Ես էլ եմ ծերանալու

[Sveta]

Երբեմն նստում եմ և խորհում<<Ի՞նչ է ծերությունը,եթե ոչ ճերմակած մազեր և կնճռոտված դեմք:Ծերերը ոչնչով չեն տարբերվում մեզանից,սակայն ինչու՞ են անուշադրության մատնված,չգիտեմ>>:
Ինչպե՞ս հասկանալ `որ այն ծնողը,որի կարիքը մենք ունեինք տարիներ շարունակ ,դադարում է մեզ պետք գալուց.պատրաստված համով կերակուրը այլևս համեղ չէ՞:Անզգույշ,միամտաբար ասված խոսքը թվում է փշոտ և խայթող:
Իսկ այն ծերը,որը երեխա չի ունեցել,անուշադրության է մատնված պետության կողմից:Պետությունը կարծում է,որ միայն կենսաթոշակ տալը բավական է,բայց բոլորովին էլ այդպես չէ:Կուզենայի ստեղծվեր մի այնպիսի կազմակերպություն,որ հոգ տաներ ծերերի մասին,խնամեր նրանց,կերակուր տար:Յուրաքանչյուրս պիտի գիտակցի,որ ծերությունն այն միակ իրողությունն է,որ անբիծ է և մաքուր,աստվածային:Ծերերն իմաստուն են,նրանք սխալ լինել չեն կարող:Ինչ –որ տեղ կարդացել եմ.<<Եթե ներկայումս ծերությանը կրակենք ատրճանակից,ապա հետագայում այն նորից կթնդացնի հրանոթից>>:

Գավառի N 1 հիմնական դպրոցի 9-րդ դասարանի աշակերտուհի Սարգսյան Սվետա

[Սահակյան Սահականուշ]

Երևի Դուք այս թեման ստեղծել եք, որպեսզի մենք կատարելագործենք հարգանքը մյուսների, և հատկապես ծերերի նկատմամբ:

[Կարին]

Ես ել եմ ծերանալու...
Իհարկե,բոլորս ել ծերանալու ենք...

[Tatev*]

Չէ, բոլորը չեն, ոմանց մարմինն ավելի արագ է քայքայվում, քան նրանք կհասցնեին հոգնել ու ծերանալ աշխարհից, ոմանք էլ ամբողջ կյանքում ծերություն անվանում են թույլ առողջությունը միայն, բայց իրականում նրանք են ամենաերիտասարդները : Եկեք այսօր ասենք, ես չեմ մոռանալու իմ մանկական երազների աշխարհը, ես երիտասարդանալու եմ ինձ պարգևած յուրաքնչյուր ժպիտից ու խանդավառվելու եմ նույնիսկ ամենաանհավանական երազանքներիս հասնելուց թրթռացող սրտի բերկրանքով, նույնիսկ եթե նախօրոք գիտեմ, որ անհնար է: Օրվա մեջ մի պահ հավատանք երազներին ու չեք ծերանա, խոստանում եմ:

[Sveta]

Ծերությունը շատ խորիմաստ տարիք է:Շատ քչերին է հաջողվում ապրել մինչև խոր ծերություն:Այն ունի իր դրական և բացասական կողմերը:Տարիների ընթացքում փոխվում են մարդու բնավորությունը,մտածելակերպը,և երիտասարդներն սկսում են չհասկանալ նրանց:Մի՞թե այդքան դժվար է ապրել ծերերի հետ:Ոչ, գրեթե բոլոր երիտասարդներն առաջնորդվում են ծերերի խորհրդով:
Իսկ ինչպիսի՞ն են ծերերը:
Ինչպես տեսնում ենք մեր շրջապատում շատերը անխնամ են և ուշադրությունից դուրս:Պետությունը հոգ չի տանում նրանց մասին,ուստի մենք պարտավոր ենք խնամել մեր արմատները,որպեսզի մեծ արմատով ծառերը պտուղներ տան:

Գավառի N 1 հիմնական դպրոցի 9-րդ դասարանի աշակերտուհի Գոհարյան Լենա

[Sveta]

Երբ ես ամռանը այգում զբոսնում էի մայրիկիս և հայրիկիս հետ,տեսա,որ մի ծեր մարդ,փայտը ձեռքին ման էր գալիս այգում:Հանկարծ փայտը ձեռքից ընկավ,և նա սկսեց փնտրել այն:Տեսա, որ նա կույր էր.մոտեցա փայտը վերցրի և տվեցի նրան:Նա ինձ օրհնեց և շնորհակալություն հայտնեց:

Գավառի N 1հիմնական դպրոցի 9-րդ դասարանի աշակերտուհի Նատաշա Հարությունյան

[Sveta]

Ինչպես բոլոր մարդիկ,ես էլ եմ ծերանալու…
Փետրվար ամիսն է,և շատ ցուրտ է:Բոլորը իրենց տներում տաքանում են վառարանների մոտ,բայց կան այնպիսի ծեր մարդիկ,որոնց մասին պետք է հոգալ:
Քիչ չեն նրանք և շատ էլ չեն:Պետք չէ այդպիսի մարդկանց անտեսել.չէ՞ որ նրանք էլ մարդ են և արժանի երջանիկ լինելու:
Հայաստանում կան շատ մարդիկ,որոնք կարիք ունեն նյութական օգնության:
Ես բազմաթիվ կինոնկարներ եմ տեսել,որտեղ մարդիկ,որոնք շատ աղքատ են կանգնեցրել են մեծահարուստներին և նրանցից փող խնդրել,իսկ վերջիններս արհամարել են և անցել:
Ես չեմ ուզում գլուխ գովել,բայց եթե ես լինեի այդ մեծահարուստների փոխարեն,ես կօգնեի,ինչով կարող էի:

Գավառի N 1 հիմնական դպրոցի 9-րդ դասարանի աշակերտ Չանդոյան Միքայել

[Sveta]

Կյանքն աստիճան է,որը բարձրանում ես տարեցտարի:Այն ,ինչ որ ունի սկիզբ,ունի նաև վերջ:Ես ծանոթ եմ մի քանի ծերերի,որոնք միայնակ են:Նաև կան մարդիկ,որոնք ունեն զավակներ,բայց զավակները ո՛չ մտածում և ո՛չ էլ հոգում են նրանց հոգսերը:Իմ կարծիքով,ինչպես մանկությունը,այնպես էլ ծերությունը ունի իր հետաքրքրությունը:
Մի հիվանդ պապիկ մութ ճանապարհին քայլում էր մենակ ու տխուր:Մարդ չկար ճամփին`դատարկ ու լուռ:Պապիկը հեծկլտում էր,գնում կամաց:Նա շատ էր մենակ,չկար ոչ մի մարդ :Երազում էր,որ գտնի զավակին,կփարվի տաքուկ,կապրի երջանիկ:Երբ հիվանդ լինի,խնամող կունենա ու չի մտածի<<Փայտ չունեմ այսօր>>:Նա հասավ իր տուն,նստեց իր թախտին ու սպասե՜ց,սպասե՜ց…Մի օր դուռը հանկարծ թակող եղավ:Զավակն էր,բայց ոչ ուրախ ժպիտով:Պապը մտածեց.<<Կապրեմ ուրախ,երջանիկ>>:Նա գնաց,որ փարվի նրան:Զավակը ասաց<<Չգնա՞նք ծերանոց>>:

Գավառի N 1հիմնական դպրոցի 9-րդ դասարանի աշակերտուհի Պետրոսյան Մետաքսյա

[Sveta]

Ամռան մի գեղեցիկ օր ես գնում էի զբոսնելու:Շատ ուրախ էի:Հանկարծ ճանապարհին ես նկատեցի մի տարեց,բարձրահասակ,սպիտակ մազերով,երկար մորուքով մի գեղեցիկ ծերունու,որը կույր էր:Նա կորցրել էր իր միակ հարազատին`հինգ տարեկան թոռանը,և ողբում էր նրա մահը:Ես այդ տեսնելով,մոտեցա նրան և առաջարկեցի տուն տանել և օգնել նրան:Նա շատ ուրախացավ ,քանի որ գտնվել էր մեկը,որ ուշադրություն էր դարձնում իրեն:Նա հարցրեց ինձ.
-Ինչու՞ ես ինձ օգնում,ես մի ծերունի եմ,որ ոչ մեկին պիտանի չէ:
Ես պատասխանեցի.
-Մի օր էլ ես եմ ծերանալու,ի՞նչ իմանամ.որ Ձեր վիճակում չեմ հայտնվի:

Գավառի N 1 հիմնական դպրոցի 8-րդ դասարանի աշակերտ Զազյան Էդիկ

[Արեգ Գրիգորյան]

Ամռան մի գեղեցիկ օր ես գնում էի զբոսնելու:Շատ ուրախ էի:Հանկարծ ճանապարհին ես նկատեցի մի տարեց,բարձրահասակ,սպիտակ մազերով,երկար մորուքով մի գեղեցիկ ծերունու,որը կույր էր:Նա կորցրել էր իր միակ հարազատին`հինգ տարեկան թոռանը,և ողբում էր նրա մահը:Ես այդ տեսնելով,մոտեցա նրան և առաջարկեցի տուն տանել և օգնել նրան:Նա շատ ուրախացավ ,քանի որ գտնվել էր մեկը,որ ուշադրություն էր դարձնում իրեն:Նա հարցրեց ինձ.
-Ինչու՞ ես ինձ օգնում,ես մի ծերունի եմ,որ ոչ մեկին պիտանի չէ:
Ես պատասխանեցի.
-Մի օր էլ ես եմ ծերանալու,ի՞նչ իմանամ.որ Ձեր վիճակում չեմ հայտնվի:


Գավառի N 1 հիմնական դպրոցի 8-րդ դասարանի աշակերտ Զազյան Էդիկ

Սվետա ջան, դու և քո ընկերներն այս թեմայում հետաքրքիր գրառումներ եք անում: Միայն լավ կլինի, եթե ընկերներդ էլ գրանցվեն ֆորումում և արդեն ինքնուրույն, իրենց անունով մուտք գործեն ու կատարեն գրառումներ:
Խնդրեմ ողջույններ հաղորդի դասընկերներիդ ու մեր բոլորի կողմից շնորհավորի ուսուցիչներիդ տոնը: