Հայտարարություն

Collapse
No announcement yet.

ՊԱՐՈՒՅՐ ՍԵՎԱԿ.

Collapse
X
 
  • Զտիչ
  • Ժամանակ
  • Show
Clear All
նոր գրառումներ

  • ՊԱՐՈՒՅՐ ՍԵՎԱԿ.

    Իր մեծ նախորդների` Նարեկացու և Շնորհալու, Աբովյանի ու Ալիշանի, Սիամանթոյի ու Չարենցի ոգին էր, որ հարազատ որդու իրավունքով ժառանգել էր նա: Կոմիտասյան անլռելի զանգակատան արձագանքներն էին նիրհում նրա արյան մեջ, որ արթնացան ու հնչեցին այնքան ուժգին, այնքան հարազատ ու հայրենաշունչ... Հնչեցին իրենց ղողանջները փլելով ամբողջ հայ ժաղովրդի հոգում` Մայր Հայաստանից մինչև Սփյուռքի հեռավոր ծայրերը...
    ՎԱՀԱԳՆ ԴԱՎԹՅԱՆ

    Հարգելի գործընկերներ, եկեք անդրադառնանք և կատարենք վերլուծություններ,ավելի խոր ու հանգամանալից քննարկում կատարենք:
    Սևակասեր պետք է լինել,որ հայտնվես սևակագիտության սահմաններում:Սևակը հետևորդներ է ստեղծել,և այդ հետևորդների անունը ԴՊՐՈՑ է:
    «...Մեծերը չեն մահանում: Մեծերը ձուլվում են մարդկանց հոգիներին, մտում մարդկանց սրտերը` սերնդե-սերունդ հարատևելու անխախտությամբ... Անչափելի և խոր և երկնամերձ բարձր սքանչելիքներ տվեց մեզ Պարույր Սեվակը...Նրա մեծությունը գնահատողը ժամանակներն են, որ կան ու լինելու են: Ժողովրդի անբիծ սերը այն հուշարձանն է, որ ստեղծել է ինքը` մեծ բանստեղծը: Այդ սերը մաքուր ու հավերժական է: Գնալով այդ սերը կթանձրանա և կծավալվի գարնան զարթոնքի նման` հիացմունք և ուրախություն բերելով ժամանակի ու տարածության հեռուներում իրար հաջորդող սերունդներին...»,- ասել է Սերո Խանզադյանը:

    «Իր մեծ նախորդների` Նարեկացու և Շնորհալու, Աբովյանի ու Ալիշանի, Սիամանթոյի ու Չարենցի ոգին էր, որ հարազատ որդու իրավունքով ժառանգել էր նա: Կոմիտասյան անլռելի զանգակատան արձագանքներն էին նիրհում նրա արյան մեջ, որ արթնացան ու հնչեցին այնքան ուժգին, այնքան հարազատ ու հայրենաշունչ... Հնչեցին իրենց ղողանջները փլելով ամբողջ հայ ժաղովրդի հոգում` Մայր Հայաստանից մինչև Սփյուռքի հեռավոր ծայրերը...»,- Պ. Սևակի մասին ասել է Վահագն Դավթյանը:

  • #2
    Zhanneta-ի խոսքերից Նայել գրառումը
    Իր մեծ նախորդների` Նարեկացու և Շնորհալու, Աբովյանի ու Ալիշանի, Սիամանթոյի ու Չարենցի ոգին էր, որ հարազատ որդու իրավունքով ժառանգել էր նա: Կոմիտասյան անլռելի զանգակատան արձագանքներն էին նիրհում նրա արյան մեջ, որ արթնացան ու հնչեցին այնքան ուժգին, այնքան հարազատ ու հայրենաշունչ... Հնչեցին իրենց ղողանջները փլելով ամբողջ հայ ժաղովրդի հոգում` Մայր Հայաստանից մինչև Սփյուռքի հեռավոր ծայրերը...
    ՎԱՀԱԳՆ ԴԱՎԹՅԱՆ

    Հարգելի գործընկերներ, եկեք անդրադառնանք և կատարենք վերլուծություններ,ավելի խոր ու հանգամանալից քննարկում կատարենք:
    Սևակասեր պետք է լինել,որ հայտնվես սևակագիտության սահմաններում:Սևակը հետևորդներ է ստեղծել,և այդ հետևորդների անունը ԴՊՐՈՑ է:
    «...Մեծերը չեն մահանում: Մեծերը ձուլվում են մարդկանց հոգիներին, մտում մարդկանց սրտերը` սերնդե-սերունդ հարատևելու անխախտությամբ... Անչափելի և խոր և երկնամերձ բարձր սքանչելիքներ տվեց մեզ Պարույր Սեվակը...Նրա մեծությունը գնահատողը ժամանակներն են, որ կան ու լինելու են: Ժողովրդի անբիծ սերը այն հուշարձանն է, որ ստեղծել է ինքը` մեծ բանստեղծը: Այդ սերը մաքուր ու հավերժական է: Գնալով այդ սերը կթանձրանա և կծավալվի գարնան զարթոնքի նման` հիացմունք և ուրախություն բերելով ժամանակի ու տարածության հեռուներում իրար հաջորդող սերունդներին...»,- ասել է Սերո Խանզադյանը:

    «Իր մեծ նախորդների` Նարեկացու և Շնորհալու, Աբովյանի ու Ալիշանի, Սիամանթոյի ու Չարենցի ոգին էր, որ հարազատ որդու իրավունքով ժառանգել էր նա: Կոմիտասյան անլռելի զանգակատան արձագանքներն էին նիրհում նրա արյան մեջ, որ արթնացան ու հնչեցին այնքան ուժգին, այնքան հարազատ ու հայրենաշունչ... Հնչեցին իրենց ղողանջները փլելով ամբողջ հայ ժաղովրդի հոգում` Մայր Հայաստանից մինչև Սփյուռքի հեռավոր ծայրերը...»,- Պ. Սևակի մասին ասել է Վահագն Դավթյանը:
    Պարույր Սեւակի համար գեղարվեսական գրականությունը, առողջ հրապարակագրությունը հոգեւոր զենքեր էին, որոնք նպաստո՛ւմ էին եւ ե՛ն կյանքի բոլոր ոլորտների վերափոխմանն ու զարգացմանը, հասարակական, բարոյահոգեբանական կյանքի վերընթացին: Ըստ Պարույր Սեւակիՙ ոչ թե արվեստը պիտի իջեցնել ժողովրդի մակարդակին, այլ ժողովրդին պետք է բարձրացնել արվեստի մակարդակին: Ահա Ռ. Սահակյանի հուշագրությունից արտածվող եզրակացությունները:

    Comment


    • #3
      ՊԱՏԱՀԱԲԱՐ ԵՆ ՊԱՏԱՀՈՒՄ ԿՅԱՆՔՈՒՄ
      Մի՛շտ էլ սիրածին պատահաբար են պատահում կյանքում
      Ու հրաժեշտ են տալիս սիրածին անհրաժեշտաբա՜ր...

      Թե կուզես՝ լռի՛ր:
      Թե կուզես՝ ոռնա՜,
      Թե կուզես՝ ծամիր սեփական լեզուդ,
      Թե կուզես՝ խցիր բերանըդ բարձով,
      Թե կուզես՝ ոտքով հարվածիր բարձին.
      Հավատացյալ ես՝ հայհոյիր աստծուն,
      Հավատացյալ չես՝ աստծուն հավատա.
      Թե կուզես՝ ուզիր է՛լ չուզել - իզո՜ւր,
      Թե կուզես՝ ուզիր է՛լ չապրել - իզո՜ւր...
      Ու, եթե կուզես, ապրելն այս է հենց,
      Եվ սերն իսկական հենց այս է որ կա.

      -Պատահաբար ես պատահում կյանքում,
      Անհրաժեշտաբար հրաժեշտ տալիս...

      Comment


      • #4
        ԿԱՆՑՆԵՆ ՕՐԵՐՆ ԱՅՍ
        Կանցնեն օրերն այս և մենք նրանց հետ,
        Մեր կյանքն ու դարը անցյալ կդառնան,
        Եվ ինչ որ մենք ենք անվերջ անրջել՝
        Մեր երազանքին մեր կյանքը խառնած,
        Ինչի համար մենք տառապել ենք խիստ
        Եվ պայքարել ենք ու ձգտել արյամբ,
        Կտրվի նրանց անարյո՛ւն, հանգի՛ստ,
        Կդառնա կենցաղ ու պարզ առօրյա...

        ...Ես տեսնում եմ պարզ - մանուկ մի արթուն,
        Թեքված պատմության իր գրքի վրա,
        Վերացած դեմքով իր դասն է սերտում:
        Մեր դարն է փռվել նրա աչքի դեմ -
        Գաղտնիքները՝ բաց և վերքերը՝ փակ...
        Նա մեզ տեսնում է մշուշի միջից
        Իր խոր աչքերի հայացքով վճիտ
        Եվ սարսռում է զարմանքից մի պահ:
        Անուններն է մեր նա սիրով սերտում,
        Մտքում պահում է հին թվականներ.-
        Երբ շահել ենք մենք մի դաժան մարտում
        Եվ թշնամուն ենք մեր հողից վանել...
        Երբ մաքառել ենք հավատով անմար,
        Ջանացե՛լ, տքնել կամքով մի խորին,
        Եվ կործանել ենք՝ կառուցման համար,
        Եվ կառուցել ենք անկործանելին...

        Նա ապրում է մեր լարումը կրկին,
        Ե՛վ հավատում է, և՛ չի հավատում
        Մեր այս օրերի պատմության գրքին
        Եվ գոյությանը, կյանքին ամենքի,
        Որոնց անունն է նա սիրով սերտում...

        *
        Անցյալ կդառնան մեր օրերն այս թեժ,
        Ու մենք - այսօրվա պարզ քաղաքացի -
        Կթվանք այն ժամ պաշտելի հերոս...
        Եվ մանուկներին, նորածիններին
        Կմկրտեն մեր պարզ անուններով...

        Comment


        • #5
          Պարույր Սևակի քնարերգության հիմնաքարը հայրենիքն է ու հայրենասիրությունը,որը և բազում շերտերով ու եղանակներով դրսևորվել է մասնավորապես <<Անլռելի զանգակատուն>>, <<Եվ այր մի՝ Մաշտոց անուն>>,<<Եռաձայն պատարագ>> պոեմներում:Սևակի պատմական պոեմները առանձնանում են ազգային-հայրենասիրական բացառիկ լիցքավորմամբ,ժանրային,ոճաբանական և կառուցվածքային առանձնահատկություններով,որն էլ հայ քնարերգության նվաճումներից են:Սևակի վկայությամբ.<<Ցոթ-ութերորդ դասարանում ես որոշեցի մի չտեսնված գործ կատարել՝ հայ ժողովրդի պատմությունը չափածո շարադրել, և սկսեցի լրջորեն գրել։ Դպրոցից հետո համալսարան ընդունվեցի, որ այդ ազգային սխրագործությունը իրագործեմ։ Բայց, ինչպես և պետք էր սպասել, դրանից ոչինչ չստացվեց և գրածս այրեցի>>։
          Վկայում են,որ Հովհ.Շիրազի հետ զրույցներից մեկի ժամանակ,երբ խոսել են Պ.Սևակի մասին,Շիրազն ասել է.<<Պարույրի <<Անլռելի զանգակատունը>> մասիսված գործ է,չարենցյան շնչով ու թափով ժայթքած պոեմ,դե՛ ինչ պոեմ,դա մեր ժողովրդի պատմության սթափ ղողանջն է>>:

          Comment


          • #6
            Zhanneta-ի խոսքերից Նայել գրառումը
            Պարույր Սևակի քնարերգության հիմնաքարը հայրենիքն է ու հայրենասիրությունը,որը և բազում շերտերով ու եղանակներով դրսևորվել է մասնավորապես <<Անլռելի զանգակատուն>>, <<Եվ այր մի՝ Մաշտոց անուն>>,<<Եռաձայն պատարագ>> պոեմներում:Սևակի պատմական պոեմները առանձնանում են ազգային-հայրենասիրական բացառիկ լիցքավորմամբ,ժանրային,ոճաբանական և կառուցվածքային առանձնահատկություններով,որն էլ հայ քնարերգության նվաճումներից են:Սևակի վկայությամբ.<<Ցոթ-ութերորդ դասարանում ես որոշեցի մի չտեսնված գործ կատարել՝ հայ ժողովրդի պատմությունը չափածո շարադրել, և սկսեցի լրջորեն գրել։ Դպրոցից հետո համալսարան ընդունվեցի, որ այդ ազգային սխրագործությունը իրագործեմ։ Բայց, ինչպես և պետք էր սպասել, դրանից ոչինչ չստացվեց և գրածս այրեցի>>։
            Վկայում են,որ Հովհ.Շիրազի հետ զրույցներից մեկի ժամանակ,երբ խոսել են Պ.Սևակի մասին,Շիրազն ասել է.<<Պարույրի <<Անլռելի զանգակատունը>> մասիսված գործ է,չարենցյան շնչով ու թափով ժայթքած պոեմ,դե՛ ինչ պոեմ,դա մեր ժողովրդի պատմության սթափ ղողանջն է>>:
            <<Անլռելի զանգակատուն>> -ը համայնապատկերն է հայ ժողովրդի մեկդարյա պատմության՝ խտացված Կոմիտասի կերպարում: Մեծ երգահանի աստվածային կերպարը տարիներ շարունակ հուզել է բանաստեղծին:Նրա կերպարը ստեղծագործական ներշնչման անսպառ աղբյուր է եղել գրողների ու բանաստեղծների,երաժիշտների ու գիտնականների, նկարիչների ու քանդակագործների համար:

            Comment


            • #7
              Իր մեծ նախորդների` Նարեկացու և Շնորհալու, Աբովյանի ու Ալիշանի, Սիամանթոյի ու Չարենցի ոգին էր, որ հարազատ որդու իրավունքով ժառանգել էր նա: Կոմիտասյան անլռելի զանգակատան արձագանքներն էին նիրհում նրա արյան մեջ, որ արթնացան ու հնչեցին այնքան ուժգին, այնքան հարազատ ու հայրենաշունչ... Հնչեցին իրենց ղողանջները փլելով ամբողջ հայ ժաղովրդի հոգում` Մայր Հայաստանից մինչև Սփյուռքի հեռավոր ծայրերը...

              Comment


              • #8
                ՎԱՀԱԳՆ ԴԱՎԹՅԱՆ
                ...Բայց եթե անշրջելի է ժամանակը, և դառն իրողությունը մնում է իրողություն, և եթե իրավ է, որ «հիշատակը սերում է գործերից. - հիշատակը մշուշ է, որ ելնում է եփվող ջրերից, բայց մնում է ինքը -անմեռ», ապա երիցս անմեռ է հիշատակը Բանաստեղծի, ում Անձը, Կյանքը, Խոսքը, Բառը այսօր գրողական ամենամեծ ներկայությ

                ՅՈՒՐԻ ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ
                _Պարույր Սեվակը հայ ժողովրդի հավատարիմ զավակն ու նրա ճշմարիտ բանաստեղծն է` տաղանդով ու համոզմունքով: Ականջ դրեք Պարույր Սեվակի զանգին...Նա գիտեր, որ ուրիշի վիշտ չի լինում և կարողանում էր ամբողջ աշխարհին կարեկցել բառ ու բանիվ, իսկ բառը նրա գործն էր, նրա ճակատագիրը... Ականջ դրեք Պարույր Սեվակի զանգին...

                ՄԻԽԱՅԵԼ ԴՈՒԴԻՆ
                Նրա մեջ մի այրող բան կար: Բորբոքող, անկասելի, ձգող մի բան: Թուխ, լայնաշուրթ, լարված, զգայուն: Խոշոր աչքերում՝ մշտական անհանգստություն: Մշտասևեռ վիճակ: Շատ կարևոր մի մտքի հետամուտ մշտապես, որը կռահել չէի կարողանում: Պարույը Սեվակը այդպես էլ գաղտնիք մնաց:

                ԼԵՎ ՕԶԵՐՈՎ
                Դուն այնտեղ ես` հայ ժողովրդի սիրտեն ներս ու մեր գրականության գանձարանին մեջ: Դուն` «Անլռելի զանգակատուն» ու «Սայաթ-Նովա», դուն` «Եռաձայն պատարագ», դուն` անկրկնելի, դուն` անլռելի, դուն` անմոռանալի ու անկորչելի` այժմ և միշտ հավիտյանս հավիտենից:

                ԳԱՌՆԻԿ ԱՂԴԱՐՅԱՆ
                Մենք անընդհատ մոտենում ենք բանաստեղծին, իսկ մեր միջև եղած տարածությունը մեծանում է տարեցտարի: Եվ քանի որ «Մեծը հեռվից է երևում», տարածության ավելացման հետ Պարույր Սեվակ երևույթը խոշոր մասշտաբներ է ընդունում:
                ... Նա պատկանում է այն երևույթների թվին, որոնք աճում են ժամանակի մեջ:

                ԻՎԱՆ ԴՐԱՉ
                ...Պարույրի նման պոետները գրելիս այրվում են, պարզապես բոցավառվում: Կյանքում էլ նա զարմանալի անհանգիստ էր, կրքով էր խոսում: Եթե սիրում էր, ապա սիրում էր ամբողջ հոգով: Կիսաբերան ոչինչ չէր ասում: Սովորություն չուներ, այսպես ասած, կես խոսքով հասկացնելու: Միշտ էլ մեծերի ճշմարտությունը ոչ միայն մեծ, այլև մերկ է լինում... Սեվակը հեռացավ իր ուժերի ծաղկման շրջանում, բայց նրան վիճակված էր ոչ միայն հայոց ցավի և ուրախության երգիչը լինել, այլև ուղեկիցը ազգի անմահության...

                ԹԵՅՄՈՒՐԱԶ ՋԱՆԳՈՒԼԱՇՎԻԼԻ
                ...Մեծերը չեն մահանում: Մեծերը ձուլվում են մարդկանց հոգիներին, մտում մարդկանց սրտերը` սերնդե-սերունդ հարատևելու անխախտությամբ... Անչափելի և խոր և երկնամերձ բարձր սքանչելիքներ տվեց մեզ Պարույր Սեվակը...Նրա մեծությունը գնահատողը ժամանակներն են, որ կան ու լինելու են: Ժողովրդի անբիծ սերը այն հուշարձանն է, որ ստեղծել է ինքը` մեծ բանստեղծը: Այդ սերը մաքուր ու հավերժական է: Գնալով այդ սերը կթանձրանա և կծավալվի գարնան զարթոնքի նման` հիացմունք և ուրախություն բերելով ժամանակի ու տարածության հեռուներում իրար հաջորդող սերունդներին...

                ՍԵՐՈ ԽԱՆԶԱԴՅԱՆ

                Մատաղ սերունդը ծարավ է ճշմարտության։
                Պարույր Սեվակը երիտասարդության հոգու Մաքրությունն է, նրա սրտի Զարկերակը, Բողոքը, Պայքարը, Հավատը և վերջապես Ճշմարտությունը։

                ՍՈՆԱ ՉԱԽԱԼՅԱՆ
                ...Օրհնյալ է այն երկիրը, որ հանճարեղ զավակներ ունի: Եվ երիցս է օրհնյալ, որ կարողանում է գնահատել այդ հանճարեղ զավակներին...
                Վերջին խմբագրողը՝ manush; 02-04-19, 13:48. Պատճառը՝: Գրառումների միացում

                Comment


                • #9
                  Մարդկության կյանքը, ինչպես բոլորս էլ գիտենք, դրսևորվում է ամենից առաջ սերունդների հերթականությամբ, ըստ որում ամեն սերունդ մեռնելով չի կորչում, այլ դառնում է հաջորդ սերնդի համար «ոտի տեղ»՝ այն. իմաստով, ինչ իմաստով մեր ժողովուրդը գործածում է «ոտը տեղ բռնեց» դարձվածքը: Այս պատճառով էլ (կամ՝ այս բանի շնորհիվ էլ) մարդկության բազմադարյան մշակույթը կարելի է նմանեցնել օվկիանոսային այն կղզիներին, որոնք կոչվում են Կորալյան կամ Պոլիպյան և որոնք, ինչպես գիտենք, գոյացել են ջրային նույնանուն կենդանու կրաքարային կմախքից, կմախքի վրա՝ նոր մի կմախք, կմախքների վրա՝ նոր կմախքներ - մինչև որ ծովի մթին հատակից բարձրանա մի նոր կղզի՝ ծովի անեզրության մեջ։
                  Ես չգիտեմ՝ օվկիանոսներում հիմա է՞լ է շարունակվում Կորալյան կամ Պոլիպյան կղզիների գոյացումը, բայց անկասկած է, որ մշակույթի օվկիանոսում շարունակվում է ու պիտի շարոււնակվի նույն այդ լինելությունը՝ կոչվելով սերունդների հերափոխություն։

                  Օրենքները չեն ստեղծում մարդկանց, մարդիկ են օրենքներ ստեղծում։ Ու երբ պարզվում է, ոը այս կամ այն օրենքը այլևս չի համապատասխանում նրանց ապրելակերպին ու մտածերլակերպին, ապա մարդիկ այդ օրենքը փոխում են մեկ այլ օրենքով— և դա կոչվում է բարենորոգում կամ հեղափոխություն, ըստ որում արվեստի բնագավառում կատարվող հեղափոխություններն Էլ չեն լինում անարյուն, եթե հիշենք արաբական իմաստուն այն առածը, ըստ որի «արյունն ու թանաքը նույն գինն ունեն»։

                  Կարելի է վիճարկել ամեն մի աֆորիզմ, ամեն մի առած ու ասացվածք, այդ թվում՝ նաև հայերի «երկու բարին մեկտեղ չի լինում» իմաստուն խոսքը։ Կարելի է վիճարկել, քանի որ երբեմն «երկու բարին մեկտեղ լինում է»: Արվեստի պատմությունը նման երջանիկ դեպքերում «երկու բարին» կրողին անվանում է «մեծ», «բարիների» շատության դեպքում՝ «հանճարեղ»։ Բայց ընդհանրապես, դժբախտաբար, իրոք որ «երկու բարին մեկտեղ չի լինում» , ուրեմն և պետք է ճանաչել սեփական տաղանդը և աշխատացնել շահավետորեն: Հակաոակ դեպքում «մեծի ետևից ընկնողը փոքրն էլ է կորցնում»...
                  Վերջին խմբագրողը՝ manush; 12-02-19, 18:31. Պատճառը՝: Գրառումների միացում

                  Comment


                  • #10
                    Մեկ անգամ ճամփա են գնում Արդարությունն ու Անարդարությանը և ինչպես պետք էր սպասել, նրանց մեջ կռիվ է ծագում։ Անարդարությունն սպանում է Արդարությանը և որպեսզի հանցագործության հետքերը ծածկի՝ ողջակիզում է նրա դին։ Արդարության բարեկամները, երկար որոնումներից հետո, գտնում են նրա աճյունը և այդ մի բուռ մոխրից սարքում են... թանաք։ Այն օրից ի վեր,— եզրահանգում է արաբ մեծ իմաստասերը,–Արդարությունը մեռած է աշխարհում, նա ապրում է միայն գրքերի մեջ...
                    Առայժմ երկրագունդը դժվար թե գոռա. «Ոչ, նա ապրում աշխարհում»։ Ուրեմն և գիրք գրողներն էլ չպիտի մոոանան, որ Արդարության մոխրե թանաքով չակերտավոր թե անչակերտ, մակդիրավոր թե անմակդիր սուտ գրելը առնվազն անբարոյականություն է...
                    «Գեղեցիկ սուտ»–ի սուտ տեսությունից բխում է մեկ ուրիշ հորդահեղուկ չարիք էլ՝ այսպես կոչված «պարզությունը»։
                    Ձգելով–ձգձգելով մենք «պարզ»–ը հոմանիշ դարձրինք «հասարակ»–ին, ինչպես որ, շա՜տ ափսոս, «հանրության» տեղն էլ գրանցվեց « հասարակություն»-ը։ Բայց պարզը հասարակ չէ։ Պարզ նշանակում է մաքուր (վկան՝ պարզաջրելը, պարզերեսը, պարզկան՝ իրենց ողջ շքախմբով); Իսկ «մաքուր»–ն ու «խոր»–ը, «հստակ»–ն ու «խորունկ»–ը ոչ թե ազգակից են, այլ մերձավոր արյունակից։
                    Գրողի գերագույն նպատակն է լինել պարզ, բայց ոչ հասարակ։ Ու հանրությանն էլ պարզություն է պետք և ոչ թե հասարակաթյուն, մաքրություն և ոչ թե ծանծաղություն։ Ուստի և գրողը կարող է ունենալ բազում ատելի բառեր, բայց ամենից աոաջ ու հետո պիտի ունենա մեկ անընդունելի բառ, որ է հասարակը;

                    Ավանդական նման է արյան, այլ բառով ասած՝ ժառանգականության։ Դա մեզնից անկախ և մեր մեջ գործող մի այնպիսի օրենք է, ինչպես որ ժառանգականությունը ։ Եվ դրա ժխտումը հավասարազոր է կոպերով ընկույզ ջարդելուն։ Ու եթե այսպես է՝ էլ ինչո՞ւ այսքան ուժ ու եռանդ ծախսել, այդքան ջուր ու արյուն պղտորել՝ գոռալով ավանդականի մասին։ Ո՞ր որդին (այդ թվամ նաև բիճը) չի քաշում իր հորը կամ քեռուն՝ նույնիսկ հակառակ իր ցանկության։ «Կա»–ն պետք չունի հաստատման և այն էլ դատարանի վճռով։

                    Ամեն զավակ կա՛մ իր հորն է քաշում, կա՛մ քեռուն։ Այս ավանդականն է։ Բայց ամեն զավակ էլ տարբերվում է իր և՛ հորից, և՛ քեռուց։ Այս էլ՝ Նորը։
                    Վերջին խմբագրողը՝ manush; 12-02-19, 18:31. Պատճառը՝: Գրառումների միացում

                    Comment


                    • #11
                      ...Բա~ռը։ Նա նման է նորահարս աղջկա, որ միշտ հագած-կապած է, կոճկված ու ամոթխած, զգույշ ու խրտչուն։ Եվ նրան մերկ կարող է տեսնել այն տառապյալը միայն, որ սիրում է նրան իր կյանքից առավել և որին՝ երջանիկին, այդ պատճաոով էլ սիրում է ինքը բառը։
                      Բանից պարզվում է, որ տներ են շինում նաև... աղաքարից (Սահարայի Տեգազի քաղաքում, որովհետև դա աշխարհիս ամենաչորային վայրն է, և աղը անձրևից հալվելու վախ չունի)։ Բայց այս հեքիաթանման իրողությունը մեզ համար պարզապես նշանակում է, որ... ամեն բառ իր գործածության

                      Հարկավոր է կրել իր մեջ ժամանակը, սակայն կրել սրա կշիռը և ոչ թե բեռը, պահել սրա արժեքը և ոչ թե գինը, ունենալ սրա հարստությունը և ոչ թե ապրանքը, լինել նրա սնունդը և ոչ թե եվրոպացիների ասած պարտադիր ասորտիմենտը,— այլ կերպ ասած՝ դրսևորել ժամանակի ոչ թե արտահայտությունները, որոնք չեն կարող անցողիկ չլինել, այլ նրա ներքնահայտությունները, որոնք չեն կարող մնայուն չլինել։

                      Ինչքան աղքատ է միտքն ու զգացումը ' նույնքան պերճ ու սիրուն են դառնում բառերը. ինչքան մանր ու ճղճիմ են հույզն ու խոհը ' այնքան ծաղկուն ու պոռոտ է դառնում խոսքը:

                      Անհնար է ապրել առանց հիասթափման, ինչպես որ ընթանալ առանց սայթաքումի, գործել՝ առանց սխալի, մեծանալ առանց հագուստի կարճությունն ու նեղությունը զգալու։ Ճիշտ այդպես էլ՝ ստվեր չի լինում լոկ այնտեղ, որտեղ լույս չկա, որտեղ համատարած մթություն է, և տաքության զգալու համար պարտադիր է առկայությունը սառնության։

                      Սրամտությունն էլ եղբայրներ ունի , և նրա «պստիկ ախպոր» անունը անգլիական է' հումոր:

                      Իսկական բանաստեղծություն գրելը ինքնազատագրման պես մի բան պիտի լինի:

                      ...Հրաշքը, որի գաղտնիքը պարզ է բոլոր արվեստներին և կոչվում է կարճ մի բառով ' մարդ , այսինքն ' ապրում –մտորում և ոչ թե քայլք ու կեցվածք, այսինքն ' ներքին փակագծերի բացում և ոչ թե բազմապատկման աղյուսակ...
                      Վերջին խմբագրողը՝ manush; 12-02-19, 18:32. Պատճառը՝: Գրառումների միացում

                      Comment


                      • #12
                        Նորարար ծնվում են և ոչ թե դառնում:
                        *******
                        Լինել ապայժմեական նշանակում է լինել անէական:
                        *******
                        Ժամանակավրեպ լինելը ժամանակավոր լինել է :
                        *******
                        Բայց ժամանակակից լինելը հավասար չէ ժամանակին կից լինելուն:

                        Չլինել ժամանակից դուրս, բայց լինել ժամանակից վեր...
                        *******
                        Ով անցյալ ունի' չի կարող հիշողություն չունենալ:
                        *******
                        Ով պատմություն ունի ' չի կարող ետ չնայել: Առողջ աչքով ես տեսնում եմ,
                        Իսկ կույր աչքով ... մի~շտ երազում...
                        Վերջին խմբագրողը՝ manush; 12-02-19, 18:33. Պատճառը՝: Գրառումների միացում

                        Comment


                        • #13
                          Նա կյանքից մի բան էր պահանջում։ Պահանջում էր, որ ամեն ինչ լինի միանգամից: Եվ միանգամից եղավ։ Բանաստեղծ դարձավ միանգամից, ճանաչվեց միանգամից, բոլոր կոչումներն ու դափնիներն ստացավ միանգամից: Այնքան դանդաղ, դժվարությամբ շինած իր տունն էլ քանդեց միանգամից:





                          Մեր նորագույն բանաստեղծության մայր գերանն էլ կոտրվեց միանգամից, ու մայր սյունն էլ ծալվեց միանգամից...
                          Մեր սերնդի բանաստեղծների մեջ ամենից կրտսերն էր նա, բայց ավագագույնն էր վաստակի ու հանճարի առումով:

                          Comment


                          • #14
                            Մայայի համար Պարույրը Ջան էր ու Ջան էլ մնաց: Որպես ամուսիններ՝ բաժանված, բայց հոգով՝ անբաժան: Մայայի ծնողները սիրով էին ընդունում իրենց ապերախտ փեսային, որ հինգ տարի ապրեց նույն հարկի տակ՝ որպես հարազատ զավակ, և այնուհետև, որքան էլ տարօրինակ է, այդպիսին էլ մնաց ցկյանս: Վարդան Մարկիչը՝ այդ ծանրակշիռ թերապևտը, որ սիրում է որսորդությամբ զբաղվել, ամեն վերադարձին զանգ էր տալիս ինձ և հրավիրում լորի, կաքավի, նապաստակի խորովածի, իհարկե, «անպիտան» Պարույրի հետ: Անահիտ մայրիկն ազնվական կին էր: Պարույրը Մադոննա էր անվանում նրան:

                            Comment


                            • #15
                              ԳՐԻԳՈՐ ՉԱԼԻԿՅԱՆ

                              Մենք պարզապես միմյանց շատ լավ էինք հասկանում, հոգեհարազատ էինք զգում: Պարույրի հետ ծանոթացել եմ համալսարանում: Նա համալսարան էր եկել հարուստ գիտելիքներով, աչքի էր ընկնում հետաքրքրասիրությամբ, չափազանց աշխատասեր էր, համեստ, անսահման բարի էր ու անաչառ: Պարույրը շատ կարդացած էր, գիրք չկար, որ ընթերցած չլիներ:
                              Հիշում եմ, երբ միասին առաջին անգամ գնացինք իրենց գյուղը, նա առաջին հերթին ինձ տարավ այն տեղը, որտեղ ժամանակին իր պապական այգին է եղել: Գյուղից դուրս՝ սարում՝ ժայռերի մեջ, նա ցույց տվեց զարմանահրաշ գեղեցկությամբ մի անկյուն՝ ամբողջությամբ պատված կանաչով ու փարթամ թփուտներով, աչքից ու աղմուկից հեռու: Այդտեղ էր Պարույրը պատանեկության տարիներին առանձնացել երազելու կամ ստեղծագործելու համար:
                              Պարույրը միշտ կնամեծար էր, և կանայք, բնականաբար, շատ էին տարվում նրանով, մանավանդ, իր տաղանդի հետ մեկտեղ, Պարույրը բացառիկ հմայքի տեր անձնավորություն էր:
                              Նրա մահն ընդունեցի ինչպես արևի մայր մտնելը: Մենք՝ որպես ամուսիններ, բաժանված, բայց միշտ մնացել ենք ամենամոտ մարդիկ և որպես այդպիսիք՝ երբեք չենք հեռացել միմյանցից: Երբ Նելլիին դեռևս չէի ճանաչում, չէի կամենում, որ Պարույրը ամուսնանա այլազգուհու հետ: Իսկ Պարույրը պնդում էր, որ Նելլին շատ լավն է, և մենք անպատճառ կմտերմանանք: Այդպես էլ եղավ: Կարող է ծայրահեղ թվալ, բայց Նելլին իմ ամենամոտ մարդն էր: Մի բարձր ու ազնիվ անձնավորություն էր նա՝ հարուստ հոգով ու ինտելեկտով: Մեր մեջ գերակշռում էր զուտ մարդկային, բարեկամական մտերմությունը, և, փաստորեն, մենք այս իմաստով իրար չկորցրինք կյանքում:
                              ... Վերջին հաշվով հալածանքի արդյունք չէ՞ր «Եղիցի լույս» գրքի «կալանքը»: Կամ մի ճակատագրական դիպված, և Պարույրը գնաց Մոսկվա: Պատճառը միայն այնտեղ սովորելը չէր, այլ ավելի շուտ վտանգի սպառնալիքը: Պարույրը հաճախ էր ասում. «Աչո ջան (այդպես էր ինձ անվանում), աշխարհում գիտե՜ս ինչեր են կատարվում, իսկ մենք ոչ մի բանից տեղյակ չենք»:

                              Comment

                              Working...
                              X