Հայտարարություն

Collapse
No announcement yet.

Բարու և չարի ընկալումը կրտսեր դպրոցում

Collapse
X
  •  
  • Զտիչ
  • Ժամանակ
  • Show
Clear All
նոր գրառումներ

  • Язык сказки доступен ребенку. Сказка проста и в то же время загадочна. Л.Ф. Обухова отмечает, что сказка способствует развитию воображения, а это необходимо для решения ребенком его собственных проблем. Через сказку ребенок знакомится с новыми явлениями жизни, с какими-либо абстрактными объектами (величинами объема, числами, и пр.), новыми понятиями.

    Творчество немыслимо без фантазии и воображения, которые, в свою очередь, тесно связаны с развитием чувств. На эту связь указывал и Л.С. Выготский, отмечая, что «с деятельностью воображения тесно связано движение наших чувств». Единство в развитии чувств и фантазии приобщает ребенка к духовному богатству, накопленному человечеством. Сказка же – это средство приобщения ребенка к миру человеческих судеб, к миру истории, это «золотой ключик» к изменению мира, к его творческому, созидательному преобразованию. Фантастический, загадочный мир влечет к себе не только взрослых, он всегда был объектом пристального внимания детей всех времен и народов. Ребенок наполовину живет в воображаемом, нереальном мире, и не просто живет, а активно действует в нем, преобразовывает его и себя. Ведь именно из этой сокровищницы малыш черпает сведения о реальности, которой он еще не знает, черты будущего, о котором он еще не умеет задумываться.

    Хорошей сказке, считал С.Я. Маршак, свойственны «большой охват событий в быстром, даже стремительном темпе, с высокими подъемами и крутыми спусками, с живым, неподдельным чувством рассказчика, со смелыми обобщениями и выводами». Живой и выразительный язык народной сказки изобилует меткими, остроумными эпитетами, смысловой поэтикой. Народ – непревзойденный учитель речи детей. Ни в каких других произведениях, кроме народных, вы не найдете такого идеального расположения труднопроизносимых звуков, которые, благодаря образной трактовке, без затруднений воспроизводятся юными слушателями. Сказка раскрывает перед ребенком меткость и выразительность языка, показывает, как богата родная речь юмором, живыми и образными выражениями, сравнениями.

    Comment


    • «Целью сказки, - писал П.М. Соболев, - является развлечение слушателей, перенесение их внимания из реальной обстановки в мир идеального, фантастического». А известный фольклорист М.Е. Халанский определял сказку как «…рассказ, не имеющий иной цели, как воздействие на фантазию слушателей, и в основе своей заключающий вымышленное событие, интересное или самой своей невероятностью, или юмористическими подробностями». К.И. Чуковский считал, что цель сказки «заключается в том, чтобы воспитать в ребенке человечность – эту дивную способность волноваться чужим несчастьям, радоваться радостям другого, переживать чужую судьбу, как свою. Ведь сказка совершенствует, обогащает и гуманизирует детскую психику, так как слушающий сказку ребенок чувствует себя ее активным участником и всегда отождествляет себя с теми из ее персонажей, кто борется за справедливость, добро и свободу»

      Comment


      • В сказках постоянно происходят разнообразные превращения времени и пространства, что позволяет ребенку обнаружить их существование и осознать свои взаимоотношения с ними.

        Образы сказок, отношения персонажей выступают у детей в качестве средств интерпретации явлений действительности, обоснования суждений, требований, аргументации тех или иных действий. Действительно, понятия добра, зла, хитрости, времени, пространства, меры и т.д. недоступны ребенку-дошкольнику в измерениях логического мышления, однако эти понятия вполне осмысленны и функциональны, когда они имеют образно-символические обозначения внутри пространства сказки.

        Структуры сюжетно-ролевой игры и структура сказки по Проппу гомологичны друг другу: сюжет, роль, которая согласно Д.Б. Эльконину является единицей сюжетно-ролевой игры и, одновременно, отчетливо прослеживается в сказке в определенности действий ее персонажей. Источником правила, в том и другом случае является обряд, ритуал.

        Сказка является также средством развития и самой детской игры, поскольку она расширяет пространство воображаемой ситуации. Сюжетосложение, как убедительно показано Н.Я. Михайленко и Н.Н. Поддъяковым, «способствует расширению содержания игры, активации творческого потенциала ребенка и подводит детей к игре-фантазированию», где ценным для ребенка становится не просто сам процесс, но и создание нового сюжета как творческого продукта деятельности.

        Comment


        • Сказка для ребенка – это не просто вымысел, фантазия, это особая реальность мира чувств. Сказка раздвигает для ребенка рамки обычной жизни. Слушая сказки, дети глубоко сочувствуют персонажам, у них появляется внутренний импульс к содействию, к помощи, к защите.

          Знаменитый американский психолог и психиатр Бруно Беттельхайм утверждает: “Детям нужны сказки” (так называется его монография), ибо они являются необходимой пищей для развития личности.

          Для педагогов же особо значима проблема эстетического воспитания детей на материале сказки. Художественная литература, в том числе сказка, как образное отражение мира, требует от читателя особых качеств восприятия: творческого воображения, развитой наблюдательности, чувства образного слова, авторской позиции и гармонической целостности произведения; понимания внутренних психологический мотивов поведения литературных героев. Эти качества в своей совокупности составляют особый вид восприятия – эстетический. Эстетическое восприятие развивается в результате широкого знакомства с художественной литературой, овладения необходимыми знаниями, накопления опыта переживаний и жизненных впечатлений. Потому так важна серьезная, продуманная работа со сказкой с самого начала приобщения ребенка к литературе.

          Comment


          • Почему сказка так эффективна в работе с детьми, особенно в дошкольном и младшем школьном возрасте? В учебном пособии под редакцией И.В. Дубровиной “Психокоррекционная и развивающая работа с детьми” приводятся следующие ответы на этот вопрос.

            Во-первых, в дошкольном возрасте восприятие сказки становится специфической деятельностью ребенка (помимо игры и изобразительной деятельности), обладающей невероятно притягательной силой, позволяющей ему свободно мечтать и фантазировать. При этом сказка для ребенка не только вымысел и фантазия. Это еще и особая реальность, которая позволяет раздвигать рамки обычной жизни, сталкиваться со сложными явлениями и чувствами и в доступной для понимания ребенка сказочной форме постигать взрослый мир чувств и переживаний. Об этом говорят многие другие авторы, например, Л.П. Стрелкова в книге «Уроки сказки» отмечает, что только в сказочной форме дошкольники сталкиваются с такими сложнейшими явлениями и чувствами, как жизнь и смерть, любовь и ненависть, гнев и сострадание, измена и коварство и т.п. Форма изображения этих явлений особая, сказочная, доступная пониманию ребенка, а высота проявлений, нравственный смысл остаются подлинными, “взрослыми”.

            Во-вторых, у маленького ребенка сильно развит механизм идентификации, т.е. процесс эмоционального объединения себя с другим человеком, персонажем и присвоение его норм, ценностей, образцов как своих. Поэтому, воспринимая сказку, ребенок, с одной стороны, сравнивает себя со сказочным героем, и это позволяет ему почувствовать, понять, что не только у него есть такие проблемы и переживания. С другой стороны, посредством ненавязчивых сказочных образов ребенку предлагаются выходы из различных сложных ситуаций, пути решения возникших конфликтов, позитивная поддержка его возможностей и веры в себя. При этом ребенок отождествляет себя с положительным героем. Происходит это не потому, что дошкольник так хорошо разбирается в человеческих отношениях, а потому, что положения героя более привлекательно по сравнению с другими персонажами. Это позволяет ребенку усваивать правильные моральные нормы и ценности, различать добро и зло. Таким образом, считает Б.Беттельхейм, сказка прививает добро, а не только поддерживает его в ребенке.

            Comment


            • Քրիստինե Սերյոգինա-ի խոսքերից Նայել գրառումը
              Բարու և չարի հասկացողությունը երեխայի մեջ սկզբնավորվում է կյանքի զարգացման դեռևս ամենավաղ տարիքում, երբ փոքրիկն ընկալում է աշխարհը, շփվում իրեն անծանոթ բազում կենցաղային և հոգեբանական իրավիճակների հետ, որոնք, բնականաբար, հարցեր են առաջացնում։ Դա ամենքին ծանոթ <<ինչուիկների>> տարիքն է /3-5/, երբ երեխաները <<հայտնագործում են>> աշխարհը։ Հենց այդ պահից էլ բարին ու չարը, լավի ու վատի հետ շաղկապված, մշտապես գտնվում են նրանց հետաքրքրությունների կենտրոնում։ Փոքրիկի համար լավն բարին իր մայրիկն է, ընտանիքի անդամները, ովքեր անսահման սիրում ու փայփայում են իրեն, երբեմն էլ անցնում բոլոր թույլատրելի սահմանները։ Սակայն երբ մայրիկը հանկարծ նրան արգելում է որևէ բան կամ թեթևակի պատժում է, դառնում է երեխայի համար չար, և վերջինս անմիջապես, առանց մտածելու, արտահայտում է իր բողոքը՝ <<Դու չար ես․․․>>։
              Երեխան
              Հարգելի՛ Քրիստինե, հետաքրքիր թեմա եք ծավալել, ես կարծում եմ, որ պետք ուղղորդվել այն մտքով, որ բարությունը սկսում է մեզնից, և չարը դա բարու բացակայությունն է:

              Comment


              • Քրիստինե Սերյոգինա-ի խոսքերից Նայել գրառումը
                Բարու և չարի հասկացողությունը երեխայի մեջ սկզբնավորվում է կյանքի զարգացման դեռևս ամենավաղ տարիքում, երբ փոքրիկն ընկալում է աշխարհը, շփվում իրեն անծանոթ բազում կենցաղային և հոգեբանական իրավիճակների հետ, որոնք, բնականաբար, հարցեր են առաջացնում։ Դա ամենքին ծանոթ <<ինչուիկների>> տարիքն է /3-5/, երբ երեխաները <<հայտնագործում են>> աշխարհը։ Հենց այդ պահից էլ բարին ու չարը, լավի ու վատի հետ շաղկապված, մշտապես գտնվում են նրանց հետաքրքրությունների կենտրոնում։ Փոքրիկի համար լավն բարին իր մայրիկն է, ընտանիքի անդամները, ովքեր անսահման սիրում ու փայփայում են իրեն, երբեմն էլ անցնում բոլոր թույլատրելի սահմանները։ Սակայն երբ մայրիկը հանկարծ նրան արգելում է որևէ բան կամ թեթևակի պատժում է, դառնում է երեխայի համար չար, և վերջինս անմիջապես, առանց մտածելու, արտահայտում է իր բողոքը՝ <<Դու չար ես․․․>>։
                Երեխան
                Հարգելի Քրիստինե, շատ գեղեցիկ և հետաքրքիր թեմա եք ներկայացրել: Նմանատիպ թեմաները ձևավորում են աշակերտների արժեհամակարգը : Այս նյութը կարելի է ուսուցանել հեքիաթների , առակների, բանահյուսական տարբեր ժանրերի միջոցով:

                Comment


                • Քրիստինե Սերյոգինա-ի խոսքերից Նայել գրառումը
                  Բարու և չարի հասկացողությունը երեխայի մեջ սկզբնավորվում է կյանքի զարգացման դեռևս ամենավաղ տարիքում, երբ փոքրիկն ընկալում է աշխարհը, շփվում իրեն անծանոթ բազում կենցաղային և հոգեբանական իրավիճակների հետ, որոնք, բնականաբար, հարցեր են առաջացնում։ Դա ամենքին ծանոթ <<ինչուիկների>> տարիքն է /3-5/, երբ երեխաները <<հայտնագործում են>> աշխարհը։ Հենց այդ պահից էլ բարին ու չարը, լավի ու վատի հետ շաղկապված, մշտապես գտնվում են նրանց հետաքրքրությունների կենտրոնում։ Փոքրիկի համար լավն բարին իր մայրիկն է, ընտանիքի անդամները, ովքեր անսահման սիրում ու փայփայում են իրեն, երբեմն էլ անցնում բոլոր թույլատրելի սահմանները։ Սակայն երբ մայրիկը հանկարծ նրան արգելում է որևէ բան կամ թեթևակի պատժում է, դառնում է երեխայի համար չար, և վերջինս անմիջապես, առանց մտածելու, արտահայտում է իր բողոքը՝ <<Դու չար ես․․․>>։
                  Երեխան

                  Սրիով ուզում եմ ներկայացնել մի ստեղծագործություն, որը մեծ ազդեցություն է թողնում երեխաների վրա և այն կարելի է դերային խաղի միջոցով դասավանդել՝ ավելի արդյունավետ ուսուցում ստանալու համար: Ճանապարհով գնում էին բարին ու չարը: Նրանք հանդիպեցին երկու մարդու: - Եկ փորձենք, թե մեզանից ով է ավելի ուժեղ, - առաջարկեց չարը բարուն: - Համաձայն եմ, բայց ինչպե՞ս, - պատասխանեց բարին: - Թող այս երկու մարդիկ պայքարեն մեզ համար: Ես նրանցից մեկին կդարձնեմ հարուստ և ուժեղ, միևնույն ժամանակ՝ չար: - Լավ, ես էլ մյուսին կդարձնեմ աղքատ ու թույլ, միևնույն ժամանակ՝ բարի: Ասածն արված է. նույն պահին երկու մարդկանցից մեկը հայտնվեց ձիու գավակին՝ հագին շքեղ հագուստ, իսկ մյուսը վերածվեց ցնցոտիավոր, ձեռնափայտով տկար մի մարդու: - Հեռու ճանապարհիցս, - գոռաց հարուստի կերպարանափոխված մարդը, մտրակեց մյուս մարդուն և սուրաց առաջ՝ շուտով տուն հասնելու և փողերը հաշվելու: Աղքատի վերածված մարդը հոգոց հանեց և լուռ շարունակեց ճանապարհը: - Ահա, տես. հիմա հասկացա՞ր, թե մեզնից ով է ավելի ուժեղ, - ուրախացավ չարը: - Դեռ սպասիր: Քեզ մոտ ամեն ինչ հեշտ ու արագ է ստացվում, բայց տևական չի լինում: Իսկ եթե ես եմ մի բան անում, ապա դա լինում է հավերժ, - ասաց բարին: Նրանք սկսեցին հետևել, թե հետո ինչ է լինելու: Որոշ ժամանակ քայլելուց հետո աղքատը տեսավ, որ հարուստն ընկել էր գետնին, ձին էլ՝ նրա վրա, և նա ոչ մի կերպ չէր կարողանում ոտքի ելնել, արդեն շնչասպառ էր եղել և գրեթե խեղդվում էր: Աղքատը մոտեցավ նրան: Նա այնպես խղճաց հարուստին, որ անսպասելիորեն իր մեջ հզոր ուժ զգաց. իսկույն դեն նետեց ձեռնափայտը, կռացավ, բարձրացրեց ձիուն և օգնեց հարուստին ազատվել ծանր բեռից և ոտքի ելնել: Հարուստի աչքերն արցունքվ լցվեցին, չգիտեր, թե ինչպես երախտապարտ լինել աղքատին: - Ես քեզ մտրակեցի, իսկ դու կյանքս փրկեցիր: Գնանք իմ տուն, մեզ հետ կապրես: Այս պահից ի վեր դու իմ եղբայրն ես:

                  Comment


                  • Խաչատրյան Մարիամ-ի խոսքերից Նայել գրառումը


                    Սրիով ուզում եմ ներկայացնել մի ստեղծագործություն, որը մեծ ազդեցություն է թողնում երեխաների վրա և այն կարելի է դերային խաղի միջոցով դասավանդել՝ ավելի արդյունավետ ուսուցում ստանալու համար: Ճանապարհով գնում էին բարին ու չարը: Նրանք հանդիպեցին երկու մարդու: - Եկ փորձենք, թե մեզանից ով է ավելի ուժեղ, - առաջարկեց չարը բարուն: - Համաձայն եմ, բայց ինչպե՞ս, - պատասխանեց բարին: - Թող այս երկու մարդիկ պայքարեն մեզ համար: Ես նրանցից մեկին կդարձնեմ հարուստ և ուժեղ, միևնույն ժամանակ՝ չար: - Լավ, ես էլ մյուսին կդարձնեմ աղքատ ու թույլ, միևնույն ժամանակ՝ բարի: Ասածն արված է. նույն պահին երկու մարդկանցից մեկը հայտնվեց ձիու գավակին՝ հագին շքեղ հագուստ, իսկ մյուսը վերածվեց ցնցոտիավոր, ձեռնափայտով տկար մի մարդու: - Հեռու ճանապարհիցս, - գոռաց հարուստի կերպարանափոխված մարդը, մտրակեց մյուս մարդուն և սուրաց առաջ՝ շուտով տուն հասնելու և փողերը հաշվելու: Աղքատի վերածված մարդը հոգոց հանեց և լուռ շարունակեց ճանապարհը: - Ահա, տես. հիմա հասկացա՞ր, թե մեզնից ով է ավելի ուժեղ, - ուրախացավ չարը: - Դեռ սպասիր: Քեզ մոտ ամեն ինչ հեշտ ու արագ է ստացվում, բայց տևական չի լինում: Իսկ եթե ես եմ մի բան անում, ապա դա լինում է հավերժ, - ասաց բարին: Նրանք սկսեցին հետևել, թե հետո ինչ է լինելու: Որոշ ժամանակ քայլելուց հետո աղքատը տեսավ, որ հարուստն ընկել էր գետնին, ձին էլ՝ նրա վրա, և նա ոչ մի կերպ չէր կարողանում ոտքի ելնել, արդեն շնչասպառ էր եղել և գրեթե խեղդվում էր: Աղքատը մոտեցավ նրան: Նա այնպես խղճաց հարուստին, որ անսպասելիորեն իր մեջ հզոր ուժ զգաց. իսկույն դեն նետեց ձեռնափայտը, կռացավ, բարձրացրեց ձիուն և օգնեց հարուստին ազատվել ծանր բեռից և ոտքի ելնել: Հարուստի աչքերն արցունքվ լցվեցին, չգիտեր, թե ինչպես երախտապարտ լինել աղքատին: - Ես քեզ մտրակեցի, իսկ դու կյանքս փրկեցիր: Գնանք իմ տուն, մեզ հետ կապրես: Այս պահից ի վեր դու իմ եղբայրն ես:
                    Նրանք միասին գնացին: Չարն ասաց բարուն. - Այդ ի՞նչ արեցիր: Խոստացար այն մարդուն թույլ դարձնել, իսկ նա կարողացավ այն ձիուն բարձրացնել: Դու խաբեցիր: Դե, ուրեմն, ես եմ հաղթել: Իսկ բարին չվիճեց. չէ՞ որ նա չէր կարող անգամ առարկել չարին: Դրանից ի վեր բարին ու չարը երբեք միասին չեն, և եթե անգամ գնում են միևնույն ճանապարհով, ապա՝ միմիայն տարբեր ուղղություններով:

                    Comment


                    • Խաչատրյան Մարիամ-ի խոսքերից Նայել գրառումը

                      Նրանք միասին գնացին: Չարն ասաց բարուն. - Այդ ի՞նչ արեցիր: Խոստացար այն մարդուն թույլ դարձնել, իսկ նա կարողացավ այն ձիուն բարձրացնել: Դու խաբեցիր: Դե, ուրեմն, ես եմ հաղթել: Իսկ բարին չվիճեց. չէ՞ որ նա չէր կարող անգամ առարկել չարին: Դրանից ի վեր բարին ու չարը երբեք միասին չեն, և եթե անգամ գնում են միևնույն ճանապարհով, ապա՝ միմիայն տարբեր ուղղություններով:
                      Պետք է հիշել, որ բարին ապրում է մեր մեջ, մեր սրտում և աշխարհում գոյություն չունի չարը՝ դա բարու նացակայությունն է։Իսկ երեխաներին բացատրելիս կարելի է հենվել գիտական այս եզրույթի վրա։ Բարին և Չարը, բարոյագիտության հիմնական կատեգորիաներ, որոնք բնորոշում են առանձին մարդկանց, մարդկանց խմբերի (հատկապես դասակարգերի), ինչպես նաև պատմական խոշոր իրադարձությունների բարոյական գնահատականները և համապատասխանաբար կազմում են բարոյականի և անբարոյականի բովանդակությունը։ Բարու և չարի ծագումն ու էությունը։

                      Comment


                      • Իրար հանդեպ բարի լինելու կարևորագույն պայմանն էլ, իրականում, այս է՝ դիմացինին ընդունենք այնպիսին, ինչպիսին՝ կա:
                        Կյանքի հանդեպ ունեցած բարությունն էլ մեր լավատեսությունն է. մեր ներքին լույսի արտացոլանքն է մեր արարքներում, ուստի ցանկանալի է, որ ամեն օր զգանք այդ լույսի ջերմությունը:

                        Comment

                        Sorry, you are not authorized to view this page
                        Working...
                        X