվողյունն ու Ազատ գետի խշշոցը, շնկշնկան զեփյուռը, ուրցի ու գիհու բույերը՝ ստեղծելով քարացնող <<Քարե սիմֆոնիա>>՝ ներդաշնակ, հանգիստ, բայց և՝ աժեղ, վայրի ու տիրական...
    Անմեկնելի է ծննդավայրիս գրավչությունը. այստեղ ազատ եմ շնչում, տրամադրությունս բարձրանում է... Արևն էլ է ուրիշ այստեղ, մրգի, բանջարեղենի, հացի համն ու բույրն էլ է ուրիշ...
    Այցելե՛ք Գառնի, ու կհամոզվեք...

  10. Գրառմանը 2 հոգի շնորհակալություն են հայտնել.

    Gayane Lachinyan (05.02.2019), Մարգարյան Նաիրա (04.02.2019)

Էջ 3 3-ից ԱռաջինԱռաջին 123

Թեմայի մասին

Այս թեման նայող անդամներ

Այս պահին թեմայում են 1 հոգի. (0 անդամ և 1 հյուր)

Էջանիշներ

Էջանիշներ

Ձեր իրավունքները բաժնում

  • Դուք չեք կարող նոր թեմաներ ստեղծել
  • Դուք չեք կարող պատասխանել
  • Դուք չեք կարող կցորդներ տեղադրել
  • Դուք չեք կարող խմբագրել ձեր գրառումները
  •