Հի՞ն մեթոդները, թե՞ նորը

[Hasmik11]

Վերջին շրջանում` թե' ուսանողական տարիներին, թե' աշխատանքի վայրում (դպրոցում ուսումնառության հարցերի շուրջ) մոդայիկ են դարձել հետևյալ արտահայտությունները` ակտիվ ուսումնառություն, նոր մեթոդներ, ժամանակակից մեթոդներ, համագործակցային ուսուցում.... Երկար կարելի է թվել, դեմ չեմ, չեմ հակաճառի, ես ինքս էլ մեծ հետաքրքրությամբ ուսումնասիրեցի տարբեր մեթոդներ` իրենց հետաքրքիր անվանումներով (որոնք ի դեպ դուր չեն գալիս մեծահասակ ուսուցիչներին...): Դուրս գամ փակագծերից` ինչո՞ւ դուր չեն գալիս մեծահասակներին: Ինչո՞ւ են այսչափ շատ բողոքները, մոդայիկ թեմա է դարձել նաև բանավեճերի համար: Ինձ թվում է` չկան այստեղ <<ճիշտ>> և <<սխալ>> կողմեր, դուր չի գալիս այն պարզ պատճառով, որ ավելի տարիքով մանկավարժները իրենց հերթին կիրառել են այդ <<նորամուծությունները>>, պարզապես իրենց ձևով...
Հին, ավանդական մեթոդնե՞ր, թե՞ նորագույն, ժամանակակից, Բոլոնյան համակարգ ընդգրկված երկրներից փոխ առած, թարգմանած մեթոդներ... -Դե իհարկե' նորագույնը,- գոռում է ժամանակակից սերունդը... Կարծում եմ ամեն ինչում էլ ավելի գերադասելի է շարժվող և զարգացող տեսակետը, ընդունում եմ` հին մեթոդներով են դասավանդել ինձ էլ` ինչո՞վ եմ զիջում նորագույն մեթոդներով սովորողներին: Այս հարցին պատասխան փնտրելու համար չէր հարցս, միտք չունեմ ո'չ մրցույթ կազմակերպելու, ո'չ T-աձև աղյուսակով ներկայացնելու վերոհիշյալ մեթոդների լավ և վատ կողմերը, և ոչ էլ, առավել ևս կողմնապահություն անելու: Ուղղակի եկե'ք ընդունենք այն, ինչն ավելի պարզ է և ավելի մատչելի կարող է լինել աշակերտների համար: Չէ՞ որ սերնդի պահանջմունքներն էլ են փոխվում տարեցտարի. Նայենք ոչ վաղ անցյալը` ի՞նչ էինք ուզում դառնալ մենք, իսկ հիմա ինչպե՞ս կպատասխանեն այդ նույն հարցին այժմյան աշակերտները: Անցել է ԸՆԴԱՄԵՆԸ մի քանի տարի, եթե 6 տարին մի քանիս է))) Չհեռանալով թեմայից (ինչպես երևի նկատել եք, կարծես թե հակում ունեմ շեղվելու բուն նյութից)` ամփոփեմ ասելիքս... Այսպես, կարևոր հարց` «Ո՞րն է ուսուցման ամենից արդյունավետ մեթոդը», եկե'ք միանգամից ներկայացնեմ լավագույն պատասխանը, որը կարող է լինել տվյալ հարցի համար. «Այն, որ տանում է դրված նպատակին»: Կարճ և կոնկրետ, ինչո՞ւ ուրեմն թանկագին ժամանակը ծախսել այն երկրորդայինի վրա, երբ նույն այդ ԺԱՄԱՆԱԿԸ պետք է բավականացնի` գլխավորին ծառայելու համար...

[Hasmik11]

Մեթոդներ



Ուսման նպատակը


Ուսումնառության հիմնական բաղադրիչներ


«Ո՞րն է ուսուցման ամենից արդյունավետ մեթոդը», «Այն, որ տանում է դրված նպատակին»

[Hasmik11]

Բլումի դասակարգումը. Գործունեության ճանաչողական տեսակները բաժանում է վեց աստիճանների, որոնք դասավորված են պարզից դեպի բարդը.
1. Գիտելիքները
2. Ըմբռնումը
3.Կիրառություն
4. Վերլուծություն
5. Համադրություն
6. Գնահատում

Նման դասակարգման արժեքն այն է, որ ձեր ուշադրությունը հրավիրում է ունակությունների ու հմտությունների բազմազանության վրա, դեպի որը կարող եք ուղղորդել ուսուցումը եւ գնահատումը: Ճիշտ չէ ենթադրել, թե այս դասակարգումը դասավանդման հիերարխիա է: Սրա նպատակն է դասակարգել զանազան ուսումնառական նպատակակետերը եւ գնահատման խնդիրները: Օրինակ, դուք չպետք է նախ ուսուցանեք “գիտելիքներ”, ապա` “ըմբռնում”:

Հետաքրքի՞ր է. ուրեմն դուք այն <<բացառիկներից>> էիք, որ նստել եք մինչև վերջ կարդալու...այնքան հետաքրքիր է և ուսուցանող... Իհարկե հավատում եմ: Հակառակ դեպքում ինչո՞ւ պիտի գրեի այսքանը, ձևակերպեի հատուկ ձեզ համար: Բայց միևնույն է, որ խմբին էլ պատկանեք, պիտի նույնը կրկնեմ. կարդացեք վերհիշյալ հարցուպատասխանն («Ո՞րն է ուսուցման ամենից արդյունավետ մեթոդը», «Այն, որ տանում է դրված նպատակին» ու ընտրեք ավելի հետաքրքիր թեմա: ))))))))))
P.S. Հուսովի եմ կատակային տրամադրվածությունս չի խեղաթյուրում լուրջ գործի վերաբերյալ լուրջ <<մտահոգությունս>>... ))

[Susanna37]

Ամեն ինչ լավ էր, միայն մի բան չհասկացա, թե սերնդի պահանջմունքները ինչպե՞ս են փոխվում…

[Hasmik11]

Սերնդի պահանջմունքները փոխվում են... օրինակ ֆիզիոլոգիական պահանջմունքը սոցիալական ծանր պայմաններում ապրող սերնդի համար կնշանակեր բավարարվել` հագեցնելով քաղցը և ծարավը, նաև կրթվելով նրանք հարգանքի էին ձգտում արժանանալ` լրացնելով այդպիսով հարգանքի պահանջմունքը, իսկ այժմ ամենամեծ դեր ու կշիռ ունի ֆիզիկական բարեկեցության հասնելու ձգտումը: Այժմ երեխան դպրոցական տարիքից մտածում է` արդյոք կրթությունը կապահովվի ֆիզիկական բարեկեցությունը:
Գրառմանս մեջ, Սուսաննա ջան, հենց պահանջմունքների փոխվելու մասին ակնարկից հետո գրել եմ` "Նայենք ոչ վաղ անցյալը` ի՞նչ էինք ուզում դառնալ մենք, իսկ հիմա ինչպե՞ս կպատասխանեն այդ նույն հարցին այժմյան աշակերտները", վերցնենք ուսուցչի` ամենահարգի մասնագիտություն համարվողներից մեկը, դեռ այն տարիներին, երբ վարձատրվել են աննշան, դժվարություններով իրականացրել կրթական առաքելությունը, բավարարվածություն զգացել իրենց արածով, տվածով, նվիրվածությամբ, շատ-շատերն են երազել դառնալ ուսուցիչ` դրանով իսկ նախանշելով իրենց գիտելիքների հարստացման լայն ճանապարհը: Իսկ այսօր, խոսենք անկեղծ` վարձատրության է սպասում ուսուցիչը, չեմ ժխտում` յուրաքանչյուրիս էլ հաճելի է արժանանալ սիրո և հարգանքի, սակայն ով է այսօր սիրո և պատկանելության պահանջմունք բավարարելու համար միայն աշխատում դպրոցում, ամենից առաջ` վարձատրության, իսկ նվիրվածությունն ու պատասխանատվությունը կարող են տարիների ընթացքում ներծծվել մեր արյան մեջ, դա արդեն հարցի մյուս կողմն է:
Նախապես ձեր ներողամտությունն եմ հայցում մի փոքր կոշտ արտահայտվելուս համար: Ես հավատում եմ, գիտեմ, որ կլինեն հակաճառողներ, որոնք կպնդեն, որ իրենց գործը շատ մեծ սիրով են անում և այն էլ այնպիսի աստիճանի, որ կարող են նվիրաբերել իրենց` ի սեր գիտության, կրթության, առաջընթացի, սակայն...
Ուրախ կլինեմ արձագանքների համար:
Ինքս էլ դպրոցում եմ աշխատում`դեռևս ոչ որպես ուսուցչուհի, սaկայն հասցրել եմ "համտեսել" ուսուցչության հաճելի և դժվար կողմերը և ըստ դրա ինձ վերապահում եմ նմանատիպ կարծիք հայտնել... Շորհակալություն:

[Susanna37]

Սերնդի պահանջմունքները փոխվում են... օրինակ ֆիզիոլոգիական պահանջմունքը սոցիալական ծանր պայմաններում ապրող սերնդի համար կնշանակեր բավարարվել` հագեցնելով քաղցը և ծարավը, նաև կրթվելով նրանք հարգանքի էին ձգտում արժանանալ` լրացնելով այդպիսով հարգանքի պահանջմունքը, իսկ այժմ ամենամեծ դեր ու կշիռ ունի ֆիզիկական բարեկեցության հասնելու ձգտումը: Այժմ երեխան դպրոցական տարիքից մտածում է` արդյոք կրթությունը կապահովվի ֆիզիկական բարեկեցությունը:

Հասմիկ ջան, գուցե դու առարկես, ես ուղղակի արտահայտում եմ իմ կարծիքը: Սերնդի և , հատկապես, մանկավարժների պահանջմունքները, բարեբախտաբար թե դժբախտաբար մնացել են նույնը, իսկ հասարակության որոշ խավի պահանջմունքները իսկապես փոխվել են: Իսկ այ պահանջները փոխվել են և լավ է, որ փոխվել են: Նոր և նորագույն մեթոդները, իհարկե, պիտի կիրառենք՝ զուգակցելով հնի հետ, նորացնելով հինը: Ինչպես դու ես ասում, այդ հին /ավանդական/ մեթոդներով կրթվել ենք շատերս և վատ չենք կրթվել: Բայց այսօրվա երեխան երկար-բարակ «դասախոսություն» լսել չի կարող, նա սիրում է փնտրել, գտնել, բացահայտումներ անել, ուստի այդ հնարավուրությունը մենք նրան պիտի տանք: Իսկ այդ հնարավորությունը նրան ընձեռում են այդ նոր մեթոդները: Հենց մեկը դու, որպես երիտասարդ սերնդի ներկայացուցիչ, ես նկատեցի, սիրում ես պրպտել, բացահայտումներ անել և ներկայացնել քո գործընկերներին:

[Hasmik11]

Շատ խելացի և ճիշտ եք արտահայտվել, ես անխոս միայն կփնտրեմ պահանջների և պահանջմունքների մեր հաճելի քննարկմանն ավելի արժանավայել պատասխան տալու, ես սկսեցի կասկածել պահանջմունք թե պահանջ... սակայն դա չէ կարևորը, կարևորն այն է, որ կատարվում է աշխատանք` ստեղծելու պայմաններ, երեխաներին մնում է միայն սովորել... Մենք ինտերնետից օգտվելու հնարավորություն չունենալով հանդերձ դարձյալ փնտրել ենք ինֆորմացիա, գտել, իսկ հիմա աշակերտների առջև է ինֆորմացիան, մնում է ընտրություն կատարել...
Խորին Շնորհակալություն եմ հայտնում կարծիքի համար Սուսաննա ջան: )))

[ՌԱԶ]

հին մեթոդները,քանի որ ես ինքս սովորում եմ հանրակրթական դպրոցում և ծրագրերը այնքան բարդ են կազմված,որ ես չեմ հասցնում օրվա դասերս ամբողջությամբ սովորեմ,այդ իսկ պատճառով հետ եմ մնում այն առարկաներից որոնք այդ օրը չեմ սովորել:Ճիշտ է դա նաև ժամանակի սղության պատառ է :