Գրական ծաղրանմանություններ (պարոդիա)

[Արմեն]

Առաջարկում եմ այս թեմայում տեղադրենք տարբեր ստեղծագործությունների հիմքի վրա ստեղծված զվարճալի նմանակումներ։

[Արմեն]

Ի՜նչ կլինի` իգնոր չանես,
Մեյլս դիլիթ, ֆորվարդ չանես,
Սրտանց բացես, աչքի ածես
Ու մեծ սիրով րիփլայ անես:

Սայաթն ասավ իր սիրուհուն.
- Ֆեյսբուքումդ գրիլ իս դուն`
Թե վուր ալամ ինտերնետում
Չկա քիզի նման սիրուն:

Ամա մտիկ արա, գո’զալ,
Մտիր գուգլու հինդու պորտալ,
Մի սըրչ տու ինձ, խաբար արա`
Թե վուր սիրտդ վրաս տաք ա:

Կարոտիլ իմ քու դիդարին,
Քու ջփեգին, քու պրոֆալին,
Մեսիջներուդ թաքուն խաղին,
Էսեմեսնիդ տառասխալին:

Սելյուլյարիդ անուշ զանգին
Ըսպասում իմ թրթռալեն,
Իմանում չիմ վունց անջատիմ
Էն բեմուրազ վիբրացիայեն:

Յիս չաթերում տիղ չիմ գտնում,
Բլոգումներում բեզարիլ իմ,
Ըսփամներաց պրծում չունիմ,
Սայթերումըն բեզարիլ իմ:

Աստուծ վկա` վիրտուալ չիմ,
Վիզուալ իմ ու ռիալ իմ,
Սիրտս` էշխեմեդ էրած,
Նուրմեկանց քաբաբ մի՜ անի:

Անհայտ աղբյուրից։

[manush]

PARODIA Հովհ. Հովհաննիսյանի «Իմ հայրենիքը տեսե՞լ ես, ասա՜»
բանաստեղծության


Տեսե՞լ ես արդոք այն բլուրները,
Ուր ճոխ ծաղկում է մշտական գարուն,
Ուր թալանում են մերոնք ու այլերը,
Ուր հոսում է միշտ արցունք ու արյուն:

Տեսե՞լ ես արդոք այն այգիները,
Ուր իբրև գոհար խաղողն է հասնում,
Որից դատարկ են նըստում տերերը,
Որ միշտ ցեցերի գըրպանն է լըցնում:

Տեսե՞լ ես ծերուկ ժայռերի միջով
Կատղած անցնելիս գետը փըրփըրած.
Վախե՞լ ես անցնել կոտրած կամուրջով,
Նստե՞լ ես արդյոք ափին մոլորված:

Տեսե՞լ ես գյուղը հովտի մեջ մենակ
Ու շուրջը փըռված հին աղբակույտեր.
Տեսե՞լ ես ոնց են այնտեղ շարունակ
Կըռվում, կեղեքում քյոխվեն ու տերտեր:

Եվ դու տեսե՞լ ես նրա գանձն անգին,
Հարավի դուստրը — խղճուկ արարած,
Լռության կնիքն իրեն շըրթունքին
Ու ինքը ամբողջ կեղտի մեջ կորած:

Տեսե՞լ ես նրա եպիսկոպոսին՝
Դեմքին գոհության տափակ կնիքը.
Գիտե՞ս ինչ զարդ է թաղման հանդեսին,
Եվ կամ ի՞նչ արժե մատի մատնիքը:

Եվ դու տեսե՞լ ես նրա գազեթը,
Որ ազատ միտք է վաճառում հային.
Զգո՛ւյշ, բարեկամ, չըվիճես հետը,
Թե չէ՝ կըմատնի քեզ պոլիցիային...

«Իմ հայրենիքը տեսե՞լ ես, ասա՜...»

Հովհաննես Թումանյան, 1910

[Գրիգոր Պտղունց]

Կալոշները`ոտքերիս, նակոլկեքը` ձեռքերիս,
Օղու շիշը կրծքիս տակ, գյուղից իջա ես քաղաք:
Ու մարդիկ ինձ տեսնելով` իրենց հոգնած աչքերին,
Տեսան ուրիշ մի աշխարհ, դեբիլ տեսան նորաբույր:

-Էշի գլուխ,-ասացին,-էշի գլուխ,- ու փակին
Լուսամուտներն իմ առաջ, ու ես իմ դոշը բացել,
Քայլում էի խայտալով, ու շաղ տալով մայթերին,
Ակուռկաներ ու աղբեր, հայոյանքներ հոգեթով;

Հովհաննես Շիրազ <Գարնանամուտ>

[Գրիգոր Պտղունց]

Շենքի կողքին, մայթի տակ,
Ջուր էր բխում սառնորակ,
Ու ցրվելով մայթերում,
Իզուր ճահիճ էր դառնում:

Նրա առջև մի խոր գուշ
Շինեց տատս ու անուշ
Խաղ ասելով նա տարավ
Լվաց բուրդը իր ծարավ:

Մեքենան մեր գուշի մոտ
Լողացավ սառը ջրում,
Օրհնեց նա գուշ շինողին
Սլացավ դեպի հեռուն:

Սենյակում, ծորակի տակ
Ջուր էր կաթում կաթ առ կաթ,
Հավաքվելով բաժակում,
Խմելու ջուր էր դառնում:

Հովհաննես Թումանյան <Աղբյուրը>