Հայտարարություն

Collapse
No announcement yet.

Հայուհիները հայոց պատմության քառուղիներում

Collapse
X
  •  
  • Զտիչ
  • Ժամանակ
  • Show
Clear All
նոր գրառումներ

  • barseghyan1977@bk.ru
    replied
    Սիրելի Նաիրա, օվկիանոսագիտության ոլորտում ևս հայ կանայք ունեցել են մեծ ձեռքբերումներ.Չնայած, որ Հայաստանը ելք չունի դեպի օվկիանոս:Աշխարհում առաջին կին օվկիանոսագետը ազգությամբ հայ է՝ ֆրանսիացի բնախույզ, լուսանկարիչ Անիտա Կոնտին, նույն ինքը՝ Անիտա Կարագոշյանը: 1939 թվականին նա 3 ամիս ժամանակով՝ ձողաձուկ որսալու համար «Վիկինգ ձկնորսանավով ուղևորվում է Արկտիկա: Եվ այդ ուղևորության ընթացքում էլ գալիս է այն եզրահանգման, որ օվկիանոսում ձկնորսության չարաշահումը կարող է չափազանց ծանր հետևանքների հանգեցնել.1941-1943 թվականներին ձկնորսանավով երթևեկում է Աֆրիկայում՝ ֆրանսիական ծովակալության հանձնարարությամբ կատարելագործելով ձկնորսության մեթոդները, կազմում է քարտեզներ, նկարագրում է ձկների նոր տեսակները։ Ա. Կոնտիի ուսումնասիրությունների հիմնական նպատակն է եղել գտնել ձկների վտառների պաշարներ և ուտելիքի սղության պայմաններում ապահովել զորքին ու խաղաղ բնակչությանը: Անիտա Կոնտին մահացել է կյանքի 99-րդ տարում՝ Քրիստոսի ծննդյան օրը, Ֆրանսիայի Դուարնե քաղաքում: Նրա աճյունը, կտակի համաձայն, սփռել են Միջերկրական ծովում։

    Թողնել հաղորդագրություն:


  • Գայանե Ավետիքյան
    replied
    Ճիշտ ընտրված թեմա է, քանի որ Հայոց պատմության մեջ միանշանակ պետք է բարձրացվի հայ կնոջ դերը և կարևորությունը:

    Թողնել հաղորդագրություն:


  • Գայանե Ավետիքյան
    replied
    Հիանալի թեմա է, ողջունում եմ , պատմության մեջ շատ քչերն են անդրադառնում կանանց, բայց մենք պատմաբաններս քաջ գիտենք, որ հայ կանայք մեծ ներդրում ունեն հայոց պատմության մեջ:

    Թողնել հաղորդագրություն:


  • Նաիրա Բարիկյան
    replied
    Խամասը ուսուցչուհի էր: Չնչին աշխատավարձով աշխատում էր
    աղջիկների վարժարանում, սակայն իրականում երդվյալ հեղափոխական գործիչ էր: Հանդուգն էր և կորովի, անվրդով և վճռական, նվիրված էր հեղափոխական գաղտնի ձեռնարկներին: Հայ ժողովրդի ազատագրումը նրա համար սուրբ նպատակ էր, որի համար պատրաստ էր
    նույնիսկ զոհել իր կյանքը:
    Հեղափոխական գործիչ Վարդգեսի բանտարկությունից հետո
    Կոմսը նշանակվել էր նրան փոխարինող Վանում, և Խամասը դարձել
    էր նրա աջ ձեռքը: Կոմսի հրամանով կազմվել էր կանանց և օրիորդների մի խումբ, որը պիտի օգներ ֆիդայիներին՝ գաղտնի աշխատանքների և զենքեր փոխադրելու հարցում: Արդարամիտ և սուր հոտառություն ունեցող Խամասը հատ-հատ ընտրել էր իր ընկերուհիներին և
    նրանց համար դարձել սիրված և հարգված խմբապետուհի: Որպես ղեկավար՝ ուներ մի կարևոր հատկություն շրջապատին խանդավառելու
    և գործի դնելու առումով: Կարճ ժամանակ անց Խամասի խումբը դարձել էր նշանավոր՝ իր կատարած հետախուզական, սուրհանդակային և
    խնամատարական աշխատանքների շնորհիվ:

    Թողնել հաղորդագրություն:


  • Նաիրա Բարիկյան
    replied
    1915թ ինչեր ասես , որ չտեսան հայ կանայք, սակայն նրանցից շատերը չհանձնվեցին դաժան իրողությանը , պայքարեցին կյանքի ու գոյատևման համար:Շատախցի հայ կինը ինքնապաշտպանական մարտերում իր պայքարելու եռանդի և զոհաբերության ոգին է ապացուցել: Հայերի համար ամենակարևոր դիրքը Սողվանց գյուղն էր, որտեղ կենտրոնացած էին բոլոր շրջաններից հասնող նամակներն ու տեղեկագրերը: Ապրիլի 28-ին Սողվանց գյուղը ևս պաշարվել է, և կատաղի կռիվ է սկսվել: Անհրաժեշտ է եղել կապ հաստատել հետզհետե տկարացող ներսի և դրսի գյուղերի միջև, նաև սուրհանդակ ուղարկել, բայց ո՞վ կհամարձակվեր ստանձնել այդ պարտականությունը: Եվ առաջ է եկել Սրբուհի (Սրբո) անունով 12 տարեկան մի աղջնակ: Փոքրիկ հերոսուհին, վերցնելով նամակը, աներկյուղ սլացել է դժվարին վերելքով, թշնամու գնդակների տեղատարափի տակ ընկնելով և ելնելով, սողալով ու վազելով` վերջապես հասել է Սողվանցին և առանց ժամանակ կորցնելու` ետ վերադարձել՝ իր հետ բերելով ճշգրիտ տեղեկություններ:
    Վերջին խմբագրողը՝ Նաիրա Բարիկյան; 24-04-19, 23:06.

    Թողնել հաղորդագրություն:


  • Լաուրա Աթանեսյան
    replied
    Հայ կանանցից իր խիզախությամբ աչքի է ընկել Շենիկցի Շաքեն, ով Սասունի առաջին ապստամբության ժամանակ մեծ դեր ունեցավ ` կրելով «Մահ կամ ազատություն» կարգախոսը: Նրա գլխավորությամբ դեռևս 1891 թվականին շենիկցի կանայք, տղամարդկանց կողքին կռվելով, քրդական ուժերին ստիպել էին նահանջել: Երբ թշնամին պաշարել էր հայ կանանց, և փախուստը անհնարին էր դարձել, Շաքեն բարձրացել էր քարաժայռի վրա և խոսքն ուղղելով իր քույրերին` հորդորել էր լավ մտածել և գերի չընկնել քրդերի ձեռքը և ընդունել մահմեդական պիղծ օրենքները: Նա վեհ գաղափարի համար նահատակվողի պայծառ ժպիտը դեմքին` զավակին կրծքին սեղմած, ժայռից իրեն նետել էր դեպի անհատակ անդունդը: Նրան հետևել էին հինգ տասնյակի հասնող կանայք:

    Թողնել հաղորդագրություն:


  • Լաուրա Աթանեսյան
    replied
    Նաիրա Բարիկյան-ի խոսքերից Նայել գրառումը
    Ալֆոնս դը Լամարթինը՝ հայուհիների մասին
    «Դամասկոսի հայուհիների տեսքն ակնհայտորեն գերազանցեց Սիրիայի կանանց գեղեցկության մասին իմ ունեցած գաղափարը և ջնջեց իմ կարծիքը Հռոմի և Աթենքի կանանց գեղեցկության մասին: Ամեն կողմ հանդիպում էինք դեմքեր, որոնց նմանը երբեք չի գծել որևէ եվրոպացու վրձինը, աչքեր, որոնք աներևակայելի փայլ ունեն և նուրբ ու ձգողական շողեր են արձակում: Նման նայվածք ոչ մի ոչ մի կնոջ մոտ չեմ տեսել: Ոչ մի վրձին չի կարող պատկերել իրանի այդպիսի վեհություն: Իսկ մաշկը այնքան թափանցիկ է ու հրավառ, որ ամենից նուրբ վարդի թերթիկն անգամ գունատ է թվում նրա հետ համեմատած: Հայուհու այս չքնաղ հատկությունների հետ ներդաշնակություն են կազմում նրա ատամները, ժպիտը, հնչուն, հստակ և արծաթյա ձայնը, շարժումների և ձևերի վայելչությունը: Խոսում է առանց ծեքծեքումի և այնքան բնական, վայելուչ և համեստ են, որ կարծես արդեն վարժված են, որ իրենցով հիանան: Թվում է, թե նրանց գեղեցկությունը պահում են մինչև վերջ հակառակ ընտանեկան աշխատանքների և միջավայրի ու կլիմայի դժվարությունների: Բոլոր մայրերն էլ նույնքան գեղեցիկ են, որքան իրենց 15-16 տարեկան աղջիկները: Չէի կարող հայացքս հեռացնել այդ գեղեցիկ կանանցից: Մեր այցելությունների և զրույցների ժամանակ նրանք նույնքան հաճելի էին, որքան և գեղեցիկ: Երբ խոսում էին արևմտյան կնոջ նորաձևության և սովորությունների մասին, ակամա տարվում էի մտածելով, որ մենք ոչինչ չունենք այս կանանց նախանձը շարժելու: Երբ դիտում էի այդ մանկամարդ և գեղեցիկ կանանց հաճելի զրույցը, խոսքուձևը, լրջությունը, նրանց ընտանեկան կյանքում այնքան հատկանշական սրտի և հոգու խաղաղությունը, ինձ ակամա հարց էի տալիս, թե նրանք ինչո՞վ կարող են նախանձել եվրոպացի կանանց, որ ամեն ինչ գիտեն, բայց որոնք աշխարհիկ կենցաղի թոհուբոհի մեջ վատնում են իրենց հոգին, գեղեցկությունը և կյանքը:
    Ալֆոնս դը Լամարթին «Ուղևորություն դեպի Արևելք»

    Սակայն հայուհիների միայն գեղեցկությանը չէ , որ կուզենայի անդրադառնանք սույն քննարկման մեջ: Եկեք վերհիշենք, արժևորենք պատմական տարբեր ժամանակներում իրենց կամային , մարդկային, ազգային, քաղաքացիական որակներով աչքի ընկած հայ կանանց:
    Սամվել Անեցի պատմիչը Անեցի Այծեմնիկ կնոջ անձնազոհ քաջագործության մասին վկայում է «Եւ յայսմ պատերազմի առաքինացաւ կին մի ի վերայ պարեսպացս... Այծեմն կոչեցեալ...» Անիի պաշտպանության ժամանակ Այծեմնիկը կռվում էր կատաղի խանդավառությամբ, իր աղաղակներով ոգեշնչելով վերջին մարտնչողներին: Նրա նետերը սլանում էին մեկը մյուսի ետևից և անվրեպ էին:Շեշտակի նետահարությամբ նա մահ էր սփռում թշնամու շարքերում: Մի սելջուկ զինվոր տեսնում է, որ կին էր պարսպի վրա կռվողներին քաջալերողը և լինելով վարպետ նշանառու` նրան է ուղղում իր բոլոր նետերը, մինչև վերջապես խոցում է կնոջ լանջը: Ցավը մի վայրկյան ճկում է կնոջը, սակայն հետևյալ պահին նա շտկվում է, դուրս քաշում նետը կրծքից և արյունաշաղախ նույն նետը դնում է աղեղին... Նետը ետ է սլանում և մխրճվելով նետահարողի կոկորդը, դուրս է ելնում ծոծրակից խրվում հողի մեջ, մահ բերելով սեփական տիրոջը: Լայնալիճը վիրավոր, արյունաքամվող կնոջ ձեռքին լարվեց այնքան... մինչև նրա ընկնելը:
    Հայերը հաղթեցին: Այծեմնիկը «...պատմությունից խլեց հերոսի դափնին...»
    Վերջին խմբագրողը՝ Լաուրա Աթանեսյան; 13-04-19, 17:31.

    Թողնել հաղորդագրություն:


  • Խոսրովանույշ թագուհի

    Բագրատունյաց Հայաստանի հինգերորդ թագուհին, հայոց թագավոր Աշոտ Ողորմածի (953-977) կինը:
    Խոսրովանույշը հայտնի է իր Հաղպատում և Սանահինում կառուցած վանքերով, որոնք գտնվում են ՀՀ Լոռու մարզում և ընդգրկված են ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի հայաստանյան ժառանգության ցանկում
    Աշոտ Ողորմածի (953-977) գահակալության 14-րդ տարում՝ 966 թվականին, Խոսրովանույշ թագուհին կառուցել է տալիս Սանահինի վանքը, ապա՝ 976 թվականին՝ Հաղպատավանքը[1]։ Դրանք միջնադարում դարձել են գիտաուսումնական կենտրոններ, Սանահինում բացվել են համալսարան ու մատենադարան։ Ավելի ուշ, Հաղպատի դպրոցի հիման վրա, կառուցվել է Հաղպատի գրադարանը ու մատենադարանը։
    Խոսրովանույշ թագուհին Սանահինի վանքը կառուցել է Սմբատի ու Գուրգենի արևշատության համար[2]։ Այն հետագայում դարձել է Լոռու թագավորության եկեղեցական թեմի աթոռանիստը։
    Վերջին խմբագրողը՝ Հռիփսիմե Հարությունյան; 10-04-19, 23:50.

    Թողնել հաղորդագրություն:


  • Նաիրա Բարիկյան
    replied
    Լաուրա Գրքիկյան-ի խոսքերից Նայել գրառումը
    Լոլիտա Վարդանովա,Կարինե Գևորգյան,Անուշ Ավագյան,Մարիետա Սարգսյան,Նունե Աբրահամյան,Աղավնի Տեր- Ստեփանյան ....:
    Արցախյան պատերազմի միակ կին հրամանատար Անահիտ Մարտիրոսյան
    Փոխգնդապետ Անահիտ Մարտիրոսյան: Մարտի դաշտում՝ հրամանատար: Անահիտը ծնվել է 1964 թվականի Չարդախլու գյուղում, որը մարշալներ Բաղրամյանի եւ Բաբաջանյանի հայրենիքն է: 1989-ին՝ Բաքվի ջարդերի ժամանակ, ընտանիքի հետ փորձել է գալ Հայաստան, սակայն ադրբեջանական ավազակախումբը կտրել է նրանց ճանապարհն ու ընտանիքի աչքի առջեւ կյանքից զրկել ամուսնուն: Տարիներ անց՝ մարտի դաշտում, Անահիտին վիճակվել է կրկին հանդիպել ամուսնուն կյանքից զրկողին եւ լուծել վրեժը...

    Ղեկավարել է «Անահիտ» հետախուզական ջոկատը:

    Թողնել հաղորդագրություն:


  • Լաուրա Գրքիկյան
    replied
    Նաիրա Բարիկյան-ի խոսքերից Նայել գրառումը
    Ալֆոնս դը Լամարթինը՝ հայուհիների մասին
    «Դամասկոսի հայուհիների տեսքն ակնհայտորեն գերազանցեց Սիրիայի կանանց գեղեցկության մասին իմ ունեցած գաղափարը և ջնջեց իմ կարծիքը Հռոմի և Աթենքի կանանց գեղեցկության մասին: Ամեն կողմ հանդիպում էինք դեմքեր, որոնց նմանը երբեք չի գծել որևէ եվրոպացու վրձինը, աչքեր, որոնք աներևակայելի փայլ ունեն և նուրբ ու ձգողական շողեր են արձակում: Նման նայվածք ոչ մի ոչ մի կնոջ մոտ չեմ տեսել: Ոչ մի վրձին չի կարող պատկերել իրանի այդպիսի վեհություն: Իսկ մաշկը այնքան թափանցիկ է ու հրավառ, որ ամենից նուրբ վարդի թերթիկն անգամ գունատ է թվում նրա հետ համեմատած: Հայուհու այս չքնաղ հատկությունների հետ ներդաշնակություն են կազմում նրա ատամները, ժպիտը, հնչուն, հստակ և արծաթյա ձայնը, շարժումների և ձևերի վայելչությունը: Խոսում է առանց ծեքծեքումի և այնքան բնական, վայելուչ և համեստ են, որ կարծես արդեն վարժված են, որ իրենցով հիանան: Թվում է, թե նրանց գեղեցկությունը պահում են մինչև վերջ հակառակ ընտանեկան աշխատանքների և միջավայրի ու կլիմայի դժվարությունների: Բոլոր մայրերն էլ նույնքան գեղեցիկ են, որքան իրենց 15-16 տարեկան աղջիկները: Չէի կարող հայացքս հեռացնել այդ գեղեցիկ կանանցից: Մեր այցելությունների և զրույցների ժամանակ նրանք նույնքան հաճելի էին, որքան և գեղեցիկ: Երբ խոսում էին արևմտյան կնոջ նորաձևության և սովորությունների մասին, ակամա տարվում էի մտածելով, որ մենք ոչինչ չունենք այս կանանց նախանձը շարժելու: Երբ դիտում էի այդ մանկամարդ և գեղեցիկ կանանց հաճելի զրույցը, խոսքուձևը, լրջությունը, նրանց ընտանեկան կյանքում այնքան հատկանշական սրտի և հոգու խաղաղությունը, ինձ ակամա հարց էի տալիս, թե նրանք ինչո՞վ կարող են նախանձել եվրոպացի կանանց, որ ամեն ինչ գիտեն, բայց որոնք աշխարհիկ կենցաղի թոհուբոհի մեջ վատնում են իրենց հոգին, գեղեցկությունը և կյանքը:
    Ալֆոնս դը Լամարթին «Ուղևորություն դեպի Արևելք»

    Սակայն հայուհիների միայն գեղեցկությանը չէ , որ կուզենայի անդրադառնանք սույն քննարկման մեջ: Եկեք վերհիշենք, արժևորենք պատմական տարբեր ժամանակներում իրենց կամային , մարդկային, ազգային, քաղաքացիական որակներով աչքի ընկած հայ կանանց:
    Լոլիտա Վարդանովա,Կարինե Գևորգյան,Անուշ Ավագյան,Մարիետա Սարգսյան,Նունե Աբրահամյան,Աղավնի Տեր- Ստեփանյան ....:Կարելի է թվարկել էլի շատ- շատերին,ովքեր իրենց կյանքը զոհեցին Արցախյան պատերազմի ժամանակ,կյանք տալով մեզանից յուրաքանչյուրին,բայց զրկելով սեփական երեխաներին մայրական սիրուց ու գուրգուրանքից:Մարիետա Սարգսյանը ծնվել է 1965 թ.Մասիսի շրջանի Նոր Խարբերդ գյուղում:Սկսվեց Արցախյան պատերազմը : Շատերի հետ հայենիքը պաշտպանելու համար զորակոչվեց բանակ: 1992թ.Լաչին...Հերթական հրետակոծության ժամանակ փորձեց փրկել վիրավոր մարտական ընկերոջը:Երբ հասավ վիրավորին ,նորից մի արկ պայթեց`բոլորովին մոտիկ:Մարիետան մայրական բնազդով կռացավ` իր մարմնով պաշտպանելու վիրավոր զինվորին,բայց ընկավ խոցված արկի բեկորից:Տեղափոխեցին հիվանդանոց,սակայն վերքը ծանր էր և մահացու:Բժիշկները երկար պայքարեցին մահվան դեմ, բայց չկարողացան փրկել Մարիետայի կյանքը:1992թ. ապրիլի 22-ին նա հեռացավ կյանքից `թողնելով որբ երկու երեխաներին:

    Թողնել հաղորդագրություն:


  • Նաիրա Բարիկյան
    replied
    Էդիկ Մինասյանի մեծ տատի՝ հայտնի Ռպեի (Հռիփսիմե Հակոբյան) մասին

    Ահա թե ինչ է գրում Սասունցի Մուշեղն իր հուշերում. «Ռպեն իշխանական ընտանիքից էր, Գրքեի Վարդանի հեղինակավոր ծանոթ տնից, Շաքեի քույրը: Այս տունը տարիների ընթացքում հեղափոխական իսկական օջախ էր, ուր Մ. Տամատյանը, Հրայր Դժոխքը, Գևորգ Չաուշը և Ռուբենը ապաստանում էին տարիներ ի վեր»: 1915 թվականին, չնայած ամուսնացած էր, զավակների տեր, միջին տարիքի կին էր, իր ուժն ու կորովը պահելով՝ Ռպեն կանանց խմբեր էր կազմակերպում և մասնակցում Ռուբենի գլխավորությամբ Սասունի մոտակա քրդական գյուղերի վրա կազմակերպված արշավանքներին՝ մեծ մասամբ ուտելիք ճարելու համար, մանավանդ որ փախստականների թիվը գնալով աճում էր: Ռպեն վիրավորների համար դեղեր էր պատրաստում մեղրով, անանուխով ու աղով, հոգատար մոր պես խնամում վիրավորներին ու հիվանդներին, քաջալերում ու հույս ներշնչում բոլորին: Անդոքի կռիվների ժամանակ դիրքից դիրք էր անցնում և իր հանդուգն ու խիզախ կռիվներով հետ մղում թշնամու գրոհները, հաճախ ինքն էլ կանանց խմբով գրոհում էր և ստիպում թշնամուն փախչել: Ցավոք, Սասունի վերջին ծանր կռիվների ընթացքում նա նահատակվում է:

    http://www.ankakh.com/article/63581/...y-knvodj-masin

    Թողնել հաղորդագրություն:


  • Նաիրա Բարիկյան
    replied
    Թուրքական մի շարք էլեկտրոնային լրատվամիջոցներում հրապարակվել է ամերիկացի լրագրող Արթուր Բրիսբանի «1 լուսանկարը երբեմն 1000 բառ արժե» պատմական լուսանկարների շարքը:
    Դրանցում տեղ է գտել նաև արցախցի կնոջ լուսանկարը` զենքը ձեռքին: Նշյալ լուսանկարը վերնագրված է հետևյալ գրությամբ. «Իր տունը պաշտպանող 106-ամյա հայ կին»:
    Հ.Գ. Մի աղբյուրում հանդիպեցի որ տատիկը Գորիսի շրջանի Տեղ գյուղից էր: Նշվում էր , որ Սիմա տատիկը հաճախ էր ձեռքը վերցնում Արցախի ազատագրման համար պայքարած ծոռան զենքը և այդպես ժամերով նստում տան շեմին՝ ասելով. «Թող թշնամին հլը փորձվի ոտք դնել այստեղ»:

    mda.jpg

    Թողնել հաղորդագրություն:


  • Նաիրա Բարիկյան
    replied
    Բիթլիսցի հարուստ ընտանիքի զավակ էր Շողերը, որի առաքելությունն ազգի ազատագրության սուրբ գործին զինվորագրվելն էր: Բիթլիսցի քաջ հայդուկ Մուշեղի հետ ամուսնանալուց հետո ավելի ոգևորված էր գործում: Հայ մատնիչ Խաչոյին սպանած Մուշեղի մասին տեղեկություն ստանալու համար ոստիկանները Շողերին ծեծում են, սակայն ոչինչ չկարողանալով կորզել նրանից՝ բանտարկում են: Անսասան Շողերը, ժամանակակցի վկայությամբ, որպես «...էգ առիւծի մը խրոխտ կեցուածքով» քաջաբար պատասխանում էր. «Եթէ ֆէտային կը փնտռեք, ան, մատնիչ Խաչօն սպաննելով փախաւ...»

    Թողնել հաղորդագրություն:


  • Նաիրա Բարիկյան
    replied
    Պատմությունից հայտնի է, որ Աքեմենյան պետության հիմնանդիր Կյուրոս Մեծը ﴾մ.թ.ա. 550-529﴿ եղել է Երվանդ Սակավակյացի ավագ որդու՝ Տիգրան Երվանդյանի մտերիմն ու որսակիցը:
    Այնպես է պատահում, որ Հայոց արքան հանուն ազատատենչ ձգտումների՝ դրժում է տված խոստումները, ինչի համար Կյուրոսը նրան դատում է: Այդ դրվագը, որ երկու պատվարժան այրերի իմաստախոսության անկրկնելի մրցահանդես է, իր «Կյուրոպեդիա» գրքում անմահացրել է Քսենոփոնը:
    Երբ Կյուրոսը Տիգրանին հարցնում է, թե նա որքան կվճարի իր կնոջ ազատագրության համար՝ հայոց արքայազնը պատասխանում է.
    «Ես, ո՜վ Կյուրոս, իմ անձը գլխովին կտամ, որպեսզի իմ կինը երբեք ծառա չլինի»:
    Կյուրոսը աշխարհին հայտնի է իր մեծագործություններով, այս անգամ ևս նա մնում է իր բարձունքին՝ առանց վճարի թե հայոց թագուհուն է ազատ արձակում, թե մյուս գերիներին, այդ թվում՝ Տիգրանի երիտասարդ կնոջը և բոլորին հրավիրում է արքայական խնջույքի:
    Տունդարձի ճանապարհին բոլորը խոսում ու դրվատում են Աքեմենյան հզոր արքայի խոսքերն ու վեհ արարքները:
    Տիգրանը հարցնում է իր տիկնոջը. «Իսկ քեզ, ո՜վ Արմենուհի, թվո՞ւմ է նույնպես, որ Կյուրոսը գեղեցիկ է»:
    «Վկա է աստված, որ ես նրան չէի նայում»,-պատասխանում է Արմենուհին ﴾ըստ Խորենացու՝ Զարուհին﴿:
    «Հապա ո՞ւմ էիր նայում»:
    Կինը պատասխանում է.

    «Վկա է Արամազդը, ես նրան էի նայում, ով ասաց, թե իր անձը գլխովին կտա, որպեսզի ծառա չդառնամ»:
    Այս պատմությունը հեռագնա խորհուրդ ունի՝ այսպիսի իմաստուն ու հավատարիմ հայուհիների համար են հայ տղամարդիկ իրենց անձը նվիրաբերել:
    Երկրորդը հավերժական իրողություն է՝ միմյանց կարողանում են գնահատել հավասար մեծությունները:

    Հրաչուհի ՓԱԼԱՆԴՈՒԶՅԱՆ
    http://www.magaghat.am/archives/19844

    Թողնել հաղորդագրություն:


  • Նաիրա Բարիկյան
    replied
    Դավ-ի խոսքերից Նայել գրառումը
    Հարգելի Նաիրա, Խոսրովիդուխտ թե Սահակդուխտ, որովհետև Խոսրովիդուխտը III դարի վերջի - IV դարի սկզբի սրբուհի է համարվում, ճգնակյաց, Հայոց թագավոր Խոսրով Բ-ի դուստրն է, Տրդատ Գ Մեծի քույրը: Սահակդուխտը Դվին քաղաքի (այն ժամանակ՝ մայրաքաղաք) կաթողիկոսարանի ավագ երեցի աղջիկն էր, 8-րդ դարի նշանավոր գործիչներից, որն էլ համարվում է առաջին հայ կին բանաստեղծ երաժիշտը:
    Ահա և վերը նշված ստեղծագործությունը:
    https://www.youtube.com/watch?v=ELu2_Msb9Sw

    Թողնել հաղորդագրություն:

Sorry, you are not authorized to view this page
Working...
X