Հայտարարություն

Collapse
No announcement yet.

Հայոց եկեղեցու տոները

Collapse
X
  •  
  • Զտիչ
  • Ժամանակ
  • Դիտել
Clear All
նոր գրառումներ

  • #16
    Միկինյան Տաթևիկ-ի խոսքերից Նայել գրառումը
    Ս. Ծննդյան տնօրհնեքի ընթացքում քահանան հավատացյալի բնակարան այցելելով` տալիս է Հիսուս Մանկան ծննդյան ավետիսը և երգում սուրբ Մովսես Խորենացու` այդ օրվան նվիրված «Խորհուրդ մեծ և սքանչելի շարական»-ը, ապա՝ Ղուկասի Ավետարանից ընթերցում ծննդյան հատվածը: Քահանան Սուրբ Ավետարանով և խաչով օրհնում է ընտանիքի անդամներին, տան բարիքները` հացը, աղը (որպես խաղաղության, մաքրության և բարեպաշտ կյանքի խորհրդանիշ) և ջուրը (որպես մկրտության խորհրդանիշ) այնպես, ինչպես Քրիստոս աշխարհ գալով՝ օրհնեց ջուրը, երկիրը և նրա պտուղները, որոնք նախկինում անեծքի տակ էին ադամական մեղքի պատճառով: Իսկ ավարտին քահանան օջախի անդամների համար հայցում է պահպանություն Ամենակալից: Այս ամենով Նա, Ում երկինքն ու երկիրը չեն կարողանում պարփակել, սքանչելի խորհրդով մտնում է մեր տուն, սրբում և օրհնում է այն, ինչպես Իր Ծննդյամբ սրբեց ծննդյան այրը: Եվ ինչպես Ծննդյան գիշերը հովիվները, հրեշտակից ավետիս ստանալով, մտան այն այրը, ուր ծնվեց Քրիստոս, այնպես էլ Եկեղեցու հովիվները մտնում են մեր տները` իրենց հետ բերելով Աստծո օրհնությունը և կենարար ավետիս: Տնօրհնեքի արարողությամբ հավատացյալների բնակարանները վերածվում են տնական եկեղեցիների (Փիլիմոն 1:2): Օրհնված ու սրբագործված բնակարանում հաստատվում է խաղաղություն ու սեր: Հայ եկեղեցում հաստատված է տնօրհնեքի արարողության երեք կարգ. Սուրբ Ծննդյան, Սուրբ Հարության և նորակառույց բնակարանի օրհնության, բայց եթե ընտանիքը ցանկանում է տնօրհնեք կատարել, կարող է ցանկացած ժամանակ դիմել քահանային և հրավիրել տուն՝ օրհնություն ստանալու համար:
    Ովքեր ցանկանում են Տնօրհնեք կատարել իրենց բնակարանում, կարող են դիմել համայնքի եկեղեցու հոգևորականներին։
    Գրիգոր Տաթևացու մեկնությամբ ` տնօրհնեքի արարողությամբ Ս. Ծննդյան խորհրդով հավատացյալների տները վերածվում են Բեթղեհեմի այրի, Ս. Հարության խորհրդով` Վերնատան: Տնօրհնեքի արարողությամբ Հայ եկեղեցին նաև արժևորում է ընտանիքի կարևորությունն ու նվիրականությունը:

    Comment


    • #17
      Խաչվերացը քրիստոնեական տոն է, որը տոնվում է Հայ Առաքելական Եկեղեցու, Կաթոլիկ և Ուղղափառ եկեղեցիների կողմից։ Հայ Առաքելական Սուրբ Եկեղեցին տոնում է Խաչվերացի տոնը սեպտեմբերի 11-17-ն ընկած ժամանակահատվածում, կիրակի օրը։ Խաչվերացը տաղավար հինգերորդ և վերջին տոնն է։

      Խորհուրդը

      Խաչվերացը տոնվում է ի հիշատակ Քրիստոսի խաչափայտի՝ պարսկական գերությունից Երուսաղեմ վերադարձի և Գողգոթայում կանգնեցման (վերացման)։ Այստեղից էլ տոնը կոչվում է Խաչվերաց։
      Խաչվերացի տոնը մեզ համար նախևառաջ հարությամբ նորոգվելու խորհուրդն ունի։ Ըստ Գրիգոր Տաթևացու՝ Խաչը դարձավ երկնքի և երկրի միջև եղած վիհը միացնող կամուրջը, «դրախտի դռները բացողն ու երկնային արքայությունը որպես ժառանգություն տվողը»։

      Comment


      • #18
        Սուրբ թարգմանչաց տոն
        Մարդու թարգմանելու կարողությունը Սուրբ Հոգու շնորհ է համարվել: Ովքեր են աստվածատուր ձիրքով օժտված թարգմանիչները: Նրանք Մեսրոպ Մաշտոց վարդապետի և Սահակ Ա Պարթև կաթողիկոսի շուրջ 100 սաներն են: Սոսկ թարգմանիչներ չեն նրանք, այլ Աստվածաշունչ մատյանի մեկնողներ, նրանց շնորհիվ <<թարգմանիչ>> -ը վերածվում է պատվանունի ` ներառելով նաև <<մեկնիչ>>, <<ուսուցիչ>> իմաստները:
        Հայ եկեղեցին սրբացնելով թարգմանիչներին և նրանց ուսուցիչներին, տոնում է թարգմանիչների նվիրական հիշատակը: Ավագ թարգմանիչներից երեքի ` Եղիշեի, Մովսես Խորենացու և Դավիթ Անհաղթի անունները մտել են Տոնացույց: Հետագայում<< սրբոց թարգմանչաց>> անուններին են միացել սուրբ Գրիգոր Նարեկացու և սուրբ Ներսես Շնորհալու անունները/ <<Սրբոց թարգմանչաց վարդապետացն մերոց ` Մեսրովբայ, Եղիշէի, Մովսիսի Քերթողին, Դաւթի Անյաղթ փիլիսոփային, Գրիգոր Նարեկացւոյն եւ Ներսէսի Կլայեցւոյն>>/: 54770926_2197125657206659_1975345378865709056_n.jpg

        Comment


        • #19
          Գողգթայում կառուցված Սուրբ Հարության տաճարն օծվում է սեպտեմբերի 13 -ին, իսկ սեպտեմբերի 14 -ին տարբեր երկրներից այստեղ են հավաքվում եպիսկոպոսներ, ովքեր ժողով են գումարում և որոշում, որ ամեն տարի սեպտեմբերի 14 -ին բոլոր եկեղեցիներում տոնեն Խաչի բարձրացման տոնը ` Խաչվերացը:/1/Սակայն տոնն իր վերջնական հաստատումն է ստանում հետագայում` ներառելով նաև Քրիստոսի Խաչափայտի գերությունից գերեդարձության հիշատակը:
          610 թ. Պարսկաստանի Խոսրով Բ Փարվեզ / 590 - 628թթ./ թագավորը վերսկսում է ռազմական գործողություններ Բյուզանդական կայսրության դեմ, որի հետ պատերազմում էր 602 թ. ի վեր: 614 թ. պարսկական զորքը մտնում է Երուսաղեմ, սրի է քաշում բնակչությանը, շատերը գերեվարվում են : Գերվում են նաև Զաքարիա պատրիարքն ուն խաչապահը: Նրանց կտտանքների ենթարկելով ` պարսիկներն իմանում են Խաչափայտի տեղը և ձեռք գցած ավարի ու ոսկու հետ ուղարկում են պարսից արքային:
          1.Գրաբարում <<խաչվերաց>> նշանակում է <<խաչի վերացում>>այսինքն` <<խաչի բարձրացում>>:

          Comment


          • #20
            Մեր տոների ժողովրդական կատարումների զգալի մասը վկայում է, որ ժողովուրդը
            տոներին ի ցույց է դրել մարդու և բնության ամբողջականությունը, փոխկապակցվածությունը,
            միասնականությունը և տարբեր ձևերով միմյանց օգնելու ներդաշնակ կապը: Օրինակ, գարնան
            տոների մեջ կարմիր թելի նման անցնում է բնության զարթոնքի հետ մարդու հաղորդակցվելու և
            բնության հղության հրաշալի պահին մի կողմից հողը չվնասելու, մյուս կողմից հողի բարեբեր
            վիճակին առնչվելու և օգտ վելու ձգտումը: Գարնան կենարար ցողը տարբեր ձևերով
            օգտագործելու, մարդկանց և անասուններին օծելու, բուժիչ և առատացնող խոտաբույսերը
            հավաքելու, ողջ տարվա ընթացքում խնայողաբար օգտագործելու և բազմաթիվ այլ
            սովորություններ, որոնց կհանդիպենք Մեծ պասից սկսած մինչև Վարդավառ ընկած տոների
            ժամանակ, հենց դրա վկայությունն են: Համբարձման տոնի «դյութիչ», «կախարդական» գիշերը,
            երբ ողջ տիեզերքը սիրով էր շնչում, իսկ սիրահար աստղերը գրկախառնվում ու համբուրվում
            էին, ամուլ զույգերը, ականատես դառնալով այդ տիեզերական համբույրին, կենակցում էին'
            պտղավորվելու հույսով, հավատալով, որ սիրո գիշերվա ամենազոր կախարդանքը կազդի
            իրենց ամլության վրա, ինչպես այն ազդում է ծառ ու ծաղկի, հողի, ընդերքի վրա: Տոներին
            միջոցներ են ձեռնարկվել նաև բնության ուժերին օգնելու, ինչպես, օրինակ, Ծառզարդարին
            պատանիները շրջում էին դաշտերում և ավետում գարնան գալուստը' կոչ անելով հողին
            արթնանալ: Վանում Մեծ պասի միջինքին ընտանիքի ամուրի անդամը, լիներ երիտասարդ, թե
            պատանի, արևածագից առաջ գնում էր իրենց ձյունից դեռ չմաքրված ցորենի կանաչող արտը'
            ավետելու գարնան գալուստը հետևյալ խոսքերով. «Աշխարհն լույս տալու եկողը թոդ քեզ էլ
            լիություն տա»: «Հողին օգնելու» նպատակով մատաղներ են արվել հանուն հողի (օրինակ'
            Համբարձման տոնի ժամանակ կաթնով են արել և շաղ տվել դաշտերում), Տյառնընդառաջի
            խարույկի մոխիրը և Ս.Սարգսի փոխինդը շաղ են տվել դաշտերում, Զատիկից մինչև
            Համբարձում, կիրակի օրերից բացի, ուրբաթ օրերը նույնպես տղամարդիկ հերկ չէին անում,
            աշխատում էին առհասարակ հողը չշարժել, «չտանջել», «շուռ չտալ» և այլն: Ջրին օգնելու
            նպատակով' կաղանդել-շնորհավորել են ջուրը, զոհաբերություններ են արվել ջրերի
            ակունքների, աղբյուրների մոտ և այլն: Սակայն տոնական ծեսերի ամենամեծ բաժինը, անշուշտ,
            անհատ մարդկանց և մարդկանց խմբերին օգնելու նպատակ են ունեցել, դրանց զգալի մասն
            ուղղված էր հասարակական ներդաշնակության ու սիրո ապահովմանը,
            սերնդաշարունակությանը, բերքի և նյութական բարեկեցության ապահովմանը:

            Comment


            • #21
              Տյառնընդառաջ կամ Տրընդեզ
              <<Տյառնընդառաջ>> նշանակում է <<Տիրոջն ընդառաջ գնալ>>, տոնի խորհուրդը Տիրոջն ընդառաջ գնալու հրավերն է: Եվ ինչպես Նա խոնարհվեց ու դեպի մեզ եկավ մեր փրկության համար, այդպես էլ մենք պետք է գնանք Նրա հետ հանդիպման: Ժողովրդի մեջ նաև օգտագործելի է <<Տրնդեզ>>, <<Տերնդեզ>> անվանումները, որոնք <<Տերն ընդ ձեզ>> արտահայտության փոփոխված, աղճատված ձևձրն են:
              Տյառնընդառաջ Հայ եկեղեցու անշարժ տոներից է և նշվում է Քրիստոսի Ծննդից 40 օր հետո ` փետրվարի 14-ին: Տոնի ծիսական արարողություններն սկսվում են փետրվարի 13 -ին երեկոյան ժամերգությամբ, այնուհետև կատարվում է նախատոնակ, որի ժամանակ երգվում է <<Լոյս զուարթ>> շարականը: Նախատոնակի արարողությունն սկսվում է եկեղեցում ջահեր, մոմեր կամ ճրագներ վառելով որպես օրինակ Քրիստոսի ` երեկոյան ժամին տաճար գնալու: Հավատացյալները տոնին մասնակցում են ձեռքներին օրհնված մոմեր պահած, որոնք արարողության ավարտին վառում են եկեղեցու կանթեղներից և տանում տները:
              Վերջին խմբագրողը՝ Հերմինե Խառատյան; 01-04-19, 21:56.

              Comment


              • #22
                Տոնական հանդիսությունները, սակայն, ունեն հնագույն ավանդույթներ և առնչվում են կրակի մաքրագործվող զորության հանդեպ ունեցած հավատի հետ: Տյառնընդառաջի հիմնական ծեսը խարույկ վառելն է: Վառվող խարույկը գարնան ավետաբերի խորհրդանշական դերն է կատարում: Ըստ ավանդության կրակը վառում է փեսան, քանի որ նա համարվում է ուժի, հզորության և առնականության խորհրդանիշ: Վառելով կրակը փեսան ուժ է տալիս քառասունօրյա Քրիստոսին, և կապ է ստեղծում մարդու և տիեզերքի միջև: Իսկ սկեսուրը կրակի շուրջ պտույտի ժամանակ հարսին և փեսային ասում է. «Գնամ անեմ բարիություն, հոգիս գնա արքայություն» , որն ունի քրիստոնեական ծագում:
                Անցյալում ընդունված կարգի համաձայն նշանված և նորապսակ երիտասարդները խուսափում էին հարսի ծնողների, հատկապես աներոջ հետ հանդիպել. մինչև հատուկ հրավերք չկազմակերպվեր: Տյառնընդառաջի տոնը հանում է նորափեսայի` աներոջ տուն այցելելու արգելքը: Խարույկի վրայով ցատկելուց հետո նա արդեն ազատ էր կնոջ ծնողների տուն այցելել:
                Մեծ կարևորություն ունի նաև խարույկի մոխիրը: Այդ մոխիրը, ըստ պատկերացումների, օժտված է բուժող և առատացնող զորությամբ: Գարնանը մոխրից շաղ են տալիս արտերում, հավաբնում և գոմում:

                Comment


                • #23
                  Տոնը պահպանել է իր խորհուրդը նաև այսօր, սակայն փոխվել են նվերներն ու տոնի հետ կապված կերակրատեսակները: Հնում իրար նվիրում էին ձեռքի աշխատանքներ: Յուրաքնչյուր աղջիկ գործում էր գուլպա, թաշկինակ, գլխաշոր և այլ հետաքրքիր իրեր: Առաջ տղաները որպես սիրո խորհրդանիշ, աղջիկներին նվիրում էին խնձորի փնջեր կամ խնձոր` վրան շարված կոպեկներ: Իսկ այսօր ամեն ինչ նյութականացվել է և կորցրել իր խորհուրդը:Մոռացվել են նաև Տյառնընդառաջի սեղանի զարդը համարվող մի շարք կերակրատեսակներ, որոնցից են դդմի կորիզը, նաբաթը, սիսեռը և շատ ուրիշ կերակրատեսակներ:

                  Comment


                  • #24
                    Տյառնընդառաջը կամ տրնդեզը հայկական տոնացույցում ընդգրկված տոնի պաշտոնական անունն է: Ազգագրագետ Հրանուշ Խառատյանի համոզմամբ` այն իր ճիշտ տեղադրությունն է գտել հայկական օրացույցում` սնվելով ժողովրդական ակունքներից:«Տոնը քրիստոնեական մի շարք այլ ծեսերի նման առաջավորասիական է, ոչ խիստ հայկական»:
                    Նրա խոսքով` խարույկ վառելու ծեսը միայն հայերի շրջանում չէ տարածված, այն բնորոշ է այլ հնդեվրոպալեզու ժողովուրդների: Կրակը առանցքային դեր չի ունեցել, բայց պաշտամունքի առարկա է եղել. ջրի հետ զուգահեռ, այն մաքրագործող եւ չարիքները վերացնող գործոն է եղել:
                    «Կրակը զանազան չար ուժերից մաքրելու համար համար է օգտագործվել, ապաքինելու, երեխաներին հանկարծահաս հնարավոր վտանգներից հանելու համար»,- պարզաբանեց Խառատյանը:
                    Նրա կարծիքով` այն, որ Հայ Առաքելական եղեղեցին Տյառնընդառաջի տոնը նորապսակների օրհնության օր է հայտարարել, գեղեցիկ եւ խորհրդանշական գաղափար է, քանի որ սկզբունքորեն հենց օրհնության գաղափարն է դրված կրակի վրայով թռնելու մեջ:
                    Նախկինում տոնի առթիվ երկու խարույկ էին վառում ` համայնքային մեծ կրակ եւ հետո այդ կրակից ստացված փոքրի համար նախատեսված նոր խարույկ նորապսակների համար: Խարույկը վառում էին նորապսակ տղաները:

                    «Տրնդեզի կրակը սկզբունքորեն բազմաթիվ դրական բաներ է պարունակում: Այն նաեւ օդի բարեխառնություն է պարունակում եւ կարծես թուլացնում է ձմռան ուժգնությունը»,- ասաց Խառատյանը:
                    Նա բացասական միտում որակեց այն, որ ժամանակի ընթացքում հայ ընտանիքներում գերակա է դառնում Տյառնընդառաջին խնջույք կազմակերպելու հանգամանքը: Ազգագրագետի կարծիքով` գնալով ճոխացող սեղանները մի շարք, այդ թվում` ֆինանսական դժվարություններ են առաջացնում նորաստեղծ զույգերի համար:
                    «Այն կամ երկրորդ հարսանիք է դառնում կան նախորդում է հարսանիքին»,- հավելեց բանախոսը: Մեկնաբանելով տոնի ոչ քրիստոնեական` հեթանոսական տարրերը` Խառատյանը շեշտեց, որ տոնը ավելի շատ խորհրդանշում է հավատի առկայության եւ ժողովրդական քրիստոնեություն, ոչ թե սնահավատություն:
                    https://armenpress.am/arm/news/67963...-sexanner.html

                    Comment


                    • #25
                      Հայոց եկեղեցու հինգ տաղավար տոներից է նաև Քրիստոսի Պայծառակերպության տոնը կամ Վարդավառը: Այն հիշատակությունն է Հիսուսի ` Թաբոր լեռան վրա երեք աշակերտներին Աստվածային փառքով երևման, որը նկարագրվում է Ավետարաններում/ Մատթ. ԺԷ , 1 -13, Մարկ. Թ, 2-12, Ղուկ., Թ,28 - 36/:
                      Իր քարոզչության երրորդ տարվա ամռանը Հիսուսը, աշակերտներից ընտրելով Պետրոսին, Հակոբին և նրա եղբորը ` Հովհաննեսին, նրանց հետ բարձրանում է Թաբոր լեռը ` միայնության մեջ աղոթելու.<<...լեռ ելավ աղոթքի կանգնելու>> / Ղուկ. Թ, 28/:Աղոթքը Նրա մշտական ուղեկիցն էր, ինչպես Մկրտությունից հետո կամ չարչարանքներից առաջ ` Գեթսեմանիի պարտեզում: Այս անգամ աղոթքի պահին հանկարծ Նրա երեսը այլակերպվում է, և Հիսուսն աշակերտներին երևում է աստվածային փառքով: Այստեղից էլ տոնի անունը ` <<Պայծառակերպություն>>:
                      Վարդավառ : Պայծառակերպության տոնի ժամանակ ժողովրդական սովորություններից է միմյանց վրա ջուր ցողելը, աղավնիներ բաց թողնելը: Հնում ջուրը խորհրդանշել է մաքրություն, բերրիության միջոց, և, ըստ այդմ, եղել է պաշտամունքի առարկա: Այն գործածվել է հմայության ու գուշակության ժամանակ, ինչպես նաև ծառայել է որպես դևերին ու չար ոգիներին հեռացնելու միջոց:
                      Միմյանց վրա ջուր ցողելը, աղավնիներ բաց թողնելը խորհրդանշում են ջրհեղեղը , Նոյի ընտանիքի փրկությունը , Նոյի աղավնուն: Այն հնում կապվել է Աստղիկի պաշտամունքի հետ, որովհետև արևելքում Աստղիկը ճանաչվում էր Նոյի դուստր: Սովորություն է նաև ծաղիկներով զարդարվելը, ինչը Աստվածորդու փառքի երևման առթիվ մեծ ուրախության արտահայտությունն է: Տոնը հայտնի է նաև Վարդավառ ժողովրդական անունով: Այն հավանաբար գալիս է միմյանց վրա վարդաջուր սրսկելու սովորությունից, որը հետագայում փոխվել է սովորական ջուր սրսկելու սովորությամբ: Գրիգոր Տաթևացին տոնի <<Վարդավառ >> անունը բացատրում է Հիսուսի ` վարդի հետ համեմատությամբ. ինչպես վարդը մինչև բացվելը թաքնված է իր պատյանի մեջ, բացվելով է երևում բոլորին, այնպես էլ Հիսուս մինչև Այլակերպությունը իր մեջ կրում էր Աստվածության պայծառությունը և Պայծառակերպվելով ` հայտնեց Իր Աստվածությունը:Գրիգոր Տաթևացին վարդի չորս գուներանգները ` կանաչը, կարմիրը, սպիտակը, դեղինը համեմատում է ` դեղինը ` Քրիստոսի անմեղության, սպիտակը ` Աստվածության, կարմիրը ` խաչի վրա հեղած արյան և կանաչը ` Նրա հասակի գեղեցկության հետ:
                      Պայծառակերպության տոնը Հայ եկեղեցին տոնում է Ս. Հարության տոնից 14 կամ Հոգեգալուստից 7 շաբաթ հետո ` կիրակի օրը: Չնայած Հիսուսի Պայծառակերպությունը կատարվեց Նրա Հարությունից առաջ, սակայն տոնը նշվում է Հրությունից հետո, համաձայն Հիսուսի ` առաքյալներին տված պատվիրանի ` չհայտնել Իր Այլակերպության մասին մինչև խաչելություն և Հարություն: Տոնը կարող է հանդիպել հունիսի 28 -ից օգոստոսի 1 -ն ընկած ժամանակահատվածում:

                      Comment


                      • #26
                        http://www.surbzoravor.am/post/view/...sovorutyunnery

                        Comment


                        • #27
                          Ս. ԽԱՉԻՆ ՆՎԻՐՎԱԾ ՏՈՆԵՐ

                          Քրիստոնեական եկեղեցիների կողմից Աստվածածնի և Քրիստոսի Խաչի հանդեպ բացառիկ սերը, հարգանքն ու երկյուղածությունը կապված են Քրիստոսի հիմնական երկու տնօրինությունների հետ. Աստվածամայրը անբաժանելիորեն կապված է Աստվածորդու մարդեղության խորհրդի հետ, իսկ Խաչը ` Քրիստոսի փրկագործության: Քրիստոնյաները պատվում են և' Աստվածամորը, և' Խաչը, որոնց արժևորման աղբյուրը Քրիստոսն է, որովհետև նրանց միջոցով Աստված է փառավորվում: Այսինքն` Աստվածամոր և Խաչի հանդեպ սերն ու հարգանքը բխում է Աստծուց և վերադառնում է դեպի Աստված:
                          Ս. Խաչը դարձել է քրիստոնեության խորհրդանիշը ` յուրաքանչյուր տեղում իր ներկայությամբ մատնանշելով նաև քրիստոնեության առկայությունը:
                          << Խաչը գերեզմանների կնիքն է և կյանքի հարությունը>>:/1/ <<Ս. Խաչը հոգևոր զենք է ու չբթացնող սուր>> /2/, որի անհաղթ զորությունը չարի խափանման միջոցն է, իսկ նրանով ` տյառնագրումը ` մարդու զորացման ամենակարող միջոց, քանզի զորավոր է Քրիստոսի Հարությամբ:
                          Առաքելական ժամանակներից Քրիստոսի Խաչը կարևոր տեղ է զբաղեցնում քրիստոնեական Եկեղեցիների պաշտամունքում:
                          Հայաստանյայց եկեղեցին Խաչին նվիրված չորս տոն ունի:

                          1. Գրիգոր Տաթևացի, Քարոզ Խաչի, Ս. Էջմիածին,1997
                          2.նույն տեղում

                          Comment


                          • #28
                            Վաղը հայ առաքելական եկեղեցիներում կնշվի Ծաղկազարդի տոնը :
                            ԾԱՂԿԱԶԱՐԴ
                            Ծաղկազարդ/Ծառզարդարը Մեծ պահքի 6-րդ կիրակին է, ազդարարում է բնության զարթոնքը: Գլխավոր արարողությունն առաջին ծաղկող ծառի՝ ուռենու և նորածիլ կանաչի օրհնությունն է: Տոնի խորհուրդը Հիսուս Քրիստոսի հանդիսավոր մուտքն է Երուսաղեմ, երբ ժողովուրդը նրան դիմավորել է մեծ խանդավառությամբ՝ ճանապարհին արմավենու և ձիթենու կանաչ ճյուղեր փռելով: Հայ եկեղեցին Ծառզարդարի տոնը հռչակել է մանուկների օրհնության օր:
                            Մեծ պահքի 7-րդ՝ Ավագ շաբաթը Հիսուսի տնօրինական վերջին խորհուրդների հայտնության շաբաթն է: Ավագ շաբաթվա յուրաքանչյուր օրն ունի իր խորհուրդը: Ավագ շաբաթ՝ երեկոյան, եկեղեցում կատարվում է Ճրագալույցը, Սբ Պատարագի ժամանակ ավետվում է Քրիստոսի հրաշափառ Հարությունը:
                            tsagh.jpg5.jpg

                            Comment


                            • #29
                              Պարեր
                              Ծաղկազարդին պարել են Վերվերի պարը։ Այդ օրը պարել կարող էին միայն տղամարդիկ:
                              https://www.youtube.com/watch?v=NOfqDxbS_SY

                              Comment


                              • #30
                                Խաղեր
                                Երիտասարդների շրջայցներն ու երգերը ուղեկցվում էին Ծաղկազարդին բնորոշ խաղերով։ Տարածված էր հետևյալ խաղը. 10-12 տարեկան տղաները հավաքում էին բարդու կամ ուռենու ճյուղերը և դրանք կարմիր գույնով ներկում։ Խաղացողներից մեկը իր ճյուղը շեղակի դեմ էր տալիս պատին, իսկ մյուսը հարվածում էր դրան իր ճյուղով։ Կոտրված ճյուղը հաղթողին էր բաժին ընկնում։ Կոտրված ճյուղերը պահում էին և այրում Զատիկի թոնրապուրի տակ:

                                Տոնին ընդառաջ աղջիկները դաշտ կամ սար էին գնում՝ կանաչի հավաքելու։ Տոնին անպայման ուտում էին նոր դուրս եկած կանաչեղեն։ Հում կանաչեղենից օգտագործում էին հիմնականում դաղձը։ Երբեմն եփած կանաչեղենը տանում էին եկեղեցի և իբրև մատաղ բաժանում ժողովրդին։ Ծաղկազարդին եփել են նաև եղինջ, որովհետև հավատացել են, որ Քրիստոսին հենց եղինջով են ծեծել։
                                Վերջին խմբագրողը՝ Հերմինե Խառատյան; 14-04-19, 00:29.

                                Comment

                                Ներեցեք, դուք իրավասու չեք դիտել այս էջը:
                                Working...
                                X