Հանրային հեռուստատեսության համատարած գորշության մեջ բացառիկորեն գեղեցիկ ու հաջողված նախագծերից է <<Երգ երգոցը>>: Մեզ մատուցվում է բարձրաճաշակ երաժշտություն, երբեմն նաև` հանիրավի մոռացված հիանալի երգեր: Ու դա արվում է ճաշակով, Խորեն Լևոնյանի փայլուն մեկնաբանություններով: Առիթ է նաև, որ հյուրընկալվում են ճանաչված մտավորականներ, լսում ենք նրանց խոսքը:
Բայց ցավոք, երբեմն լինում են նաև պատահական հյուրեր` իրենց ոչինչ չասող ներբողներով` ուղղված այս կամ այն, մեղմ ասած, վատ , ռաբիս կատարումներին:
Մայիսի մեկին հնչեց Խորհրդային Հայաստանի աղավաղված հիմնը` Լիլիթի տգեղ կատարմամբ: Հանճարեղ ստեղծագործությունը պարզապես անճանաչելի էր...Շնորհակալություն կոմիտասագետ Արթուր Շահնազարյանին` մասնագիտական միջամտության համար: Թող դա օրինակ լինի` հանուն բարձր արվեստի: Երգ-երգոց էր նաև կոմիտասագետի խոսքը` ուսանելի ու գրագետ:
Ցավոք, նույն հաղորդման ժամանակ թույլ տրվեց նաև մի ուրիշ, շատ տարածված սխալ: <<Պեպո >> կինոնկարից <<Ձկնորսի երգը>> միշտ մատուցվում է որպես Խաչատրյանի և Չարենցի ստեղծագործություն, այսինքն` այնպես, ինչպես գրվում է նաև ֆիլմի տիտղոսատողերում:
Իրականում հեղինակը Դավիթ Մալյանն է, ու ժամանակն է, որ ասվի ճշմարտությունը: Դրանով բնավ չի տուժի հանճարեղ Չարենցի ստեղծագործությունը, բայց կվերականգնվի արդարությունը, իսկ մարդիկ էլ մեծ դերասանին ճանաչելու ու սիրելու էլի մի հիմք կունենան:
<<Մենք պետք է սկսեինք Քուռ գետում ձուկ բռնելու տեսարանը: Հարկավոր էր Պեպոյի երգը: Խաչատրյանն ասաց, որ չի կարող աշխատել մինչև խոսքերն իր ձեռքի տակ չլինեն: Ցույց տվեց ինձ մի քանի հանգավորված տողեր, բայց ոչ Բեկնազարյանին, ոչ Խաչատրյանին դուր չէին գալիս այդ բառերը, չկար կոլորիտը: Ես ասացի, որ վաղը առավոտյան կարող եմ գրել և բերել. երկուսն էլ ծիծաղեցին:
----Դե լավ, փորձիր:
Հետևյալ առավոտ երկու տուն բանաստեղծություն հանձնեցի Բեկնազարյանին: Խաչատրյանը հավանեց: Պայմանավորվեցինք, որ ժամանակավորապես Ա. Խաչատրյանն այս խոսքերի վրա գրի երաժշտությունը, որպեսզի Հրաչյա Ներսիսյանը ձուկ բռնելիս երգի: Հետագայում կխնդրենք Եղիշե Չարենցին, և նա կտա իսկական երգի խոսքերը` արժանի այդ երաժշտությանը:
Ես ասացի.
----Ես ոչ մի ձգտում չունեմ հեղինակ դառնալու, ես միայն կամեցա օգնել ձեզ:
Տեսարանը, այսուհանդերձ, նկարվեց իմ խոսքերով:
Ահա դրանք.
Դամբը ձեռքիս ջուրն եմ մտնում,
Ձեռս ու ոտս թաց է ըլում,
Խլպլտալեն լոթի ձկներ
Բազարումը հաց են ըլում:
Հալալ մարդու սիրտը ուրախ,
Ճակատը միշտ բաց է ըլում:
Պրիմիտիվ է, իհարկե, բայց ես բանաստեղծ չեմ:
Հետագայում Չարենցը գրեց ևս երկու տուն, պահպանելով նույն չափը: Բայց Չարենցի խոսքերը չմտան նկարի մեջ, որովհետև սինխրոն նկարելիս Հրաչյա Ներսիսյանը երգել էր արդեն հին խոսքերը:
Կինոնկարի մասին գրելիս միշտ հիշվում էր Չարենցի անունը, դա բարձրացնում էր նկարի պատիվը: Իսկ ես միայն շատ ուրախ էի, որ խոսքերը վերագրվում են նրան>>:
Դավիթ Մալյան --- <<Դեմքեր, հանդիպումներ>> գրքից:
Մեջբերել
Էջանիշներ