Հայտարարություն

Collapse
No announcement yet.

Կրթության և Գիտության, թե՞ Ընդունելության քննությունների նախարարություն

Collapse
X
 
  • Զտիչ
  • Ժամանակ
  • Դիտել
Clear All
նոր գրառումներ

  • Կրթության և Գիտության, թե՞ Ընդունելության քննությունների նախարարություն

    Երբ ես իմացա այս ֆորումի մասին, շատ ուրախացա:
    Թվում էր, թե այդ հնարավորությանը մեր հասարակությունը վաղուց էր սպասում, և այնտեղ բուռն քննարկումներ կսկսվեին կրթության տարբեր պրոբլեմների վերաբերյալ: Բայց նայելով նյութերը` լրիվ այլ տպավորություն ստացա:
    Անկեղծ ասած, թվում է, թե ԱԼՄ հեռուստաընկերության նման մի բանի հետ գործ ունես: Գիտեմ, շատերը դա չեն ընդունի, շատ կզայրանան և կփորձեն քննադատությունը հակադարձել: Բայց նախապես ուզում եմ ասել, որ պետք չէ կարևորել իմ անձը:
    Ավելի լավ է գործից խոսենք: Ուրեմն, նայենք փաստերը:
    Ֆուրումում հիմնականում նույն մարդկանց մտքերն են: Իհարկե, արդարության համար պետք է ասել, որ ի տարբերություն ԱԼՄ-ի, դա այդ մարդկանց մեղքով չէ: Մյուս կողմից էլ քննարկվող թեմաներում շատ քիչ են սուր հարցադրումները, արտահայտված մտքերն էլ շատ խղճուկ են (բացառություններ կան, իհարկե):
    Որպեսզի ասածներս անհիմն չթվան, բերեմ երկու օրինակ:
    1) Մեր դասագրքերի որակի ու թերությունների մասին մի քանի հատոր գիրք կարելի է գրել, իսկ ֆորումում այդ մասին ի՞նչ է գրված: Ավելի լավ չէ՞ր լռել:
    2) Վերջերս են ավարտվել միասնական քննությունները, իսկ ի՞նչ կարծիքներ կան այդ քննությունների մասին: Նորից նույն խղճուկ վիճակն է:
    Սրա հետ կապված մի քանի հարց կուզեի բարձրացնել:
    1. Քննություններն իրական հնարավորություն տալի՞ս են ընդունակին անընդունակից, ստեղծագործողին անգիր անողից տարբերելու համար: Կամ ավելի պարզ. Կարո՞ղ ենք վստահ լինել, որ ավելի բարձր միավոր ստացած դիմորդը ավելի լավ ուսանող ու մասնագետ կլինի, քան ցածր ստացածը:
    2. Ինչպե՞ս բացատրել այն, որ հայոց լեզվի քննության վերջնական գնահատականները հայտնի դարձան բոլոր քննություններն ավարտվելուց 3 օր հետո, այսինքն միայն այն ժամանակ, երբ տվյալներին տիրապետող մարդկանց արդեն հայտնի էին անցողիկ միավորները:
    3. Պատասխանատուները պնդում են, որ տարբերակները շատ լավն են եղել: Մյուս կողմից, օրինակ, մաթեմատիկա և ֆիզիկա առարաներից անբավարար են ստացել համապատասխանաբար 25.3 և 27.4 տոկոսը: Եթե հանենք կրկնուսուցման արդյունքում դրական միավորներ ստացած դիմորդներին, ապա այդ տոկոսները պետք կլինի բազմապատկել 2-ով կամ 3-ով: Ու սա մեր Կրթության ու Գիտության նախարարությունը նորմալ է համարում: Այդ դեպքում ճիշտ չի լինի՞ այդ նախարարությունը վերանվանել Ընդունելության քննությունների նախարարություն կամ մի այլ բան: Համենայնդեպս, տպավորությունն այն է, որ նրանք կրթության վատ որակի համար պատասխանատու չեն:
    Իհարկե, ընդունելության քննությունների հետ կապված ոչ թե 3, այլ մի քանի տասնյակ հարց կարելի է բարձրացնել ու քննարկել, բայց սպասենք սրանց արձագանքներին:
    Վերադառնալով կրթական ֆորումին, ասեմ, որ, եթե ազատ արտահայտվելու հնարավորություն ընձեռնելու դեպքում էլ մենք էս ձևով ու մակարդակով ենք հանդես գալու (ԱԼՄ-ի մակարդակ), ուրեմն մեր հասարակությունն էս է, ու պետք չէ, որ մեզ երևակայենք: Կամ էլ մեր հասարակությունը համոզված է, որ իր ձայնը լսող չկա, դրա համար էլ լուրջ քննարկումներ չեն ստացվում:

  • #2
    Կրթության և Գիտության նախարարությունը վաղուց վերածվել է Ընդունելության քննությունների նախարարության: Իսկ ի՞նչն է ինձ նման եզրակացություն անելու հիմք տվել:
    Կրթության նախարարության (Գիտությունը մի կողմ թողնենք, քանի որ վատ հանրակրթության դեպքում լավ գիտություն անհնար է) հիմնական գործը պետք է լինի մեր երեխաների որակյալ կրթությունն ու դաստիարակությունը: Եվ այդ գործի համար էլ այդ նախարարությունը պատասխանատու է:
    Բայց վաղուց է, որ ընդունելության քննությունների կամայական արդյունքի դեպքում Նախարարությունը հայտարարում է, որ ամեն ինչ հրաշալի է, ճիշտ է և օբյեկտիվ:
    Կան առարկաներ, որոնցից տասը տարուց ավելի է հանրապետությունում ոչ ոք 20 միավոր չի ստացել: Ուրեմն, կամ վատ են քննում, կամ վատ են սովորոցնում: Ու թե մեկ, թե մյուս վատի համար կրթության նախարարությունն է պատասխանատու:
    Այնպիսի տպավորություն է, կարծես քննություն են վերցնում մի այլ երկրում կրթված երեխաներից և այդ երեխաների վատ գիտելիքների համար իրենք պատասխանատու չեն:
    Իսկ խոսելով ավարտական քննությունների մասին պիտի ասեմ, որ վստահ եմ, որ օբյեկտիվ քննությունների դեպքում շրջանավարտների առնվազն 80 տոկոսը ատեստատ չի ստանա: Պարզաբանեմ միտքս:
    Յուրաքանչյուր աշակերտ ավարտական քննություն է հանձնում 6 առարկայից, իսկ դիմորդը քննություն է հանձնում 2-3 առարկայից: Ոչ իր ընդունելության համար անհրաժեշտ առարկաներից դրական միավոր կարող է ստանալ շրջանավարտների հազիվ 20 տոկոսը: Օրինակ, հումանիտար առարկաներ պարապող աշակերտների հազիվ 20 տոկոսը դրական գնահատական ստանա մաթեմատիկա, ֆիզիկա կամ քիմիա կամ կենսաբանություն առարկաներից և հակառակը` բնագիտական առարկաներ պարապողների հազիվ 20 տոկոսը դրական գնահատական ստանա հայոց լեզու, օտար լեզու, հայոց պատմություն առարկաներից: Հետևաբար 80 տոկոսը ատեստատ չպիտի ստանա:
    Իսկ թե ինչպես և ինչ որակով է արվում ընդունելության գործը, հաջորդ գրառումով կասեմ:
    Հարգելի ֆորումցիներ, թեմայում իմ առաջին գրառման հիմնական միտք սա էր: Բայց Դուք ինչո՞ւ չեք արտահայտվում: Կամ ասեք, որ իմ հետ համաձայն չեք, որ ես հիմարություններ եմ ասում, կամ ասեք, որ Դուք էլ եք նույն կարծիքին:

    Comment


    • #3
      Բարև հարգելի Սոկրատ:Կցանականայի իմանալ Ձեր մասնագիտության մասին:Դուք դասավանդում ե՞ք:

      Comment


      • #4
        Ողջույն Սոկրատ, ես այս ֆորումի ընդիմությունն եմ, ցավոք սրտի գրեթե մենակ: Ես գրում եմ իմ և բոլորիս ցավերից, ինձ միաբերան քննադատում են: Մեջբերեմ քո խոսքերը հասարակությունը համոզված է, որ իր ձայնը լսող չկա, դրա համար էլ լուրջ քննարկումներ չեն ստացվում:
        Թեմա ստեղծեցի, միգուցե միանաս, կոչվում է Ուսուցչի ձայնը, ի սկզբանե վերնագրել էի ուսուցիչը մեր հասարակության ամենախեղճ ու թշվառ խավն է:
        Լավ, սա մի կողմ. արդեն մեկ տարուց ավելի շրջանառվում էին խոսակցությունները այն մասին, որ ավագ դպրոցների դասագրքերի կազմելուն պետք է ընդգրկվեն ուսուցիչներ: Դիմեցի, փնտրեցի, գրեցի... ոչ, պարզվեց որ պետական գաղտնիք է, ոչ մի ինֆորմացիա, ոչ մի արձագանք... ու հասկացա մի պարզ ճշմարտություն -դա դասագրքերի բիզնես է, ես այնտեղ տեղ չունեմ...
        * Լ *

        Comment


        • #5
          Հարգելի Իրինա, ես մաթեմատիկա եմ դասավանդում և բավականին երկար ժամանակ:
          Բայց լավ կլիներ հայտեիք Ձեր կարծիքը իմ գրառումների հետ կապված, անկախ նրանից Դուք համամիտ եք իմ հետ, թե լրիվ հակառակ կարծիք ունեք:

          Comment


          • #6
            Հարգելի Լիզա, եթե ֆուումն էլ պիտի բաժանվի դիմության և ընդիմության, ուրեմն ամեն ինչ շատ ավելի վատ է, քան կարելի է պատկերացնել:
            Ինձ թվում է ֆորումը մեր դարդ ու ցավերը քննարկելու, դրանց լուծումներ գտնելու և նաև օգտակար ինֆորմացիա փոխանակելու հնարավորություն և միջոց պիտի լինի:
            Ես կուզեի լսել ձեր կարձիքը իմ բացած թեմայի վերնագրի հետ կապված:
            Իսկ “Ուսուցչի ձայնում” շուտով կտեսնեք իմ գրառումը:
            Վերջին խմբագրողը՝ sokrat; 13-07-10, 23:04.

            Comment


            • #7
              Բալորը ձգտում են բարձրագույն կրթություն ստանալ, առանց հաշվի առնելու իրենց ընդունակությունները...սա մոդա է դարձել: 7 կամ 8 գնահատականը արցունք ու դժգոհություն է առաջացնում սրտացավ մայրիկների մոտ...այս ուր ենք հասել? Հաշմանդամ տնտեսություն ունեցող երկրում բոլորը տնտեսագետ են... ուր պետք է աշխատեն, դեռ հարց է, որը վերևներին կարծես թե չի հուզում: Ես լիովին համաձայն եմ, նախարարությունը [B]Ընդունելության քննությունների[/B է, մոռացել է իր գլխավոր ֆունկցիան` այն է` ապահովել որակյալ կրթություն: Իսկ այս ուղու մեխը ուսուցչի կենսամակարդակի բարձրացման հետ ուղղակի կապ ունի: Կենցաղային հոգսերոով խճճված ուսուցիչը լիարժեք դաս վարել չի կարող:
              * Լ *

              Comment


              • #8
                Հարգելի Սոկրատ, ես լիովին համաձայն եմ Ձեզ հետ: Նույն իրավիճակն էլ մեզ մոտ է: Ճիշտն ասած հասարակությունն էլ է հոգնել քննությունների մասին խոսելուց: Հասկանալի է, որ պետք է խոսվի, բայց, իմ կարծիքով, մենք ոչ թե պիտի քննադատենք քննությունները, այլ առաջարկենք անց կացման այլ ձևեր: Փորձեք առաջարկեք:Միգուցե Ձեր առաջարկածը ավելի օբյեկտիվ ու արդար կլինի և Կրթության ու Գիտության նախարարությունը ուշադրություն կդարձնի: Ես այս մի քանի տարիների ընթացքում հասկացել եմ մի բան. տեխնիկական առարկաներից քննությունները չի կարելի անցկացնել միայն պատասխանը ստուգելով: Թույլ աշակերտը անհամբեր սպասում է ուժեղի պատասխանին, որ հետո իր ձևաթղթում խաչը տեղադրի: Ո՞վ հասկացավ, ո՞ր շրջանավարտն է լուծել:Հետո չի բացառվում քիմիայի խնդիրը լուծելուց ինչ-որ քայլում անուշադրության պատճառով ինչ-որ թվի սխալ տեղադրում:Եվ այդպես սխալ տեղադրելով շրջանավարտը կստանա սխալ պատասխան ու սխալ կտեղադրի ձևաթղթում: Բայց ախր նա ընթացքը ճիշտ է կատարել : Ո՞վ է դրան նայում: Ստուգողին միայն պատասխանն է հետաքրքրում:Կենսաբանության թեստերում կան խնդիրներ, որոնց պատասխանները պետք չէր կլորացնել ըստ քննությունից հետո տեղադրված պատասխանների: Իսկ շրջանավարտը քննության ժամանակ գիտե՞ր այդ մասին: Ստացվում է, որ ինչ-որ թվի հարյուրերորդականի մասով սխալ կլորացումը կբերի սխալ պատասխանի և էլի ձևաթղթում սխալ տեղադրումի:Իսկ ի՞նչ է կատարվում ավարտական քննություններին: Ես կազմակերպիչ էի և հետաքրրությամբ հետևում էի ընթացքին: Կային աշակերտներ, որ այդպես էլ ամբողջ քննության ժամանակ թեստին չնայեցին: Ինչու՞ նայեն, եթե թեստը մեկն է ու պատասխանների տեղերը փոխված: Նրանք համբերատար սպասում են կարող երեխաների ,,պատասխաններին,,: Թեստ-գրքույկը չի ստուգվում ,ստուգվում է միայն ձևաթուղթը, իսկ այնտեղ չի երևում , թե ով է լուծել, ով է արտագրել կամ խաղալով խաչերը դրել: Կարող եք ասել, որ կազմակերպիչներն են թույլ տալիս:Ո'չ, կասեմ ես: Հիմնականում կազմակերպիչները չեն էլ նկատում դա: Աշակերտները մեզանից ճարպիկ են և քննություններից առաջ են խաչ հավաքելու մեխանիզմ կազմում:Հաջորդ տարի մի տարով փոքր աշակերտներին արդեն չես ապացուցի, որ քննություններին ,,2,, չստանալու համար գիտելիք է հարկավոր:Նրանք գիտեն, որ հենց ամենաճարպիկներն ԱՄԵՆԱԲԱՐՁՐ ՄԻԱՎՈՐ ԵՆ ՀԱՎԱՔԵԼՈՒ ԱՌԱՆՑ ԳԻՏԵԼԻՔ ՈՒՆԵՆԱԼՈՒ :Այնպես որ , իմ կարծիքով , այս ձևն էլ հերթական անգամ բերում է ուսման նկատմամբ անտարբերությամբ : Ինչու՞ սովորեն, եթե այդպես էլ է հնարավոր:

                Comment


                • #9
                  Liza-ի խոսքերից Նայել գրառումը
                  Կենցաղային հոգսերոով խճճված ուսուցիչը լիարժեք դաս վարել չի կարող:
                  Գուցե Ձեր խոսքը շարքային դասատուի մասին է?, որովհետև իր կոչմանն արժանի Իսկական ուսուցիչը , հենց որ մտնում է դասարան, մոռանում է իր կենսական հոգսերի մասին ու տրվում իր աշխատանքին: Ես շատ մանկավարժներ գիտեմ, որոնց թվում նաև իմ 57ամյա փորձ ունեցող մայրն է, ովքեր 90-ականներին դասարան են մտել անգամ առանց ամիսներով վարձատրվելու: Իմ սուբյեկտիվ կարծիքով ուսուցիչն ու բժիշկը` դրանք կոչումներ են, և , եթե մարդը մտնում է դասարան զուտ միայն իր կենսական հոգսերը լուծելու նպատակով` ապա ներեցեք, նա իրոք դառնում է պարզապես դասատու: Իսկ ուսուցիչ, թե դասատու լինելը` դրանք միանգամայն տարբեր են: մեր դպրոցի ցավերից մեկն էլ դա է, որ այնտեղ աշխատում են ավելի շատ դասատուներ, այլ ոչ թե ուսուցիչներ...
                  Կարդալով քննարկումներն, ափսոսանքով նկատում եմ նաև, որ ոչ մեկը չի խոսում դաստիարակության մասին: Ասես այն կրթությունից ընդհանրապես հանած` վերացրած լինեն:
                  Իհարկե կրթական համակարգում շատ ու շատ սխալ ու անարդար բաներ կան, ահավասիկ հարկավոր է բարձրաձայնել ու անել հնարավորն ու անհնարը, բայց մեր հոգսերը փաթաթելով այս սերնդի վզին ասելով, որ կենցաղային խնդիրները մեզ խանգարում են լիարժեք դաս պարապել, դրանով բթացնելով առանց այդ էլ հիասթափված սերնդին` ներեցեք չեմ ընդունում:
                  Լիզա ջան, թեև քո գրառումն եմ մեջբերել, բայց խոսքերս ավելի շատ ընդհանրացված են և ուղղված են դպրոցում աշխատող այն դասատուներին, ովքեր շատ հաճախ այդ արտահայտությունն անելով` պարզապես ժամանակ են սպանում դասաժամին, ու ես սրտի ցավ եմ զգում այն աշակերտի համար, ով կարող էր այդ 45 րոպեներին գոնե մի անհրաժեշտ բան սվորել:
                  Վերջին խմբագրողը՝ Մանոն; 15-07-10, 12:38.
                  Մ. Արզումանյան

                  Comment


                  • #10
                    Հարգելի Իրինա, շնորհակալ եմ, որ արձագանքեցիք:

                    Ձեր դիտարկումները տեղին են: Համաձայն եմ, որ միայն քննադատելով բան չի փոխվի:

                    Բայց գլխավոր հարցն այն է, թե նրանք ուզում են այնպիսի քննություններ անցկացնել, որոնք ընդունակին տարբերեն անընդունակից, մտածողին` անգիր անողից:

                    Ես կարծում եմ, որ չեն ուզում: Քննարկենք թեկուզ Ձեր նշած արտագրությունների հարցը:

                    Եթե ուզեին, որ աշակերտները չկարողանան օգնել միմյանց, ապա կպատվիրեին նույն առարկայի 8-10 թեստ, որոնք լինելով համարժեք կունենային լրիվ տարբեր թվային տվյալներ (այսինքն կլինեին նույն խնդիրները, բայց տարբեր թվային տվյալներով) և հետևաբար կունենային տարբեր պատասխաններ:

                    Իսկ ինչո՞ւ չեն անում:

                    Եթե այս հարցը տայինք նրաց, դժվար թե ասեին, որ գլխի չեն ընկել:

                    Հավանաբար կասեն, որ դա լրացուցիչ ծախսերի կբերի: Բայց ներուղություն, անգլիաներում թեստեր տպագրելու համար փող կա, իսկ թեստ կազմողներին ավել վճարելու փող չկա՞:

                    Արտասահմանում տպագրելը, ինձ թվում է, արվում է միջազգային կառույցների աչքերին թոզ փչելու համար: Մնացածը անում են այնպես ոնց իրենց է հարմար:

                    Տեսեք թեստային համակարգը նրանց զրկել է աշակերտի, դիմորդի աշխատանքն արհեստականորեն ցածր գնահատելու հնարավորությունից: Փոխարենը մեր հնարամիտները որոշեցին 80 հարցից կազմված առաջադրանքի համար տալ 3 ժամ:

                    Եվ դա բացատրում են մեկ նրանով, որ ժամանակի վերջում աղմուկ է լինում, մեկ էլ իբր թե, որ այս թեստերը ավելի արագ կարելի է լուծել, քան առաջ տրվող 8 խնդիրները:

                    Երկու բացատրություններն էլ անհեթեթություն են:

                    Նախ բոլորիս հայտնի է, որ ցանկացած ստուգողականի, քննության (անկախ թե ինչքան ժամանակ է տրվում) ժամանակի ավարտին մոտ աղմուկը ավելանում է, և դա բացառելու համար, պետք է շատ խիստ լինել` աղմկողին անմիջապես հանել լսարանից:

                    Երկրորդ, գոնե մաթեմատիկայի մասին հաստատ կարող եմ ասել, որ հիմա առաջարկվող 80 առաջադրանքներով թեստը իր մեջ պարունակում է նախկինում առաջարկվող 8 խնդիրների առնվազն 2 բլոկ:
                    Ուրեմն դա արվում է լավ դիմորդին բարձրագույն գնահատական ստանալու հնարավորությունից զրկելու համար: Ուրիշ բացատրություն չկա:

                    Եթե ասածներս քիչ եք համարում, բերեմ մեկ այլ փաստ:

                    Քննությունների անցկացման կարգը թույլ է տալիս, որ դիմորդը պահպանի այդ առարկայի նախորդ տարվա իր միավորը: Եվ եթե նա անբավարար չի ստանում, ապա երկու դրականներից ընտրվում է առավելագույնը:

                    Հիմա հարց. ո՞ր դիմորդը և ինչո՞ւ չպետք է համաձայնվի իր նախորդ տարվա միավորը պահպանել :
                    Բայց դիմորդից պահանջում են դա նշել դիմումի մեջ: Ո՞րն է դրա տրամաբանությունը:
                    Տրամաբանությունը հավանաբար հետևյալն է. հետագայում ումը կուզեն կավելացնեն:

                    Comment


                    • #11
                      Հարգելի Մանոն, ճիշտ եք ասում, որ դասարան մտնելով` ուսուցիչը պետք է մոռանա մնացած բաների մասին:

                      Բայց դա չի նշանակում, որ հասարակությունն էլ պետք է մոռանա ուսուցչի հոգսերի մասին ու պահանջի, որ նա գրոշներով աշխատի:

                      Օրինակ, ծնողը իր երեխային սիրում է անշահախնդրորեն, բայց դա չի նշանակում, որ երեխաները պետք է ապերախտ լինեն և արհամարհեն ծնողին և նրա հոգսերը:


                      Դաստիարակության հետ կապված Ձեր ցավը հասկանալի է:

                      Ես կարծում եմ, որ դաստիարակությունը շատ ավելի կարևոր է, քան որևէ առարկայի կամ թեկուզ բոլոր առարակների գիտելիքները միասին վերցրած, բայց դաստիարակությունը միայն ուսուցիչներից չի կախված (ծնողներ, փողոց և … ): Իհարկե, գիտեմ, որ կան շատ ուսուցիչներ կամ դասատուներ, ինչպես Դուք եք ասում, որ իրենց վարքով, գործերով, օրինակով ավելի շատ փչացնում են երեխաների արժեքային համակարգը:

                      Comment


                      • #12
                        Մի մտորում էլ եմ ուզում ներկայացնել:

                        Առաջին հայցքից կարող է թվալ, որ դա թեմայի հետ կապ չունի:

                        Կրթական ֆորումը գործում է երկու ամսից ավել: Գրանցված անդամներն ընդամենը 280 են:
                        Բայց միայն Երևանում կա 200 դպրոց, հանրապետությունում` մոտ 1600 դպրոց:
                        Միայն Երևանի ուսուցիչների թիվը պակաս չէ, քան 200*50=10000:

                        Ինչո՞վ է բացատրվում այսպիսի պասիվությունը:

                        Բազմաթիվ վերապատրաստումներ անցած ուսուցիչները, այդ թվում նաև տեղեկատվական տեխնոլոգիաների հետ կապված, չե՞ն կարողանում իրենց համար e-mail բացել, գրանցվել ու մասնակցել քննարկումներին:

                        Եթե դա էլ չեն կարողանում, ապա այն միջոցները, որոնք ծախել է նախարարությունը նոր տեխնոլոգիաներին նվիրված վերապատրաստումների համար ջուրն են գնացել:

                        Իսկ եթե տիրապետում են, ապա միթե՞ 10000-ից (գոնե Երևանի) միայն 280-ը ասելիք ունեն:

                        Կամ էլ մնում է մտածել, որ մյուսները “դատարկ” բաների համար ժամանակ չունեն:

                        Comment


                        • #13
                          sokrat-ի խոսքերից Նայել գրառումը
                          Մի մտորում էլ եմ ուզում ներկայացնել:

                          Առաջին հայցքից կարող է թվալ, որ դա թեմայի հետ կապ չունի:

                          Կրթական ֆորումը գործում է երկու ամսից ավել: Գրանցված անդամներն ընդամենը 280 են:
                          Բայց միայն Երևանում կա 200 դպրոց, հանրապետությունում` մոտ 1600 դպրոց:
                          Միայն Երևանի ուսուցիչների թիվը պակաս չէ, քան 200*50=10000:

                          Ինչո՞վ է բացատրվում այսպիսի պասիվությունը:

                          Բազմաթիվ վերապատրաստումներ անցած ուսուցիչները, այդ թվում նաև տեղեկատվական տեխնոլոգիաների հետ կապված, չե՞ն կարողանում իրենց համար e-mail բացել, գրանցվել ու մասնակցել քննարկումներին:

                          Եթե դա էլ չեն կարողանում, ապա այն միջոցները, որոնք ծախել է նախարարությունը նոր տեխնոլոգիաներին նվիրված վերապատրաստումների համար ջուրն են գնացել:

                          Իսկ եթե տիրապետում են, ապա միթե՞ 10000-ից (գոնե Երևանի) միայն 280-ը ասելիք ունեն:

                          Կամ էլ մնում է մտածել, որ մյուսները “դատարկ” բաների համար ժամանակ չունեն:
                          Իսկ միգուցե մյուսները չունեն համակարգիչ և ինտերնետ... Ես մեկ ամիս է դա եմ ասում.
                          * Լ *

                          Comment


                          • #14
                            Հարգելի Լիզա, Ձեր ասածն էլ կարող է լինել, և դա ցավալի է:
                            Բայց մայիսին, հունիսին նրանք կարող էին օգտվել դպրոցի համակարգիչներից:

                            Comment


                            • #15
                              Շարունակելով վերապատրաստումների թեման` ուզում եմ ասել, որ միայն նոր տեխնոլոգիաներին նվիրված վերապատրաստումները չեն ձախողվել:

                              “Նոր” մեթոդների հետ կապված վերապատրաստումներ նույնպես զրո էֆեկտ են տվել:
                              Իսկ ինչպե՞ս կարող էին էֆեկտիվ լինել:

                              Կարծում եմ անվիճելի է, որ որևէ մեթոդ չի կարող պիտանի լինել բոլոր առարկաների և բոլոր դասերի համար, այսինքն ունիվերսալ մեթոդ կամ մեթոդներ գոյություն չունեն:

                              Իսկ ո՞նց էին վերապատրաստում:
                              Հարգելի ուսուցիչներ, դրսերում փնտրել-փնտրել ու Ձեր համար կախարդական փայտիկ ենք գտել ու բերել: Այդ ամենի մասին այս ձեռնարկներում գրած է, դրանք նվիրում ենք ձեզ: Բացի այդ, երկու օր առաջ էդ ձեռնարկները կարդացած մեր մասնագետները ձեզ կօգնեն դրանք յուրացնել (չնայած էդ պարոններն ու տիկնայք իրենք չեն կարողանում էդ մեթոդները կիրառել):

                              Չկար ամենակարևորը. Ո՞ր մեթոդը ո՞ր առակայի, ո՞ր թեմայի համար է արդյունավետ: Միայն մեթոդի նկարագրություն:
                              Իմ համար դա մոտավորապես նույն է, ինչ սոսինձի վար գրված լինի նրա քիմիական բաղադրությունը, բայց ոչ մի խոսք չասվի, թե ինչ նյութեր սոսնձելու համար է և ոնց օգտագործել:

                              Այսպես հազարավոր ուսուցիչներ “վերապատրաստվեցին”: Տպագրեցին մեծ քանակի ձեռնարկներ, սնունդ տվեցին, շրջաններից մարզկենտրոն եկողներին` ճանապարածախս:
                              Չգիտեմ Դուք ինչ եք կարծում, բայց ես կարծում եմ, որ էդ բոլոր ծախսերը իզուր էին:
                              Վերջին խմբագրողը՝ sokrat; 17-07-10, 11:38.

                              Comment

                              Working...
                              X