Հեռուստատեսություն և դաստիարակություն

[Մանոն]

Այս թեման վաղուց էի մտմտում բացել: Կարծում եմ շատերը ինձ հետ համամիտ կլինեն, որ հեռուստատեսությունը հզոր միջոց է սերնդի դաստիարակության համար: Իսկ ի՞նչ դաստիարակություն է ստանում ներկայիս սերունդը հեռուստատեսությունից: Արդյոք կա՞ն դաստիարակչական հետաքրքիր հաղորդումներ, կամ որքանո՞վ են դրանք հետաքրքրում երիտասարդներին: Ի՞նչ են տալիս սերիալները, սատիրիկ հաղորդումները, ի՞նչ որակներ են սերմանում երիտասարդի մեջ դրանք, ավելի շատ բարին ու դրակա՞նը, թե փողոցային ժարգոնն ու ագրեսիան: Ինչպիսի՞ ներաշխարհ է ձևավորվում նրանց հոգում այդ դաժանությունները դիտելուց հետո: Մի անգամ թերթում կարադացի, որ 6-րդ դասարանի մի տղա ծեծով սատկացրել էր իրենց հարևանի շանը, մի նամակ էլ գրել տերերին, թե նույն բանն սպասվում է իրենց: Իսկ քաղմասում հպարտ-հպարտ հայտարարել էր, թե նախորդ օրը ինչ-որ սերիալում նման բան էր տեսել ու շատ տպավորվել:
Տեսնես ի՞նչ են մտածում այս մասին հեռուստաընկերությունները…

[Սահակյան Սահականուշ]

Նախ հայտնեմ շնորհակալությունս այս թեման բացելու կապակցությամբ, և նշեմ, որ ես այժմ ներկայացնելում եմ իմ սյուբեկտիվ կարծիքը: Սերիալները այժմ լայն տարածում ունեն, սակայն վատ ազդեցություն են թողնում երեխաների բնավորության և մտածելակերպի վրա: Վերջերս հասարակագիտություն առարկայից, երբ ներկայացվում էր <Կինո> խորագրով դասը, և երբ մեր դասընկերուհին ներկայացրեց մեր մեծ դերասաններից մեկի￿￿￿￿' Մհեր Մկրտչյանի մասին, այնուհետև նշեց, որ որքան էլ անցանկալի է, սակայն սերիալները կլանում են բոլորին և նշեց, որ սերիալները ունեն վատ ազդեցություն, բայց ընկերուհիներիցս մեկը ասաց, որ նաև ունի դաստիրակչական բնույթ, քանի որ երեխան դիտելով սերիալներ, կարող է հասկանալ թե ինչ հետևանք կարող են ունենալ իր յուրաքանչյուր վատ արարքը: Շատ ցավոտ է, սակայն սերիալները հիմնականում թողնում են վատ ազդեցություն:

[Marina]

Ցանկացած հեռուստահաղորդում` լինի դա ֆիլմ, թե մեկ այլ հաղորդում մարդու համար շատ մեծ կարևորություն և ազդեցություն ունի: Դրանում ոչ մի կասկած չկա և չի էլ կարող լինել: Մեր եթերը շատ հագեցած է սերիալներով և հումորային ծրագրերով: Ամեն մարդ դրանցից քաղում է այն, ինչ ինքն է ուզում, ընկալում է այնքանով, որքանով որ իր մտածելակերպն է բավարարում: Նույն ֆիլմը դիտելով, տարբեր մարդիկ տարբեր կերպ են ընկալում դա: Մեկը տեսնում և ընդունում է գեղեցիկն ու բարոյականը, մյուսը` գռեհիկն ու վարկաբեկիչը,նայած թե ինչպիսի շրջապատում է մեծանում երեխան: Եկեք չմոռանանք, որ շատ ծնողներ, այն էլ մայր ծնողը երեխային սերիալի ժամանակ կանչում և նստեցնում է հեռուստացույցի առջև, ինչ է ինքը կարողանա հանգստանա կամ ավարտի ձեռքի աշխատանքը: Այսօրվա մեր հայկական սերիալները ճիշտ մեր կյանքի կրկնօրինակ է: Այսօր Մեր Երևանը հենց այս կյանքով է ապրում:Այո, սերիալների ազդեցությունը մեծ է, բայց չի կարելի ասել, որ միայն բացասական է: Ես չեմ ուզում ստեղծել այնպիսի տպավորություն, թե սերիալների կողմնակից եմ... Անկեղծ կլինեմ, իմ առօրյան այնքան է հագեցած, որ հեռուստացույցով միայն Լուրերը եմ նայում, երբեմն էլ մեր հին հայկական ֆիլմերը:

[Narine78790]

Կան շատ հայկական ֆիլմաշարեր , որոնք բացասական ազդացություն են գործում երեխաների վրա: Հատկապես վերջերս եթեր մտած կատակերգական ֆիլմաշարերը:

[Գագիկ]

Կարևոր թեմա է:
Հեռուստատեսությունն իրոք հզոր միջոց է նաև դաստիարակելու ու կրթելու համար: Բայց մեր հետուստաալիքներն այդ իմաստով ոչ միայն չեն փայլում, այլ հաճախ ճիշտ հակառակն են անում:
Լավ հասկացանք, որ ֆինանսավորման և բիզնեսի խնդիր կա, բայց դա հո չի նշանակում, որ կարելի է անցնել բոլոր սահմանները: Մեր հեռուստալաիքների հաղորդումներով դաստիարակված անձը հաստատ չի ունենա ճիշտ արժեհամակարգ, չի լինի հայրենասեր, բարոյական կամ բարձր ճաշակի տեր:
Սերիալների մասին շատ են խոսում, ես դրանց չեմ անդրադառնա:
Մեր հեռուստահաղորդումները “աստղային” են: Պարում են աստղերը, երգում են աստղերը, ճաշ են եփում աստղերը, չէին սպասում աստղերը, ամուսնանում են աստղերը, տարբեր հարցերի մասին իրենց կարծիքն են հայտնում աստղերը (անկախ այդ նյութից մի բան հասկանում են, թե չէ), տարբեր հաղորդումներ վարում են աստղերը: Էդ աստղերն էլ հիմնականում վաղուց հանգած աստղեր են ու ոչինչով (լավ իմաստով) չեն փայլում, շատ անփայլ աստղեր են: Հոգնել, եթե չասեմ զզվել ենք այդ աստղերից ու ժամեր տևող գովազդներից:

Շատ հեռուստահաղորդումներ նայելիս, թվում է թե ինչ-որ մեկը իր ընկերական կամ բարեկամական շրջապատով մի ինչ-որ միջոցառում կամ խնջույք է կազմակերպել ու նկարել, ու մեզ հրամցնում են էդ նկարահանումները:
Հեռուստաեթերում շատ քիչ են իսկական մտավորականներն ու արժեքավոր ֆիլմերը, բարձր մակարդակ ունեցող հաղորդումները: Դրանք, եթե պատահում էլ են, հաճախ կեսգիշերից հետո, կարծես դիտմամբ, որ հանկարծ շատ մարդ չնայի:
Հաճախ կարող ենք լսել. Դուր չի գալիս մի նայիր: Բայց էդ դեպքում ինչ նայի ժողովուրդը: Գրաքնության անվան տակ բացառել են ամեն տեսակ հսկողություն հեռարձակվող հաղուրդումների բովանդակության ու որակի նկատմամբ: Հսկողությունը զուտ տեխնիկական պարամետրերով է իրականացվում:
Մյուս արգումենտն էլ այն է, թե այսինչ հաղորդումը տարիներ շարունակ բարձր ռեյթինգ ունի, մեծ պահանջարկ ունի: Հետո ինչ: Չինական անորակ ապրանքն էլ ավելի մեծ պահանջարկ ունի ու արդեն 20 տարի: Դրանից ի՞նչ է հետևում:
Յուրաքանչյուր հեռուստաալիքի ղեկավարություն թող երկու օր նայի իրենց բոլոր հաղորդումները, ընդամենը երկու օր: Գուցե հասկանան, թե ինչ անտանելի է:

[Տաթև ջան]

Հեռուստատեսության առկայությունը չի կարող միայն դրական կամ միայն բացասական ազդեցություն ունենալ հասարակության ճաշակի ձևավորման վրա: Այստեղ երկու գործոններն էլ առկա են: Պարզապես, ըս իս, պետք է տրվեն հատուկ թույլատրություններ Հայաստանի կառավարության կողմից, ինչպես դա արվում են շատ զարգացած երկրնրում:

[Anush Avetisyan]

Հաճախ երեխաները հեռուստատեսությամբ անընդհատ կրկնվող <<հումորները>> անգիր արած գալիս են դպրոց ու հաճույքով նմանակում <<հումորի հերոսներին>>:Ցավալի է,որ նման բավականությամբ ու սիրով չեն անում ուսուցչի հանձնարարությունները:

[Նունե21]

Ասել, որ հեռուստատեսությունը վատ է ազդում երեխայի հոգևիճակի վրա մասամբ սխալ է, քանի որ հեռուստատեսության ազդեցությունը երեխայի մտածողության և հոգևիճակի վրա կապված երեխայի մտածելակերպից և ցանկությունից:

[lus]

Իմ կարծիքով, սերիալները դպրոցահասակ երեխաների համար չեն: Եվ մի տեսակ, կարծես,զոմբիացնելու հատկություն ունեն: Այդ տարիքում երեխաները ձգտում ունեն ընդօրինակելու, նմանվլու: Եվ իսկապես նմանվում են սերիալի հերոսներին թե վարքով, թե բառապաշարով,թե մտածելակերպով`չտարբերակելով լավը վատից:Ստեղծվում են կարծրատիպեր, որոնք այնուհետև դժվար կլինի կոտրել: Իսկ սերիալների մեծ մասը դատարկաբանություններ են: Վեհը, Վսեմը այնտեղ չես գտնի: Ուրիշ է մեծահասակների համար,ովքեր արդեն ունեն իրենց սկզբունքները և ֆիլմը դիտում են որպես զբաղմունք:

[Anush Avetisyan]

Ամեն դեպքում երեխան մնում է երեխա:Ինչքան էլ քարոզվի,որ սերիալներն երեխաների համար չեն,միևնույն է,դիտում են:Իսկ մեծերիս մնում է ամեն անգամ սիրով բացատրել,որ թեկուզ սերիալից կամ հումորից կարելի է դրական գոնե մի բան քաղել.ուրիշների սխալների վրա ճիշտը սովորել: