Հայտարարություն

Collapse
No announcement yet.

Բարդ աշակերտը դասարանում

Collapse
X
 
  • Զտիչ
  • Ժամանակ
  • Show
Clear All
նոր գրառումներ

  • Բարդ աշակերտը դասարանում

    Կարծում եմ բոլորս ենք առնչվում այս խնդրի հետ ` բարդ աշակերտի ներկայությունը դասարանում....երբ այդ տիպի աշակերտը բացակայում է դասից, ուսուցիչն ավելի հանգիստ է, դասերն անցնում են հետաքրքիր, առանց ավելորդ լարվածության: Այլ է պատկերը, երբ նա դասարանում է, ուսուցիչները անհանգիստ են, հայացքը չեն կտրում այդ աշակերտից, հնարավորինս շատ ժամանակ ու էներգիա են ծախսում նրանց վրա, որը հաճախ կարող է հանգեցնել սխալ քայլերի : Այս և նման խնդիրների հետ չառնչվելու համար ստորև ներկայացնում եմ մի քանի կանոններ, որոնք, ըստ իս, կօգնեն ուսուցչին ` բարդ աշակերտի հետ շփման ընթացքում:
    1. Երբեք մի ' վիճեք նրա հետ. ինքնըստինքյան այդ աշակերտին հավասարեցնում եք Ձեզ: Այս երևույթը կարող է օրինակ լինել դասարանի մյուս աշակերտների համար - նրանք կարող են հեշտությամբ վիճել Ձեզ հետ:
    2. Մի ' գոռացեք նրա վար, մի ' վիրավորեք . հաշվի առեք, որ դասարանում կան աշակերտներ, որոնք Ձեզ սիրում ու հարգում են, իսկ բարձր ձայնը, անընդհատ << քարոզները>. կարող են դառնալ ձեր նկատմամաբ անհարգալից վերաբերմունքի պատճառ:
    3.Մի ' խրախուսեք կամ գովեք նրան, երբ դրա անհրաժեշտությունը չկա. համադասարանցիներին դա դուր չի գա...նույն աշխատանքը կատարում են և ' իրենք, և' նա, իսկ խրախուսվում է բարդ աշակերտը այն դեպքում, երբ մենք խիստ ենք մեր լավ աշակերտների նկատմամբ: Դրա փոխարեն այդ տիպի աշակերտին պիտի սովորեցնել, որ խրախուսանքը վաստակում են :
    4. Մի ' նեղացեք նրանից. << Ամեն օր նոր օր է>> բանաձևը պիտի կացութաձև լինի բարդ աշակերտի համար, նա պիտի հասկանա, որ մաքուր էջից սկսելու ևս մեկ հնարավորություն ունի. Ամեն օր ժպտիով ընդունեք նրան/ դժվար է, գիտեմ / , որերորդ անգամ ապացուցում եք նրան, որ Դուք ուրախ եք իրեն դպրոցում կամ դասարանում տեսնելու համար:
    5. Մի ' կորցրեք հավասարակշռությունը. պահպանե'ք հանգստություն. բարդ աշակերտը չպիտի նկատի կամ զգա, որ ինքը կարող է ազդել պարապող ուսուցչի վրա:
    Ուսուցչի հաջողության գրավականը փոխադարձ հարգանքն ու վստահությունն են...մեզնից շատ բան է կախված,,,մեր փորձառությունը, դիմացինի մեջ մարդ տեսնելը կհեշատցնի անգամ բարդ աշակերտների հետ աշխատելիս :
    Վերջին խմբագրողը՝ Հերմինե Խառատյան; 17-02-19, 15:01.

  • #2
    Շատ լավ թեմա է:Կարելի է բերել օրինակներ և քննարկել տարբեր իրավիճակներ:Ես սիրով կմասնակցեմ:

    Comment


    • #3
      Շնորհակալություն, հարգելի' Ռուզաննա : Թեման արդիական է.... կանոնները սեփական օրինակից եմ բերել : Ես հակված եմ այն տեսակետին, որ նման աշակերտների խնդիրները գալիս են ընտանիքից.... հաճախակի վեճերը, կին - ամուսին, հայր - մայր փոհարաբաերությունները իրենց կնիքն են դնում ընտանիքում մեծացող երեխայի վրա...մեր ծնողները մոռանում են կարևոր փաստ . ընտանիքը դաստիարակում է, իսկ դպրոցը ` սովորեցնում...ցավոք այսօր ուսուցիչը պարտավոր է նաև դաստիարակել:

      Comment


      • #4
        Դպրոցի ջանքերը միայն այն դեպքում կտան արդյունք, երբ նրա հետ համագործակցեն ընտանիքն ու հասարակությունը: Ընտանիքը դպրոցի ամենամերձավոր օգնականն է, որովհետև այնտեղ է դրվում երեխայի վարքի ու բնավորության, այդ թվում նաև գիտակցական կարգապահական հմտությունների ձևավորման հիմքը: Որպեսզի դպրոցում դաստիարակության գործը լինի արդյունավետ, ուսուցիչները պետք է մոտիկից իմանան ընտանիքների մասին` ընտանեկան պայմանները, նյութական ապահովվածությունը, կուլտուրական մակարդակը, ընտանիքի անդամների հարաբերությունները միմյանց և ուրիշների հետ, իմանան` ո՞վ է զբաղվում երեխաների դաստիարակությամբ, ո՞վ ավելի շատ ազդեցություն ունի նրանց վրա, ծանոթ լինեն ծնողների մանկավարժական պատրաստականությանը, տեղյակ լինեն դաստիարակության դրվածքին ընտանիքում, իմանան ծնողների և երեխաների անհատական առանձնահատկությունները և այդ ամենի հիման վրա որոշեն յուրաքանչյուրին ներկայացվող պահանջները, նրանց նկատմամբ ցուցաբերեն տարբերակված մոտեցում, առանց որի հնարավոր չէ հաջողությամբ իրականացնել անձի ձևավորման գործընթացը:

        Comment


        • #5
          Բարի երեկո: Համամիտ եմ Ձեզ հետ, բայց, ուսուցչի ծանրաբեռնվածությունը դպրոցում այնքան շատ է, որ աշակերտների ընտանեկան պայմաններով զբաղվելու ժամանակ չի ունենում: Դեռ դպրոցական տարիներից հիշում եմ, որ մեր ուսուցինչները քաջատեղյակ էին իրենց աշակերտների ընտանեկան վիճակի մասին, գիտեին աշակերտի որ թերացման կամ սխալի համար ծնողներից որին դիմեն և վստահ էին, որ հարցը դրական լուծում կստանա...այսօր բոլորովին այլ է....հայրերը հիմնականում արտագնա աշխատանքի են, մայրերը կքել են ծանր բեռի տակ, դպրոցականով զբաղվելու ժամանակ ու տրամադրություն չկա....արդյունքում դասարաններում ունենք բարդ աշակերտներ, որոնք պահանջում են անհատական աշխատանք:

          Comment


          • #6
            Հարգելի՛ Հերմինե՛ Խառատյան, վերջերս այցելեցի իմ աշակերտներից մեկի տուն, ծնողը ուրախացավ, նաև զարմացավ, թե մի՞թե մեր օրերում ուսուցիչ կա, ով այցելում է ծնողներին: Իր երեխան հետադիմել էր, դասերից ուշանում էր, ես հարմար գտա այցելել նրա ծնողներին, և այն արդյունք տվեց: Այս թեմայի շուրջ հարմար գտա իմ նախորդ օրերի այս հրապարակումը տեղադրել այստեղ: Ճիշտ է, դժվարացել է մեր գործը, բարդ երեխաներ հատուկենտ մեզ մոտ էլ երևում են, բայց անհատական աշխատանքի միջոցով թերևս, նաև ծնողների օգնությամբ կարելի է այդ մտահոգիչ հարցերը լուծել:

            Իրավիճակներ, որտեղ մանկավարժի վարպետություն է պետք

            Ժամանակները փոխվել են, սերունդն էլ քայլում է ժամանակին համընթաց, ուսուցիչն իրավունք չունի հետ մնալու մերօրյա առաջընթացից: Երբեմն մեղադրվում է ուսուցիչը... Ինչու՞մն է նրա մեղքը, որ հայտնվում է դժգոհությունների թիրախում: Ծնողների ոչ վայելուչ վերաբերմու՞նքը նրա հանդեպ, թե՞ վերջինիս ոչ մանկավարժական մոտեցումը, որ երբեմն ծնող և ուսուցիչ հայտնվում են հակասությունների երկու տարբեր ծայրամասերում:

            Ծնողը բացեիբաց հայտարարում է, թե ինքն է ուղղորդում իր երեխային՝ ում դասաժամին իրեն ինչպես դրսևորի: Ուրեմն այստեղ կան դասաժամեր, որ ծնողի կողմից իրավունք է տրված երեխային՝ կարգապահական խախտումներ կատարելու: Ծնողը երեխայի համար մեծագույն դերակատար է, նրա խոսքը արդարացված և ընդունելի է երեխայի համար, ուրեմն տվյալ իրավիճակում ուսուցիչը հայտնվում է աշակերտի և նրա ծնողի կողմից ստեղծած բարդ հանգույցում: Մանկավարժական ճիշտ մոտեցումը միայն կարող է «փրկել» ուսուցչին՝ «գորդյան խնդիրը» լուծելու, այն դեպքում, երբ ծնողը հաստատակամ է իր որոշման մեջ, որտեղ նաև մեղադրանքներ կան՝ ուղղված ուսուցչին: Ուրեմն այստեղ ուսուցիչը գործ ունի «վրիժառու» ծնողի հետ, հետևաբար նա պիտի կարողանա իրավիճակից դուրս գալու փրկությունը գտնի իր վարպետությամբ՝ դեռահասի հետ հարաբերությունների մի նոր մթնոլորտ ստեղծելով, որը և կանդրադառնա ծնողի վարքագծի փոփոխությանը: Երբեմն աշակերտը հայտնվում է երկընտրանքի մեջ, նա իր գործած սխալի համար պետք է ներողություն խնդրի ուսուցչից: Ավագ դպրոցում իր հասակակիցների մոտ նա ծանր հոգեվիճակ է ապրում, բայց մի կողմից՝ պարտադրանքը, մյուս կողմից՝ իր դասընկերներից սպասվող ծաղրալից ակնարկները, երկփեղկվում են, ու ստեղծված իրավիճակում միակ հանգուցալուծումը տվյալ ուսուցչի մոտ է, որ պետք է թույլ չտա դեռահասի «նսեմացված» կերպարի տեսանելիությանը ու թռուցիկ անցումով հասկացնի, որ ամեն ինչ հարթված ու հասկացված է: Բայց բոլո՞ր ուսուցիչներն են կարողանում նման անցումներն ապահովել, թե՞ սպասում են դեռահասի հետ իրենց «հաղթանակը» ամրագրելու՝ ի տես համադասարանցիների:

            Ուսուցիչը միշտ չէ, որ ուղղորդող է, երբեմն կարող է աշակերտը մեզ ուղղորդի, բայց արդյո՞ք բոլոր ուսուցիչներն են ընդունակ՝ ընդառաջելու դեռահասի առաջարկին: «Մեծամտություն» կոչվածը, երբեմն կանգնում է «ամենագետ» ուսուցչի կողքին, վնասում է վերջինիս, արդյունքում հիասթափություն է ծնվում դեռահասի մոտ, երբ իր «նորարարությունը» անտեսվում կամ գուցե արհամարհանքի է արժանանում:

            Նման փաստերն առկա են իմ մանկավարժական գործունեության ընթացքում: Աշակերտուհին գիրք է ընթերցում, մի գիրք, որ ամենևին չի առնչվում այդ օրվա դասանյութի հետ: Նա ամենևին չի ուզում «ենթարկվել» ինձ ու կտրվել այդ գրքից, նույնիսկ առաջարկում է բոլորին լսելի ինչ-որ հատված ընթերցել այդ վեպից: Նրա ուղղորդմամբ ես «ստիպված» առաջարկն ընդունում եմ, երբ գրքից հեռացած սերնդի մեջ մեր օրերում գտնվել էր ընթերցող, ով իրեն հետաքրքրող գիրքը ցանկանում էր տեսանելի դարձնել բոլորին: Ստեղծված իրավիճակներում յուրաքանչյուր ուսուցիչ տարբեր վերաբերմունք կարող է ցուցաբերել, բայց կարևորը՝ իր մոտեցումը կարողանա ընդունելի դարձնի դեռահասին կամ նրա ծնողին՝ մնալով միշտ իր բարձրության պատվանդանին:


            http://www.usarmenianews.com/am-n-9065.html

            Comment


            • #7
              Ուսուցիչը պետք է կարողան հասկանալ, թե դասարանում սովորող այդպիսի երեխան որ տիպին է պատկանում.
              1.Աշակերտ ,որը դժվար է հաղորդակցվում իր հասակակիցների հետ,
              2.ծայրահեղ հուզական ֆոն ունեցող երեխաներ,
              3.մանկավարժորեն անտեսված ծնողների կողմից,
              4.գերակտիվ ,
              5.գերուշադրության ենթարկված:

              Comment


              • #8
                Բարի երեկո, տիկի'ն Պողոսյան: Իմ աշխատանաքային փորձը ցույց տվեց, որ մինչև լավագույն ուսուցիչ, լավագույն մասնագետ լինելը, նախ պիտի հոգեբան լինել, յուրաքանչյուր երեխա անհատական մոտեցում է պահանջում:

                Comment


                • #9
                  Հետաքրքիր բան . Ձեր թվարկած բոլոր տիպերից կան իմ դասղեկական իմ դասարանում :

                  Comment


                  • #10
                    Հերմինե Խառատյան-ի խոսքերից Նայել գրառումը
                    Հետաքրքիր բան . Ձեր թվարկած բոլոր տիպերից կան իմ դասղեկական իմ դասարանում :
                    Այո, յուրաքանչյուր տիպի համար մոտեցումները շատ տարբեր են:

                    Comment


                    • #11
                      Առանց ուսուցչի հոգեբանական հեռատեսության հնարավոր չէ կանխագծել
                      աշակերտների վարքը, իսկ առանց վարքի կանխագծման հնարավոր չէ նրանց
                      անձնավորության նպատակասլաց ու կազմակերպված ձևավորումը: Գաղտնիք չէ, որ
                      դպրոցում(և ոչ միայն մեր դպրոցում) դեռևս նշանակալից է աշակերտների
                      անառաջադիմության տոկոսը: Անառաջադիմությունը հաճախ կապված է սովորել
                      չցանկանալու, անկարգապահության, առանձին առարկաների, ուսուցչի կամ ամբողջ
                      դպրոցի պահանջների նկատմամբ աշակերտի անլուրջ վերաբերմունքի հետ: Դրանում
                      մեղքի իրենց բաժինն ունեն և՛ ծնողները, և՛ փողոցը, և՛ այն ուսուցիչները, որոնք չեն
                      մտածում իրենց գործողությունների հոգեբանական նպատակասլացության մասին և
                      հաճախ աշակերտներին պատճառում են դժվար ուղղելի հոգեկան ցնցում:

                      Comment


                      • #12
                        Բարև Ձեզ: Համամիտ եմ , առանց ուսուցչի հոգեբանական հեռատեսության, առանց ուսուցչի մանկավարաժական հմտության հնարավոր չէ այդ տիպի սովորողի հետ աշխատել: Այսօր մեր դպրոցներում, դասարաններում քիչ չեն << բարդ>>
                        կամ <<դժվար>> աշակերտները, որոն պահանջում են անհատական մոտեցում: Աշկերտները տարբեր են, տարբեր են նաև նրանց պահանջներ ը ուսուցչից և դպրոցից: Իմ դասարանում կան այդպիսի մի քանի աշակերտներ,խնդիրները գնում են դեպի ընտանիք, իսկ ընտանիքն իր կնիքն է դնում դպրոց հաճածող երեխայի հոգեբանության վրա: Նրանց չի հետաքրքրում ո'չ դպրոցը, ո'չ հանձնարարված նյութը, նրանք դպրոց են գալիս լիցքաթափվելու, մի քանի ժամ ընտանեկան անախորժ, անառողջ մթնոլորիտց կտրվելու համար:

                        Comment


                        • #13
                          Հետաքրքիր թեմա է, վստահ եմ, որ բոլորիս դասարաններում էլ կան նմանատիպ աշակերտներ: Մանկավարժական տակտը, վարպետությունը մեծ դեր են խաղում այս հարցում :

                          Comment


                          • #14
                            Խոսում ենք դպրոցից, ուսուցչի դերից ու վարպետությունից, հմտությունից ու տակտից, իսկ ինչ դեր է խաղում անհատի, երեխայի զարգացման վրա ծնողը, կամ դեր խաղում է, թե դաստիարակությունն էլ է ընկած ուսուցչի ուսերին: Հաճախ եմ կրկնում այս միտքը . << Ոուսուցիչը, դպրոցը սովորեցնում են, իսկ ծնողները ` դաստիարակում>.: Ցավոք մեր օրերում ծնողները դաստիարակություն ասելով միայն հասկանում են կուշտ կերակրելն ու հագուստով ապահովելը, մնացած բոլոր հարցերում մեղավոր են դպրոցն ու ուսուցիչը:

                            Comment


                            • #15
                              Ժամանակակից երեխան այնպիսին չէ, ինչպիսին եղել է նրա հասակակիցը 10-20 կամ նույնիսկ 5 տարի առաջ…
                              Կյանքն այս ընթացքում փոխվել է արմատապես և շարունակում է փոխվել մեծ արագությամբ: Փոխվել են մեծահասակների, երեխաների սպասելիքները…

                              Այսօր երեխան ստանում է հսկայական քանակի տեղեկատվություն : Նա շատ շուտ է հասկանում, որ տեղեկատվություն մեծ մասը անիմաստ է պահել գլխում, քանի որ այն կարելի է գտնել համացանցում: Մինչդեռ մեր կրթական համակարգը պարտադրում է ճիշտ հակառակը:
                              • Ծնողների մեծ մասը բարձր գնահատականներն ուղղակիորեն կապում են հաջողության հետ: Երեխաներից պահանջվում է բարձր արդյունքների հասնել, այնինչ կյանքում նրանք տեսնում են որ միշտ չէ որ մարդիկ ըստ արժանիքների են գնահատվում: Հաջողությունը այսօրվա երեխան ավելի շատ այլ գործոնների հետ է կապում:
                              • Դպրոցում կոնֆլիկտներ եղել են միշտ: Բայց այսօրվա երեխաները փորձում են դրանք լուծել այնպես, ինչպես վիրտուալ աշխարհում:
                              Արդյունքում, ժամանակակից երեխան չի կարողանում հանդուրժել, ներել, բացատրվել, գնալ փոխզիջումների:
                              • Երեխաների մեծ մասն ունի գերհոգնածություն, անքնություն, ընտանեկան ու սոցալական խնդիրներ,որոնց լուծումն իրենց ուժերից վեր է:
                              Այս հակասությունների շարքը կարելի է երկար թվարկել Իսկ եզրակացությունը մեկն է. Երեխաները փոխվել են , կրթությունը՝ ոչ: Երեխաները փոխվել են , ժամանակները նույնպես, իսկ մեծահասկաներիս պահանջները դարձել են անհասկանալի և անընդունելի: : Ըստ իս, հենց այս ու նմանատիպ հակասություններն են պատճառը , որ դասարաններում կան «բարդ» երեխաներ:

                              Comment

                              Working...
                              X