Հարգելի գործընկերներ,վերը նշել էի,որ ազգային ինքնության ձևավորման համար առանձնապես մեծ դեր կարող են ունենալ հումանիտար առարկաները։Ես կառանձնացնեմ պատմության դասավանդումը։Այն դասավանդողից,սովորողից պահանջում է ոչ միայն գիտելիքներ,փաստեր,թվեր,իրադարձություններ։
Պատմությունը սովորելու հասկանալու համար շատ կարևոր է վերլուծել,համադրել,անցկացնել սեփական մտածողության միջով և նոր հանգել այս կամ այն եղրակացության։
Ասեմ ինչու եմ ես կարևորում քղղադատաբար մոտենալու փաստը։
Պատմությունը ինքնին քաղաքականացված գիտություն է,և եթե սովորողի մոտ չկա վերլուծաբար,քննադատաբար մոտենալու կարողություն,ապա նա չի կարող վստահ գտնել իրականի ու մտացածինի տարբերությունը։
Առանձնապես մեր տարածաշրջանում առկա կոնֆլիկտի պատճառով,խեղաթյուրվում է իրական պատմությունը։Փորձենք առանց գիտելիքների,առանց ազգային ինքնագիտակցույան ընկնել տեղեկատվական հորձանուտը։
Մենք չենք կարող գտնել իրական ճշմարտությունը։
Ուրեմն անչափ կարևոր են մեր դասագրքերի բովանդակության հստակությունը,,դասավանդողի անհատական մոտեցումները,ուղղորդող դերը արժեքային համակարգի ձևավորման ,ազգային ինքնության շեշտադրման մեջ։


։По истечении менее чем 100 лет история государства («отечества» или «нации») стала привычным, обязательным учебным предметом в средних школах и ВУЗах. Сегодня без этой дисциплины трудно представить социализацию современного человека. Обычно принято считать, что содержание, методология и концептуальное оформление этой образовательной дисциплины не должно вызывать серьезных споров. Однако представление об истории как объективной науке, повествующей «как все было на самом деле», постоянно подвергается сомнению. Допущение о существовании однозначных и бесспорных трактовок тех или иных исторических фактов подвергается критике со стороны представителей как научного сообщества, так и общественности. Мы становимся свидетелями появления новых интерпретаций, казалось бы, давно детально описанных и известных «исторических фактов»

(Проблемы И Перспективы Подготовки Учебников И Преподавания Истории Н էջ 32)