<<Կիսում եմ Ձեզ հետ Ձեր բոլոր մտահոգությունները, բայց , իմ կարծիքով ֆորումի շրջանակներով մենք ոչնչի չենք հասնի:>>
<<Գիտեք ինձ մեկ-մեկ թվում է, որ մենք գտնվում ենք փակուղում որտեղից ելք չկա: >>
Ցավոոք ֆորումում նման հուսահատ գրառումները քիչ չեն:
Սակայն մարդիկ հստակ առաջարկություններ են արել, որոնք մնացել են անպատասխան:
Արտակի գրառումից մեջբերում
«Թեմայում՝ բազում վիճաբանությունների հետ զուգահեռ բարձրացվել են մի շարք հարցեր, խնդիրներ, որոնցից ոչ մեկը այս քննարկման արդյունքում, թվում է, լուծման ենթակա չէ: Իսկ լուծման երկու ճանապարհ կա.
1. Պայքարել, այդ խնդիրների լուծման համար,
2. Սպասել, որ ուրիշները պայքարեն այդ խնդիրների լուծման համար:
Կարծում եմ, որ պայքարելը ամենաճիշտ ճանապարհն է: Բայց ինչպե՞ս: Գրառմանս շարունակությունը կլինի այդ ուղղությամբ իմ խորհերի մասին, որոնք ոչ թե ճանապարհ են, այլ ընդամենը ճանապարհը գտնելու համար մտածելու տեղ տվող մտքեր:
Եթե մտահոգ ուսուցիչների մի որոշ խումբ միավորվեր ու ստեղծեր օրինակ արհմիություն կամ հասարակական կազմակերպություն, ապա այդ արհմիությունը կկարողանա բարձրացնել որոշակի հարցեր: Հաշվի առնենք, որ ճիշտ է քննարկումը հիմնականում գնում է աշխատավարձերի ցածր լինելու մասին, բայց դա միակ խնդիրը չէ: Մենք լսում ենք նաև բազում դեպքերի մասին, երբ ուսուցչին հանիրավի հեռացնում են աշխատանքից, երբ նրա առջև որոշակի սահմանափակումներ են դնում, ստիպում աշակարտներից փող հավաքել այս կամ այն խնդրի կամ «խնդրի» համար և այլն: Սրանք զուտ բամբասա՞նք են, թե՞ իրականություն: Կարծում եմ, որ դա պետք է լինի ստեղծվելիք կազմակերպության առաջին խնդիրը. բարձրացնել այդ խնդիրները ոչ թե ընդհանրական, այլ անուն առ անուն, կոնկրետ օրինակներով, կանգնելով տվյալ պահին տուժած ուսուցչի մեջքին, բոլոր հնարավոր մեխանիզմներով հասնելով արդարության ու օրինականության հաստատմանը: Իհարկե կարող է շատ բարդ լինի այդ գործընթացը, բայց սա ճանապարհ է, որը հաղթահարելու դեպքում ուսուցիչը կսկսի իրեն առավել ապահով զգալ, պաշտպանված զգալ, համարձակ զգալ: Իսկ դա իր հերթին կբերի խնդիրների մասին ավելի բարձրաձայն հայտարարելու ու դրանք հաղթահարելուն ուղղված քայլեր ձեռնարկելու համարձակության:»
Գագիկի գրառումից
«Արտակի առաջարկը` գործնական քայլերի մասով հետաքրքիր է: Բայց ուզում եմ ասել, որ նման կառույցներ կան` ամեն դպրոցում կա արհմիության ներկայացուցիչ (պրոֆկոմ), որը որպես կանոն տնօրենի նվագի տակ պարող մի մարնին է: Հիմա կան հոգաբարձուների խորհուրդներ, բայց դրանք էլ են կառավարելի տնօրենների կողմից:
Եթե փորձեք ստեղծել մի նոր` հասարական կառույց, որը կփորձի պաշտանել ուսուցիչների ոտնահարված իրավունքները, օրինակ, անհիմն աշխատանքից հեռացվածների, ապա հենց որ դա սկսի իրոք աշխատել կամ կկոռուպացվի կամ ճնշման ու ինչ-որ խոստումների արդյունքում նորից կդառնա կառավարելի:
Այդ կառույցը թերևս շատ թե քիչ զերծ կարող է լինել այս ասածներիցս, եթե նա գործի հրապարակային ձևով` օգտագործելով հենց այս ֆորումը:
Բացեք օրինակ “Ուսուցիչների պաշտպանության խորհուրդ” բաժին, ընտրեք մարդիկ, որոնք կհամակարգեն աշխատանք` առաջարկները, ոտնահարված իրավունքների մասին բողոքները և այլն ու դրանք կներկայացնի ուր որ հարկն է (կրթության վարչություն, նախարարություն և այլն): Բայց այդ ամեն ինչը պիտի արտացոլվի ֆորումի համապատասխան բաժնում: Այս դեպքում կարելի է հուսալ, որ այդ մարմինը կաշխատի ազնիվ, կկարողանա դիմանալ ճնշումներին, իհարկե, եթե ուսուցիչները նրանց մենակ չթողնեն` ֆուրումում իրենց ճիշտ և ակտիվ կեցվածքով:»
Ամեն դեպքում մի տեղից սկսել պետք է: Բերեք սկսենք ֆորումից:


Մեջբերել


Էջանիշներ