PDA

Դիտել ողջ տարբերակը : Ինչպես երեխային «կապել» գրքին



Chuk
26.01.2011, 00:24
Հարևան թեմայի (http://forum.armedu.am/showthread.php/463-Դեմ-ենք-գրականության-քննությանը) քննարկման ժամանակ մտածեցի, որ վատ չի լինի նման թեմա ունենալ:

Ոչ մեկիս համար գաղտնիք չի, որ գեղարվեստական գրականություն ընթերցողները գնալով պակասում են: Կարծում եմ, որ դրա համար կան թե՛ օբյեկտիվ, թե՛ սուբյեկտիվ պատճառներ:

Օբյեկտիվ պատճառների թվում են ժամանակակից տեխնոլոգիաները, այդ թվում հեռուստատեսություն՝ կինոներով, հաղորդումներով և այլն, համակարգիչ՝ ծրագրերով, խաղերով ու շփման միջոցներով, բջջային հեռախոսներ՝ իրենց բազում հնարավորություններով: Այլ օբյեկտիվ պատճառ է բազում ժամանցային միջոցների առկայությունը, այդ թվում կլուբեր, դիսկոտեկներ, կինոթատրոններ և այլն: Կարծես հիմա երեխաներն իրենց առօրյան հետաքրքիր դարձնելու, չձանձրանալու համար ունեն շատ ու շատ ավելի միջոցներ, քան տարիներ առաջ: Ու երևի այս առումով բնական է, որ ընթերցողների թիվը նվազում է:

Բայց դա նաև անբնական է, որովհետև գիրքը, գրականությունը, այնուամենայնիվ մնում են թե՛ հետաքրքիր ժամանակ անցկացնելու, թե՛ կրթվելու, թե՛ հաճույք ստանալու անփոխարինելի միջոց շատերի համար: Այն, որ նույն իմ, ինձնից մեծ ու փոքր սերունդներում այնուամենայնիվ կան կարդացող մարդիկ, չնայած որ իրենք լիարժեք օգտվում են վերևում նշած բոլոր մյուս մեթոդներից էլ, նշանակում է, որ գիրքն ու գրականությունն իրենց չեն սպառել, շարունակում են մնալ բարձունքում:

Ու հարց է առաջանում, թե ինչպես կարելի է երեխային «կապել» գրքին, նրա մոտ գրականության հանդեպ հետաքրքրություն առաջացնել: Առաջարկում եմ, որ կիսվենք մեր ունեցած փորձով:

Liza
26.01.2011, 23:53
Ընտանիքը...կարող է երեխային «կապել» գրքին, նրա մոտ գրականության հանդեպ հետաքրքրություն առաջացնել: Կարդացող ծնողներին տեսնող երեխան անպայման, օրերից մի օր գիրք կվերցնի ձեռքը ու կկարդա: Սա իմ կարծիքն է, գրականության հանդեպ հետաքրքրությունը փոխանցվում է կարդացող ծնողներից:
Ինֆորմացիայի նման առատությունը գրքին ուժեղ մրցակից է, բայց ոչ` արժանավոր:
Մի դիտարկում էլ ես ասեմ. մեր հայրենակիցներից շատ շատերը ընթերցելով գլամուրային զիզի-բիզի ամսագրեր, սեփական անձի մասին այն թյուր կարծիքն են կազմում, որ իրենք ընթերցաեր են ..... ցավալի է, բայց փաստ...
Սիրելի Արտակ, եկեք այս նորաբաց թեմայում նաև ավելացնենք հռետորական-իմացական մի հարց ևս. իսկ որն է ձեր կարդացած վերջին գիրքը ? ուղղակի ինֆորմացիայի փոխանակում, որը, հնարավոր է, նոր հետաքրքրություն առաջացնի: Ես վերընթերնում եմ Ֆորսայթների պատմությունը: Ու պաշտում եմ Դրայզեր:

Chuk
27.01.2011, 01:43
Չգիտեմ, Liza, արժի՞ այս թեմայում այդ հարցը ավելացնել, թե՞ ամեն դեպքում նոր թեմա բացենք դրա համար, որպեսզի չխճճվի: Լավ, եկեք առայժմ այստեղ գրենք, իսկ եթե խճճվի, կփորձենք առանձնացնել: Հիմա վերընթերցում եմ «Հազար ու մի գիշերը»: Կարդացել էի շատ վաղուց ու մտքովս անցավ, որ արժի մի քիչ «մեծական» հայացքով նորից կարդալ: Վերընթերցելուս որոշման համար չեմ փոշմանում:

Հիմա բուն թեմայի մասին:
Ես իմ փորձը չունեմ, բայց հուսով եմ, որ մի քանի տարի անց ունենալու եմ առաջ քաշածս խնդիրը: Նաև հուսով եմ, որ այս թեմայի գրառումներն էլ կօգնեն:

Բայց կարող եմ պատմել, թե ինձ ինչպես են սովորեցրել կարդալ:
Երբ փոքր էի, մայրս իմ համար գրքեր էր կարդում: Ես էլ, բնականաբար, շատ էի սիրում լսել: Մի օր էլ կարդում էր ինչ-որ հեքիաթ, հասավ ամենավերջերին, հանգուցալուծման պահերին, գիրքը դրեց սեղանին ու ասաց. «Գործերս կիսատ մնացին»: Գնաց խոհանոց: Բնականաբար լաց ու կոծ, բողոք, պահանջներ: Իսկ մայրս հանգիստ ասաց. «Եթե ուզում ես իմանաս, թե ինչպես ավարտվեց հեքիաթը, ապա ինքդ կարդա»: Ու ես ստիպված սկսեցի կարդալ: Տառ առ տառ, դժվարանալով: Բայց դե ուրիշ հնար չկար, պետք է իմանայի, թե ինչ է եղել: Հաջորդ անգամը կիսատ թողեց ավելի շուտ և այսպես այնքան, մինչև որ ես «կապվեցի» գրքին:

Ֆոտոն
03.02.2011, 17:07
Ես գրքին այլ կերպ եմ կապվել:
Դպրոցում հանձնարարած գրքերի ցուցակները չէի սիրում: Տանն էլ ոչ թե ստիպում էին կարդալ, այլ հակառակը. չես ուզում, մի կարդա:
Շուտով ինքս սկսեցի կարդալ, ու դա ոչ թե պարտադրաբար եղավ, այլ իմ կամքով:

LEVON
03.02.2011, 20:48
Ստիպեց կարդալ Գրականության ուսուցիչս: Նրա գրականության դասը հնարավոր չէր չլսել: Նա դասը վարում էր ինչպես արտիստ;
Վերջին կարդացածս գիրքը՝ Ֆրանց Վերֆել- « Վերդի»:

Ֆոտոն
04.02.2011, 11:56
Ճիշտն ասած՝ էդքան էլ չեմ հավատում գրքին կապելու հնարավորությանը: Իմ կարծիքով, մարդուց ա գալիս. նույն տանը, նույն մորից ու հորից կարդացող ու չկարդացողներ են ծնվում: Մարդ կա՝ իրեն ձգում է կարդալը, մարդ էլ կա՝ միայն հեռուստացույցն է ձգում: Չկարդալու մեջ էլ մեղադրելու բան չեմ տեսնում: Ի վերջո՝ դա հաճույք ստանալու, տեղեկացված լինելու միջոց է: Հաճույքի լիքը այլ բաներ կան, որ մարդն այլ տեղից կարող է ստանալ: Տեղեկատվության ավելի շատ միջոցներ կան: Ու եթե հենց գիրք կարդալը մարդու համար ավելի նախընտրելի չէ, ուրեմն կարիք էլ չկա ստիպելու կամ դրդելու: «Հրահրելով» կամ հետաքրքրություն առաջացնելու մեկ-երկու գիրք կկարդա, բայց դա մշտական չի, եթե ներսից էդ ցանկությունը չկա:

Կ.Մարգարյան
31.03.2011, 19:20
Գիրք կարդալը միայն հաճույքի համար չէ:Եթե միայն այդ տեսակետից նայենք,դժվար թե շատերին ձգի:Գրքի հետ երեխային պետք է կապել վաղ մանկությունից,գրքի հանդեպ պաշտամունք ձևավորել համբերատարությամբ:Ես էլ ընդունում եմ ծնողների ընթերցասիրության հանգամանքը:Երեխան աչքը բացելով՝գիրք է տեսնում, և շուտով ինքն էլ է ուզում ձեռքն առնել գիրքը:Փետրվարի 19-ին՝Գրքի նվիրատվության օրը, բաց դաս կազմակերպեցի վեցերորդ դասարանում:Հիշեցրի,որ կար ժամանակ,երբ մարդիկ միմյանց գրքեր էին նվիրում տոների առթիվ,որ դա շատ գեղեցիկ սովորույթ էր ,և պետք է վերականգնել այդ սովորույթը:Շատ ձոներ հնչեցին,շատ հետաքրքիր պատմություններ՝կապված գրքի հետ:Հաջորդ օրը երեխաները իրենց աղքատիկ գրադարաններից բերեցին գրքեր,շարեցին իրենց գրապահարանում,նշանակեցին գրադարանավար,ցուցանակ կախեցին՝«Բաց է»,«Փակ է» գրառումով:Եվ հավատացեք՝մինչև այսօր երկյուղածությամբ են անցնում փոքրիկ գրադարանի կողքով:Ստանում են գրքեր,տանում տուն ,կարդում,վերադարձնելիս գրադարանավարը հարցուփորձ է անում՝ճշտելու՝ արդյոք կարդացե՞լ են…Չնայած դպրոցում մեծ գրադարան կա,բայց այս եղանակը առավել նպատակային եղավ.չէ որ«բազմած են նրանք շուրջս ամեն օր,բոլոր հանճարեղ մեծերն աշխարհքի»:

Զառա
02.04.2011, 14:24
Գրքեր կարդալու հարցում ինձ շատ են ոգևորել հետաքրքիր պատմությունները գրողների, արվեստագետների ու գիտնականների մասին : Գրեթե մեր բոլոր դասական գրողների մասին նման թեմաներով գրքեր ունեմ: Ինձ շատ են ոգևորել նաև հետաքրքրաշարժ խաղ-խնդիրներ, տրամաբանություն պարունակող գրքերը(տարբեր առարկաներից): Մինչև հիմա էլ ինձ համար շատ թանկ է Պերելմանի <<Հետաքրքրաշարժ ֆիզիկա>>-ն, որում նկարագրված փորձերից 6-րդ դասարանից ինքս էի փորձում կատարել, զարմանալ ու հիանալ ֆիզիկայի օրենքերով:
Իմ վրա մեծ ազդեցություն են գործել նաև թատրոնը, կինոն, հեռուստատեսությունը...
Հաջողված ներկայացում դիտելուց հետո անմիջապես ուզում էի կարդալ տվյալ հեղինակին , ծանոթանալ նրա մյուս գործերին...
Հիշում եմ , երբ առաջին անգամ տեսա Անրի Վերնոյի <<Մայրիկ>> ֆիլմը, այնքան էի ցնցված, որ անմիջապես գիրքը ձեռքս վերցրի ու կարդացի ագահությամբ: ՈՒ այդ պահին ամաչում էի, որ ուշացրել եմ...

Մանոն
04.04.2011, 11:42
Բայց կարող եմ պատմել, թե ինձ ինչպես են սովորեցրել կարդալ:
Երբ փոքր էի, մայրս իմ համար գրքեր էր կարդում: Ես էլ, բնականաբար, շատ էի սիրում լսել: Մի օր էլ կարդում էր ինչ-որ հեքիաթ, հասավ ամենավերջերին, հանգուցալուծման պահերին, գիրքը դրեց սեղանին ու ասաց. «Գործերս կիսատ մնացին»: Գնաց խոհանոց: Բնականաբար լաց ու կոծ, բողոք, պահանջներ: Իսկ մայրս հանգիստ ասաց. «Եթե ուզում ես իմանաս, թե ինչպես ավարտվեց հեքիաթը, ապա ինքդ կարդա»: Ու ես ստիպված սկսեցի կարդալ: Տառ առ տառ, դժվարանալով: Բայց դե ուրիշ հնար չկար, պետք է իմանայի, թե ինչ է եղել: Հաջորդ անգամը կիսատ թողեց ավելի շուտ և այսպես այնքան, մինչև որ ես «կապվեցի» գրքին:
Արտակ ջան, նույն օրինակով ես էլ իմ երեխաներին «կապեցի» գրքին:) Բայց ինձ մի հարց է հետաքրքրում, եթե այդ պահին դու ունենյիր հետաքրքրասիրությունդ բավարարելու այլ տարբերակ, դե ասենք ինտերնետի հնարավորություն, կամ ֆիլմն ունենայիք ու կարողանայիր վերջին պահը պարզապես դիտել, ինչպե՞ս կվարվեիր:
Հարցնում եմ, որովհետև այդ փորձը ինձ մասամբ հաջողվեց…աղջիկներս վերցրեցին իմ կիսատ թողած հեքիաթն ու սկսեցին շարունակել կարդալ, իսկ տղաս այնքան փնտրեց սկավառակների խանութներում, որ գտավ այդ հեքիաթի ձայնագրությունը, բերեց միացրեց ու դիտեց: Եթե այն ժամանակ ինտերնետի հնարավորություն ունենայինք, հաստատ փորփրելու էր այնտեղ՝ մինչև գտներ :)

Chuk
04.04.2011, 14:29
Արտակ ջան, նույն օրինակով ես էլ իմ երեխաներին «կապեցի» գրքին:) Բայց ինձ մի հարց է հետաքրքրում, եթե այդ պահին դու ունենյիր հետաքրքրասիրությունդ բավարարելու այլ տարբերակ, դե ասենք ինտերնետի հնարավորություն, կամ ֆիլմն ունենայիք ու կարողանայիր վերջին պահը պարզապես դիտել, ինչպե՞ս կվարվեիր:
Հարցնում եմ, որովհետև այդ փորձը ինձ մասամբ հաջողվեց…աղջիկներս վերցրեցին իմ կիսատ թողած հեքիաթն ու սկսեցին շարունակել կարդալ, իսկ տղաս այնքան փնտրեց սկավառակների խանութներում, որ գտավ այդ հեքիաթի ձայնագրությունը, բերեց միացրեց ու դիտեց: Եթե այն ժամանակ ինտերնետի հնարավորություն ունենայինք, հաստատ փորփրելու էր այնտեղ՝ մինչև գտներ :)
Չգիտեմ, կփնտրեի, թե չէ, բայց եթե խնդիրը գրականությանը կապելն է, ապա թող սովորի ոչ թե կարդալ, այլ աուդիո գրքեր լսել, դա էլ վատ չէ, իմ կարծիքով:

lus
28.07.2011, 00:29
Գրքի հետ շփումը լրիվ ուրիշ է: Ես աուդիո գրքեր լսելիս կամ համացանցում գրքեր կարդալիս բավականություն չեմ ստանում… Ինձ էլ շատ հետաքրքրեց՝ ինչպես երեխային մտերմացնել գրքի հետ:Իմ տղան միշտ ականատես է եղել իմ գիրք կարդալուն, բայց արի ու տես,որ չի սիրում կարդալ: Իհարկե այս երևույթը համընդհանուր է, բայց ահազանգող, որովհետև ընթերցանությունը նաև սովորեցնում է մտածել: Սերը գրքի նկատմամբ իմ մեջ առաջացել է այն բանի շնորհիվ, որ լավ ասմունքում էի և, գրադարանի միջոցառումներին մասնակցելով, սերտ կապվեցի այդ ոլորտի հետ:2 ամիս է աշխատում եմ հեռու մի գյուղի դպրոցում, սակայն բվականին բաներ բացահայտեցի ինձ համար:Ոչ ոք ոչ մի գիրք չէր ընթերցել:Սկսեցի պահանջել, որ արտադասարանական ընթերցանության ժամանակ անպայման ներկայանան իրենց կարդացած գրքերով և պատմեն բովանդակությունը, ինչպես կարող են:Ոչ բոլորը,իհարկե,սակայն մեծ մասը մի քանի դասաժամից հետո ինձ խնդրում էին, որ իրենց համար քաղաքից գրքեր տանեմ,որ կարդան:Հասկացա՝գրքին չէին մոտենում, իսկ Գրքի աշխարհը ոտք դնողը այլևս այնտեղից վերադառնալ չի ցանկանա …

Դատարկություն
30.07.2011, 14:37
Ես մեր տանը միշտ տեսել եմ, թե ինչպես են մերոնք կարդում. դե, սկզբում շատ քիչ իմ համար էլ կարդացին, բայց հետո, երբ որ տառերը իմացա, ինքս իմ կամքով վերցրեցի գիրք ու կարդացի::p

Ինձ թվումա, էս դեպքում «կապելու պրոցեսը» էդքան էլ կարևոր չի, կարևորը էն միջավայրնա որտեղ երեխան տեսնումա ու գիտակցում, որ գիրքը ինչ-որ խորհրդավոր ու հետաքրքիր բանա, մնացածը ինքնստինքյանա լինում տառերը իմանալուց հետո` երեխայի հետաքրքրության բավարարման դրդապատճառով:D Ու եթե ինչ-որ բան էլ փոխելա անհրաժեշտ, ապա հենց էդ միջավայրը::o

Չափից դուրս ջանքերը կարող է հակառակ արդյունքի հանգեցնի: Հիմա իմ օրինակով ասեմ: Դպրոցում ինձ անընդհատ համոզում էին, որ կարդայի անհրաժեշտ գրականության ցանկը: Իսկ ես դա չէի անում. ես էդ բազմաթիվ պատմավեպերի փոխարեն արկածային ու գիտաֆանտաստիկ գրականություն էի կարդում ու մինչև այսօր էլ չեմ սիրում, չեմ կարդացել հայ գրականության արձակագիրների մեծ մասի ստեղծագործությունները (չնայած կարիք էլ չեմ զգում): Բայց դրանց փոխարեն ես ուրիշ գրքեր եմ կարդում/կարդացել, որոնք իմ սուբյեկտիվ կարծիքով շատ ավելի արժեքավոր են: Գրականության առարկան, ոչ թե սեր, այլ զզվանքա առաջացնում կարդալու հանդեպ:

Ու ես էլ, իմ երեխաներին երբեք չեմ ստիպի կարդալ օրինակ՝ «Սամվելը», եթե դա ինքը չհավանի, այլ ուզենա կարդալ օրինակ` «Սիդհարթհա»-ն, թեկուզև իրա գրականության գնահատականը միջինից ցածր լինի::D

lus
30.07.2011, 15:15
Եթե առարկան Ձեր սրտին մոտ չի,Դատարկություն,ապա դա չի նշանակում , թե զզվելի է: Այդ դեպքում երևի կառաջարկեիք երեխաներին դպրոցում սովորեցնել այն, ինչ իրենք են ուզում: Եթե մաթեմատիկա չեն սիրում, այլ «զզվում են», ապա պետք չի հաշվելը իմանալ, հայերեն տառերը չեն սիրում, այլ «զզվում են», ուրեմն՝ թող թուրքերեն կամ անգլերեն սովորեն, դա ավելի հետաքրքիր է նրանց համար... Երեխաների նկատմամբ անհրաժեշտ է դրսևորել արդարացի պահանջկոտություն: Հետո նրանք շնորհակալ կլինեն: Ի միջիայլոց, հայ արձակագիրները ևս Ձեր կարիքը չեն զգում՝իրենց գրքերը կարդալու:

Դատարկություն
31.07.2011, 17:22
Հարգելի lus, ես իմ գրառումով չեմ փորձել վիրավորել ինչ-որ մեկին ու ընդամենը ասել եմ իմ կարծիքը, խնդրում եմ, նույնը չանեք նաև դուք:
Արդարացի պահանջկոտությունը ո՞րն է. որ ենթադրենք իմ երեխան ցանկանում է կարդալ ինչ-որ գիտաֆանտաստիկ գիրք ես իրեն համոզեմ, ստիպեմ, պահանջեմ, որ կարդա ինչ-որ մի պատմավեպ, որից ինքը հաճույք չի ստանա ու տհաճություն կզգա՞:

lus
31.07.2011, 19:16
Ես նույնպես նպատակ չունեի Ձեզ վիրավորելու: Պարզապես գոյություն ունի խոսքի կուլտուրա: Ձեր հնչեցրած բառերը , հավատացեք, այնքան էլ հաճելի չէին: Այնուամենայնիվ, ես չեմ փորձի Ձեզ վիրավորել, այլ կասեմ հետևյալը. ինքս դեմ եմ ամեն տեսակ բռնությունների, բայց իմ տղայից պահանջում եմ ենթարկվել դպրոցի կանոններին, պահանջներին,իսկ դրանցից մեկն էլ հայ գրողների գրքերի ընթերցանությունն է: Գիրքը չեն կարդում Ձեր ասած՝ միայն հաճույք ստանալու համար: Գիրքը գիտելիք է տալիս, դատիարակում, սովորեցնում մտածել:Ես հայ գրականության ուսուցիչ եմ ,բայց կան հայ գրողներ, որոնց գործերը ինձ կարող են դուր գալ կամ չգալ: Բայց դա չի նշանակում, թե տվյալ գրողը վատն է, նրա գրածը՝ արժեքավոր չէ: Ես շատ եմ կարդում արտասահմանյան գրականություն: Համամիտ եմ, որ հրաշալի ստեղծագործությունները բազմաթիվ են...բայց, հարգելի Դատարկություն, հայ գրականությունը շատ ավելի բան կտա քո երեխային, որովհետև օտար գրականությունը կարդում, հասկանում ես ու հաճույք ստանում, իսկ հայ գրականությունը՝ ԱՊՐՈՒՄ: Կարող ես չհամաձայնել ինձ հետ, քո իրավունքն է:

Տաթև ջան
31.07.2011, 19:55
Շատ հետաքրքիր և արդիական թեմա եք բացել: Ես համաձայն եմ այն մտքի հետ, որ մենք քիչ ենք կարդում: Սակայն դա ունի իր դրդապատճառները: Մենք շատ ենք կապվել համակարգչին, հեռուստացույցին ու այլևս ժամանակ և ցանկություն չի մնում գիրք կարդալու համար, էլ չեմ խոսում դասական գրքերի մասին:
Մենք` հայերս, միշտ ամպագորոռ բառեր ենք օգտագործում, երբ խոսքը գնում է մեր ազգի ու երկրի դարավոր պատմության, լեզվի հարստության մասին, բայց առօրյա կյանքում մոռանում ենք այյդ արժեքները:
Գիրքը հացի պես սրբություն է:
Ես շատ կխնդրեի մեր ուսուցիչներին այնպես կազմակերպել գրականության դասերը, որ ոչ թե զուտ դաս պատմելով դրանք անցնեն, այլ կազմակերպվեն նյութի քննարկումներ, խոսվեն ոչ միայն ստեղծագործության դրական կողմերի մասին այլ նաև բացահայտեն և մեզ էլ հնարավորություն տան բացահայտելու բացասական կերպարները կամ իրադարձությունները, չվախենալ արտահայտել սեփական կարծիքը:
Գիրք կարդալ չի կարելի ստիպել, այլապես ԴՈՒՔ /հարգելի մեծեր/ կսպանեք ձեր երեխաների մեջ ընթերցանության կախարդական աշխարհ մտնելու ցանկությունը:
Այսօր ժամանակն է, որ երեխաների համար հրատարակվող գրքերը համապատասխանեն արդի պահանջներին, ինչպես արեց անգլիացի ուսուցչուհի Ջոան Ռոուլինգը, երբ գրեց "Հարրի Փոթթերի" կախարդական պատմությունը: Գիրքը, որի հայերեն թարգմանությունը չկա /միայն առաջին գրքինն է, այն էլ ոչ լավ/Միացյալ Թագավորությունում համարվում է ընթերցանության դասագիրք, որը ոչ մի կերպ չի խամրեցնում շեքսպիրյան ստեղծագործությունները: Սա կոպիտ համեմատություն է, բայց Հարրին, մեր հասակակիցը լինելով, սովորում էր դպրոցում, ուներ ընկերներ, ուսուցիչներ, որոնք շրջապատում էին նրա կյանքը և սովորեցնում պայքարել հանուն արդարության:
Մեր գրողները, մեր ուսուցիչները, մեր ծնողները չգիտես ինչու արհամարում են մեր ցանկությունը` կարդալ ակնոցավոր տղայի կախարդական պատմությունը, բայց մոռանում են, որ դրանով մենք կսկսենք սիրել գիրքը:
P.S. Ես շնորհակալ եմ իմ ծնողներից, որ նրանք ճիշտ հասկացան ինձ, իմ ցանկությունները և գնեցին իմ շատ սիրելի հերոսի գրքերը թե անգլերենով, թե ռուսերեն թարգմանությամբ:
Ես շատ շնորհակալ եմ ճիակատագրին, որ ինձ գրականություն է դասավանդում մի ուսուցչուհի, որ կարողացավ այնպիսի դասեր անցկացնել, որ ողջ դասարանն այսօր կարդում է մեր դասականներին:

lus
31.07.2011, 20:17
Հարգելի Տաթև ջան, համաձայն եմ, որ ստիպելով ոչնչի չես հասնի: Եվ ստիպող էլ չկա: Արտադասարանական ընթերցանությունների ժամերին իմ աշակերտները քննարկում են այն գրքերը, որոնք իրենք են կարդացել իրենց ցանկությամբ: Դրանք ամենևին էլ միայն հայ գրողների գործեր չեն լինում: Ընդհակառակը՝ նախընտրում եմ, որ նրանք ցանոթանան նաև համաշխարհային գրականությանը: Ո՞վ ասաց, թե քարոզում ենք կարդալ միայն հայ գրողներին: Սակայն գրել, թե հայ գրողների գործերը արժեքավոր չեն... Ուրիշ հարց է, թե ուսուցչուհին ինչպիսի վերաբերմունք է ստեղծում իր առարկայի նկատմամբ:

lus
31.07.2011, 20:33
Տաթև ջանի խոսքերից.<<Մենք` հայերս, միշտ ամպագորոռ բառեր ենք օգտագործում, երբ խոսքը գնում է մեր ազգի ու երկրի դարավոր պատմության, լեզվի հարստության մասին, բայց առօրյա կյանքում մոռանում ենք այյդ արժեքները>>:



Չմոռանալու և պահպանելու համար պետք է սիրենք, իսկ սիրելու համար պետք է ճանաչենք այդ արժեքները:

Տաթև ջան
31.07.2011, 23:29
Մեծություններին կարդալ և հասկանալ տրվում է ի վերուստ, իսկ սիրել` կարելի է սովորել:
Սովորեցրեք մեզ սիրել, սիրելի ուսուցիչներ: Իսկ ստիպելով` չեն սիրում:

lus
01.08.2011, 00:28
Ինչքան շատ եք սիրում «ստիպել» բառը: Տաթև ջան, կներես, բայց եթե ուշադիր կարդայիր գրածս, ավելի պարզ կլիներ: Իսկ ուսուցիչները այդ գործով էլ զբաղված են: Անիմաստ եմ գտնում այս խոսակցությունը: Միգուցե առաջարկե՞իք «ինչպես կապել երեխային գրքին» :

Տաթև ջան
01.08.2011, 00:46
Իսկ ինձ թվում է, որ Դուք չեք ուզում հասկանալ
Միգուցե առաջարկե՞իք «ինչպես կապել երեխային գրքին»:
Երեխային չեն կապում գրքին, այլ հնարավորություն են տալիս կարդալ այն, ինչ ինքն է ուզում, որից հետո այլևս ՉԵՔ ՊՈԿԻՆ ՆՐԱՆ ԳՐՔԻԵՐԻՑ:

lus
01.08.2011, 00:51
Ես 15 տարեկան երեխա ունեմ և ամեն ինչ շատ լավ եմ հասկանում, հարգելիս: Կարծում եմ ավելի լավ է գործով, քան խոսքերով համոզել: եթե չեք ուզում` մի կարդացեք հայ գրողներին ,ի սեր Աստծո. դա Ձեր կամքն է:

Սվետլանա Քոչինյան
17.06.2014, 21:56
Գիրք կարդալը պիտի սովորեցնել վաղ մանկուց,ինչպես արվում է Ֆինլանդիայում,որն այսօր ունի կրթության շատ բարձր մակարդակ:

Սվետլանա Քոչինյան
21.09.2014, 09:28
Երեխային գրքին կապելու լավագույն ձևը ֆիննական կրթության մոդելն է,որի միջոցով երեխան ծնված օրից լսում է իր ծնողների ընթերցանությունը :Ավելի մանրամասն կարդացեք Պաշարների շտեմարանում տեղադրված<<Խոհեր և նկատառումներ տարրական դպրոցի առաջնահերթ խնդիրների և պահանջների վերաբերյալ>>հոդվածում Հեղինակ՝ Սվետլանա Քոչինյան:

Սվետլանա Քոչինյան
21.09.2014, 12:59
Կարդալու կուլտուրա դաստիարակելու համար նորածնի համար պատրաստում են երեք գիրք, երկուսը` ծնողների համար,և մեկն էլ` երեխայի:Ավելացնեմ, որ այսօր Ֆինլանդիան տպագրում է աշխարհում ամենաշատ մանկական գրքերը, իսկ հեռուստացույցով ցուցադրում է ամենաշատ մուլտերը,որոնք թարգմանում է ֆիններեն և գրում է տիտրերով:Այսինքն ` երեխան ոչ միայն նայում է, այլև կարդում է ամենափոքր հասակից:Կարծում եմ պետք է ցուցաբերել հիմնարար մոտեցումներ վերցնելու առաջավոր փորձը և ներդնելու մեր կրթության բնագավառում:

Երիտասարդ մանկավարժ
04.12.2014, 18:48
Գիրքը պիտի դարձնել երեխայի հետքրքրության առարկան:Աշակերտները սկսեցին ավելի շատ ընթերցել, երբ ես սկսեցի ներկայացնել հեղինաներին՝ որպես իրական մարդկանց՝ իրենց կենցաղով ու կյանքի հետաքրքիր դեպքերով ու իրադարձություններով, և արժևորել գրականության դերը ՝ շաղկապելով իրենց ներկա խնդիրները ու ժամանակակից մտածելակերպը:Աշակերտներին հատկապես հետաքրքիր էին հեղինակների կյանքի իրադարձությունների հետ կապված գրքերի ընթերցումները:

izabet
05.12.2014, 00:10
Գիրքը սիրելի և հետաքրքիր պետք է լինի և պետք է ստեղծել այն հնարավոր պայմանները,որում հաճելի կլինի ընթերցել և կապվել գրքի հետ:Դպրոցը թողեցի ,թոշակառու մանկավարժ եմ,առանց աշակերտների չեմ պատկերացնում իմ կյանքը:Դիմել եմ մեր գյուղապետին և Մշակույթ տանը կազմակերպում եմ թատերական խմբակ,ինչ խոսք այս է հենց այն պայմանը ,որում հաճելի է ընթերցել ,դեռ մի բան էլ ավելի,ինչպես կասեր Արամայիս Սահակյանը:Արդեն բեմադրել ենք Հովհաննես Թումանյանի <Ոսկի քաղաքը>:Նախապատրաստվում հաջորդ երկու ներկայացումներին,իսկ դրա համար գրքի հետ կապվել և անընդհատ կարդալ է պետք:Հետաքրքիր և սիրելի միջավայր ընթերցման համար:

naramartirosyan
19.01.2018, 01:15
Իսկ իմ կարծիքով, գիրք կարդալու ցանկությունը պետք է ներսից լինի: Գիրք կարդալը <<կապելով >> չի լինում: Ծնողներս առանձնապես կարդացողների թվից չեն, բայց շատ էին սիրում գիրք գնել: Ես էլ գրքի ծարավ մարդ եմ: Հիմա կարդում եմ <<Տիգրան Մեծ>> վեպը: Ուրախ եմ, որ տեխնոլոգիաների այս դարաշրջանում հասարակության բոլոր շերտերում դեռ կարդացողներ կան:

Նատաշա Պողոսյան
20.01.2019, 01:25
Այս թեմայի տակ հարմար գտա տեղադրել իմ աշակերտուհու խոսքերը, որ գրել էր իմ հրատարակած գիրքը կարդալուց հետո, որտեղ ինքն էլ շատ աշակերտների նման դարձել էր իմ «Մանկավարժի օրագրի» կերպարներից մեկը: «Ամեն անգամ մեծ բավականություն եմ ստանում՝ կարդալով Ձեր գրքերը, տիկի՛ն Պողոսյան: Ես հիմա, անկեղծ, չեմ կարող հիշել, թե «Մանկավարժի օրագիրը» քանի~-քանի անգամ եմ վերընթերցել: Իմ կյանքում այն հեքիաթային գիրք է, որն առանձնանում է մնացած բոլոր գրքերից` իր ասելիքով ու յուրօրինակությամբ: Կյանքի բոլոր իրավիճակներում Ձեր գրքից միշտ քաղելու և սովորելու, հոգին հանգստացնելու կարևոր շատ բան եմ վերցրել: Ուզում եմ կրկնել հայտնի խոսքը. «Ինչպիսին մարդիկ են, այնպիսին էլ նրանց գրած գրքերն են»: Հարգելի՛ տիկին Պողոսյան, ես Ձեր գրքում իմ արժանի տեղը գտած իրական կերպարն եմ: Շատ եմ ուզում, որ բոլորը կարդան Ձեր գիրքը և հասկանան իրական կյանքի արժեքը: Կերպարներ կան այստեղ, որ ստիպեցին ինձ հուզվել: Առանցքում իմ Մարտակերտն է նաև, սահմանին կանգնած ու խաղաղության մասին երազող հայ զինվորը: Եվ ես հպարտ եմ, որ «Մանկավարժի օրագիրը» ծնվել է հենց այստեղ` իմ հայրենիքում: Գիրքը կարդացի մի շնչով, ավելի ճիշտ, շունչս պահած: Այս նոր գիրքը ինձ ստիպեց արտասվել: Ես մի նոր մանկավարժի կերպար ստեղծեցի՝ հանձին Ձեզ, ով կարողանում է հասկանալ կողքինի տխրությունը, լսել լռությունը, կարեկցել ու կիսել ցավը: Ասում են, որ թանկ, հարազատ ու կարևոր մարդկանց մասին խոսելիս չես կարողանում ասել այն, ինչ, իրոք, ուզում ես, որովհետև լարվում ես, վախենում՝ հանկարծ մի բան կմոռանաս: Ամբողջ գրքի էջերում սեր է, այն մեծ սերը, որ տածում եք աշխարհի, մարդկության, հայրենիքի, ընտանիքի և Ձեր գործընկերների հանդեպ: Միայն արևն իր մեջ կրող մարդը կարող էր այսպիսի գիրք գրել: Մենք բոլորս՝ հազարավոր աշակերտներ, գալիս ու գնում ենք, իսկ Դուք շարունակում եք ապրել ու արարել համեստ ու զուսպ կյանքով, թեև պետք է լինեիք շատ ապահով ու անհոգ:
Երջանիկ եմ, որ իմ փոքրիկ Մարտակերտում այսքան շնորհաշատ ուսուցչուհի է ապրում: Նման մարդիկ չեն գոռում ու չեն քանդում, այլ կառուցում են` կրթելով»: