Հայտարարություն

Collapse
No announcement yet.

Եթե միջնակարգ կրթությունը դառնա պարտադիր

Collapse
X
 
  • Զտիչ
  • Ժամանակ
  • Դիտել
Clear All
նոր գրառումներ

  • #16
    Saten-ի խոսքերից Նայել գրառումը
    Ավագ դպրոցը պետք է դպրոց դառնա միայն նրանց համար ովքեր ուսումը շարունակելու ցանկություն և կարողություն ունեն:
    Իսկ ինչպես վարվենք այն երեխաների հետ ովքեր չեն գիտակցում, որ սովորելը կարևոր է: Մի տեսակ սառնություն կա այն որոշման մեջ, որ սովորել պետք է թույլ տանք նրանց, ով կարող է սովորել: Իսկ ինչպես որոշենք: Կամ միայն մեր կարծիքով մարդու կյանքի ճանապարհը, նրա ընտրության հնարավորությունը սահմանափակելու իրավունք մենք ունե՞նք:
    Դուք ինչու եք ուզում այդ պատասխանատվությունը ձեր վրա վերցնել:

    Антуан де Сент-Экзюпери. Маленький принц

    - Добрый день, - сказал Маленький принц.
    - Добрый день, - отозвался стрелочник.
    - Что ты здесь делаешь? - спросил Маленький принц.
    - Сортирую пассажиров, - отвечал стрелочник. - Отправляю их в
    поездах по тысяче человек за раз - один поезд направо, другой налево.
    И скорый поезд, сверкая освещенными окнами, с громом промчался
    мимо, и будка стрелочника вся задрожала.
    - Как они спешат, - удивился Маленький принц. - Чего они ищут?
    - Даже сам машинист этого не знает, - сказал стрелочник.
    И в другую сторону, сверкая огнями, с громом пронесся еще один
    скорый поезд.
    - Они уже возвращаются? - спросил Маленький принц.
    - Нет, это другие, - сказал стрелочник. - Это встречный.
    - Им было нехорошо там, где они были прежде?
    - Там хорошо, где нас нет, - сказал стрелочник.
    И прогремел, сверкая, третий скорый поезд.
    - Они хотят догнать тех, первых? - спросил Маленький принц.
    - Ничего они не хотят, - сказал стрелочник. - Они спят в вагонах
    или просто сидят и зевают. Одни только дети прижимаются носами к
    окнам.
    - Одни только дети знают, чего ищут, - промолвил Маленький принц. -
    Они отдают всю душу тряпочной кукле, и она становится им очень-очень
    дорога, и если ее у них отнимут, дети плачут...
    - Их счастье, - сказал стрелочник.

    Comment


    • #17
      Հարգելի Իրինա
      Ես առաջարկել եմ թեմա, որ քննարկենք, հասկանանք խնդիրները, ձևավորենք նոր կարծիք կամ նոր մոտեցում: Չեմ ուզում վիճել:
      Խնդիրը կայանում է նրանում, որ ավագ դպրոցները արդեն ստեղծվել են և էլ ետ ճանապարհ չկա: Ես տեսնում եմ մեր խնդիրները: Դրանք շատ լուրջ են: Բոլոր Ձեր դիտողությունները տեղին են: Բայց ինչ անենեք: Ասենք, որ շատ վատ է ու այդքան վատ էլ թողնե՞նք: Ես փնտրում եմ ուղիներ: Ֆորումն էլ ստեղծել եմ, որ ուրիշների կարծիքը իմանամ: Այդ դեպքում հնարավորություն կստեղծվի ինչ որ քայլեր ձեռնարկել: Եթե դեմ եք 12 ամյակի պարտադիր լինելուն խնդրում եմ հիմնավորեք, բերեք փաստարկներ և եթե հնարավոր է ասեք նաև Ձեր տեսակետը ավագ դպրոցի խնդիրները լուծելու հարցի վերաբերյալ:
      Խորին հարգանքով
      Ա.Թորոսյան

      Comment


      • #18
        Հարգելի պ. Թորոսյան:
        Ես էլ չեմ վիճում: Ուրախ եմ , որ ավագ դպրոցները կայացել են: Ես միշտ էլ ասել եմ, որ ավագ դպրոցի իմաստը լավ է, բայց պետք է ի կատար ածել այդ իմաստը: Մտածում եմ, որ կարելի է կրճատել մեկ տարով: Այսինքն աշակերտները սովորեն 11 տարի: Եթե աշակերտը կենսաբանության 9-րդ դասարանի նյութը մի ողջ տարի սովորում է, հետո գնում ավագ դպրոցում այդ նույն նյութը նորից անցնում, ի՞նչ իմաստ կա: Ինչ-որ է:
        Բայց հիմնական դպրոցների ուսուցիչների աշխատանքը չի գնահատվում ու չի երևում: Լավ կլիներ, որ ավագ դպրոցի` օլիմպիադայում տեղ գրաված աշակերտի հաջողությունների համար նաև շնորհակալություն հայտնեն հիմնական դպրոցի ուսուցչին: Չէ՞ որ նա է տառ, բառ, նախադասություն սովորեցրել: Էլի բողոք ստացվեց:

        Comment


        • #19
          Կենսաբանության մասին վաղը կխնդրեմ, որ մեր կենսաբանության ուսուցիչները տան հիմնավոր պատասխան, կամ գոնե մասնագիտական: Ես դեմ եմ երկամյա ավագ դպրոցին, քանի որ այն խիստ սահմանափակում է ուսուցչին ժամանակի մեջ: Եթե նայեք և հիմնական և ավագ դպրոցների առարկաների ծրագրերին, ապա կտեսնեք, որ ծրագիրը շատ ավելի մեծ ժամաքանակի համար է նախատեսված, քան տրված է ուսպլանով: Ցանկացած փորձառու ուսուցիչ կասի, որ 45 րոպեում այն նյութը, որ դրված է դասի մեջ հնարավոր չէ սովորեցնել: Ավելի երկար ժամանակ է պետք: Վաղուց անցել են այն ժամանակները, երբ ուսուցիչը աշակերտի համար դասը պատմում էր, հետո ասում, որ գնա տանը սովորի: Այսօրվա պահանջն է սովորեցնել դպրոցում: Ահա այստեղ է, որ մեր ուսուցիչը չունի բավարար ժամանակ: ԿՆույնիսկ եթե փոքրացնում ես դասարանում աշակերտների թիվը, միևնույն է, նյութը սովորեցնելու ժամանակը քիչ է: Պետք է դասարանում աշակերտների թվի նվազման հետ իրատեսական ծավալի հասցնել ուսուցանվող նյութը: Այս պահանջին դեմ են առաջին հերթին ուսուցիչները: Նրանք բողոքում են ուսումնական նյութի ցանկացած հատվածի կրճատման դեպքում: Ստացվում է դերերի խառնաշփոթ: Ուսուցիչը պետք է սովորեցնի այն, ինչ կարող է սովորեցնել տրված ժամանակում: Քանի դեռ այս հոգեբանական բարդույթը չենք անցել, կունենանք հին խնդիրները: Առաջարկեք ուսուցչին դասարան մտնելուց առաջ հստակ սահմանել թե ինչ է այսօր ուզում սովորեցնել աշակերտներին և պահանջեք, որ նա դա կատարի: Հետո պատասխանեք թե ինչու չկարողացավ:
          Ով է այս հարցին պատասխանելու: Ով է իմ և Ձեր զրույցը կարդալու: Ում սեղանին դնենք այս հարցերը:

          Comment


          • #20
            Եթե ուսուցիչը չի հասցնում նյութը բացատրել, իսկ աշակերտը` յուրացնել, նշանակում է, որ նյութն է շատ: Ինչու՞ պետք է այսօրվա 9-րդ դասարանցին սովորի <<Ազոտի օքսիդներ.Ազոտական թթուն և իր աղերը>> դասանյութը 1 կամ 2 ժամում, երբ այդ նույն նյութն ու նույն 51 ռեակցիայի հավասարումը ( որը շատ դժվար է այդ տարիքում հիշել) անցնելու են 10-րդ դասարանում: Սովորեցնում ենք, բայց հիշու՞մ են:

            Comment


            • #21
              Ճիշտ եք: Բայց ով է մեղավոր: Երբ նախարարությունը իրականացնում էր ծրագրերի բեռնաթափում [ես մասնակցել եմ ֆիզիկայի խմբի աշխատանքներին], ապա բոլոր ուսուցիչները դեմ էին բեռնաթափմանը հայտարարելով, որ առանց այս կամ այն բաժնի ֆիզիկայի ուսուցումը անհնար է: Մեկը ստուգի և տեսնի թե աշակերտները ուսումնառության ընթացքում ֆիզիկայի որ բաժինն են հասցնում յուրացնել: Այստեղ էլ արդեն մենք՝ ուսուցիչներս ենք մեղավոր, որ մեր հնարավորություններից մեծ բեռ ենք վերցնում ու թեթեվացնելուն էլ դեմ են լինում:

              Comment


              • #22
                Ովքեր են այդ <<բոլոր ուսուցիչների>> շարքում: Իսկ այդ բեռնաթափված ծրագրերով գրքերն արդեն լու՞յս են տեսել:

                Comment


                • #23
                  Հարգելի գործընկերներ, ես ցանկանում եմ արտահայտել ոչ միայն իմ, այլև բազմաթիվ ուսուցիչների անհանգստությունը կապված ծրագրերի գերծանրաբեռնված լինելու հետ:Ծրագրերի թեթևացումը հրատապ խնդիր է,և դա դրական ազդեցություն կունենա կրթության որակի վրա:Այն ուսուցիչները, ովքեր դեմ են բեռնաթափմանը, պետք է խոստովանեն, թե աշակերտների, որ մասն է յուրացնում ամբողջ ծրագիրը, կամ մեծամասնությունը ծրագրի որ մասն է յուրացնում միայն:
                  Տասներկուամյա կրթական համակարգին անցնելը պետք է լուծեր այս խնդիրը ,բայց ցավոք սրտի դա տեղի չունեցավ,հակառակը ավելի հագեցրեցինք այն:

                  Comment


                  • #24
                    Կասկածում եմ, որ կլինեն ուսուցիչները, որոնք դեմ կլինեն ծրագրերի բեռբաթափմանը:

                    Comment


                    • #25
                      Լավ կլիներ, որ բեռնաթափված ծրագրերը և նոր դասագրքերը գոնե իրար համապատասխանեին: Սեպտեմբերից ունենք հայոց լեզվի և գրականության նոր՝ բեռնաթափված ծրագիր՝ հաստատված կրթության նախարարի կողմից: Դրա կողքին ունենք 5-րդ դասարանի նոր գիրք՝ Մայրենի, որը այդ ծրագրին չի համապատասխանում թեմատիկայի առումով: Արդյո՞ք նոր ուստարում նոր դասագիրք կլինի, եթե ոչ, ի՞նչ պիտի անի ուսուցիչը: 7-րդ դասարանի գրքերը նույնպես նոր են. դարձյալ կան նյութեր, որոնք չեն համապատասխանում: Ծրագրում «բայի սեռ» թեման բացակայում է. ո՞ր ուսուցիչը« բայ» թեման կանցնի և չի անդրադառնա սեռին. հետո ի՞նչ, որ ծրագիրը բեռնաթափել են, բեռնաթափողները ծանո՞թ են քննական շտեմարաններին. դրանք յուրացնելու համար աշակերտը պետք է լեզվին տիրապետի գերազանցապես: 7-րդ դասարանի գրականության դասագրքում բացակայում են ծրագրով հանձնարարվող շատ գործեր, օրինակ՝ «Ջրհորի մոտ» պատմվածքը, Սևակի «Քիչ ենք, բայց հայ ենք», «Մոր ձեռքերը» բանաստեղծություները: Ո՞վ պետք է վերահսկի այս ամենը, ինչո՞ւ պետք է ուսուցիչը հարցականների առաջ կանգնի:
                      Ինչ վերաբերում է բեռնաթափմանը, բոլոր առարկաներինը չէ, որ խելամիտ ձևով է արված, արված է անելու համար պարզապես:
                      Արմինե Մ
                      Ավագ մասնակից
                      Վերջին խմբագրողը՝ Արմինե Մ; 05-04-12, 17:23.

                      Comment


                      • #26
                        Չեմ կարծում, թե որևէ ուսուցիչ դեմ լինի դասագրքի կամ ծրագրի բեռնաթափմանը, բայց եթե այդ բեռնաթափումը չլինի միայն գործ արած լինելու համար:Ճիշտ չէ՞ր լինի արդյոք՝ ծրագիր, դասագիրք, ընդունելության շտեմարաններ կազմողները նույն մարդիկ լինեին կամ ծանոթ լինեին դրանց բովանդակությանը: Թե չէ ինչ է ստացվում. բայի սեռը ծրագրում չկա, բայց, օրինակ, երրորդ շտեմարանում /օրինակները բերում եմ միայն 3-րդ շտեմարանից միայն/ 21-41 կետերը վերաբերում են բայի սեռին: Մասնագետները լավ գիտեն, որ խնդիրները /հատկապես ուղիղ և ներգործող/ կապված են սեռերի հետ. աշակերտը չի հասկանա դրանք, եթե չգիտի՝ ինչ է սեռը և այլն: Այսպես և շատ ուրիշ բաներ: Այսպիսի բեռնաթափմանը, իհարկե, ուսուցիչները դեմ կլինեն:

                        Comment


                        • #27
                          Արմինե Մ-ի խոսքերից Նայել գրառումը
                          Ո՞վ պետք է վերահսկի այս ամենը, ինչո՞ւ պետք է ուսուցիչը հարցականների առաջ կանգնի:
                          Ինչ վերաբերում է բեռնաթափմանը, բոլոր առարկաներինը չէ, որ խելամիտ ձևով է արված, արված է անելու համար պարզապես:
                          Բացի բոլոր հայտնի պատասխանատուներից նշված գործընթացների ահազանգոման, իրականացման և վերահսկողության կարևոր մարմիններ են ուսուցիչների միությունները: Եթե լիներ ՀԱՅՈՑ ԼԵԶՎԻ և ԳՐԱԿԱՆՈՒԹՅԱՆ ՈՒՍՈՒՑԻՉՆԵՐԻ ՄԻՈՒԹՅՈՒՆ, ապա ձեր հարցերը կոււղեիք այդ միությանը:
                          Կարմիր հատվածն էլ Իրինայի հարցի մասնակի պատասխանն է:

                          Comment


                          • #28
                            Իմ կարծիքով արհեստավարժական հաստատությունները եթե զարգացնեն և համալրեն, հագեցնեն մասնագետներով, կարճ ասած, զարգացնեն ամեն ինչով ,բոլորովին էլ պարտադիր չէ 12-ամյա կրթությունը:Չսովորող աշակերտի համար ժամանակի վատնում է նշանակում, իսկ սովորողների համարնրանք խանգառում և շեղում են:

                            Comment


                            • #29
                              Նայե՛ք միջակարգ կրթության այս պարտադիր վիճակին, այն էլ՝ 12-ամյա, ինչո՞վ է արդարացված: Նույնիսկ միջին դասարաններից սկսած պիտի լինեն տարբեր արհեստների ուսուցման դասարաններ, և աշակերտը, արհեստ ստացած, «ներկայանա» կյանքին ու աշխատանքի, ոչ թե 12 տարի տառապելով ու տառապեցնելով ծնողին ու ուսուցչին, խանգարելով նրանց, ովքեր կարողանում են ու ուզում են ավելին սովորել բարձրագույն կրթություն ստանալու համար պատրաստ լինելու համար: Տուժում են բոլորը: Ե՞րբ պիտի ռեսուրսները բաշխվեն ըստ մարդկային ու ազգային առաջնահերթության: Սա տարածված կարծիք է:

                              Comment

                              Working...
                              X

                              Debug Information