Chuk-ի խոսքերից
Վերջին օրերին երեխաների առողջության մասին հոդվածներ կարդալիս հանդիպեցի մի շարք հոդվածների, որոնցում բժիշկները կարևորում էին դպրոցի, ու մասնավորապես ուսուցիչների դերը աշակերտների առողջության հարցում:
Քննարկվում էին տարբեր հարցեր, սկսած նրանից, որ ուսուցիչները պետք է շատ ուշադիր լինեն, որ չվնասեն հիվանդ երեխաներին, օրինակ գերհոգնածության ունեցողներին ավելորդ չծանրաբեռնելով, կոմպլեքսներ ունեցող երեխայի կոմպլեքսները չխորացնելով, մինչև ուսուցչի դերը, որպես հնարավոր հիվանդության առաջին աշխատորոշողի:
Ասվում էր, որ շատ հաճախ ուսուցիչն է առաջինն ունակ նկատելու երեխայի հիվանդությունը: Ուսուցիչն առաջինը կարող է նկատել, օրինակ, երեխայի տեսողության հետ կապված խնդիրը, նկատելով, որ վերջինս թելադրությունը գրելիս շատ է հակվում դեպի տետրը: Կամ աշակերտի ցրվածությունը տեսնելով ոչ թե դա կապի աշակերտի՝ այլ բաներով տարված լինելու հետ, այլ զգա, որ վերջինս երկաթի պակաս ունի: Նման դեպքերում ուսուցչի ուշադրությունը կարող է կանխարգելի հնարավոր հիվանդությունների առաջացումը, անմիջապես ահազանգի ծնողներին, ովքեր էլ, արդեն, դիմեն բժիշկներին ու լուծեն խնդիրը:
Հարցս գուցե հիմար հարց է, որովհետև մանկավարժ չեմ ու չգիտեմ, մեր ուսուցիչներին նման բաներ սովորեցնու՞մ են, թե՞ ոչ: Ուղղակի այս հոդվածները կարդալով հիշեցի, որ դպրոցում ոչ մի ուսուցիչ այդպես էլ չնկատեց, որ ես չափից ավելի եմ խոնարհվում տետրիս վրա, ինչը նշանակում էր, որ ես տեսողության որոշակի խնդիր ունեի:
Հետաքրքիր է, մեր ուսուցիչները ընդհանրապես նման բաներին ուշադրությու՞ն դարձնում են, ունե՞ն համապատասխան պատրաստվածություն ու «գիտելիքներ», որ կարողանան կանխագուշակել աշակերտի հնարավոր հիվանդությունը, ահազանգել:
Առաջարկում եմ այս թեմայում կիսվել այդ ուղղությամբ ունեցած փորձով, խորհուրդներով:
Մեջբերել
Էջանիշներ