Որքան ավելի արագավազ ու համակողմանի է կյանքի առաջընթացը, այնքան ավելի շեշտակի է նկատվում հյուրընկալությունը օտար մշակույթի, օտար բառերի, օտար մտածելակերպի... նկատմամբ: Ճիշտն ասաց այս հարցի շուրջ սկսեցի մտածել Շվեդիայում վաղուց բնակվող հայազգի ընկերուհուս հանդիպելուց հետո: Ամառային հանգիստը իր 2 երեխաների անց էր կացնում հայրենի գյուղում և մեկնելուց առաջ ինձ խնդրեց ձեռք բերել հայկական մի հին՝ «Նաղաշն ու լավաշը» մուլտֆիլմի տեսահոլովակը: Այնպես է ստացվել, որ նա ապրում է մի իսկական ինտերնացիոնալ ընտանիքում. ընտանիքի անդամներից մեկը ֆրանսիակամ ծագում ունի, մյուսը՝ իտալական: Նրա տղան 5 տարեկան է և արդեն գիտի ֆրանսերեն, իտալերեն և հայերեն: Նա ինձ այսպես բացատրեց իր ցանկությունը.«Միայն մեր ազգային մշակույթի մեջ եմ տեսնում իմ երեխային մաքուր և ազնիվ մարդ դաստիարակելու դպրոցը: Այդ հին, մոռացված մուլտֆիլմերը իմ տղային պետք են ոչ միայն նրա համար, որ հայկական են, այլ նրա համար, որ մի ամբողջ համամարդկային փիլիսոփայություն ունեն իրենց մեջ»:
Դառնորեն նկատում եմ, որ մենք՝ հայերս ավելի ենք գնահատում ուրիշինը: Ասում են դպրոցում սովորեցրեք սիրել մերը: Պարզապես չեմ հասկանում. միևնույնն է, թե ասեն՝ սովորիր սիրել մայրիկիդ,հայրիկիդ:
Ես կարծում եմ, որ մենք պետք է սիրենք ու հարգենք Մերը, որպեսզի ուրիշն էլ հաշվի նստի մեզ հետ:Մենք պետք է մեր մշակույթը հասանելի դարձնենք օտարին, հայկական պարը, երգը, հումորը, արվեստը, հանենք համաշխարհային ասպարեզ: Դրա համար, իհարկե, պետական հովանավորություն է պետք:
Մի քիչ շատ եղան իմ քնարական զեղումները, շեղվեցի թեմայից. օտարամոլությունը ստրկամտության նշան է , թե՞...
Մեջբերել
Էջանիշներ