Մահացու հիվանդությունից հյուծված, Հայնեն 1848թ. գարնանային մի օր դուրս եկավ արևով ողողված ու կանաչ սաղարթներով պարուրված Փարիզի փողոցները: Հաղթահարելով թուլությունը, նա հասավ մինչև Լուվր ու կանգ առավ Միլոսյան Վեներայի մարմարյա արձանի առջև: Բանաստեղծը կյանքին հրաժեշտ տալու գնաց արվեստի գանձարանը: Կյանքից բաժանվելը նրա համար նշանակում էր գեղեցկությունից բաժանվել: Բայց ի?նչ է գեղեցիկը: Հավանաբար` Գեղեցկությունը ներդաշնակ է: Այնտեղ, ուր Հակադրությունները գտնվում են "Համաչափ խառնուրդով", այնտեղ կա գեղեցկություն, մարդու առողջություն: Բնության գեղեցկությունն ու նրա ընկալման ուրախությունը վեհացնում ու ազնվացնում են մարդու հոգին: Դրանք մարդու մեջ առաջացնում են զգացմունքներ, որոնք նրան ներշնչում են թղթին, կտավին հանձնել գեղեցկության պատկերացման իրենց նրբերանգները:
Ու ծնվում են Մարտիրոս Սարյանի տաք, արևային գույները կամ Քենտի հյուսիսային բնակարանների դաժան կոլորիտները, Տիգրան Մանսուրյանի կինոերաժշտությունը կամ Կլայդերմանի իմպրովիզացիաները, Շեքսպիրի սոնետներն ու Քուչակի հայրենները...
Գեղեցիկով զարմանալու և հիանալու կարողությունը մարդկային ամենաթանկարժեք շնորհներից է: Բայց ամենից գեղեցիկը, այնուամենայնիվ, նույն մարդու արարքն է, երբ նա` հերոսանում է կամ բարի գործ անում, պայքարում է ու ձգտում, կամքի ուժով ու անհրաժեշտությամբ պայմանավորված` "սարեր է շուռ տալիս", ուրախանում է ու թախծում, երազում է ու խանդավառվում:
Գեղեցիկի չափանիշ է մեկ տարեկան երեխայի հրճվանքն ու նույնիսկ` լացը, թոնրատնից եկող նորաթուխ հացի բույրն ու շախմատային բարդ էտյուդը կամ ֆիզիկայի խնդիրը լուծած մարդու ժպիտը...
Այնուամենայնիվ`
գաղտնիք է, թե ի?նչ է գեղեցկությունը:
Ու այդ գաղտնիքը` կյանքի գեղեցիկն է ու նրա խորհուրդը...
Զարուհի Պետրոսյան
Մեջբերել
Էջանիշներ