Հայտարարություն

Collapse
No announcement yet.

Ո՞վ է ուսուցիչը:

Collapse
X
 
  • Filter
  • Ժամանակ
  • Show
Clear All
նոր գրառումներ

  • Ո՞վ է ուսուցիչը:

    Ո՞վ է ուսուցիչը: Հարց, որ ամեն անգամ բարձրաձայնում եմ ու փորձում վերաարժևորել այս մասնագիտությունը կրող անձանց, ովքեր սերունդներ են կրթում, նորովի դաստիարակում գալիք օրերի հողի մշակներին, սահմանը պաշտպանող հայորդիներին...Տնտեսագետ չեն ծնվում և ոչ էլ՝ բժիշկ, երկրի նախագահն էլ դպրոցական կյանք է անցել, ու պատկառանքը ուսուցչի հանդեպ դարերն են ծնել, որ ծնրադրեն նրանց, ովքեր ուսուցիչ են կոչվել: Ու վեհագույն են դարձել նրանք, և խոնարհվել են նրանց առջև՝ որպես սրբության սրբոց: Բայց ժամանակնե՞րն են փոխվել գուցե, որ երբեմն թերարժեքության զգացումն է իշխում ուսուցչի հանդեպ:

  • #2
    Ողջույններս Ձեզ տիկին Նատաշա Պողոսյան, բարի գալուստ այս հրաշալի հարթակ: Սիրով ուզում եմ մասնակցել Ձեր կողմից տեղադրած այս հրաշալի գրառմանը : Նպատակահարմար եմ գտնում տեղադրել մի հրաշալի նյութ, որը կարծում եմ բովանդակային առումով կարող է որոշակի պատասխան ենթադրել:

    Խոսքը վերաբերվում է Աբրահամ Լինքոլնին, ով այս նամակով դիմում է իր որդու ուսուցչին: Կարծում եմ, որ Լինքոլնի խնդրանքը՝ խնդրանք է նաև շատ ու շատ ծնողների կողմից, որն ուղղված է նաև մեզ:

    1855 թ. Աբրահամ Լինքոլնը գրել է իր հայտնի նամակը՝ ուղղված որդու ուսուցչին: Ամենայն հավանականությամբ, նամակն ուղղված է եղել նախագահի սիրելիի` Ուիլյամի ուսուցչին, ով սակայն, մահացավ 11 տարեկանում և չկարողացավ իրագործել հոր պատգամները: Լինքոլնը խոսում է չափազանց կարևոր բաների մասին, որոնց նշանակության մասին մենք սովորաբար մոռանում ենք մեր երեխաների կրթական պրոցեսի ընթացքում:

    «… Ես հասկանում եմ, որ նա պետք է իմանա, որ բոլոր մարդիկ արդար չեն, բոլորը անկեղծ չեն: Բայց սովորեցրեք նրան նաև այն, որ յուրաքանչյուր սրիկայի կողքին կա նաև հերոս, որ յուրաքանչյուր եսասեր քաղաքական գործչի դիմաց կգտնվի նաև նվիրված առաջնորդ:
    Սովորեցրեք նրան այն, որ եթե կա թշնամի, կգտնվի նաև ընկեր: Ես գիտեմ, դրա համար ժամանակ կպահանջվի, բայց եթե կարող եք, սովորեցրեք նրան, որ վաստակած մեկ դոլարը շատ ավելի արժեքավոր է, քան գտած հինգը:

    Սովորեցրեք նրան կարողանալ պարտվել, ինչպես նաև վայելել հաղթանակները: Եթե կարող եք, հեռու պահեք նրան նախանձից, սովորեցրեք ոչ բարձր ծիծաղելի գաղտնիքը: Օգնեք նրան հասկանալ, որ մեծամիտներին ու գոռոզներին հաղթելը ամենահեշտ գործն է: Եթե կարող եք, սովորեցրեք նրան հետաքրքրվել գրքերով:

    Տվեք նրան նաև ազատ ժամանակ, որ նա կարողանա մտորել հավերժ գաղտնիքների` երկնքի թռչունների, արևի շողերի մեջ թռչող մեղուների և բլուրների կանաչ լանջերին ծաղկող ծաղիկների մասին:

    Սովորեցրեք նրան դպրոցում, որ անհաջողություն կրելը շատ ավելի պատվաբեր Է, քան խարդախության դիմելը: Սովորեցրեք նրան վստահել իր սեփական մտքերին, եթե նույնիսկ ինչ-որ մեկն ասում է, որ ինքը սխալվում է: Սովորեցրեք նրան մեղմ լինել մեղմ մարդկանց հետ և լինել դաժան՝ դաժանների հետ:

    Փորձեք տղայիս ուժ տալ, որպեսզի նա չհետևի ամբոխին, երբ բոլորը հարում են հաղթած կողմին: Սովորեցրեք նրան լսել բոլոր մարդկանց, բայց սովորեցրեք նրան նաև, որ այն, որ իր լսածը ճշմարտության տեսանկյունից դիտարկի և վերցնի միայն լավը:

    Սովորեցրեք նրան, որ արցունքների մեջ ոչ մի ամոթ բան չկա: Եթե կարող եք, ապա սովորեցրեք ծիծաղել տխրության մեջ: Սովորեցրեք նրան ծիծաղել ցինիկների վրա և զգուշանալ բոլորին չափից շատ հաճոյանալուց:

    Սովորեցրեք նրան իր ուղեղն ու մկանների ուժը վաճառել ամենաբարձր գնով, բայց երբեք վաճառքի չհանել ոչ սիրտը, ոչ էլ՝ հոգին: Սովորեցրեք նրան չլսել ոռնացող ամբոխին, այլ կանգնել և պայքարել, եթե կարծում է, որ ինքը ճիշտ է:

    Նրա հանդեպ մեղմ վարվեք, բայց առանց ավելորդ քնքշության, որովհետև միայն կրակի միջով անցնելու փորձությունից հետո են բացահայտվում պողպատի լավագույն հատկանիշները:

    Թույլ տվեք նրան քաջ լինել, որպեսզի նա դառնա անհանդուրժող վատ բաների հանդեպ: Թույլ տվեք, որ նա համբերատար լինի, որպեսզի դառնա խիզախ:

    Սովորեցրեք նրան հավատալ ինքն իրեն, որովհետև այդ դեպքում նա միշտ հավատ կունենա մարդկության հանդեպ:

    Սա հեշտ գործ չէ, բայց տեսեք, թե ինչ կարող եք անել… Իմ տղան այնքան լավն է:

    Այս պահին՝ այսքանը...

    Comment


    • #3
      Շնորհակալություն Ձեզ, տիկի՛ն Հովհաննիսյան: Շատ հաճելի էր և ուսանելի, երբ նորից կարդացի Աբրահամ Լինքոլնի նամակը՝ ուղղված իր որդու ուսուցչին: Հուսամ՝ այս թեմային արձագանքողներ դեռ կլինեն:

      Comment


      • #4
        Շատ դժվար է գտնել մի այնպիսի շնորհակալ գործ, քան աշակերտ կրթելու առաքելությունն է, միշտ էլ մանկավարժի գործն ակնածանքով և մեծարանքով է գնահատվել, քանի որ նրան է վերապահվել սերնդի կրթության և քաղաքացու ձևավորման դժվարին աշխատանքը: Չնայած ժամանակները փոխվել են, բայց ուսուցիչն իր կերպարով ձգտում է իր տեղում լինել, թեկուզ նա հայտնվել է դժվարությունների հաղթահարման, տարակարծությունների առանցքում: Մենք գիտենք, որ մեր աշխատանքի որակից է կախված, թե վաղն ինչ անհատներ կյանք կմտնեն, բայց երբեմն թիրախ ենք դառնում, համակարգի թերությունները մեզ վրա կրում, երբ մեզանից կախված չէ այն, բայց պետք է հաղթահարենք ծրագրերի ծանրաբեռնվածություն կամ դասագրքերի անհամապատասխանություն՝ երբեմն դառնալով կրթական սխալ «նորամուծությունների գերին»:

        Comment


        • #5
          Հարգելի Նատաշա Պողոսյան շնորհակալություն արդիական ու կարևոր թեմա բարձրացնելու համար:

          Եվ ուզո՜ւմ եմ, ուզո՜ւմ եմ ես
          Մի լրացո՛ւմ անել վերջին –
          Հրաշալիք կոչենք նույնպես՝
          Ամեն մեկս մեր ուսուցչին…
          Կարելի է այս աշխարհում
          Ապրել նաև առանց բուրգի:
          Անհնա՜ր է սակայն ապրել
          Առանց լույսի, հայրենիքի:
          Արամայիս Սահակյան

          Comment


          • #6
            Հարգելի՛ Մարիամ Սարգսյան, ես էլ շատ շնորհակալ եմ Ձեր արձագանքի համար:

            Comment


            • #7
              Ամենամեծ գովեստն ուսուցչի համար այն է, երբ գովում են իր աշակերտին:
              Շառլոտ Բրոնտե

              Comment


              • #8
                Ինձ համար գերակա խնդիր է ուսուցչի և աշակերտի միջև հաստատված մտերմիկ միջավայրը, այն փոխադարձ հարաբերությունը, որտեղ բարձր հասկացվածություն կա: Սիրում եմ իմ աշակերտներին, ու այդ սիրով էլ նրանք են կապված ինձ հետ ու բազմաթիվ օրինակներ կան, որ երբևէ չեմ մոռանում անցած ճանապարհիս և հենց մեր օրերում էլ: Անցած տարի էր, միջոցառում էր կազմակերպված, 11-րդ դասարանում սովորող աշակերտուհիս բեմահարթակ բարձրացավ, ու հնչեց նրա խոսքը. «Մենք Ձեզ սիրում ենք, տիկի՛ն Պողոսյան, սիրում ենք Ձեզ և ուսուցչուհու Ձեր անթերի կերպարը: Միշտ ասում եք, որ իդեալներ չկան, որ ոչ ոք իդեալ չէ, բայց Դուք իդեալ եք ինձ համար, և ես անթաքույց խոստովանում եմ դա: Երբ ամեն անգամ Ձեր խոսուն հայացքով մտնում եք դասարան, անկախ ինձանից՝ սիրտս լցվում է բերկրանքով, ու ամեն մի ժամը հեքիաթ է թվում ինձ, չավարտվող հեքիաթ: Մի անկեղծ, անբացատրելի սիրով Դուք կապված եք բոլորիս հետ, չեք տարբերակում լավ թե վատ սովորողներին, առ աշակերտները տածում եք մի անկեղծ սեր, որտեղ չկա երկմտանք, չկա տարակուսանք, այլ կա լոկ սրտաբուխ սեր: Ձեր անկեղծությամբ նույն անկեղծությունն էլ տարածում եք մեզ վրա և համարձակություն սերմանում մեր մեջ ազատ ու անկաշկանդ արտահայտվելու համար: Ես կարծում եմ՝ Դուք հասկանում եք բնության լեզուն, զգում ամեն մի արտասովոր երևույթ, նաև կարողանում եք թափանցել աշակերտի ներաշխարհը: Ձեր ուշադրությունից ոչինչ չի վրիպում, ոչի՛նչ, անգամ ամենասովորական երևույթների մեջ Դուք կարողանում եք նշմարել արտասովոր գծեր: Այո՛, ես կասեի՝ Դուք ընկալում եք աշխարհն այլ տեսանկյունից, ընկալում այնպես, ինչպես կընկալեն միայն բնության լեզուն հասկացողները: Կարծես միայն Ձեզ է տրված հազարավոր խճճված ճանապարհների միջից գտնել աշակերտի հոգին տանող ճանապարհը»:
                Այդքանից հետո ինձ մնում էր այդ միջոցառման հարյուրավոր մասնակիցների ներկայությամբ խոստովանել, որ ես էլ անչափ շատ սիրում եմ նրանց՝ իմ աշակերտներին, ովքեր շատ անկեղծ են, ջերմ զգացումների տեր...Իսկ ո՞վ է ուսուցչին գնահատողը, ես կասեի՝ առաջին հերթին նրա աշակերտները:

                Comment


                • #9
                  Մարիամ Սարգսյան.-ի խոսքերից Նայել գրառումը
                  Ամենամեծ գովեստն ուսուցչի համար այն է, երբ գովում են իր աշակերտին:
                  Շառլոտ Բրոնտե
                  Այո՛, աշակերտին գովել, հենց ուսուցչին ուղղված գովեստ է, իսկ այդպիսի օրինակները բազմաթիվ են, որոնք ուղեկցել են շատ ու շատ ուսուցիչների:

                  Comment


                  • #10
                    Հպարտ եմ, որ ուսուցիչ եմ. չէ՞ որ նրանք են հենց այն մարդիկ, ովքեր կանչված են երեխաների կարողություններն ու ընդունակությունները բացահայտելու և օգնելու նրանց քայլելու հենց այդ կարողություններին համահունչ ճանապարհներով:
                    Ուսուցիչն է, որ իր վեհ առաքելությանը հավատարիմ, բազում սերունդներ կրթում ու դաստիարակում: Անգնահատելի է ուսուցչի բեղմնավոր աշխատանքը: Նա եղել և մնում է հայեցի` կրթության և դաստիարակության ջահակիրը:

                    Comment


                    • #11
                      Բուհում սովորող մեր շրջանավարտներից մեկին հարցրին, թե երբվանից եք բանաստեղծություններ գրում: Ասաց՝ այն օրվանից, երբ իմ ուսուցչուհին Մեծարենցի մասին բաց դաս կազմակերպեց: Ուսուցչուհուն ուղղված գովեստը ինձ հասավ: Մեծարենցի գիշերերգությունից ծնված բանաստեղծություն էր գրել իմ աշակերտուհին, երբ բաց դասի նախօրեին առաջարկել էի երեկոյան նայել աստղառատ երկնքին ու մտորել բանաստեղծի մասին:

                      Comment


                      • #12
                        Սահմանամերձ բնակավայրում ապրող ու դասավանդող ուսուցչուհու համար որքան դժվար, նույնքան ոգևորող է մանկավարժի գործունեությունը, երբ մեր առջև նստած աշակերտներն ապրիլյան պատերազմի ականատեսներ են: Նպատակս իրականության վերարտադրումն է, երբ ուրիշների մտքերը ուսուցչի մասին իրականություն են դառնում մանկավարժական մեր գործունեության ընթացքում: Հայրենիքի սիրով մեր աշակերտներին դաստիարակելու կարծես պարտավորվածություն չունենք, երբ նրանք վաղուց են դարձել հայրենասերներ՝ իրենց ապրումներով, տեսած սարսափով, նաև հայրենիքի հանդեպ սիրով և երբևէ իրենց չեն պատկերացնում օտարության մեջ ու կառչած են այս հողին: Ընդամենը մեկ օրինակ իմ աշակերտուհու խոսքերից, որ կարելի է ասել բոլորի ընդհանրացված մտքերն է նա արտահայտում. <<Ես սարսափում եմ պատերազմից, բայց չկարծեք, թե անձիս համար եմ վախենում: Ո՛չ, ես վախենում եմ, որ հայրենիքս կարոտ կդառնա ինձ համար, որ արցունքախառն աչքերով կլսեմ նրա անունը, և սիրտս չի դիմանա այն ցասմանը, որ այլևս իմը չէ։ Վախենում եմ, որ կքայլեմ օտար, բարեկարգ փողոցներով ու մտքով կկառչեմ իմ հին հուշերից, մեր հին ու ավերակ փողոցները կկարոտեմ ու ծարավ կմնամ հայրենի ջրին, անհագ կարոտով կլցվեմ անգամ հայրենքիս օդի հանդեպ, այո՛, հենց՝ օդի: Ուզում եմ կոտրել իմ մեջ վախը, բայց մինչև չիշխեմ վախին, չեմ կարող հաղթել, խուսափում եմ, ականջներս պինդ փակում եմ, երբ լսում եմ այդ հնչյունների միացումից առաջացած ահասարսուռ «պատերազմ» բառը>>։

                        Comment


                        • #13
                          Մարիամ Սարգսյան.-ի խոսքերից Նայել գրառումը
                          Ամենամեծ գովեստն ուսուցչի համար այն է, երբ գովում են իր աշակերտին:
                          Շառլոտ Բրոնտե
                          Ամենակարևոր երևույթը դպրոցում, ամենաուսուցանող առարկան, ամենալավ կենդանի օրինակը. այս ամենն ամբողջանում է ուսուցիչների մեջ:
                          Ադոլֆ Դիստերվեգ

                          Comment


                          • #14
                            Բրիտանացի ֆիզիկոս տեսաբան Սթիվեն Հոքինգը պատմել է մաթեմատիկայի իր հայ ուսուցչի` Դիքրան Տահտայի մասին, ում շնորհիվ մանկուց սիրել է գիտությունը, իսկ այնուհետև զբաղեցրել է այն ամբիոնը: Գիտնականն իր ուսուցչի մասին պատմել է Global Teacher Prize մրցույթի արդյունքների ամփոփմանը նվիրված The Global Teacher Prize կայքում։ «Պարոն Տահտայի շնորհիվ ես դարձա Քեմբրիջում մաթեմատիկայի պրոֆեսոր մի ժամանակ Նյուտոնի գլխավորած ամբիոնում։ Ողջ կյանքս փորձում եմ բացահայտել Տիեզերքի գաղտնիքները։ Երբ մեզանից մեկը մտածում է, թե կյանքում ինչ–որ բան կարող է անել, հավանաբար, կարող է դա անել իր ուսուցչի շնորհիվ»,– ասել է Հոքինգը մաթեմատիկայի իր ուսուցչի մասին։

                            Նա նշել է, որ այսօր մեծ ուսուցիչների անհրաժեշտությունը մեծ է, ինչպես երբևէ։ «Մենք միշտ պետք է հիշենք, թե որքան կարևոր են ուսուցիչները։ Ամեն ինչ սկսվում է սիրո սաղմից։ Սիրուց երաժշտության նկատմամբ։ Սիրուց պատմության նկատմամբ։ Իսկ ինձ համար դա սերն էր գիտության նկատմամբ»,– ասել է գիտնականը։

                            Նա ավելացրել է, որ լավագույն ուսանող չի եղել, իսկ վատ ձեռագիրը ծուլության նշան է եղել։ Հարթֆորդշիրի Սենթ Օլբանիի դպրոցում սովորելու տարիներին Հոքինգի ուսուցիչը Դիքրան Տահտան էր։ Նա օգնել է, մասնավորապես, ապագա գիտնականին հավաքել նրա առաջին համակարգիչը։Տահտայի ծնողները կարողացել են փրկվել Հայոց ցեղասպանությունից` տեղափոխվելով Մանչեստեր։ Ararat Associations գրքում մաթեմատիկոսը պատմել է, որ իր ծնողներն ուզում էին, որ նա անգլիական լավ կրթություն ստանա, բայց տանն ընտանիքի բոլոր անդամներն անպայման հայերեն էին խոսում։

                            The Guardian–ն իր մահախոսականում Տահտային բնութագրել է որպես «մաթեմատիկայի` իր սերնդի լավագույն ուսուցիչներից մեկը»

                            Comment


                            • #15
                              Մեծ անուն է Ուսուցիչը, ու պետք է կարևորել ուսուցչի առանձնահատուկ դերակատարությունը, հարգել նրա հեղինակությունը, գնահատել նրա աշխատանքը, երբ համեստ նյութականով է ապահովված, բայց իր վրա է կրում մի ահռելի գործ՝ կերտելով մեր պետության ու ժողովրդի ապագան՝ իր հայրենանվեր ու ազգանպաստ առաքելությամբ:
                              Ուսուցիչը դպրոցականի համար ընդօրինակման կերպար է իր անձնային որակներով, ստեղծագործական մտածողությամբ, ուսուցման նկատմամբ ունեցած հետաքրքրություններով: Նա տարբերվում է իր դասավանդման մանկավարժական փորձով, անաղարտ հայերենի իմացությամբ, իր նորարարությամբ ու նոր բացահայտումներով, հասարակական կյանքի հոգսերով ու խոհերով, ճշմարիտ մտավորականի հպարտ կեցվածքով: Միշտ էլ մանկավարժի գործն ակնածանքով և մեծարանքով է գնահատվել, քանի որ նրան է վերապահվել սերնդի կրթության և քաղաքացու ձևավորման դժվարին աշխատանքը: Մարդ, ով մտահոգ է սերնդի ուսմամբ ու դաստիարակությամբ և փորձում է պարզապես մատուցել ոչ թե պատրաստի գիտելիքներ, այլ իր սաներին տանում է դեպի ճշմարտությունը, ուղղորդում նրանց գտնելու այն:

                              Comment

                              Working...
                              X