Հայտարարություն

Collapse
No announcement yet.

Առակ ուսուցչի մասին

Collapse
X
 
  • Filter
  • Ժամանակ
  • Show
Clear All
new posts

  • Առակ ուսուցչի մասին

    Մի անգամ Ուսուցիչն աշակերտներին հարցնում է.

    – Ինչո՞ւ են մարդիկ վեճերի ժամանակ բարձրացնում ձայնը:

    – Երևի նրանք կորցնում են հանգստությունը,- ենթադրեց աշակերտներից մեկը:

    – Բայց ինչո՞ւ ձայն բարձրացնել, եթե 2-րդ մարդը կանգնած է կողքիդ,- կրկին պնդեց Ուսուցիչը:

    Աշակերտները շփոթված թոթվեցին ուսերը: Ակնհայտ էր, որ այդ մասին նրանք չեն մտածել: Այդ ժամանակ Ուսուցիչն ասաց.

    – Երբ մարդիկ վիճում են, և նրանց միջև դժգոհությունը մեծանում է, նրանց սրտերը հեռանում են միմյանցից, ու դրա հետ միասին՝ հեռանում են նաև նրանց հոգիները, և որպեսզի միմյանց լսեն, նրանք ստիպված բարձրացնում են ձայնը: Եվ ինչքան նրանց բարկությունն ու չարությունը մեծ է, այնքան բարձր են նրանք գոռում: Իսկ երբ մարդիկ սիրահարված են լինում, նրանք ձայն չեն բարձրացնում, այլ շատ ցածր են խոսում, քանի որ նրանց սրտերը շատ մոտ են գտնվում իրար, իսկ նրանց միջև եղած հեռավորությունը ջնջվում է: Իսկ երբ մարդկանց սերն է իշխում, նրանք անգամ չեն խոսում, շշնջում են, իսկ երբեմն էլ ոչ մի բառ պետք չի լինում միմյանց հասկանալու համար. նրանց աչքերն ամեն ինչ ասում են: Մի մոռացեք, որ վեճերը ձեզ հեռացնում են միմյանցից, իսկ բարձր արտաբերված խոսքերն այդ հեռավորությունը մեծացնում են մի քանի անգամ: Մի չարաշահեք այն, քանի որ կգա մի օր, երբ այդ հեռավորությունն այնքան մեծ կլինի, որ հետդարձի ճանապարհն այլևս չեք գտնի:

    արևելյան առակ

  • #2
    Մի Ուսուցիչ կանչվում է պալատ' թագավորի հետ իմաստուն զրույց վարելու: Նա արքային ու գահասրահը զննելուց հետո սկսում է խոսել տիրակալի թագի գեղեցկության, թանկարժեք քարերի փայլի, ոսկյա զարդերի խորհրդանշական իմաստի մասին: Ուսուցչին ուղեկցող աշակերտները մնում են զարմացած: Պալատից հեռանալուց հետո նրանք հարցնում են, թե ինչու Ուսուցիչը թագավորի հետ չխոսեց տիեզերածնության մասին:
    - Եթե խոսեի այդ թեմայով, թագավորը կա՛մ կձանձրանար, կա՛մ կհուսահատվեր: Խոսելուց առաջ մշտապես իմացեք, թե ի՞նչն է ձեր զրուցակցի ամենաթանկագին գանձը և խոսեք դրա բարձր նշանակության մասին: Միայն այդ միջոցով կարող եք զրույցը հրապուրիչ դարձնել և ճանապարհ բացել նրա հետագա շարունակության համար: Իմաստուն չէ այն ուսուցիչը, ով խոսելիս հաշվի չի առնում ունկնդրի գիտակցության մակարդակը:

    Comment


    • #3
      Օրվա առակը. «Երկու ուսուցիչ»

      Շատ վաղուց իրար հարևանությամբ ապրում էին երկու ուսուցիչ: Նրանցից մեկը արհեստ էր ուսուցանում, մյուսը՝ իմաստություն: Արհեստ ուսուցանողը շատ աշակերտներ ուներ, իսկ իմաստություն ուսուցանողը՝ ընդհանրապես չուներ: Ոչ մի հոգի: Եվ դա հասկանալի է՝ արհեստ ունենալով կարելի է մարդկանց անհրաժեշտ իրեր ստեղծել և վաճառելով այն, ապահովել քեզ անհրաժեշտով և ցանկալիով: Իսկ ինչպե՞ս վաճառել իմաստությունը: Այս պատճառով էլ աշակերտները հերթ էին կանգնում արհեստի ուսուցչի մոտ, և նա օր ու գիշեր չարչարվում էր՝ սովորեցնելով նրանց այն ամենը, ինչ ինքը գիտեր: Եվ նա ոչ մի բանի կարիք չուներ: Իսկ իմաստության ուսուցիչը՝ աղքատ էր ապրում, ծառի տակ նստած մտորում էր, գրքեր կարդում, նայում աստղերին և… սպասում աշակերտի: Մարդիկ խղճում էին նրան, երբեմն մոտենում էին, իբր թե խորհրդի կարիք ունեն, և մի քիչ ուտելիք կամ այլ անհրաժեշտ բան բերում: Սակայն ոչ ոք երբեք նրա խորհուրդներով չէր շարժվում:

      Նույնիսկ արհեստի ուսուցիչը մի անգամ ասաց իմաստության ուսուցչին՝

      - Ցավով եմ նայում քեզ: Ուզո՞ւմ ես, ես անվճար քեզ արհեստ սովորեցնեմ, որով կկարողանաս քո հացը վաստակել:

      - Ի՞նչ ես ասում, - պատասխանեց իմաստության ուսուցիչը: - Ես կարիք չունեմ: Եվ եթե ես փոխեմ իմ մասնագիտությունը, ո՞վ պետք է մարդկանց իմաստություն ուսուցանի, երբ դա պետք գա:

      - Այդ դեպքում իմաստության դասագիրք գրի՛ր: Միգուցե մարդիկ գնեն դա և սովորեն այդ դասագրքով: Այդպես էլ միգուցե աշակերտներ կունենաս…

      - Հնարավո՞ր է արդյոք դասագրքով արհեստ սովորել, - պատասխանեց իմաստության ուսուցիչը:

      - Ո՛չ: Դասագրքից բացի ուսուցիչ է պետք: Սկզբից ուսուցիչ, հետո՝ դասագիրք:

      - Իմ գործում էլ է այդպես: Տեսնում ես, թե ինչքան գիրք կա իմ տանը: Այդ բոլորն էլ հենց իմաստության դասագրքեր են: Բայց առանց ուսուցչի չես իմանա, թե դրանցից որը սկզբից կարդաս, որը՝ վերջում: Բացի դրանից կան բազմաթիվ գրքեր, որոնք ընդհանրապես կարդալու անհրաժեշտություն չունեն: Ինչպե՞ս այդ ամենը իմանաս առանց ուսուցչի:

      Այդպես էլ շարունակեցին նրանք ապրել՝ մեկը հարստության մեջ, մյուսը՝ աղքատության: Մեկը՝ աշակերտներով, մյուսը՝ առանց:

      Դուք իրադարձությա՞ն եք սպասում: Մի գեղեցիկ օր իմաստության ուսուցչի մոտ եկավ մի հարուստ մարդ կամ ուղղակի մի պետության նախագահ, որպեսզի իմաստություն սովորի: Ոչ մի նման բան էլ տեղի չունեցավ: Հարուստ մարդիկ ժամանակ չունեն՝ նրանք օր ու գիշեր չարչարվում են, որպեսզի բազմապատկեն իրենց հարստությունը: Իսկ նախագահները երբեք իմաստություն չեն սովորում, որպեսզի նրանց ժողովուրդը նրանց չտա հետևյալ հարցը՝ «Ինչու՞ է նա իրենց նախագահը, այլ ոչ թե այն մարդը, ումից որ նա իմաստություն է սովորել»:

      Այնպես որ, մի գեղեցիկ օր այնպես, ինչպես լինում է մարդկանց մոտ, իմաստության ուսուցիչը մահացավ՝ իր հետևից չթողնելով և ոչ մի աշակերտ: Այդ պահից ի վեր ոչ ոք չգիտի, թե ինչ բան է իմաստությունը:

      https://blognews.am/arm/news/33008/o...u-usucich.html

      Comment


      • #4
        Մահվան մահճին գտնվող ուսուցիչը իր մոտ է կանչում իր ամենամոտ աշակերտին և բարձի տակից հանում է մի գիրք: Բոլորին էր հետաքրքիր, թե ինչ գիրք է դա, քանի որ ուսուցիչը ոչ մեկին և ոչ մի դեպքում չէր թույլատրում բացել այն:

        Եվ ահա կանչելով իր մոտ աշակերտին, ուսուցիչը ասում է.

        – Պահպանի՛ր այս գիրքը: Այս գրքում կա այն ամենը, ինչ սովորեցրել եմ քեզ: Պահպանի՛ր այն այնպես, ինչպես տեսել ես, թե ոնց եմ ես պահում: Այժմ ես այն փոխանցում եմ քեզ: Այս գիրքը ժառանգություն է:

        Աշակերտը վերցնում է գիրքը և նետում կրակի մեջ:

        Մնացած բոլոր աշակերտները ապշած էին: Նրանք չէին կարողանում հավատալ տեսածին:

        Բայց ուսուցիչը, ձեռքը դնելով աշակերտի գլխին, ասում է.

        – Դու հասկացար: Եթե դու պահպանեիր գիրքը, ապա ամենևին էլ իմ աշակերտը չէիր կարող լինել: Իրականում այդ գրքի մեջ ոչինչ չկար: Այն դատարկ էր: Դու դեն նետեցիր այն՝ շատ լավ է: Դու հասկացար իմ ուսմունքը՝ ոչ ոք չպետք է հետևի ոչ մեկին: Ամեն ոք պետք է գնա միայն դեպի իր հոգու խորքերը:

        https://mediamag.am/arak-usucich-ev-girq/

        Comment


        • #5
          Մի անգամ աշակերտը հարցրեց Ուսուցչին.
          – Ուսուցի՛չ, վերջերս ես ու ընկերներս քննարկում էինք անկեղծության ու բնականության թեման, բայց դրա հետևանքով իմ գլխում ամեն ինչ խառնվեց իրար։ Ուսուցիչը ժպտաց.
          – Եվ ո՞րն է քո հարցը։ Ի՞նչն է խառնվել քո գլխում։
          – Ամենագլխավորը, որը ես չեմ կարողանում հասկանալ, անկեղծության ու բնականության տարբերությունն է։ Իմ կարծիքով, դրանք նույն բանն են։
          – Նույն բանը չեն,– ասաց ուսուցիչը,– անկեղծ մարդը կարող է և բնական լինել, մինչդեռ բնականը միշտ անկեղծ է։
          – Ների՛ր, Ուսուցի՛չ, բայց դեռևս չհասկացա։
          – Անկեղծ լինելիս դու չես թաքցնում զգացմունքներդ, մինչդեռ բնական լինելիս դու դրանց մասին չես մտածում։

          https://npatak.wordpress.com/%D5%A8%...6%D5%A5%D6%80/

          Comment


          • #6
            Հոգևոր զարգացման խարույկ

            Մի անգամ, երեկոյան ուսուցիչը հանդիպեց իր աշակերտներին: Նա աշակերտներին խնդրեց խարույկ վառել, որպեսզի միասին նստեն կրակի շուրջ և զրուցեն:

            - Հոգևոր ուղին նման է այս կրակին,-ասաց ուսուցիչը,- նա, ով ուզում է հոգում կրակ ունենալ, ուզած-չուզած պետք է դիմանա տհաճ ու անդուր ծխին, որից կոկորդը կսկծում է, իսկ աչքերը` մրմռում: Իսկ, երբ կրակը սկսում է թեժանալ, ծուխն անհետանում է, շուրջբոլորը` լուսավորվում: Ճիշտ նույն բան է և հավատի դեպքում:

            - Դե, իսկ եթե ինչ-որ մեկը նախապես խարույկ վառի` փրկելով մեզ տհաճ ծխի՞ց, -հարցրեց աշակերտներից մեկը:

            - Նա, ով այդպես կվարվի, կեղծ ուսուցիչ է: Նա խարույկ կվառի այնտեղ, որտեղ ուզում է` ղեկավարվելով միմիայն սեփական կամքով և ճաշակով: Ու, եթե ուզենա, ցանկացած պահի էլ կարող է հանգցնել այն: Եվ, քանի որ նա ոչ մեկին չի սովորեցրել` ինչպես խարույկ վառել, այդ ժամ աշխարհը խավարի մեջ կընկղմվի:
            Պաուլո Կոելիո

            Comment


            • #7
              Մի անգամ գիշերն այն նահանգում, ուր տեղակայված էր վանական համալիրը, առատ ձյուն տեղաց: Առավոտյան, երբ աշակերտները հավաքվեցին սրահներից մեկում, ուսուցիչն ասաց`ի՞նչ անենք, որ այս ձյունը մաքրվի: Աշակերտներից մեկն առաջարկեց աղոթել, որ եղանակը տաքանա, մյուսն ասաց, որ պետք չէ սենյակներից դուրս գալ մինչև ձյան հալվելը, երրորդն էլ հավելեց, թե նրա համար, որ ճանաչել է իմաստնությունը, միևնույն պիտի լինի՝ կա՞ ձյուն, թե՞ ոչ:

              Ուսուցիչն ուշադիր լսեց բոլորին ու ասաց.

              – Իսկ այժմ վերցնում ենք գոգաթիակներն ու գնում ձյունը մաքրելու:

              Առակի միտքն այն է, որ չմոռանանք, որ խոսքից միշտ պետք է գործի անցնել. դա է, որ աշխատում է անխափան:

              Առակ նեղվածության մասին…



              Աշակերտն ուսուցչին հարցրեց.

              – Դու այնքան իմաստուն ես, միշտ լավ տրամադրություն ունես, երբեք չես բարկանում: Օգնիր, որ ես էլ այդպիսին դառնամ:

              Ուսուցիչը համաձայնեց և խնդրեց, որ աշակերտը բերի մեկ կարտոֆիլ ու թափանցիկ պոլիէթիլենային տոպրակ:

              – Եթե դու բարկանաս ինչ-որ մեկի վրա և նեղանաս նրանից, վերցրու կարտոֆիլը, նրա վրա գրիր այն մարդու անունը, ում հետ վիճել ես, և դիր տոպրակի մեջ:

              – Եվ վե՞րջ,- հիասթափված ասաց աշակերտը:

              – Ոչ,- պատասխանեց ուսուցիչը,- դու այն միշտ քեզ հետ պիտի տանես, ուր էլ որ գնաս, և ամեն անգամ, երբ էլի ինչ-որ մեկը նեղացնի քեզ, կարտոֆիլի վրա ավելացնես նրա անունը:

              Աշակերտը համաձայնեց: Անցավ որոշ ժամանակ: Աշակերտի տոպրակը լցվեց կարտոֆիլներով և շատ ծանրացավ: Շատ դժվար դարձավ այն միշտ հետը տանելը: Բացի դրանից, առաջինը դրված կարտոֆիլը սկսեց փչանալ, ու ահավոր հոտ տարածվեց շուրջբոլորը:

              Այդ ժամանակ աշակերտը եկավ ուսուցչի մոտ ու ասաց.

              – Սա արդեն հնարավոր չէ տանել. Նախ՝ շատ ծանր է արդեն, հետո էլ՝ կարտոֆիլը փչացել է: Մի ուրիշ բան առաջարկիր:

              Ուսուցիչն ասաց.

              – Լսիր, նույն բանը քեզ հետ է կատարվում: Ուղղակի դու դա միանգամից չես նկատում: Քայլերդ վերածվում են սովորության, սովորությունը` բնավորության, ինչն էլ ծնում է վատ արատներ: Ես քեզ հնարավորություն տվեցի դրան կողքից հետևել: Ամեն անգամ, երբ կորոշես նեղանալ որևէ մեկից կամ, հակառակը, նեղացնել ինչ-որ մեկին, մտածիր` արդյո՞ք քեզ պետք է այդ բեռը:

              Comment


              • #8
                Մեծագույն իմաստնություն…

                Մի անգամ գիշերն այն նահանգում, ուր տեղակայված էր վանական համալիրը, առատ ձյուն տեղաց: Առավոտյան, երբ աշակերտները հավաքվեցին սրահներից մեկում, ուսուցիչն ասաց`ի՞նչ անենք, որ այս ձյունը մաքրվի: Աշակերտներից մեկն առաջարկեց աղոթել, որ եղանակը տաքանա, մյուսն ասաց, որ պետք չէ սենյակներից դուրս գալ մինչև ձյան հալվելը, երրորդն էլ հավելեց, թե նրա համար, որ ճանաչել է իմաստնությունը, միևնույն պիտի լինի՝ կա՞ ձյուն, թե՞ ոչ:

                Ուսուցիչն ուշադիր լսեց բոլորին ու ասաց.

                – Իսկ այժմ վերցնում ենք գոգաթիակներն ու գնում ձյունը մաքրելու:

                Առակի միտքն այն է, որ չմոռանանք, որ խոսքից միշտ պետք է գործի անցնել. դա է, որ աշխատում է անխափան:

                Comment


                • #9
                  Մի անգամ Միքելանջելոյի աշակերտները գտա նրան իր վերջին ստեղծագործության մոտ կանգնած լաց լինելիս…

                  -Ուսուցիչ , ինչու եք արտասվում,-հարցրին նրանք
                  -Ես չեմ տեսնում սխալներ, թերություններ իմ աշխատանքում ,-պատասխանեց նա
                  «Չէ, որ դա լավ է »-զարմացան աշակերտները…
                  -Դուք ոչինչ չեք հասկանում,-շարունակեց Միքելանջելոն,-եթե ես չեմ տեսնում սխալներ իմ աշխատանքներում , նշանակում է արդեն անկում է ապրում իմ տաղանդը:
                  Այս դեպքից հետո նա թողեց քանդակագործությունն ու սկսեց սոնետներ գրել…

                  Comment


                  • #10
                    ՈՒսանելու նպատակով ՈՒՍՈՒՑՉԻ մոտ է գալիս մի պատանի…
                    -Ինչի՞դ է պետք,-հարցրեց նա
                    -Ուզում եմ դառնալ ուժեղ, անպարտելի
                    -Միայն ցանկացիր,-հետևեց պատասխանը
                    Բարի եղիր բոլորի հանդեպ, հարգալից….բարությամբ ու հարգալից վերաբերմունքով կշահես շատերի սերն ու փոխադաձ հարգանքը:Քո Ոգին կդառնա ուժեղ, մաքուր, ուշադրությունը կօգնի քեզ նկատել ամենանուրբ փոփոխությունները, իսկ դա հնարավորություն կտա կանխել բախումներն ու շահել մենամարտը՝չմտնելով մարտի մեջ:
                    Ու եթե քեզ հաջողվի կանխել բախումները,ուրեմն դու կդառնաս անպարտելի.
                    -Ի՞նչու:
                    -Որովհետև չի գտնվի մեկը , որի հետ մենամարտես…
                    Պատանին հեռացավ, անցան տարիներ, նա կրկին վերադաձավ ՈՒՍՈՒՑՉԻ ՄՈՏ.
                    -Ի՜նչ է հարկավոր քեզ ,-հարցրեց ՈՒՍՈՒՑԻՉԸ
                    -Ոչինչ,ես պարզապես եկա հարցնելու՝ինչպես եք, գուցե հարկավոր է Ձեզ իմ օգնությունը…Ի՜նչով կարող եմ օգտակար լինել:
                    ԵՎ միայն այդ ժամանակ ՈՒՍՈՒՑԻՉԸ նրան դարձրեց իր աշակերտը..

                    Comment


                    • #11
                      Մի ուսուցիչ ասաց իր աշակերտին.
                      -Նայիր շուրջդ ու մտապահիր բոլոր դարչնագույն առարկաները:
                      Սենյակում շատ էին դարչնագույն իրերը:Աշակերտը միանգամից մտապահեց:Իսկ հիմա,-պատվիրեց ուսուցիչը,-փակիր աչքերդ ու թվիր բոլոր կապույտ գույնի առարկաները:
                      Աշակերտը շփոթվեց ու բողոքեց.
                      -Ես ոչ մի կապույտ բան էլ չեմ տեսել…քո ցուցումով ես մտապահեցի միայն դարչնագույն առակաները:
                      ՈՒսուցիչը ժպտալով ասաց
                      -Բացի՛ր աչքերդ ու տես,թե սենյակում որքան կապույտ գույնի իրեր կան….
                      -Այս օրինակով,-շարունակեց ուսուցիչը,-ցանկացա ցույց տալ քեզ ճշմարտությունը կյանքի մասին…եթե դու փնտրում ես սենյակում միայն դարչնագույն իրերն ու մտապահում դրանք ,իսկ կյանքում միայն վատը,ապա դու կտեսնես ու բացառապես կնկատես միայն դրանք …և միայն նրանց կհիշես ու կմտապահես քո կյանքում..
                      -Հիշիր,եթե դու փնտրում ես միայն վատը՝կգտնես վատը ,երբեք չնկատելով ոչ մի լավ բան…ակնկալելով միայն վատը, դու բաց կթողնես այն լավը,որն իրականում կա…

                      Comment


                      • #12
                        Մի անգամ դպրոցի տնօրենն իր մոտ է կանչում բոլոր ուսուցիչներին և ասում հետևյալը․
                        —Սիրելի՛ ուսուցիչներ, ես կռվել եմ պատերազմում, եղել եմ համակենտրոնացման ճամբարում, շատ զրկանքներ եմ տեսել, շատ դաժանությունների միջով եմ անցել։ Բայց տեսել եմ ամենասարսափելին․ տեսել եմ, թե ինչպես է բժիշկը երեխա սպանում, թե ինչպես է սպան մարդ կախում, թե ինչպես է ինժիները սենյակ կառուցում, որտեղ մարդկանց պետք է սպանեին։ Իմ հորդորը ձեզ, լավ մասնագետ դաստիարակելուց առաջ, ձեր աշակերտներին լավ Մարդ դարձրեք։

                        Comment


                        • #13
                          20190619_174307.jpg

                          Comment


                          • #14
                            Ուսուցիչը հանդիպեց իր սիրելի աշակերտին և հարցրեց, թե ինչպես է ընթանում նրա հոգևոր զարգացումը:

                            Աշակերտը պատասխանեց, որ հիմա կարողանում է իր յուրաքանչյուր օրվա ամեն պահը նվիրաբերել Աստծուն:

                            - Եվ այսպես, հիմա այն, ինչ մնացել է` թշնամուն ներելն է, -ասաց ուսուցիչը:

                            Աշակերտը վախեցած նայեց ուսուցչին:

                            - Դրա անհրաժեշտությունը չկա, որովհետև ես թշնամի չունեմ:

                            - Ի՞նչ ես կարծում, արդյո՞ք Աստված կուզենար քեզ վնասել,- հարցրեց ուսուցիչը:

                            -Իհարկե´ ոչ, -պատասխանեց աշակերտը:

                            - Բայց և այնպես, դու նրանից ներում ես խնդրում, այդպե՞ս չէ: Վարվի´ր նույն կերպ և հակառակորդիդ դեպքում, եթե անգամ դու նրան ոչ մի վնաս չես տվել:

                            Այն մարդու սիրտը, ով կարողանում է ներել, մաքուր է ու անուշ:

                            Comment


                            • #15
                              Աշակերտը գնաց ուսուցչի մոտ և ասաց. -Տարիներ շարունակ ես գիտակցաբար ձգտել եմ դեպի լույսը: Զգում եմ` ընդհուպ մոտեցել եմ նպատակիս: Ուզում եմ իմանալ` ո՞րն է լինելու իմ հաջորդ քայլը: -Ինչպե՞ս ես ապրում, ինչքա՞ն ես վաստակում,-հարցեց ուսուցիչը: -Առայժմ չեմ վաստակում: Ինձ հայրս ու մայրս են պահում: Դե, դա այդքան էլ նշանակություն չունի: -Դու հարցնում ես` որն է լինելու քո հաջորդ քա՞յլը: Կես րոպե անթարթ նայիր արևին,-ասաց ուսուցիչը: Աշակերտն այդպես էլ արեց: Կես րոպե անց ուսուցիչը խնդրեց, որպեսզի աշակերտը նկարագրի այն ամենը, ինչը հասցրեց տեսնել շուրջը: -Ես ոչինչ էլ չտեսա: Արևը կուրացնում էր ինձ: -Նա, ով միայն լույսի է ձգտում իր պարտականությունները թողնելով ուրիշներին, երբեք չի հասնում լուսավորության:

                              Comment

                              Working...
                              X