Հայտարարություն

Collapse
No announcement yet.

Մանկական բանաստեղծություններ

Collapse
X
 
  • Filter
  • Ժամանակ
  • Show
Clear All
նոր գրառումներ

  • Լիլիթ
    replied
    ՊԱՐՈՒՅՐ ՍԵՎԱԿ

    ՄԱՆՈՒՇԱԿԸ
    (ավանդություն)

    Մանուշակը մի ժամանակ,
    Ինչքա՜ն առաջ, ի՞նչ իմանանք,
    Եղել է մի շատ գեղեցիկ,
    Մի շատ քնքուշ,
    Անուշ աղջիկ:
    Բայց եղել է շատ բացբերան.
    Սրա խոսքը տարել նրան,
    Նրա խոսքը բերել սրան,
    Ինչքան գաղտնիք են վստահել,
    Ոչ մի գաղտնիք նա չի պահել:
    Խրատել է մայրը նրան,
    Իսկ նա` էլի միշտ բացբերան:
    Խրատել է մայրը մեկ էլ,
    Իսկ նա գլուխ չի էլ թեքել:
    Միշտ խելքի է մայրը գցել,
    Իսկ նա լեզուն չի էլ կծել:
    Երբ տեսել է` օգուտ չկա,
    Անիծել է մայրն աղջկան.
    <<Դաշտերն ընկած`
    Ապրես ծնկած,
    Հենց զորանաս`
    Շուտ չորանաս,
    Ու լեզուդ էլ
    Բաց բերանիցդ թող դուրս չգա,
    Այլ բկիցդ,
    Ծոծրակիցդ>>:
    Դրա համար
    Մինչև հիմա
    Մանուշակը ցողուն տալիս,
    Դեռ նոր ցցված`
    Կռանում է,
    Դեռ նոր բացված`
    Թառամում է,
    Իսկ ծաղիկն էլ դուրս է գալիս
    Ոչ թե բերնից,
    Այլ բկիցը
    Եվ մինչև իսկ ծոծրակիցը...

    Leave a comment:


  • Կարապետ
    replied
    ՃՊՈՒՌՆ ՈՒ ՄՐՋՅՈՒՆԸ

    Թռի-վռի
    Մի ճպուռ,
    Ողջ ամառը
    Շուռ ու մուռ,
    Երգեց, ճռռաց.
    Ճռճռաց:
    Մին էլ, ըհը՜,
    Ձմեռը,
    Փռեց իրա
    Թևերը.
    Բացեց գորգը
    Սպիտակ,
    Դաշտերն առավ
    Ձյունի տակ:
    Անցան պայծառ օրերը,
    Էլ ո՞ րն ասեմ,
    Էլ ո՞ րը,
    Երբ ամեն մի
    Թփի տակ
    Թե սեղան կար,
    Թե օթյակ:
    Եկան օրեր
    Ցրտաշունչ,
    Ճպուռն ընկավ
    Լուռ ու մունջ.
    Քաղցած փորին
    Էլ ի՜նչ երգ,
    Ցուրտը տարավ
    Ոտ ու ձեռք:
    Զընգր-զընգր
    Դողալով,
    Ծանր-ծանր
    Սողալով
    Նա մրջյունին
    Ասում էր.
    - Գլխիդ մատաղ,
    Սանամե՛ր,
    Մի ճա՛ր արա
    Շունչ առնեմ,
    Ցրտից, սովից
    Չմեռնեմ:
    Կերակրի՛,
    Տաքացրու՛,
    Մինչև գարուն
    Ապրեցրու:
    - Ի՜նչ խաբար է,
    Սանիկս,
    Զարմանում եմ,
    Ջանիկս,
    Չաշխատեցի՞ր
    Ամառը,
    Ասա՛, ինչ էր
    Պատճառը:
    - Էդպես բանի,
    Սանամե՛ր,
    Էլ ժամանակ
    Ո՞ վ ուներ.
    Էն խոտերում
    Բուրավետ
    Երգում էինք
    Մերոնց հետ...
    - Ուրեմն դու՞ ...
    - Այո՛, ես
    Ողջ ամառը
    Դեն ու դես
    Երգում էի
    Մշտապես:
    - Երգո՞ւ մ էիր...
    Շատ բարի,
    Այժմ էլ բռնի
    Վեր-վերի,
    Քամին ծափ տա,
    Դու պարի՛:

    Leave a comment:


  • Կարապետ
    replied
    ԿԱՐԱՊԸ, ԽԵՑԳԵՏԻՆԸ ԵՎ ԳԱՅԼԱՁՈՒԿԸ

    Ինչքան կուզեն` իրենց տանջեն,
    Երբ ընկերներն համերաշխ չեն
    Օգուտ չունեն բռնած գործից.
    Այ, մի առակ կյանքի փորձից,
    Թեև անցուկ,
    Բայց ոչ մոռցուկ:
    Մի կարապ, մի խեցգետին, մի գայլաձուկ
    Բարձած սայլը տեղից քաշել ուզեցին
    Եվ երեքով եկան սայլին լծվեցին,
    Ինչ են անում,
    Ինչ չեն անում,
    Սայլը տեղից չի էլ շարժվում,-
    Շատ թեթև է բեռը թվում,
    Բայց կարապը վեր է թևում,
    Խեցգետինը քաշում է ետ,
    Գայլաձուկն էլ հո դեպի գետ.
    Ով է արդար, ով մեղավոր,
    Մենք չդատենք: Բանն այն է, որ
    Մինչև այսօր
    Թե սայլ, թե բեռ
    Նույն տեղն են դեռ:

    Leave a comment:


  • Կարապետ
    replied
    ՓԻՍԻԿԻ ԳԱՆԳԱՏԸ

    Փիսիկը նստել
    Մի մութ անկյունում,
    Ունքերը կիտել
    Ու լաց է լինում:
    Մոտիկ է գալիս
    Մի ուրիշ կատու.
    - Ինչո՞ւ ես լալիս
    Ա՛յ փիսիկ ջան, դու...
    - Ի՞նչ անեմ հապա,
    Որ լաց չլինեմ.-
    Գանգատ է անում
    Փիսոն տխրադեմ:-
    Էն Համոն թաքուն
    Մածունը կերավ,
    Գնաց տատի մոտ՝
    Ինձ վրա դրավ:
    Հիմի տատիկի
    Ետևից ընկած՝
    Ինձ են ման գալի
    Մի-մի փետ առած,
    Քոթոթ Սուրենը
    Անոն ու Մոսոն
    Ո՛ր է, ասում են,
    Ուր է գող փիսոն,
    Ա՛խ, թե մի գտանք,
    Մածուն ցույց կտանք:

    Էսպես բան սարքեց
    Էն Համոն իմ դեմ.

    Ու փիսոն նստել
    Մի մութ անկյունում,
    Ունքերը կիտել
    ու լաց է լինում:

    Leave a comment:


  • Կարապետ
    replied
    Վարդը

    Փոքրիկ տղան մի վարդ տեսավ,
    Տեսավ մի վարդ դաշտի միջին.
    Վարդը տեսավ, ուրախացավ,
    Մոտիկ վազեց սիրուն վարդին,
    Սիրուն վարդին, կարմիր վարդին,
    Կարմիր վարդը դաշտի միջին:

    Տղան ասավ. - Քեզ կպոկեմ,
    Այ կարմիր վարդ, դաշտի միջին,
    Վարդը ասավ. - Տես, կծակեմ,
    Որ չմոռնաս փշոտ վարդին,
    Փշոտ վարդին, կարմիր վարդին,
    Կարմիր վարդը դաշտի միջին:

    ՈՒ անհամբեր տղան պոկեց,
    Պոկեց վարդը դաշտի միջին,
    Փուշը նրա ձերքը ծակեց.
    Բայց էլ չօգնեց քնքուշ վարդին,
    Քնքուշ վարդին, կարմիր վարդին,
    Կարմիր վարդը դաշտի միջին:

    Leave a comment:


  • SchoolT
    replied
    Հովհաննես Թումանյան
    Առաջին ձյունը

    -Վա՜յ մայրի՜կ ջան, տե՜ս,
    Բակն ու դուռը լի
    Ինչքան սպիտակ
    Թիթեռ է գալի...
    Էսքան շատ թիթեռ
    Չեմ տեսել ես դեռ:
    -Չէ՛,իմ անուշիկ,
    Թիթեռներ չեն էտ.
    Թիթեռներն անցան
    Ծաղիկների հետ:
    Էտ ձյուն է գալի,
    Փաթիլն է ձյունի,
    Որ կարծես սպիտակ
    Թիթեռնիկ լինի:

    Leave a comment:


  • Մանկական բանաստեղծություններ

    Այստեղ գրում ենք Մանկական բանաստեղծություններ
Working...
X