Հայտարարություն

Collapse
No announcement yet.

ՀԱՅՐԵՆԱՍԻՐԱԿԱՆ ԲԱՆԱՍՏԵՂԾՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ

Collapse
X
 
  • Filter
  • Ժամանակ
  • Show
Clear All
նոր գրառումներ

  • ՀԱՅՐԵՆԱՍԻՐԱԿԱՆ ԲԱՆԱՍՏԵՂԾՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ

    ԻՄ ՍՈՒՐԲ ՀԱՅՐԵՆԻՔ
    Իմ սուրբ հայրենիք, դու սրտիս մեջ ես,
    Դու սրտիս մեջ ես, ոչ լեզվիս վրա,
    Իմ սրտի միջից, թե սիրտս ճեղքես՝
    Դրոշիդ բոցը պիտի հուրհրա։
    Չեմ ուզում գոռալ իմ սիրո մասին,
    Սակայն, իմացիր, հայրենիք իմ մեծ,
    Քեզ հարյուր տեղով խոցեց թշնամին,
    Բայց հազար տեղով իմ սիրտը խոցվեց։
    Ես ամբողջովին քոնն եմ, հայրենիք,
    Եվ մոմի նման, ճամփեքիդ վրա
    Քո փառքի համար թե մի օր վառվեմ,
    Մոխրաբիծ անգամ ինձնից չի մնա։

    ՀՈՎՀԱՆՆԵՍ ՇԻՐԱԶ

  • #2
    ՀԱՅՐԵՆԻՔ


    Քեզնով երդվելիս
    Ձեռքըս դնում եմ իմ սրտի վրա՝
    Սեղմելո՛ւ նման,
    Որ… հանկարծակի չպայթի դողից…

    Ինձնով երդվելիս
    Ափըս դնում եմ քո մի ափ հողին,
    Ինչպես իմ նախնիք՝ Սուրբ Գրքին իրենց…

    Եվ զո՜ւր, իզուր են մեզ ուսուցանել,
    Թե յուղոտ մատով Սուրբ Գիրք չեն թերթում:
    Ա՜խ, ի՛մ ժողովուրդ, Գի՜րք ժողովողի,
    Սուրբ Գիրք… ծամո՜ւմ են… յուղոտ բերանո՜վ՝
    Քո լավաշիդ պես,
    Նշխարիդ նման…

    Եվ աջից նայում՝
    Տեսնում եմ հրդեհ,
    Ձախից եմ նայում՝
    Տեսնում եմ մոխիր:
    Ի՜նչ է. քե՞զ տրվեց կրակը կրթել
    Ու դաստիարակել մի ամբողջ նախիր…

    Ճակատագըրի բերումով դաժան
    Ճակատըդ հիմա՝ փոքրի՜ց էլ փոքրիկ,
    Մինչդեռ ճակատիդ գիրը՝ մեծից մե՜ծ:
    Իսկ ո՞վ է դրա ընթերցողն, ո՞ւր է…
    ՊԱՐՈՒՅՐ ՍևԱԿ

    Comment


    • #3
      ՅՈԹ ՍՐԲՈւԹՅՈւՆ
      Հայը դարերով սիրով է պահել
      Յոթ թանկ սրբություն`
      Գիրքը,Մասիսը,շինարար ոգին,
      Հավատը,լեզուն.
      Սուրբ անուններ են եղել դաևերվ
      Հայ ընտանիքը,
      Եվ ամենից վեր,ամենից լուսե`
      Մայր հայրենիքը:
      Սուրեն Մուրադյան
      Բարի գալուստ իմ էջ։Իմ նյութերը վերաբերում են հոգեբանությանը,դաստիարակությանը,հայ գրողների կյանքին և ստեղծագործություններին։
      Այդ նյութերը ես վերամշակել եմ, նաև օգտվել գրքերից և կայքերից։

      Comment


      • #4
        «Թող հավերժ ապրի մեր ժողովուրդը»

        Թող հավերժ ապրի մեր ժողովուրդը,
        Հազար տարիներ ու հազար դարեր.
        Ապրի,ինչքան շատ ապրել է,տևել,-
        Հազար տարիներ ու հազար դարեր.

        Ապրի,ինչքան շատ զոհեր է տվել,-
        Հազար տարիներ ու հազար դարեր.
        Ապրի,ինչքան հայ դեռ պիտի ծնվի,-
        Հազար տարիներ ու հազար դարեր.

        Ինչքան տենչ ունի և տենչի թևեր,-
        Հազար տարիներ ու հազար դարեր...
        Թող այնքան ապրի մեր ժողովուրդը,
        Քանի ապրում է մեր հողագունդը:
        Գևորգ Էմին
        https://youtu.be/1g_px95RTOc
        Բարի գալուստ իմ էջ։Իմ նյութերը վերաբերում են հոգեբանությանը,դաստիարակությանը,հայ գրողների կյանքին և ստեղծագործություններին։
        Այդ նյութերը ես վերամշակել եմ, նաև օգտվել գրքերից և կայքերից։

        Comment


        • #5
          Ես իմ անուշ Հայաստանի

          Ես իմ անուշ Հայաստանի արեւահամ բառն եմ սիրում,
          Մեր հին սազի ողբանուագ, լացակումած լարն եմ սիրում,
          Արնանման ծաղիկների ու վարդերի բոյրը վառման,
          Ու նայիրեան աղջիկների հեզաճկուն պա՛րն եմ սիրում:

          Սիրում եմ մեր երկինքը մուգ, ջրերը ջինջ, լիճը լուսէ,
          Արեւն ամրան ու ձմեռուայ վիշապաձայն բուքը վսեմ,
          Մթում կորած խրճիթների անհիւրընկալ պատերը սեւ
          Ու հնամեայ քաղաքների հազարամեայ քա՛րն եմ սիրում:

          Ուր է՛լ լինեմ – չե՛մ մոռանայ ես ողբաձայն երգերը մեր,
          Չե՜մ մոռանայ աղօթք դարձած երկաթագիր գրքերը մեր,
          Ինչքան էլ սո՜ւր սիրտս խոցեն արիւնաքամ վէրքերը մեր –
          Էլի՛ ես որբ ու արնավառ իմ Հայաստան – եա՛րն եմ սիրում:

          Իմ կարօտած սրտի համար ո՛չ մի ուրիշ հեքիաթ չկայ,
          Նարեկացու, Քուչակի պէս լուսապսակ ճակատ չկայ,
          Աշխա՛րհ անցի՛ր, Արարատի նման ճերմակ գագաթ չկայ,
          Ինչպէս անհաս փառքի ճամբայ՝ ես իմ Մասիս սարն եմ սիրում:

          ԵՂԻՇԵ ՉԱՐԵՆՑ

          Comment


          • #6
            ԼԵՌՆԵՐԻ ԼԵԳԵՆԴԸ

            Այս լեռները լեգենդներ են պատմում ինձ-
            Ղարաբաղցու կամքի մասին աննկուն,
            Հին լեգենդներ, որ եկել են դարերից,
            Հասել են մեզ ու երգ դառել մեր հոգում։

            Այս լեռները եղել են վեմ ու ամրոց,
            Ամեն մի ժայռ թշնամու դեմ մի բանակ,
            Ծառս են եղել նժույգները սանձակոծ,
            Հառաչել է հողը նրանց ոտքի տակ։

            Այստեղ ահա՝ Քառասուն կույս սարի մոտ
            Հետքն է մնում քաջակորով առյուծի,
            Այս լեռներով, կիրճերով այս քարքարոտ,
            Արշավել է Դավիթ Բեկի այրուձին։

            Ու շաչել են թրերը կեռ, լայնաշեղբ,
            Շառաչել են այս լեռները անառիկ,
            Ինչպես հողմի բերանն ընկած մի տաշեղ՝
            Նենգ Կաջարը գլորվել է այս ժայռից։

            Այս լեռները լեգենդներ են պատմում ինձ-
            Ղարաբաղցու կամքի մասին աննկուն,
            Հին լեգենդներ, որ եկել են դարերից,
            Հասել են մեզ ու երգ դառել մեր հոգում։

            1962 թ. Վազգեն Օվյա ն

            Comment


            • #7
              Համո Սահյան
              Կգամ

              Եթե մինչև անգամ
              Լսած լինես, թե ես այս աշխարհում չկամ,
              Միևնույն է, կգամ, ինչ էլ լինի, կգամ,
              Ուր էլ լինեմ, կգամ:
              Եթե մինչև անգամ ես կուրացած լինեմ,
              Եթե մինչև անգամ լույսդ մարած լինի,
              Վերջին հույսդ քամին առած-տարած լինի,
              Առանց լույսի կգամ, ես այս անգամ կգամ
              Մենության մեջ լացող երգիդ վրա:

              Եթե մինչև անգամ
              Քո հավատի հանդեպ դու մեղք արած լինես
              Եվ համարած լինես, որ աշխարհում չկամ,
              Եթե մինչև անգամ հողս մաղած լինես,
              Եթե մինչև անգամ մտքով թաղած լինես,
              Եթե մինչև անգամ ինձ վտարած լինես,
              Վերհուշերիդ վերջին խոնավ քարանձավից,
              Միևնույն է, կգամ, ինչ էլ լինի, կգամ,
              Եվ կճչաս հանկարծ տարօրինակ ցավից…
              Կգամ, գլուխ-գլխի ու ձեռք-ձեռքի կտանք,
              Լաց կլինենք մեռած մեղքիդ վրա:

              Եթե մինչև անգամ հազար սարի ետև
              Հազար կապով կապված, խաչով խաչված լինեմ,
              Տքնած-տանջված լինեմ, միևնույն է, կգամ,
              Ինչ էլ լինի, կգամ, չկանչես էլ, կգամ,
              Եվ կբերեմ ես քեզ ուրախություն մի մեծ
              Անակնկալ դարձիս իրողությամբ—
              Քո տան ու քո հոգու տարողությամբ,
              Երազներիդ, կյանքիդ տևողությամբ:
              Կգամ և կդառնամ գտած բախտի ժպիտ
              Եվ հավատի ժպիտ` տառապանքից մաշված,
              Արտասուքից խաշված դեմքիդ վրա:

              Եթե մինչև անգամ մեջքս ծալված լինի,
              Եթե մինչև անգամ ոտքս վառված լինի,
              Եվ ճակատիս հազար հողմի հարված լինի,
              Միևնույն է, կգամ, ուր էլ լինեմ, կգամ:
              Գետնի տակից կգամ,
              Մի հեռավոր, անհայտ մոլորակից կգամ,
              Կգամ ու թափ կտամ
              Հարդագողի փոշին շեմքիդ վրա:

              Comment


              • #8
                Դավիթ Վանյան

                Մենք ձեզ հող չենք տա

                Մենք ձեզ հող չենք տա,
                Այստեղ կյանքեր կան,
                Այստեղ մերոնք են հողին շաղախվել,
                Մեր զինվորների սրբազան արյամբ,
                Հորիզոններն են կարմիրով վառվել։

                Մենք ձեզ հող չենք տա,
                Այստեղ վերքեր կան,
                Այստեղ ոտքեր են ականով հատվել,
                Այստեղ ոգեղեն մեր զավակների
                Սուրբ հոգիներն են երկնքին փարվել։

                Մենք ձեզ հող չենք տա,
                Այստեղ երգեր կան,
                Այստեղ սխրանքն է հույսեր հրկիզել,
                Այստեղ՝ շարքերում, սերընդե սերունդ
                Նահատակներն են լեգենդներ դարձել։

                Comment


                • #9
                  Վ. Հովհաննիսյան-ի խոսքերից Նայել գրառումը
                  Համո Սահյան
                  Կգամ

                  Եթե մինչև անգամ
                  Լսած լինես, թե ես այս աշխարհում չկամ,
                  Միևնույն է, կգամ, ինչ էլ լինի, կգամ,
                  Ուր էլ լինեմ, կգամ:
                  Եթե մինչև անգամ ես կուրացած լինեմ,
                  Եթե մինչև անգամ լույսդ մարած լինի,
                  Վերջին հույսդ քամին առած-տարած լինի,
                  Առանց լույսի կգամ, ես այս անգամ կգամ
                  Մենության մեջ լացող երգիդ վրա:

                  Եթե մինչև անգամ
                  Քո հավատի հանդեպ դու մեղք արած լինես
                  Եվ համարած լինես, որ աշխարհում չկամ,
                  Եթե մինչև անգամ հողս մաղած լինես,
                  Եթե մինչև անգամ մտքով թաղած լինես,
                  Եթե մինչև անգամ ինձ վտարած լինես,
                  Վերհուշերիդ վերջին խոնավ քարանձավից,
                  Միևնույն է, կգամ, ինչ էլ լինի, կգամ,
                  Եվ կճչաս հանկարծ տարօրինակ ցավից…
                  Կգամ, գլուխ-գլխի ու ձեռք-ձեռքի կտանք,
                  Լաց կլինենք մեռած մեղքիդ վրա:

                  Եթե մինչև անգամ հազար սարի ետև
                  Հազար կապով կապված, խաչով խաչված լինեմ,
                  Տքնած-տանջված լինեմ, միևնույն է, կգամ,
                  Ինչ էլ լինի, կգամ, չկանչես էլ, կգամ,
                  Եվ կբերեմ ես քեզ ուրախություն մի մեծ
                  Անակնկալ դարձիս իրողությամբ—
                  Քո տան ու քո հոգու տարողությամբ,
                  Երազներիդ, կյանքիդ տևողությամբ:
                  Կգամ և կդառնամ գտած բախտի ժպիտ
                  Եվ հավատի ժպիտ` տառապանքից մաշված,
                  Արտասուքից խաշված դեմքիդ վրա:

                  Եթե մինչև անգամ մեջքս ծալված լինի,
                  Եթե մինչև անգամ ոտքս վառված լինի,
                  Եվ ճակատիս հազար հողմի հարված լինի,
                  Միևնույն է, կգամ, ուր էլ լինեմ, կգամ:
                  Գետնի տակից կգամ,
                  Մի հեռավոր, անհայտ մոլորակից կգամ,
                  Կգամ ու թափ կտամ
                  Հարդագողի փոշին շեմքիդ վրա:
                  Շատ շնորհակալ եմ հարգելի Վ. Հովհաննիսյան, իմ սիրած բանաստեղծությունը տեղադրելու համար:

                  Comment


                  • #10
                    Հայաստան

                    Հայաստանը
                    Իմ անունն է,
                    Ազգանունն է,
                    Ինձ ուժ տվող զորությունն է ,
                    Իմ հինը և նորությունն է,
                    Իմ լեզուն է, այբուբենը,
                    Ուրիշ խոսքով` այն ամենը,
                    Որ կոչվում է հայրենի տուն...
                    Եվ այն տունն է ,
                    Որ շինել է պապիս պապը
                    Անդուլ ջանքով
                    Ու տանջանքով .
                    Քար է դրել քարի վրա,
                    Դար է դրել դարի վրա
                    Եվ քրտինքը թուխ ճակատին`
                    Ձուլել է նա պատը պատին.
                    Էլ ոչ մի հուր,
                    Էլ ոչ մի սուր
                    Չիմ տնելու իմ նոր տունը,
                    Չի ջնջելու իմ անունը.
                    Աղգանունը
                    Իմ լեզուն ու այբուբենը,
                    Ուրիշխոսքով` այն ամենը,
                    Ինչը ամուր սյունն է իմտան
                    Եվ միասին կոչվում է հայ
                    Ու Հայաստան.
                    Եվ ես հիմա իմ տան պատին
                    Նոր-նոր քարեր պիտի դնեմ,
                    Նոր-նոր դարեր պիտի դնեմ.
                    Ու գնալով հզորանա.
                    Ծլարձակի ու նորանա,
                    Որ միշտ պահի իմ անունը,
                    Ազգանունը,
                    Իմ մայր լեզուն, այբուբենը,
                    Ուրիշ խոսքով` այն ամենը,
                    Ինչը կյանք ու խորհուրդն է տան
                    Եվ միասին կոչվում է հայ
                    Ու Հայաստան.
                    Վերջին խմբագրողը՝ Ամալյա Հովհաննիսյան1; 23-02-18, 23:32.

                    Comment


                    • #11
                      Սիրելի Լիա, չեմ ուզում նույն տողերն էլ ես գրել...հասկացար երևի:

                      Comment


                      • #12
                        Իմ ամենասիրած բանաստեղծը Համո Սահյանն է։ Նրա փիլիսոփայությունը ինձ շատ հոգեհարազատ է։

                        Comment


                        • #13
                          Հովհաննես Շիրազ
                          Մասիսն ի վեր

                          Երբ օրոցում աչքս բացի՝ Մասիս սարերն հեռվում տեսա,
                          Գերված տեսա ու ես լացի, Հայոց ցավերն հեռվում տեսա,
                          Ա՜խ, ես մանկուց երազեցի սուրալ ազատ Մասիսն ի վե՜ր,
                          Հովտում այրվող սիրտս բացի, բայց հով սարե՜րն հեռվում տեսա:

                          Ա՜խ, ասացին ճամփա չըկա քարերն ի վեր, ի վեր Մասիս,
                          Կընկնի վիհերն ով բարձրանա սարերն ի վեր, ի վեր Մասիս,
                          Մենակ դու չես սիրտ իմ կարոտ, աչքդ հառել Մասիսն ի վեր,
                          Ժողովուրդս է ձգտել հավերժ դարերն ի վեր, ի վեր Մասիս:

                          Միթե՞ իրավ անհաս ես դու, ա՜խ, իմ երազ Մասիսն ի վեր,
                          Միթե՞ մի օր չեմ հասնելու աստեղնահաս Մասիսն ի վեր,
                          Նախահայրս է սանդուխք դրել աստղերն ի վե՜ր, ի վեր Մասիս,
                          Ա՜խ, միթե՞ չեմ համբուրվելու իմ աստղի հետ Մաիսն ի վեր:

                          Ս՜խ, չէ՛, նա է հույսիս ճամփան՝ քարերն ի վե՛ր, ի վեր Մասիս,
                          Թո՛ղ ամպ ու շանթ գլխիս ոռնան սարերն ի վեր, ի վեր Մասիս,
                          Կըտանեմ սիրտս վիրավոր որպես դրոշ Մասիսն ի վեր,
                          Թեկուզ մահով կը բարձրանամ դարե՜րն ի վեր, ի վեր Մասիս:

                          Comment


                          • #14
                            ՀՊԱՐՏ ԵՄ ԵՍ
                            Հպարտ եմ ես նրա համար,
                            Որ փառահեղ՝ պատմությունդ,
                            Եվ անունդ այնքան հին է:
                            Հպարտ եմ ես նրա համար,
                            Որ փլվել է թեպետ տունդ,
                            Բայց չի խախտվել նրա հիմը:

                            Հպարտ եմ ես, որ քեզ համար
                            Որդիներդ դարեր ընկան,
                            Որ սուրբ պահեն քո անունը:
                            Հպարտ եմ ես, որ քեզ համար
                            Թանկ է եղել թանաքն այնքան,
                            Որքան կարմիր քո արյունը:

                            Հպարտ եմ ես քո մատների
                            Ճարտարությամբ անհատնելի,
                            Քեզ թարգմանող քո գրքերով:
                            Հպարտ եմ ես անվամբ քո սուրբ,
                            Լեզվով, որով երբ չես խոսում՝
                            Նույնն ես ասում քո երգերով:

                            Հպարտ եմ ես քո անցյալի
                            Մաքառումով ու պայքարով,
                            Տոկունությամբ, կամքով համառ:
                            Հպարտ եմ ես քո պանծալի,
                            Քո լուսավոր այս ներկայով,
                            Որ… գալիք է այլոց համար:

                            Պարույր Սևակ

                            Comment


                            • #15
                              ՀՊԱՐՏԱՆՈՒՄ ԵՄ
                              Ես հպարտ եմ իմ ճյուղերով ու սաղարթով,
                              Բայց առավել՝ իմ արմատով
                              Եվ իմ բնի վաղեմությամբ.
                              Ժողովրդիս ծերունական
                              Խիստ բնական
                              խոհեմությամբ,
                              Բայց ավելի՝
                              Նոր շիվերի
                              դալարությամբ -
                              Նրա ջահել որդիներից հենց լավերի
                              խելառությամբ...

                              Պ.Սևակ

                              Comment

                              Working...
                              X