Չէի ասի, թե ես ստեղծագործում եմ, պարզապես երբեմն անհաղթահարելի մի ուժ ստիպում է գրել մտքիս եկածը: Դե սա մի այդպիսի գրառում է: Կարող է շատ մռայլ ու անհույս թվալ, բայց այն ժամանակ իմ թախիծը լուսավոր չէր:
Միայն մի խնդրանք ունեմ, եթե սա նման է դպրոցական տարիների հուշատետրի չափածո "հուշերին", անկեղծորեն ու անխղճորեն քննադատեք, ես պատրաստ եմ: Մեծ հույսեր եմ փայփայում, որ մի քանի վարկյան կտրամադրեք ու կգրեք Ձեր կարծիքն ինչպիսին էլ այն լինի:
Անչափ շնորհակալ եմ
Թ Ա Խ Ի Ծ
Ու նորից մի թրթիռ, մի գրգիռ իմ սրտի դեռ խոսում ու հիշում է քո մասին,
Ու նորից մի կտոր, մի հատոր իմ հոգու դեռ թախծում, կարոտում է քո մասին,
Ու նորից, ու նորից անէություն է տենչում իմ սիրտը երկփեղկված, վիրավոր,
Ու չկաս ոչ դու, ոչ հասցեն իմ սիրո, ոչ էլ երգը, որ սրտեր է ամոքում:
Միայն անտարբեր ու դատարկ բիբերիդ փայլն է առկայծում արցունքիս հայելում:
Բայց լսի'ր, դեռ հնչում, արտասվում է հեռվում` իմ խեղված երազի փոքրիկ խրճիթում,
Երգը իմ կոտրված սրտի լարերից.
"Իզուր են հույզերը, հույսերն անհամար,
Իզուր են երազներն ու լույսերն անմար...."
Մեջբերել
Էջանիշներ