Հայտարարություն

Collapse
No announcement yet.

Աշնանային ղողանջներ

Collapse
X
 
  • Զտիչ
  • Ժամանակ
  • Դիտել
Clear All
նոր գրառումներ

  • Աշնանային ղողանջներ

    Ոսկեհանդերձ աշունը կրկին մտավ յուր իրավունքների մեջ և իր հարուստ ներկապնակից վառ ծիրանի, կարմիր ու երփներանգ գույներ ներկեց սարին, դաշտին, ժայռերին ու անգամ քարին: Ոսկեհեր աշուն է հայոց աշխարհում, մեղմ քամին խաղում է տերևի հետ` նրան առնելով իր գիրկը, տանում է հեռուն: Մի խունբ երեխաներ միացել են տերևին ու աշնան խաղն են խաղում:
    Եվ հանկարծ այդ մեղմ անդորրը խախտեց սեպտեմբերյան առաջին ղողանջը: Երեխաները մոռացան խաղ ու աշուն և, գրկելով գույնզգույն, նախշուն տերևներ, վազեցին դպրոց:
    Առաջին ղողանջ, հոգեպարար, նոր թևեր տվող, մայրաբար սիրող…
    Որքա~ն եմ ես սպասել այդ օրվան, որքա~ն եմ երազել կրկին մտնել հարազատ օրրան, որն այնքան հոգևոր հրաշքների համար է բնակարան ծառայում: Մտնեի, ուր իմ հոգին ուղորդվեր դեպի մարդ դառնալու ճանապարհը:
    Ի’մ հարազատ դպրոց, կարոտել էի քո առաջին ղողանջին: Շտապում էի, որ գամ տեսնեմ ժպտացող, հարազատ դեմքեր. ընկերներ, ուսուցիչներ, որոնք տարիներ շարունակ իրենց հոգու լույսն են ու չեն սպառում: Սրտի թրթիռով ես գրկեցի իմ առաջին ուսուցչուհուն` նրան նվիրելով բոցեղեն տերևներ, քանզի այդ տերևներն էլ նման էին ջերմ արևին, ինչպես իմ ուսուցչուհին: Դպրոցական անցած տարիները հառեցին աչքիս դեմ:Այդ ե±րբ մեծացանք ու հիմա մեծի նման եմ մտածում մեր դպրոցի խնդիրների մասին. չէ± որ սիրում եմ իմ հարազատ դպրոցը իր բոլոր թերություններով ու առավելություններով, քանզի այն իմն է:Այնտեղ եմ ես թրծվում, իմաստնանում և հյուսում իմ կապու~յտ, կապու~յտ երազները: Ամեն անգամ երբ միջոցառում է լինում դպրոցում, սիրտս անհանգիստ բաբախում է. թող լինի այն ամենալավը: Ինչու± չնակարահանեն, ինչու± չիմանա այդ լավի մասին արար աշխարհը: Ուզում եմ, որ մեր դպրոցում կատարված ամեն մի լավի մասին իմանա անգամ աշխարհի ծայրում ապրող ցանկացած հայ: Ես հպարտանում եմ իմ դպրոցով. դպրոցը կարծես լինի կուսական անտառի գրկում: Այդ գեղեցիկ բնության գրկում ճախրող թիթեռնիկների պես խաղում են երեխաները:
    Ես խոնարհվում եմ իմ ուսուցիչների առջև, որոնք իրենց սաներին տանում են դեպի գիտության ակունքները, ուսուցանում են ընկալել գեղեցիկը, ապրել գեղեցիկով, հավատով ու հոգսով:
    Դպրոցական մեր առօրյան հարուստ է և բազմաբնույթ. ոչ մի օրը չի կրկնում մեկը մյուսին` ուրույն են, տարբեր, հագեցած և հետաքրքիր:
    Թերևս կան ինձ հուզող հարցեր դպրոցի հետ կապված: Հաճախ մենք դասարանով քննարկում ենք, ‹‹նոր նախագիծ›› մշակում դպրոցի համար: Երազում ենք ունենալ ընդարձակ մարզադահլիճ:
    Թող խաղաղ լինեն բոլոր արշալույսները, որ երեխաները միշտ զվարթ, երջանիկ մտնեն նորագույն տեխնիկայով զինված դպրոցը: Թող աշխարհում լսվի միայն ուրախ զանգի ղողանջներ` դպրոցական զանգի, ավետիսի և համերաշխության:
    Մերի Կարապետյան
    Վանաձորի հ. 19 դպրոց
    7-րդ դասարան

  • #2
    Ոսկեհանդերձ աշունը կրկին մտավ յուր իրավունքների մեջ և իր հարուստ ներկապնակից վառ ծիրանի, կարմիր ու երփներանգ գույներ ներկեց սարին, դաշտին, ծառերին ու անգամ քարին: Ոսկեհեր աշուն է հայոց աշխարհում, մեղմ քամին խաղում է տերևի հետ` նրան առնելով իր գիրկը, տանում է հեռուն: Մի խունբ երեխաներ միացել են տերևին ու աշնան խաղն են խաղում:
    Եվ հանկարծ այդ մեղմ անդորրը խախտեց սեպտեմբերյան առաջին ղողանջը: Երեխաները մոռացան խաղ ու աշուն և, գրկելով գույնզգույն, նախշուն տերևներ, վազեցին դպրոց:
    Առաջին ղողանջ, հոգեպարար, նոր թևեր տվող, մայրաբար սիրող…
    Որքա~ն եմ ես սպասել այդ օրվան, որքա~ն եմ երազել կրկին մտնել հարազատ օրրան, որն այնքան հոգևոր հրաշքների համար է բնակարան ծառայում: Մտնեի, ուր իմ հոգին ուղորդվեր դեպի մարդ դառնալու ճանապարհը:
    Ի’մ հարազատ դպրոց, կարոտել էի քո առաջին ղողանջին: Շտապում էի, որ գամ տեսնեմ ժպտացող, հարազատ դեմքեր. ընկերներ, ուսուցիչներ, որոնք տարիներ շարունակ իրենց հոգու լույսն են տալիս ու չեն սպառում: Սրտի թրթիռով ես գրկեցի իմ առաջին ուսուցչուհուն` նրան նվիրելով բոցեղեն տերևներ, քանզի այդ տերևներն էլ նման էին ջերմ արևին, ինչպես իմ ուսուցչուհին: Դպրոցական անցած տարիները հառեցին աչքիս դեմ:Այդ երբ մեծացանք ու հիմա մեծի նման եմ մտածում մեր դպրոցի խնդիրների մասին. չէ± որ սիրում եմ իմ հարազատ դպրոցը իր բոլոր թերություններով ու առավելություններով, քանզի այն իմն է:Այնտեղ եմ ես թրծվում, իմաստնանում և հյուսում իմ կապու~յտ, կապու~յտ երազները: Ամեն անգամ երբ միջոցառում է լինում դպրոցում, սիրտս անհանգիստ բաբախում է. թող լինի այն ամենալավը: Ինչու± չնակարահանեն, ինչու± չիմանա այդ լավի մասին արար աշխարհը: Ուզում եմ, որ մեր դպրոցում կատարված ամեն մի լավի մասին իմանա անգամ աշխարհի ծայրում ապրող ցանկացած հայ: Ես հպարտանում եմ իմ դպրոցով. դպրոցը կարծես լինի կուսական անտառի գրկում: Այդ գեղեցիկ բնության գրկում ճախրող թիթեռնիկների պես խաղում են երեխաները:
    Ես խոնարհվում եմ իմ ուսուցիչների առջև, որոնք իրենց սաներին տանում են դեպի գիտության ակունքները, ուսուցանում են ընկալել գեղեցիկը, ապրել գեղեցիկով, հավատով ու հույսով:
    Դպրոցական մեր առօրյան հարուստ է և բազմաբնույթ. ոչ մի օրը չի կրկնում մեկը մյուսին` ուրույն են, տարբեր, հագեցած և հետաքրքիր:
    Թերևս կան ինձ հուզող հարցեր դպրոցի հետ կապված: Հաճախ մենք դասարանով քննարկում ենք, ‹‹նոր նախագիծ›› մշակում դպրոցի համար: Երազում ենք ունենալ ընդարձակ մարզադահլիճ:
    Թող խաղաղ լինեն բոլոր արշալույսները, որ երեխաները միշտ զվարթ, երջանիկ մտնեն նորագույն տեխնիկայով զինված դպրոցը: Թող աշխարհում լսվի միայն ուրախ զանգի ղողանջներ` դպրոցական զանգի, ավետիսի և համերաշխության:
    Մերի Կարապետյան
    Վանաձորի հ. 19 դպրոց
    7-րդ դասարան
    Վերջին խմբագրողը՝ merikokar; 15-11-10, 15:04.

    Comment


    • #3
      [QUOTE=merikokar;4510]Ոսկեհանդերձ աշունը կրկին մտավ յուր իրավունքների մեջ և իր հարուստ ներկապնակից վառ ծիրանի, կարմիր ու երփներանգ գույներ ներկեց սարին, դաշտին, ծառերին ու անգամ քարին: Ոսկեհեր աշուն է հայոց աշխարհում, մեղմ քամին խաղում է տերևի հետ` նրան առնելով իր գիրկը, տանում է հեռուն: Մի խունբ երեխաներ միացել են տերևին ու աշնան խաղն են խաղում:
      Եվ հանկարծ այդ մեղմ անդորրը խախտեց սեպտեմբերյան առաջին ղողանջը: Երեխաները մոռացան խաղ ու աշուն և, գրկելով գույնզգույն, նախշուն տերևներ, վազեցին դպրոց:
      Առաջին ղողանջ, հոգեպարար, նոր թևեր տվող, մայրաբար սիրող…
      Որքա~ն եմ ես սպասել այդ օրվան, որքա~ն եմ երազել կրկին մտնել հարազատ օրրան, որն այնքան հոգևոր հրաշքների համար է բնակարան ծառայում: Մտնեի, ուր իմ հոգին ուղորդվեր դեպի մարդ դառնալու ճանապարհը:
      Ի’մ հարազատ դպրոց, կարոտել էի քո առաջին ղողանջին: Շտապում էի, որ գամ տեսնեմ ժպտացող, հարազատ դեմքեր. ընկերներ, ուսուցիչներ, որոնք տարիներ շարունակ իրենց հոգու լույսն են տալիս ու չեն սպառում: Սրտի թրթիռով ես գրկեցի իմ առաջին ուսուցչուհուն` նրան նվիրելով բոցեղեն տերևներ, քանզի այդ տերևներն էլ նման էին ջերմ արևին, ինչպես իմ ուսուցչուհին: Դպրոցական անցած տարիները հառեցին աչքիս դեմ:Այդ ե±րբ մեծացանք ու հիմա մեծի նման եմ մտածում մեր դպրոցի խնդիրների մասին. չէ± որ սիրում եմ իմ հարազատ դպրոցը իր բոլոր թերություններով ու առավելություններով, քանզի այն իմն է:Այնտեղ եմ ես թրծվում, իմաստնանում և հյուսում իմ կապու~յտ, կապու~յտ երազները: Ամեն անգամ երբ միջոցառում է լինում դպրոցում, սիրտս անհանգիստ բաբախում է. թող լինի այն ամենալավը: Ինչու± չնակարահանեն, ինչու± չիմանա այդ լավի մասին արար աշխարհը: Ուզում եմ, որ մեր դպրոցում կատարված ամեն մի լավի մասին իմանա անգամ աշխարհի ծայրում ապրող ցանկացած հայ: Ես հպարտանում եմ իմ դպրոցով. դպրոցը կարծես լինի կուսական անտառի գրկում: Այդ գեղեցիկ բնության գրկում ճախրող թիթեռնիկների պես խաղում են երեխաները:
      Ես խոնարհվում եմ իմ ուսուցիչների առջև, որոնք իրենց սաներին տանում են դեպի գիտության ակունքները, ուսուցանում են ընկալել գեղեցիկը, ապրել գեղեցիկով, հավատով ու հույսով:
      Դպրոցական մեր առօրյան հարուստ է և բազմաբնույթ. ոչ մի օրը չի կրկնում մեկը մյուսին` ուրույն են, տարբեր, հագեցած և հետաքրքիր:
      Թերևս կան ինձ հուզող հարցեր դպրոցի հետ կապված: Հաճախ մենք դասարանով քննարկում ենք, ‹‹նոր նախագիծ›› մշակում դպրոցի համար: Երազում ենք ունենալ ընդարձակ մարզադահլիճ:
      Թող խաղաղ լինեն բոլոր արշալույսները, որ երեխաները միշտ զվարթ, երջանիկ մտնեն նորագույն տեխնիկայով զինված դպրոցը: Թող աշխարհում լսվի միայն ուրախ զանգի ղողանջներ` դպրոցական զանգի, ավետիսի և համերաշխության:
      Մերի Կարապետյան
      Վանաձորի հ. 19 դպրոց
      7-րդ դասարան

      Comment

      Working...
      X