Բռնկվող աստղեր

[Զառա]

Արդեն 3 տարի է, ինչ Նոր Կյանքի դպրոցում գործում է ''Բռնկվող աստղեր'' պարբերաթերթը:
Սիրով երկայացնում եմ պարբերաթերթում լույս տեսած մեր աշակերտների ստեղծագործական բռնկումները:
Ձեզ էլ, սիրելի աշակերտներ, ցանկանում եմ ստեղծագործական բռնկումներ, որոնք, թող չմարող լինեն, իսկ յուրաքանչյու հաջորդը` թող նախորդից ավելի պայծառ ու ինքնատիպ լինի:

[Զառա]

Ինչու? եմ սիրում հեքիաթը


Ինչու? եմ սիրում հեքիաթը: Իսկ ո?վ չի սիրում հեքիաթ: Յուրաքանչյուր մարդ մեծացել է հեքիաթների ազդեցությամբ, ոգևորվել է բարու հաղթանակով և ուրախացել չարի պարտությամբ: Ես` տասնյոթամյա աղջիկս, շատ եմ սիրում անրջել: Ես ունեմ իմ հեքիաթային աշխարհը, որն հյուսված է ծիածանի ամենանուրբ գույներից և օծված է եդեմական հոգեզմայլ բույրերով: Ես, երբ հոգնում եմ առօրյայից, աչքերս փակում եմ, նստում եմ արշալույսից բոցավառվող ալ նժույգիս վրա և գնում իմ հեքիաթային և անհայտ աշխարհը: Բացում եմ մարմարյա դուռը և լուսավոր ու բարի երազանքներս դիմավորում են ինձ: Հենց ոտքս դնում եմ իմ հեքիաթի մեջ, սկսվում է հոգեհմա երաժշտությունը: Մի կողմում ջութակն է հեծկլտում, մյուս կողմում կիթառն է մորմոքում, իսկ մեկ այլ տեղ սիրահարն է սրինգ նվագում: Իսկ ես, որ երգ եմ, երգի տոն եմ, ինչպես կարող եմ անտարբեր մնալ: Պարում եմ, երգում ու ժպտում: Իմ աշխարհը բարու և գեղեցիկի միաձուլումից է առաջացած, որտեղ թագավորում են սերն ու լույսը, հավատն ու հույսը, մաքրությունն ու գեղեցկությունը:
Բարու հրեշտակը ճախրում է` լույս ու ջերմություն սփռելով իմ կախարդական աշխարհում: Իսկապես, հեքիաթը երգ է, երգի հանդես է, երգողը սերն է, իսկ սիրողը մենք ենք: Թիթեռներն ուրախ ճախրում են, ծաղիկները թովիչ օրորվում են և հոգիս թևեր է առնում: Երեկոն փռում է իր թևերեը և իմ հեքիաթային աշխարհը թաթախվում է մթության մեջ, իսկ ինձ իր գրկի մեջ է առնում: Արփին, իր կառքը նստած, գլորվում է դեպի արևմուտք և քիչ հետո դուրս է գալիս Լուսինը` իր նաժիշտներով: Ես պառկում եմ մարգարտյա կանաչին, աչքերս փակում և հանկարծ... Հանկարծ երկնքից ընկնում են երեք խնձոր` փոքրը գրողին, մեծը` կարդացողին, իսկ ամենաքաղցրը` հեքիաթներին միշտ հավատացողին:
Եկեք, եթե չլինենք արեգակ, ապա լինենք շողիկ, եթե չլինենք խարույկ, լինենք բոց, լինենք զեփյուռ, ծաղիկ, շաղիկ, ծաղիկ...Մեր հոգում ունենալով այս ամենը` մեր հոգու հեքիաթը կդառնա իրական:

Արփինե Առաքելյան
(Արփինեն արդեն ուսանողուհի է, իսկ այս շարադրություը արժանացել է Հանրապետության առաջին մրցանակի)

[Զառա]

Աստվածային է բնությունը, ու նրա անհուն գեղեցկությունը փռված է մարդու ոտքերի տակ: Պետք է ամենուրեք տեսնել կյանքի գեղեցիկն ու ապրել դրանով, ոգևորվել ու ոգեշնչվել դրանով: Գեղեցիկ է ապրեցնող մանկան ճիչը, նրա անմեղ աչքերի սուրբ մաքրությունը: Գեղեցիկ է այն համբյուրը, որը սիրառատ սրտերի միացման վկայագիրը եղավ: Գեղեցիկ է երկունքը բանաստեղծության, խորհուրդն աստղերի, վեհությունը լեռների: Լեռների ծոցում ննջող լճակի ծփանքը ... շատ գեղեցիկ է...
Սիրանուշ Առաքեռլյան


Շատ հաճախ, հանդիպելով դժվարությունների, հիասթափվում ենք, հուսահատվում, ու ամեն ինչ այնքան տգեղ է թվում, ապրելը դառնում է ծանր ու ձանձրալի: Բայց չէ? որ դժվարություններն էլ մարդու համար են, և գեղեցիկ է շատ, երբ ազնիվ ճանապարհներով կարողանում ես առաջ գնալ և ամեն խոչընդոտ հաղթահարելով հասնում ես նպատակիդ:
Լինենք ուժեղ ու նպատակասլաց. այդ դեպքում ամեն ինչ գեղեցիկ կլինի:

Արփինե Կիրակոսյան

Երբ ամեն անգամ հաղթում է բարին, հոգիս լցվում է բերկրանքով, ամեն ինչ այնքան գեղեցիկ է դառնում:Ու ինձ թվում է` կյանքը ժպտում է իր բարի ու մեծ աչքերով ու գուրգուրում մեզ իր ջերմ գրկում: Մեզանից յուրաքանչյուրը պետք է հավատա բարու հաղթանակին ու պայքարի հանուն դրա:
Տաթևիկ Բաղդասարյան


Ես սիրում եմ կյանքը: Պատրաստ եմ հաղթահարել ցանկացած դժվարություն, որ չխաթարվի ներդաշնակությունը կյանքի:
Արմեն Գաբրիելյան

[Զառա]

Իմ հեքիաթը
Իմ ամենասիրած պահը գիշերն է: Երբ արևը կամաց-կամաց գլորվում է սարերի գիրկը, երկնքում սկսում են լողալ լուսինն ու աստղերը: Լուսինն այնքան մեծ է ու այնքան մոտ, որ թվում է` եթե ձեռքս երկարացնեմ, կդիպչի նրան: Արևի անհետանալուն պես զարթնում են քամիները, և, դուրս գալով իրենց թաքստոցից` քարերի հետևից` շրջում են քաղաքում, տարածում ծաղիկների անուշ բույրը: Հրեշտակներն իջնում են երկնքից ու սկսում են քնար նվագել: Փերիներն իրենց փեշերից ափերով երազներ են ցանում քաղաքի վրա: Տների անկյուններում դրված գրքերից արթնանում են հեքիաթները և հրեղեն ձիեր նստած թռչում քաղաքում: Լուսնի վրայից իջնում են հեքիաթային ասպետներն ու դշխուհիները: Երկնքում սկսվում է սիրո տոնը: Բոլորն սկսում են պարել երկնքում: Ես էլ եմ ուզում միանալ այդ տոնին: Այս հեքիաթային տոնից ծնվում են բազմաթիվ երազներ, որոնք տների դռների ճեղքերից թափանցում են ներս և մտնում քնածների բարձերի տակ:
Առավոտյան աքլորի կանչը սթափեցնում է նրանց և ազդարարում արևի գալուստը: Բոլորն արագորեն սկսում են մտնել իրենց թաքստոցները. հեքիաթները մտնում են գրքերի, աստղերն ու հրեշտակները` ամպերի մեջ, իսկ ասպետները նստում են մի ձյունե նավակ ու կորչում լուսնի պայծառության մեջ: Հրեշտակներն այնքան են աճապարում, որ նրանց թևերից բազմաթիվ փետուրներ են պոկվում և դառնում թիթեռներ: Արևի հայտնվելուն պես ամեն ինչ անհետանում է, ասես ոչինչ էլ չի եղել: Միայն ես գիտեմ այս խենթ տոնի մասին և ամեն առավոտ նշմարում եմ ձյունե նավակին, որը լողում է գիրգ ամպերի օվկիանում և տանում է իմ այսօրվա ուրախությունը, որ երկնքից ցանի տխուր մարդկանց վրա:
Սա իմ հեքիաթն է , ու ես ոչ մեկին չեմ տա: Ես այն հյուսել եմ ծիածաններից, աստղերից, ծաղիկներից, արևներից, ուրախությունից, սիրուս...
Սոնա Իսկանդարյան