Հուշեր,պատմվածքներ տարբեր թեմաներով

[Դեղձանիկ]

Հարգելի ֆորումակիցներ,այստեղ տեղադրենք մեր հուշերը կամ ստեղծագործությունները տարբեր
թեմաներով:Առաջին պատմվածքը ,որ ես կտեղադրեմ,գրել եմ 1988 թվականին և նվիրում եմ Արցախյան գոյամարտի նվիրյալների հիշատակին…

[Դեղձանիկ]

Մի տխուր օր

Նառայի հետ ծանոթությունս մի քանի րոպե էր տևել:Բայց նա խոստացավ մի օր իրար հետ
գնալ զբոսանքի:
Ես ավարտել էի ութերորդ դասարանը և ամառային արձակուրդը անցկացնում էի Կիրովականում՝քրոջս տանը:Նառայի ծնողները բարեկամական կապեր ունեին վարձակալած տան տիրուհու՝տիկին Անուշի հետ:Մի քանի օր անց Նառան եկավ:Տիկին Անուշից մի դատարկ ճամպրուկ պիտի վերցներ ու քրոջը տաներ:Քույրը գործով Սարատով պիտի մեկներ:Տիկին Անուշը դժկամորեն տվեց ճամպրուկը, և մենք փողոց դուրս եկանք:
Օրը երեկոյանում էր:Ամառվա զովաշունչ քամին խաղում էր մայթերի եզրերին շարված ծառերի դալար ճյուղերի հետ:
Փողոցում Նառան անվստահ էր քայլում.երևի ամաչում էր ճամպրուկի անսովոր մեծությունից:
Նա ինձանից մի փոքր մեծ էր:Նրա հագին արտասահմանյան պիտակով սպորտային համազգեստ էր և նրան շատ էր սազում:Երկար,ոսկեշող վարսերը փռված էին ուսերով մեկ:Ճամպրուկին օտար լեզվով մի քանի բառեր էին գրված:
-Հոյակապ է,-խոսեցի ես՝փորձելով «մխիթարել» նրան,-իսկական տուրիստի տեսք ես ստացել:
-Դու հիմա տես,թե բակի երեխեքը ի՛նչ են անելու:
Արդեն նրանց շենքի մոտերքում էինք:Բակ իջնող աստիճաններին մի րոպե հապաղեցինք,հետո
ետևի կողմից շրջանցեցինք երկու կից շենքեր և հայտնվեցինք երկրորդ շենքի մուտքի մոտ:Մոտիկ նստարանին նստած մի քանի աղջիկներ մեզ տեսնելուն պես սկսեցին գոռգոռալ.
-Չամադա՜ն,չամադա՜ն...
Արագ ներս մտանք,ավելի ճիշտ՝ներս խուժեցինք:Այ քեզ բա՜ն...Նառան շունչ քաշեց.
-Հեշտ պրծանք,շատերը չտեսան,թե չէ անեկդոտ էին կապելու գլխիս:
«Զարմանալի մարդիկ են,էլ բան ու գործ չունեն,-մտածեցի ես,-ինչ լավ է,որ մեր գյուղում նման
բան չկա,ինչքան մեծ պայուսակ ուզում ես վերցրու»:Բարձրացանք հինգերորդ հարկ,Նառան քրոջը տվեց ճամպրուկը և ետ դարձանք:
Զրուցելով անշտապ անցնում էինք փողոցով,երբ հեռվից լսելի եղան ինչ-որ ձայներ:
-Որտե՞ղ են հավաքվում ցուցարարները,-հարցրի ես:
-Հրապարակում,գնա՞նք այնտեղ,այժմ մեր քաղաքի ամենահետաքրքրական տեղը այնտեղ է:
-Գնանք,-համաձայնեցի ես:

Շարունակելի

[Դեղձանիկ]

Կենտրոնական փողոցով անցնելիս քիչ մնաց մեքենայի տակ ընկնեինք:Ճանապարհի երկու երկայնքով շարված ավտոմեքենաների նեղ արանքով շարժվող մեքենաները համարյա իրար կպած էին գնում,իսկ անցորդները՝նրանց վրայով:Կողքի հրապարակում ասեղ գցելու տեղ չկար:
Հազարավոր մարդիկ էին խցկված առաջին հայացքից փոքր երևացող հրապարակում:Դժվար էր առաջանալ:Բայց մենք,լինելով փոքրամարմին,խցկվում էինք մարդկանց արանքները և առաջ գնում՝իրար ձեռք բռնած:Մի հարյուր քայլ առաջանալով՝տեսանք շրջանաձև ցանցապարիսպ:Ներսում քարերի,փայտե նստարանների վրա նստած էին մոտ երկու տասնյակ երիտասարդ տղաներ ու աղջիկներ:Նստած էին մտախոհ, տխուր ու նայում էին իրենց շուրջը եռացող բազմությանը:Նստացույց անողներն էին:Մի կին՝ձեռքին զամբյուղ,անցավ ցանցի վրայով և մոտեցավ նրանց.սննդամթերք էր բերել:
Բարձրախոսից,որը մենք չէինք տեսնում,կոչեր էին արվում ժողովրդին և բազմությունը ստեպ-
ստեպ բռունցքները թափահարում էր օդում և գոչում՝միացու՜մ,միացու՜մ...
Ես նայում էի նստածներին և նրանց մեջ նկատեցի մի տղայի,որը իր արտաքինով
տարբերվում էր մյուսներից:Նա թխահեր ,գանգուր մազերով,մինչև գոտկատեղը մերկ երիտասարդ էր:Գլխին կապած ուներ մի սպիտակ ժապավեն:Հետո իմացա,որ նա սիրիացի հայերից է:Նա այնպիսի՜ հաստատակամ հայացք ուներ...
Մեկը հայրենասիրական երգ էր երգում՝ֆիդայիներին նվիրված:Բայց այն հանկարծ ընդհատվեց և
լսվեց տղամարդու խրոխտ ձայն.
-Ուշադրությու՛ն,ուշադրությու՛ն...Հարգելի՛ քաղաքացիներ, ավելի քան կես ժամ առաջ կորել է
հինգ տարեկան մի տղա՝Արսեն անունով:Նա մոր և եղբոր հետ գտնվելիս է եղել հրապարակի հյուսիսարևմտյան մասում:Հրմշտոցի ժամանակ երեխան անհետացել է մոր աչքից:Երկար փնտրելուց հետո մայրը ստիպված դիմեց մեզ՝խնդրելով օգնել:Խնդրում ենք ձեզ,նայեք ձեր շուրջը և հարցուփորձ արեք ձեր շուրջը գտնվող երեխաներին:Այժմ լսեք տղայի արտաքին նշանները...

Շարունակելի

[Դեղձանիկ]

Ես ակամայից նայեցի շուրջս:Այդ տարիքի երեխա չկար:Միայն մի փոքրիկ,այն էլ,երևի իր մոր գրկում:Ես ինձ վատ էի զգում:Օդ չկար շնչելու:Նայեցի,Նառան էլ էր տխրել:Երաժշտությունը
շարունակվեց,բայց հանկարծ նորից ընդհատվեց և նորից նույն ձայնը.
--Ուշադրությու՛ն...Հրապարակ մտնող ճանապարհին հավաքված բազմությանը խնդրվում է ճանապարհ տալ շտապօգնության մեքենային:
Նույնը կրկնեց երկրորդ անգամ:Երևի ինչ-որ մեկը վատացել էր:Եվ ինչպես չվատանալ այս տխուր
ու հեղձուցիչ մթնոլորտում:Ես այլևս չկարողացա համբերել:
--Նառա՛,գնանք այստեղից:
--Իսկապես,չարժեր գալ, տրամադրությունս ընկավ,գնացինք:
Հեշտ էր ասել՝գնացինք...Կես ժամ տևեց ,մինչև դուրս սողոսկեցինք:Երբ արդեն դուրս էինք եկել,
մի անգամ էլ հայտարարեցին,որ փոքրիկը դեռ չի գտնվել:Սա արդեն չափազանց էր:Փողոց դուրս եկանք բոլորովին փշրված սրտով:Չնայած փոքր էինք,բայց հասկանում և զգում էինք,որ ինչ-որ լուրջ բան է կատարվում,որ մարդիկ հենց այնպես նստացույց չեն անում,որ ծեր ու մանուկ այդտեղ զվարճանալու համար չէին հավաքվել:Քայլում էինք լուռ ու տխուր:
Մտածում էի երեխայի մասին.ինչպե՞ս գտնի մայրը կորած որդուն այդ ամբոխի մեջ և արդյոք կգտնի՞:
--Նառա՛,տեսնես կգտնե՞ն երեխային,-լռությունը խախտեցի ես:
--Չգիտեմ,երևի,բայց շուտ չեն գտնի,հանուն դրա կարելի էր մնալ,բայց չէինք դիմանա:
Արդեն մթնում էր, և մենք ,բարի գիշեր մաղթելով իրար, հեռացանք՝երկուսս էլ տոգորված խորունկ տխրությամբ:
Այդ գիշեր ես չքնեցի.մտածում էի նստացույց անողների,նրանց տանջահար տեսքի ,Արցախի և
այն երեխայի մասին,որին երևի մայրը արդեն գտել էր:Երանի մի օր էլ մեր մայր հայրենիքը վերագտներ ու իր գիրկը առներ զավակին՝Արցախին:
Նառային այլևս չտեսա ու չլսեցի նրա մասին:Երեք ամիս անց աղետալի երկրաշարժը եղավ: