Հայտարարություն

Collapse
No announcement yet.

Հայրենիքի կերպարը հայ գրականության մեջ

Collapse
X
 
  • Զտիչ
  • Ժամանակ
  • Դիտել
Clear All
նոր գրառումներ

  • Հայրենիք

    Լեռներդ հպսրտ վե՜ր են բարձրանում,
    Որ փառքդ վերև տանե՜ն, հայրենի՛ք:
    Արծիվները վես երկինք են հասնում,
    Որ փառքդ երկի՛նք տանեն, հայրենի՛ք:
    Հովերն ու հողմերն աշխա՜րհ են շրջում,
    Որ փառքդ չորս կողմ տանեն, հայրենի՛ք:
    Աղբյուր ու գուսան ե՜րգ են կարկաչում,
    Որ փառքիդ գովքը անեն, հայրենի՛ք:
    Իսկ զավակնե՜րդ, զավակներդ անգին
    Իրենց արյու՜նն են տալիս սրտագին,
    Որ փառքդ անմա՜հ պահեն, հայրենիք...

    Սիլվա Կապուտիկյան

    Comment


    • «Գևորգ Մարզպետունի» պատմավեպում առկա է հայրենասիրական մեծ ոգի և շունչ։ Գրքի հեղինակը՝ Մուրացանը, իր ընթերցողներին հայրենասիրություն ու խիզախություն է ուսուցանում։ Հենց դա է ստեղծագործության հիմնական գաղափարն ու իմաստը։ Բացի այդ հեղինակը վեպի միջոցով հաղորդում է իր անծայրածիր սերը հայրենիքի նկատմամբ։ Գրքի բովանդակությունը, կարծես յուրօրինակ պատգամ լինի երիտասարդ սերունդներին, ովքեր պետք է դաստիարակվեն գրքի դրական հերոսների նման։

      Վեպում շատ կան հայրենասիրական ու հերոսական տեսարաններ։ Օրինակ տեսարանը, երբ Գևորգ Մարզպետունին կույր իշխան ու ապստամբ Սահակ Սևադայի համոզում է հրաժարվել ապստամբությունից և Աշոտ Երկաթից վրեժ լուծելու մտքից, հանուն հայրենիքի, հարազատ ժողովրդի, սուրբ հավատքի։ Սևադան ներում է վերջինիս իր և իր որդու դեմ արված ոճրագործությունը։ Այդ քայլի համար Մարզպետունին Սահակ Սևադային «մեծ հայրենասեր» է կոչում։

      Մեծ հայրենասիրական շունչ է պարունակում նաև այն տեսարանը, երբ Գևորգ Մարզպետունին երդվում է հին կաթողիկոս՝ Մաշտոցի գերեզմանի վրա, որ չի վերադառնա հարազատ օջախ, եթե երկրում մնա գոնե մեկ հագարացի։ Մինչև իր կյանքի վերջը՝ նա այդպես էլ տուն չի վերադառնում, որովհետև երկրում դեռ բնակվում էին անմեղ, սովորական հագարացիներ։ Այսինքն երդումն ու հայրենիքն իր համար միշտ մնում են առաջին տեղում, իսկ մնացած ամեն ինչը՝ երկրորդական է։ Ըստ Մարզպետունու՝ հայրենիքը դա սրբությունների սրբությունն է։ Հանուն նրա չի կարելի խնայել բացարձակապես ոչ մի բան։ Զուր չէ, որ Մարզպետունու հայրենասիրական ու հերոսական կերպարը, անմահացել է հայ ժողովրդի մեջ, և որոշ մարդիկ մինչ այսօր էլ հավատում են այդ հաղթանդամ կերպարի հզորությանը։

      Կամ տեսարանը, որտեղ Գևորգ Մարզպետունին կռվի դաշտ է իջնում տասնինը զինվորներով։ Չվախենալով մահից, հայ քաջերը, նրանք պատրաստ են զոհաբերել սեփական կյանքը հանուն հայրենիքի փրկության։ Արդյունքում նրանց խիզախությունը պսակվում է հաղթանակով։

      Comment


      • Ուր որ հայրենի երգեր կլսվին` Հոն հայրենիքը ողջ է:

        Մեր ազգային զենքը պաշտպանական է և ոչ թշնամական:

        «Ճշմարիտ հայրենասիրությունն չէ ասուպ կամ փայլակ մը հանկարծ երևցող և անցնող, ոչ հուր մոլի և թափառիկ, և ոչ կայծակն անկուշտ այրող, լափող, այլ հանդարտ ջերմություն մը՝ հստակ լույսով, անըստգյուտ խղճով»:

        Օգտվենք եվրոպական լեզուներու նորանոր ու թարմ արտահայտություններեն, բայց չմոռանանք գրաբարին հուռթի շտեմարաններեն օգտվիլ մանավանդ: Ինչո՞ւ մեր հացը գետին ձգենք ու մուրացիկ, ուրիշի հետևեն վազենք:
        Ղ. Ալիշան

        Comment


        • Շնորհակալություն, հարգելի ընկեր Բարխուդարյան, ձեր հայեցի կերպարի, ձեր հայրենանվեր աշխատանքի, մատաղ սերնդին հայրենասեր կրթելու և օգտակար խորհուրդներով առաջնորդելու համար...
          Վերջին խմբագրողը՝ Հռիփսիմե Հարությունյան; 29-11-19, 01:00.

          Comment


          • Հայրենի երկիր, հայրենի երկինք, հայրենի հող... Այս բառակապակցություններն են, որ կապակցված միմյանց, կազմում են մի անմահ սրբություն, որի անունն է հայրենիք...
            Սիրում եմ քեզ, իմ հայրենիք...

            Comment


            • Զարինե Ամիրյան-ի խոսքերից Նայել գրառումը
              Հայրենիք

              Լեռներդ հպսրտ վե՜ր են բարձրանում,
              Որ փառքդ վերև տանե՜ն, հայրենի՛ք:
              Արծիվները վես երկինք են հասնում,
              Որ փառքդ երկի՛նք տանեն, հայրենի՛ք:
              Հովերն ու հողմերն աշխա՜րհ են շրջում,
              Որ փառքդ չորս կողմ տանեն, հայրենի՛ք:
              Աղբյուր ու գուսան ե՜րգ են կարկաչում,
              Որ փառքիդ գովքը անեն, հայրենի՛ք:
              Իսկ զավակնե՜րդ, զավակներդ անգին
              Իրենց արյու՜նն են տալիս սրտագին,
              Որ փառքդ անմա՜հ պահեն, հայրենիք...

              Սիլվա Կապուտիկյան
              Հայրենի երգն ես դու մեր՝
              Վերադարձած հայրենիք :-
              Դեմքիդ տանջանքն է դրել
              Անագորույն մի կնիք :-
              Եվ հանճարի հեռակա
              Հուրն է հանգչում ճակատիդ ,
              Ինչպես մարող ճառագայթ
              Արարատի գագաթին : –

              Comment


              • Անահիտ Բարխուդարյան-ի խոսքերից Նայել գրառումը
                Հարգելի՛ գործընկերներ, առաջարկում եմ <<Ճանաչի՛ր քեզ ու երկիրդ>> թեման։ Կարծում եմ՝ սնապարծություն չէ և ոչ էլ մեծամտություն, այլ պատիվ՝ պարծենալ
                մեր նախնիներով , նրանց կառուցած հրաշալիքներով ու սփռած գիտելիքներով ։
                Ներկայացնենք մեզ ու մեր հայրենիքը՝ որպես մեր նախնիներից մեզ ավանդված սրբություն։


                Մենք՝ հայերս, մի արտառոց, զարմանալի ժողովուրդ ենք,
                Քանակով քիչ, իսկ մտքերում բարձրաթռիչ, լայնահորդ ենք,
                Ցավերի դեմ միշտ անհողդողդ, վատությանը անհաղորդ ենք,
                Այս աշխարհի ազգերի մեջ հավերժական մի ճամփորդ ենք
                Մենք՝ հայերս։
                ․․․․․․․․․․․․․․․․
                Կառուցել ենք, չենք վհատվել ավարներից, ավերներից,
                Հազար անգամ մոխրացել ենք, հառնել մեր իսկ մոխիրներից,
                Հայոց ձեռքի հրաշքները կյանքում կյանք են առել նորից,
                Ուսուցել ենք, թե լավն ինչպե՛ս պիտ ժառանգի որդին հորից,
                Մենք՝ հայերս։

                Ցրել են մեզ աշխարհով մեկ, դարձրել անտուն , թափառական,
                Զարկել, զրկել հայրենիքից ցեղերը թուրք-թաթարական․․․
                Ու որբացած Մասիսի դեմ՝ շղթաների մեջ դիվական,
                Հույս ենք կռել՝ ազատ տեսնել աշխարհը մեր պապենական,
                Մենք՝ հայերս։
                Պ․ Պողոսյան
                Խորենացին ասել է.,, Ճանաչենք սեփական արժանիքները ՝զերծ մնալով սնապարծությունից՚՚

                Comment

                Working...
                X

                Debug Information