Հայտարարություն

Collapse
No announcement yet.

ԽՈՀԱՓԻԼԻՍՈՓԱՅԱԿԱՆ ՍՏԵՂԾԱԳՈՐԾՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ

Collapse
X
 
  • Զտիչ
  • Ժամանակ
  • Դիտել
Clear All
նոր գրառումներ

  • ԽՈՀԱՓԻԼԻՍՈՓԱՅԱԿԱՆ ՍՏԵՂԾԱԳՈՐԾՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ

    Համո Սահյանը XX դարի 2-րդ կեսի հայ ազգային, խոհափիլիսոփայական պոեզիայի երևելի ներկայացուցիչներից է:


    «Բանաստեղծը մարդու միտքը հղկելով, բյուրեղացնելով՝ նրան կապում է տիեզերքին, սովորեցնում ապրել մեծ կյանքով»:
    Համո Սահյան

    ԵՎ ԱՐԺԵ՞Ր ԱՐԴՅՈՔ

    …Եվ արժե՞ր արդյոք, որ աշխարհ գայիր:
    Մի տուն, մի գլուխ պահելու համար,
    Ժամանակավոր
    Մի անմահություն շահելու համար
    Արժե՞ր, որ այդքան կորուստներ տայիր:

    Արժե՞ր, որ այդքան ժայռեր փշրեիր
    Քարքարոտ մի հուն մտնելու համար,
    Պարզ ու նախնական
    Մի ճշմարտություն կրկնելու համար,
    Մի բուռ ինքնություն գտնելու համար
    Արժե՞ր, որ այդքան, այդքան փրփրեիր:

    Արժե՞ր, որ այդքան դու քեզ քրքրեիր,
    Երբ որ ուժերդ չէին ներելու`
    Քո իսկ էության
    Փախած բևեռներն իրար բերելու,
    Արժե՞ր, որ այդքան հոգսեր կրեիր:

    Երբ ամպրոպի պես չէիր պայթելու,
    Չէիր վանելու այս մեղկ մարդկության
    Եվ մարդու մեղքերն` աշխարհից հեռու,
    Արժե՞ր, որ այդքան դու որոտայիր,
    Եվ արժե՞ր արդյոք, որ աշխարհ գայիր:
    Վերջին խմբագրողը՝ Լ ի ա; 26-03-18, 22:44.

  • #2
    Համո Սահյան

    Հոգնել եմ

    Հոգնել եմ արդեն հանդարտ հոսելուց,
    Իմ մտքերի հետ մթնում խոսելուց,
    Սեթևեթ խոսքից, սեթևեթ սիրուց
    Հոգնել եմ արդեն:

    Հոգնել եմ թաքուն ալեկոծվելուց,
    Առ ու ծախի մեջ այսքան փորձվելուց,
    Կշտամբանքներով ռմբակոծվելուց
    Հոգնել եմ արդեն:

    Հոգնել եմ արդեն զուր թափառելուց,
    Սուտ կուռքերի դեմ մոմեր վառելուց,
    Ամեն պարողի ծափահարելուց
    Հոգնել եմ արդեն:

    Հոգնել եմ ամեն հովից թեքվելուց,
    Հոգուս մեջ հոգուս ցավը հեգնելուց,
    Ինքս իմ ստվերից ահաբեկվելուց
    Հոգնել եմ արդեն:

    Հոգնել եմ հոգնած մարդկանց օգնելուց,
    Կրկնված երգերն անվերջ կրկնելուց,
    Հոգնել եմ նաև այսքան հոգնելուց,
    Հոգնել եմ հոգնել:

    Comment


    • #3
      ՏԱՐ ԻՆՁ, ԺԱՄԱՆԱԿ

      Առ քո թևերին, տար ինձ, ժամանակ,
      Ես ետ մնալուց շատ եմ վախենում:
      Հուշերից որքան հեռու եմ կենում,
      Մեկ է, կապում են թևերս նրանք:

      Ակնթարթի մեջ դու կուլ ես տալիս
      Այնպիսի մի նոր հավիտենություն,
      Որ խոսքս հազիվ հասած բերանիս,
      Դառնում է արդեն խորին հնություն:

      Դուրս հանիր ինձ այս մթին կիրճերից,
      Որ քեզ հասկանամ և ինձ ճանաչեմ:
      Փրկիր ինձ այս խուլ ախ ու ճիչերից,
      Տուր ինձ քո ոգին, որ ես շառաչեմ:

      Տուր ինձ քո ոգին, որ ես շառաչեմ,
      Որ ես դադարեմ հանդարտ հոսելուց,
      Ինձնից խոսելուց քեզնից չամաչեմ,
      Ինձնից չամաչեմ քեզնից խոսելուց:

      Տուր ինձ քո ոգին, քո միտքը ներհուն,
      Առ ինձ հանճարեղ քո տարերքի մեջ,
      Որ չմոլորվեմ քո ոլորտներում
      Եվ իմ հոգու բարդ տիեզերքի մեջ:

      Պարզեցրու, զտիր խոհերն իմ խառնակ,
      Առ քո թևերին, տար ինձ։
      Համո Սահյան

      Comment


      • #4
        Համո Սահյան

        ՄԻՋՈՑՆԵՐՍ...

        Միջոցներս... չէ,
        Այս անտեր փողից
        Բան չեմ հասկանում։
        Երբ չեմ ունենում,
        Քունս չի տանում.
        — Փող, բարի գալուստ։
        Երբ ունենում եմ,
        Քունս չի տանում.
        — Փող, գնաս բարով։
        Հոգիս դուրս եկավ
        Լավ քնողներին
        Երանի տալով:

        Comment


        • #5
          Համո Սահյան

          ՉԵՍ ԱՍԻ ՈՉ ՄԻ ԲԱՌՈՎ

          Ա՜խ, նորից «Բարի ճամփա»,
          Ա՜խ նորից «Մնաս բարով» …
          Մի տեսակ տագնապ կա, որ
          Չես ասի ոչ մի բառով:

          Գնում ես, չես էլ ասում,
          Թե մեկ էլ երբ ես գալու,
          Եկար էլ, ի՞նչ իմանամ
          Ո՞ւմ մոտ ես մեղքդ լալու:

          Ներիր ինձ, դու իմ բար,
          Իմ խելոք և իմ համառ,
          Հարկադիր այս ծիծաղի
          Եվ թաքուն լացի համար:

          Գնում ես, էլ ի՞նչ ասեմ,
          Սովոր եմ, կդիմանամ
          Թող կուրծքս մի քիչ ցավի,
          Որ սրտիս տեղն իմանամ:

          Մի տեսակ տագնապ կա, որ
          Չես ասի ոչ մի բառով,
          Ա՜խ, նորից «Բարի ճամփա»,
          Ա՜խ նորից «Մնաս բարով» …

          Comment


          • #6
            Համո Սահյան

            ՄԻ ՏԵՂ ԻՇԽԱՆ ՈՒ ՏԵՐ

            Մի տեղ իշխան ու տեր,
            Մի տեղ համեստ հովիվ,
            Մի տեղ ճորտ եմ եղել,
            Մեկին մոտ-մտերիմ,
            Մեկին հազիվ ծանոթ,
            Մեկին խորթ եմ եղել:
            Մի օր զարթնած անտառ,
            Մի օր հնձած հովիտ,
            Մի օր կորդ եմ եղել:
            Ինչ եղել եմ, եղել, —
            Միայն չասեք, թե ես
            Ավելորդ եմ եղել:
            Ես կատարյալ մարդու,
            Մարգարեի, աստծո
            Հավակնորդ եմ եղել:
            Ես և բարձր եմ եղել,
            Եվ շիտակ եմ եղել
            Իմ երազի նման,
            Եվ իմ անցած երկար
            Ճանապարհի նման
            Խորդուբորդ եմ եղել:

            Comment


            • #7
              ԵԹԵ ԱՇԽԱՐՀԸ ՆՈՒՅՆՆ ԷՐ ՄՆԱԼՈՒ

              Եթե աշխարհը նույնն էր մնալու,
              Եթե քո ջանքից
              Նրա բեռը չէր թեթևանալու,
              Էլ ո՞վ էր ասում,
              Որ այնքան ծանր հոգսերը նրա
              Առնեիր քո թույլ ուսերի վրա։
              Եթե քո առաջ դուռ էր փակելու
              Եվ չէր դնելու ականջը լանջիդ,
              Եվ գլուխ չուներ՝ արձագանքելու
              Ամեն մի կանչիդ.
              Էլ ինչո՞ւ էիր այդքան թրթռում,
              Էլ ինչո՞ւ էիր դու քեզ քրքրում,
              Էլ ինչո՞ւ էիր ականջդ սրում,
              Որ նրա ամեն շշուկը բռնես,
              Որ նրա ամեն խորհուրդն ըմբռնես,
              Նրա հետ ընկնես, նրա հետ թռնես,
              Մեռնես, համբառնես...
              Էլ ինչո՞ւ էիր,
              Բոբիկ ոտներդ մաշում քարերին,
              Փորձում անհնարն ու անկարելին,
              Եթե աշխարհը նույնն էր մնալու,
              Եվ ինչ-որ չափով
              Չէին մաշվելու հոգսերը նրա։
              Բայց էլի, սիրտ իմ,
              Շնորհակալ եմ ես հազար անգամ,
              Որ գոնե ինքդ բեռ չմնացիր
              Աշխարհի հոգնած ուսերի վրա։

              Համո Սահյան
              Վերջին խմբագրողը՝ Լ ի ա; 26-03-18, 22:37.

              Comment


              • #8
                ԱՅՆՊԵՍ ԵՍ ԳԱԼԻՍ

                Այնպես ես գալիս, այնպես գնում,
                Ով դու արարող և ավերիչ,
                Որ դժվար է մարդ գլխի ընկնում՝
                Բերածդ ի՞նչ էր, տարածդ ի՞նչ:

                Գալիս ես որպես իրարանցում,
                Եվ անց ես կենում որպես երազ.
                Կյանք իմ, դու ձրի ներկայացում, —
                Բայց ինչքան թանկ ես նստում վրաս:
                Համո Սահյան

                Comment


                • #9
                  ՆԵՂՎՈՒՄ ԵՄ...

                  Նեղվում եմ, խփում են կրծքիս,
                  Ես գոհ եմ, իրենք են դժգոհ,
                  Ներում եմ, նստում են գլխիս,
                  Ես գոհ եմ, իրենք են դժգոհ։

                  Առնում են ու ետ չեն տալիս,
                  Ես գոհ եմ, իրենք են դժգոհ։
                  Մեռնում եմ, երբ ուշ են գալիս,
                  Ես զոհ եմ, իրենք են դժգոհ։
                  Համո Սահյան

                  Comment


                  • #10
                    Համո Սահյան

                    ՕՐԸ ՄԹՆԵՑ

                    Օրը մթնեց, ժամն է արդեն
                    Իրիկնահացի,
                    Տխրությունս կամաց-կամաց
                    Փոխվում է լացի:
                    Իջնում էին խոհուն, խոնարհ
                    Դեզերի ուսին
                    Մի կաթնահունց երկնակամար,
                    Մի ծերատ լուսին…
                    Մեկը մեկից ամաչելով,
                    Եվ զուսպ, և հավաք,
                    Նստում էին մերոնք կարգով՝
                    Կրտսեր ու ավագ:
                    Նստում էին և սպասում,
                    Մինչև պապը գար,
                    Մինչև բակում Ծաղիկ եզան
                    Զանգը ծլնգար:
                    Պապը գալիս, սուփրի գլխին
                    Նստում էր շուքով,
                    Եվ լցվում էր տունը դաշտի
                    Բույր ու շշուկով…
                    Ու երբ տատս ձեռքն էր առնում
                    Շերեփը իր հին,
                    Գդալները բնազդաբար
                    Աղմկում էին:
                    Թանապուրի տաք գոլորշին
                    Գերանին առնում,
                    Եվ սյունն ի վար գլոր-գլոր
                    Ուլունք էր դառնում:
                    Վայելում էր տաք թանապուր,
                    Լավաշ ու սամիթ
                    Աշխատավոր մի գերդաստան՝
                    Պարզ ու միամիտ:
                    Հիմա այդ մեծ գերդաստանից
                    Ոչ մեկը չկա…
                    Ես եմ մնում լոկ իբրև հուշ
                    Եվ իբրև վկա:
                    Օրը մթնեց, ժամն է արդեն
                    Իրիկնահացի,
                    Տխրությունս կամաց-կամաց
                    Փոխվում է լացի:

                    Comment


                    • #11
                      Քո խոնարհ ջրկիրն եմ եղել

                      Քո խոնարհ ջրկիրն եմ եղել,
                      Եղել եմ և տերդ:
                      Ինչքան որ ուժերս ներել,
                      Ներել եմ մեղքերտ:
                      Թե ինձ էլ լքել եմ մեկ-մեկ,
                      Չեմ լքել պատկերդ,
                      Երեսով չեմ տվել երբեք
                      Ուշացած պարտքերդ:
                      Երգել ես, լցվել եմ երգով,
                      Իզուր է հերքելդ,
                      Եվ թաքուն այրվել եմ, երբ որ
                      Այրվել են վերքերդ:
                      Տվել եմ քեզ բախտս անխառ,
                      Արևս, երկինքս
                      Եվ ինչքս, որ մինչև անգամ
                      Չունեի ես ինքս:
                      Տվել եմ, չեմ առել ոչինչ,
                      Շնորհ էր շիկնելդ,
                      Եվ ոչինչ հարկավոր չէր ինձ,
                      Հերիք էր լինելդ:
                      Ինձ համար հերիք էր արդեն
                      Ժպտալդ ու լալդ,
                      Երբ գալդ պարգև էր մի մեծ,
                      Ու մնաց մնալդ:
                      Եվ դարձյալ առնելիք չունեմ,
                      Բայց շատ է տալիքս,
                      Ներիր ինձ, ներիր ինձ, եթե
                      Չների տարիքս:
                      Քո խոնարհ ջրկիրն եմ եղել,
                      Եղել եմ և տերդ,
                      Ինչքան որ ուժերս ներել,
                      Ներել եմ մեղքերդ:
                      Համո Սահյան

                      Comment


                      • #12
                        ԴՈՒՔ ԼԱՎՆ ԵՔ, ՄԱՐԴԻԿ

                        Աշխարհում միշտ բաց են եղել
                        Դռներս կրնկի վրա...
                        Ելնողին չեմ ասել՝ արի՛,
                        Մտնողին չեմ ասել՝ գնա՛։
                        Իմ ձեռքին ինչ որ ունեցել,
                        Բոլորը բաշխել եմ ձրի՝
                        Եվ հացի պատառը վերջին,
                        Եվ վերջին կաթիլը ջրի։

                        Բաշխել եմ եղածի չափով,
                        Չեմ ցրել, բաշխել եմ, մարդիկ...
                        Երբեմն բուռ-բուռ եմ բաշխել,
                        Երբեմն հատիկ առ հատիկ։

                        Բաշխել եմ կրակ ու կորով,
                        Ժպիտներ, ուժ ու ժամանակ,
                        Թե մեկից մի բան եմ խնայել,
                        Իմ ցավն եմ խնայել մենակ։

                        Բաշխել եմ ինչ որ աշխարհում
                        Տրվում է միայն մեկ անգամ,
                        Ու որքան առատ եմ բաշխել,
                        Դժգոհ եք եղել դուք այնքան։

                        Ասել եք, խոսել, բողոքել
                        Եվ անգամ նախանձել, որ կամ,
                        Կոչել եք դժկամ ու դժնի,
                        Ժլատ եք կոչել ինձ անգամ...

                        Առել եք և՛ բախտ, և՛ բաղձանք,
                        Եվ կյանքս ծվեն առ ծվեն,
                        Եվ ինձնից առածի տեղակ
                        Հոգսեր ու ցավեր եք տվել։

                        Որքան էլ ինձնից հեռացել,
                        Դուք ինձ միշտ եղել եք մոտիկ,
                        Մարդիկ, ինձ շատ եք չարչարել,
                        Բայց էլի դուք լավն եք, մարդիկ։

                        Բայց էլի դուք լավն եք, մարդիկ,
                        Ասում եմ որերորդ անգամ,
                        Առանց ձեզ ոչ միայն ապրել,
                        Ես մեռնել չեմ կարող անգամ։
                        Համո Սահյան

                        Comment


                        • #13
                          Աշխարհի ցավը քո մեջ…
                          Աշխարհի ցավը քո մեջ,
                          Շրթիդ անունն աշխարհի,
                          Աշխարհ եկար, երբ արդեն
                          Փախել էր քունն աշխարհի,
                          Փոխվել էին խորք ու ձև,
                          Փոխվել էր հունն աշխարհի,
                          Եվ քո ոչ մի հարցումին
                          Նա չտվեց պատասխան,
                          Տուն չտվեց քո տան մեջ,
                          Չքանդվի տունն աշխարհի։
                          Դեռ շնչում ես, ու դարձյալ
                          Ամեն, ամեն ակնթարթ
                          Արձագանքում է քո մեջ
                          Ամեն մի կանչն աշխարհի։
                          Բայց ինքը քեզ չի լսում,
                          Սիրտ իմ, հույս էլ չունենաս,
                          Ինչքան կուզես հառաչիր,
                          Ինչքան կուզես որոտա,
                          Խուլ է ականջն աշխարհի։
                          Համո Սահյան

                          Comment


                          • #14
                            ՀԻՄԱ ԴԱՌՆԱՄ ԱՍԵՄ

                            Հազար անգամ ապրել ու մեռել եմ,
                            Խռովել եմ, հաշտվել ու ներել եմ,
                            Չափել եմ բարձունքներն ու վիհերը,
                            Եվ ատելն եմ փորձել, և սիրելը։
                            Բաժանել եմ, բաշխել և առել եմ,
                            Ուր որ պետք է եղել, համառել եմ…
                            Եվ հանել են նեղից, և նեղել են,
                            Անթեղել են, հետո ինձ պեղել են։
                            Հազար անգամ ընկել, բարձրացել եմ,
                            Ու վերջապես մի բան հասկացել եմ։
                            Հիմա դառնամ ասեմ կյանք եղբորս,
                            Ապա դառնամ ասեմ մահ եղբորս.
                            — Թող որ վկա լինեն այս լեռները,
                            Ոչ ապրելն էր մի բան, ոչ մեռնելը։
                            Համո Սահյան

                            Comment


                            • #15
                              Քո վաստակած ոտքերի տակ
                              Գորգ ու ծաղիկ փռող չկա,
                              Կռիվ չանես քո բախտի հետ,
                              Ուրիշ մի բախտ կռող չկա,
                              Շնորհակալ եղիր բախտից,
                              Որ գանձերդ ամենաթանկ,
                              Ունեցվածքդ անհատնելի —
                              Կորուստներդ, կորուստներդ,
                              Կորուստներդ խլող չկա:
                              Համո Սահյան

                              Comment

                              Working...
                              X