+ Կատարել գրառում
Էջ 1 2-ից 1 2 ՎերջինըՎերջինը
Ցույց են տրվում 1 համարից մինչև 10 համարի արդյունքները՝ ընդհանուր 20 հատից

Թեմա: Պետրոս Դուրյան

  1. #1
    Ադմինիստրատոր Chuk is on a distinguished road Chuk-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    30.04.2010
    Տարիք
    30
    Գրառումներ
    574
    Հեղինակության աստիճան
    5

    Պետրոս Դուրյան

    Դուրյան (Զըմպայան) Պետրոս Աբրահամի [ 20.5(1.6).1851, Սկյուտար, Կ. Պոլիս – 21.1(2.2). 1872, Կ.Պոլիս], հայ բանաստեղծ, դրամատուրգ։

    Ավարտել է Սկյուտարի ճեմարանը (1867)։ Եղել է դեղագործի աշակերտ, գրագիր, տնային ուսուցիչ, դերասան։ Գրել է բանաստեղծություններ, դրամաներ, զբաղվել է հրապարախոսությամբ (եղել է «Օրագիր ծլին Աւարայրւո» թերթի օգնական խմբագիր), կատարել թարգմանություններ (Վիկտոր Հյուգո, «Թագավորը զվարճանում է», Շեքսպիր, «Մակբեթ» ևն)։ 1869–ին և 1871–ին «Օրագիր ծլին Աւարայրւո», «Մեղու», «Եփրատ», «Մամուլ» պարբերականներում տպագրել է տաղեր։ Գրական ժառանգության զգալի մասը (երգիծական ոտանավորներ, «Տիգրան Բ», «Կործանումն Հռովմա», «Շահատակությունք Հայոց» ողբերգությունները, թարգմանություններ, բազմաթիվ նամակներ) չեն պահպանվել։

    Դուրյանի թատերախաղերը նպաստել են հայ դրամատուրգիայի զարգացմանը։ Դուրյանը գրել է «Տարագիր Սիպերիա» այլաբանական ողբերգությունը, «Վահան և Շուշան կամ Հովիվք Մասյաց» (1867) հովվերգական մելոդրաման, ապա՝ «սև հողեր կամ Հետին գիշեր Արարատյան» (1868), «Արտաշես աշխարհակալ» (1869), «Անկումն Արշակունի հարստության» (1870), «Ասպատակությունք պարսկաց ի Հայս կամ Ավերումն Անի մայրաքաղաքին Բագրատունյաց» (1870) պատմական ողբերգությունները; Անդրադարձել է հայոց պատմության այն անցքերին, երբ ժողովուրդն ազատագրական պայքարի է ելել օտար հրոսակների դեմ։ Նա 19-րդ դարի հայ առաջին գրողն է, որ պատմական անցյալը պատկերելիս արտահայտել է ժողովրդի բողոքն ու ատելությունը թագավորների ու նախարարների հանդեպ։ Հրաժարվելով պատմա–հայրենասիրական ողբերգության թեմայից՝1871-ին գրել է «Թատրոն կամ Թշվառներ» դրաման, Գ.Սունդուկյանից և Հ.Պարոնյանից անկախ հանգել արդիական թեմայի անհրաժեշտության գաղափարին։ Հասարակական կյանքում տեսնելով աղքատացում ու թշվառություն՝ ցույց է տվել դրանց բարոյական–հոգեկան ծանր հետևանքները։ Դուրյանը հայ գրականության մեջ ստեղծել է ռոմանտիկական դրամային բնորոշ նմուշներ, հաղոահարել կլասիցիզմի կապանքներին ու պայմանականությունները։ Նրա դրամաները, բացառությամբ «Տարագիր ի Սիպերիա»–ի և «Թատրոն կամ Թշվառներ»–ի, հեղինակի կենդանության օրոք բեմադրվել են «Թանրոն Օսմանիե»–ում և մեծ մեծ հաջողություն ունեցել։ Դուրյանից մեզ է հասել 39 բանաստեղծություն, որոնց 26-ը գրված են 1871–ին։ Հայրենասիրական մի քանի երգերում( «Վիշտք հայուն», «Իղճք առ Հայաստան»), նկարագրելով Հայաստանի ծանր վիճակը, Դուրյանը փրկության ելքը համարում էր լուսավորությունն ու միաբանությունը, կոչ էր անում դիմել ինքնապաշտպանության ( «Նոր սև օրեր»)։ Դ–ի բանաստեղծությունները, որոնց մեծ մասի քնքրքկքն հերոսը ինքը՝ հեղինակն է, ունեն հասարակական ու համամարդկային արժեք։ Նա հայ նոր քնարերգության առաջին խոշոր սիրերգակն է։ Նրա սիրային տաղերում («Ի՜ցիվ թե», «Պետք է մեռնի՜լ», «Սիրեցի քեզ») առկա են դիմանկարային շատ մանրամասներ, բայց բանաստեղծի համար էականը արտաքինը չէ, այլ ապրումները, հոգեբանությունը։ Դուրյանի ընկալմամբ բնության գեղեցկությունները կրավորական են, բնությունը ձգտում է նմանվել կույսի, ներշնչվում է նրանցից («Նե», «Զնե պատում», «Մանիշակ», «Ներա հետ»)։ Նա մերժված սիրո երգիչ է («Հծծյունք», «Սիրել», «Դրժել»), բայց անկարող է ապրել առանց սիրո։ «Պատանի Դուրյանը, – գրել է Վ.Բրուսովը,– մնում է հայ պոեզիայի պատմության մեջ որպես վառ, հրաշեկ շտրիխ. ի թիվս մյուս, ավելի հանդարտ բանաստեղծների, նա ցույց տվեց, թե ինչ է նշանակում ստեղծագործության մեջ «ավյունը», անմիջական ապրումների ուժը... Սրանում է Դուրյանի ստեղծագործության պատմական ոնշանակությունը...» Հայ նոր քնարերգության մեջ Դուրյանը սկզբնավորել է մարդու մեջ մարդկայինը պահպանելու և զարգացնելու թեման։ «Լճակ», «Ի՜նճ կըսեն» բանաստեղծություններում դատապարտել է անտարբեր միջավայրը, բողոքել նրա անմարդկայնության դեմ։ Նրա քնարական հերոսը սիրում է կյանոը, սակայն աշխարհում «անապակ սեր» , «ազատ օդ» և ազատություն չգտնելով, փարվում է գերեզմանին։ Մահվան և գերեզմանի գաղափարները Դուրյանի ստեղծագործության մեջ հանդես են գալիս որպես ներկայի դեմ բողոքի կրքոտ ու տառապալի արտահայտություններ («Հեծեծեմումք»)։ Այդ տառապանքը ողբերգական է դառնում նշանավոր «Տրտունջք»–ում։ Բանաստեղծը կարեկցում է բոլոր նրանց , ովքեր «վսեմ երազներ» ունեն, բայց որոնց բաժին էր ընկել «սև ճակատագիրը»։ Մարդու և կյանքր նկատմամբ ունեցած սերը ստիպում է բանաստեղծին ընդվզել աստծու դեմ։ Դուրյանը մարդկության համար տենճում էր մի ուրիշ աշխարհ և երազում. «Ա՜հ, երբ պիտի ջնջվի աշխարհիս վրայեն թագը, փառքը և միայն եղբայրությունը իր մանիշակներովը մարդոնց ճակատը պիտի պճնե փոխանակ դափնիի...», «Ե՛րբ տիեզերք համեղբայրության վառարան մը պիտի ըլլա»։

    Դուրյանը վերականգնեց միջնադարյան քնարերգության հետ պատմականորեն խզված կապը, հրաժարվեց կլասիցիզմից, նկարագրությունից,բանաստեղծությանը հաղորդեց զգացմումքային խորություն, հոգեբանություն։ Նա խորը հետք է թողել հայ բանաստեղծության վրա։ Նրա բանաստեղծությունները թարգմանվել են ֆրանս., անգլ., գերմ., ռուս., իտալ., ռում., բուլ., հուն., հունգ., պարս., թուրք.։


    Տեղեկությունը վերցված է wikipedia-ից
    Վերջին խմբագրող՝ Chuk: 18.07.2010, 19:11:
    Քայլ առ քայլ՝ դարից դար

    Արտակ Հարությունյան
    Կրթական տեխնոլոգիաների ազգային կենտրոն
    ՏՀՏ բովանդակության բաժնի մասնագետ

  2. Գրառմանը 2 հոգի շնորհակալություն են հայտնել.

    gayane0803 (07.04.2011), Վանաձորի 27 դպրոց (13.03.2012)

  3. #2
    ** Կարապետ is on a distinguished road
    Գրանցման ամսաթիվ
    29.04.2010
    Հասցե
    
    Գրառումներ
    276
    Հեղինակության աստիճան
    5

    Պետրոս Դուրյան

    Լճակ

    Ինչո՞ւ ապշած ես, Լըճա'կ,
    ՈՒ չեն խայտար քու ալյակք,
    Միթե հայլվույդ մեջ անձկավ
    Գեղուհի՞ մը նայեցավ:

    Եվ կամ միթե կըզմայլի՞ն
    Ալյակքդ երկնի կապույտին,
    Եվ այն ամպոց լուսափթիթ,
    Որք նըմանին փրփուրիդ:

    Մելամաղձոտ Լըճա'կ իմ,
    Քեզ հետ ըլլանք մըտերիմ,
    Սիրեմ քեզի պես ես ալ
    Գրավիլ, լռել ու խոկալ:

    Որքան ունիս դու ալի,
    Ճակատս այնքան խոկ ունի,
    Որքան ունիս դու փրփուր,
    Սիրտս այնքան խոց ունի բյուր:

    Այլ եթե գոգդ ալ թափին
    Բույլքն աստեղաց երկնքին,
    Նըմանիլ չե'ս կրնար դուն
    Հոգվույս` որ է բոց անհո՛ւն:

    Հոդ աստղերը չեն մեռնիր,
    Ծաղիկներն հոդ չե'ն թոռմիր,
    Ամպերը չեն թրջեր հոդ,
    Երբ խաղաղ եք դու և օդ:

    Լըճա'կ, դո'ւ ես թագուհիս,
    Զի թ'հովե մ'ալ խորշոմիս,
    Դարձյալ խորքիդ մեջ խըռով
    Զիս կը պահես դողդղալով:

    Շատերը զիս մերժեցին,
    "Քնար մ'ունի սոսկ" - ըսին.
    Մին` "դողդոջ է, գույն չունի" -
    Մյուսն ալ ըսավ. - "Կը մեռնի՛":

    Ոչ ոք ըսավ. - "Հե՛ք տղա,
    Արդյոք ինչո՞ւ կը մըխա,
    Թերևս ըլլա գեղանի,
    Թե որ սիրեմ, չը մեռնի":

    Ոչ ոք ըսավ` - "Սա տըղին
    Պատռե՛'նք սիրտը տըրտմագին,
    Նայինք ինչե՛ր գրված կան..."
    - Հոն հրդեհ կա, ո'չ մատյան:

    Հոն կա մոխի՜ր․․․ հիշատա՜կ․․․
    Ալյակքդ հուզի՛ն թող, լըճա՛կ,
    Զի քու խորքիդ մեջ անձկավ
    Հուսահատ մը նայեցավ․․․

    Պետրոս Դուրյան
    Վերջին խմբագրող՝ Chuk: 23.07.2010, 14:56: Պատճառ: վերջին տան ավելացում

  4. Գրառմանը 5 հոգի շնորհակալություն են հայտնել.

    Gago (23.07.2010), gayane0803 (07.04.2011), manush (05.09.2010), Արմեն (14.06.2010), Լիլիթ (04.04.2011)

  5. #3
    Member Arinda is on a distinguished road
    Գրանցման ամսաթիվ
    30.04.2010
    Գրառումներ
    56
    Հեղինակության աստիճան
    0
    ՍԻՐԵԼ

    Բույլ մը նայվածք, փունջ մը ժպիտ՝
    Քուրա մը խոսք դյութեց իմ սիրտ:

    Ես ուզեցի լուռ մենանալ,
    Սիրել փըթիթք՝ խորշեր թավուտ,
    Սիրել կայծերն երկնի կապույտ,
    Առտըվան շաղն, իրիկվան բալ,
    Ճակատագրիս սև գիծ կարդալ,
    Խոկալ, սուզիլ, ըզմայլիլ սուտ:

    Ո՜հ, խուրձ մը վարս, եդեմ մը շունչ՝
    Շրջազգեստ մը շրշեց իմ շուրջ:

    Ես ուզեցի լոկ ու մինակ
    Սըրտակցիլ ջինջ վըտակին հետ,
    Հիշատակի չունի նա հետ,
    Սիրտ մ'որո մինչ սուզիմ հատակ,
    Գտնեմ զիս հոն տժգույն, հստակ,
    Գաղտնիք մը ունի-այն՝ անթիվ վետ:

    Եթեր մը տրոփ սրտի լսեցի,
    Հծծեց. “Կուզե՞ս սիրտ, ե՛կ ինծի”:

    Ես ուզեցի սիրել զեփյուռ,
    Որ երկնքեն թռչի բեկբեկ,
    Նա չը՛ սիրեր խոցել երբեք,
    Հոգի մ'որո գաղտնիքն է բույր
    Գիտե շոյել երազներ բյուր,
    Երկնի բույրն հուշ կածե առ հեք:

    Ո՜հ, փունջ մը բոց փըսփըսաց ինձ.
    - “Կուզե՞ս պաշտել հոգի մ'անբիծ”:

    Ես ուզեցի քընարով մի
    Լոկ սիրել հոս, հոս դալկահար,
    Պաշտել, գրկել միայն քընար,
    Սիրող էակ ճանչել զանի,
    Ըստ իմ քըմաց լարել աղի,
    Եվ սրտակգիլ սիրողաբար:

    Նե մոտեցավ հուշիկ, ըսավ.
    - “Քնարդ է ցուրտ սիրտ, և սերըդ՝ ցավ”:

    Թոթվեց թևերն հոգիս մոլար,
    Ճանչեց ըզնե՝ գեղ ու կըրակ,
    Սիրտն անապակ, ինչպես վտակ,
    Անմեղ, ինչպես սյուք դալկահար-
    Հավատարիմ, ինչպես քնար,
    Հրաժեշտ տըվավ կյանքի մենակ:

    Բույլ մը նայվածք, փունջ մը ժպիտ՝
    Քուրա մը խոսք դյութեց իմ սիրտ:
    Վերջին խմբագրող՝ Լիլիթ: 04.04.2011, 14:53: Պատճառ: Բանաստեղծության տեղափոխություն

  6. Գրառմանը 5 հոգի շնորհակալություն են հայտնել.

    gayane0803 (07.04.2011), manush (20.07.2010), Զառա (04.10.2010), Լիլիթ (04.04.2011), Ruzan_#105 (03.08.2010)

  7. #4
    Ավագ մասնակից Susanna37 is on a distinguished road
    Գրանցման ամսաթիվ
    18.07.2010
    Հասցե
    ք. Երևան,
    Գրառումներ
    228
    Հեղինակության աստիճան
    5
    Ճեմարանում սովորելու տարիներին Պետրոս Դուրյանի ուսուցիչները նկատում էին, որ նա բանաստեղծություններ է հեղինակում: Նկատում ու կարևորություն չէին ընծայում: Մի անգամ թվաբանության և աշխարհագրության դասատու Գաբրիել Ներշապուհը նրան խորհուրդ է տալիս թողնել բանաստեղծական տքնությունները: Բարեմի~տ խորհուրդ, որ այնպես վիրավորել է պատանուն: «Ա~խ ,- պատասխանել է Դուրյանը,- չեք գիտեր, էֆենտի, շատ կսիրեմ բանաստեղծությունը»; Իսկ ֆրանսերենի ուսուցիչ, թատերգակ, թարգմանիչ ու բանաստեղծ Սրապիոն Թղլյանը խոստովանել է, որ «դպրոցին մեջ Պետրոսին վրա արտասովոր բան մը տեսած չէր » : Սակայն կյանքի վերջալույսին, վերհիշելով ուսուցչական գործունեությունը Սկուտարի ճեմարանում, ծերունազարդ մտավորականը անսքող հպարտությամբ գրել է. «...Վեց տարվան շրջանի մեջ փայլուն աշակերտներ ներկայացուցի ազգին, որոնց մեջ ամենեն նշանավորը եղավ բանաստեղծ Պետրոս Դուրյանը»:
    Մի ուրիշ անգամ Պետրոսի ընկերները հայերենի ուսուցիչ Եղիազար Մուրատյանին ցույց են տալիս «Ներա հետ» սքանչելի քերթվածքը: Իսկ ուսուցչի պատասխանը անխոհեմորեն դաժան է եղել. «Աղեկ, ամա տահա /բայց դեռ/ տղա է, ի~նչ նշանակություն ունի ատիկա » : Ու դարձյալ տարիներ պետք է անցնեին, մինչև որ ուսուցիչը խոստովաներ երբեմնի աշակերտի մեծությունը, «Տրտունջք»-ը համարեր Շեքսպիրին արժանի ստեղծագործություն և գրեր. «...Մարդ ի խոր կը խոցի, երբ մտածե, թե անոր /«Տրտունջք» -ի/ հեղինակը որչափ գլուխգործոցներ տարավ իր հետ ի գերեզման քսանամյա հասակին» : Ոշացա~ծ խոստովանություն:
    Վերջին խմբագրող՝ Susanna37: 04.09.2010, 07:55:

  8. Գրառմանը 3 հոգի շնորհակալություն են հայտնել.

    gayane0803 (07.04.2011), manush (05.09.2010), Արմինե Մ (04.04.2011)

  9. #5
    Մասնակից Tatev* is on a distinguished road Tatev*-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    30.06.2010
    Տարիք
    25
    Գրառումներ
    93
    Հեղինակության աստիճան
    5
    ՊԵՏՐՈՍ ԴՈՒՐՅԱՆ

    ՏՐՏՈՒՆՋՔ

    Է՜հ, մնաք բարով, Աստւած եւ արեւ,
    Որ կը պլպլաք իմ հոգւոյս վերեւ...
    Աստղ մ’ալ ես կե՛րթամ յաւելուլ երկնից,
    Աստղերն ի՞նչ են որ, եթէ ո՛չ անբիծ
    Եւ թշւառ հոգւոց անէծք ողբագին,
    Որք թռին այրել ճակատն երկնքին.
    Այլ այն Աստուծոյն՝ շանթերո՜ւ արմատ՝
    Յաւելուն զէնքերն ու զարդերն հրատ...:
    Այլ, ո՜հ, ի՞նչ կըսեմ... շանթահարէ զի՛ս,
    Աստւա՜ծ, խոկն հսկայ, փշրէ հիւլէիս,
    Որ ժպրհի ձգտիլ, սուզիլ խորն երկնի,
    Ելնել աստղերու սանդուղքն ահալի...:
    Ողջո՜յն քեզ, Աստւած, դողդոջ էակին,
    Շողին, փթիթին, ալւոյն ու վանկին,
    Դու որ ճակտիս վարդն եւ բոցն աչերուս
    Խլեցիր թրթռումս շրթանց, թռիչն հոգւոյս,
    Ամպ տւիր աչացս, հեւք տւիր սրտիս,
    Ըսիր մահւան դուռն ինձ պիտի ժպտիս,
    Անշուշտ, ինձ կեանք մը պահած ես ետքի,
    Կեանք մ’անհուն շողի, բոյրի, աղօթքի.
    Իսկ թէ կորնչի պիտի իմ հուսկ շունչ
    Հոս մառախուղի մէջ համր անշշունջ,
    Այժմէն թո՛ղ որ շանթ մ՚ըլլամ դալկահար,
    Պլլւիմ անւանդ մռնչեմ անդադար,
    Թող անէծք մ՚ըլլամ քու կողդ խրիմ,
    Թող յորջորջեմ քեզ «Աստւած ոխերիմ,
    Ո՜հ, կը դողդոջեմ, տժգոյն եմ, տժգո՜յն,
    Փրփրի ներսս դժոխքի մ՚հանգոյն...:
    Հառաչ մ՚եմ հեծող նոճերու մէջ սեւ,
    Թափելու մօտ չոր աշնան մէկ տերեւ...:
    Ո՜հ, կայծ տւէ՛ք ինձ, կայծ տւէ՛ք, ապրի՜մ...
    Ի՜նչ, երազէ վերջ գրկել ցուրտ շիրի՜մ...
    Այս ճակատագիրն ի՜նչ սեւ է, Աստւա՛ծ,
    Արդեօք դամբանի մրուրո՞վ է գծւած...:
    Ո՜հ, տւէ՛ք հոգւոյս կրակի մի կաթիլ,
    Սիրել կուզեմ դեռ ւ’ապրիլ ու ապրիլ.
    Երկնքի աստղե՛ր, հոգւոյս մէջ ընկէ՛ք,
    Կայծ տւէ՛ք, կեա՛նք ձեր սիրահարին հէք:
    արունն ո՛չ մէկ վարդ ճակտիս դալկահար՝
    Ո՛չ երկնի շողերն ժպիտ մ’ինձ չե՛ն տար:
    իշերն միշտ դագաղս, աստղերը՝ ջահեր,
    Լուսինն յար կուլայ, խուզարկէ վհեր:
    Կըլլան մարդիկ, որ լացող մը չունին,
    Անոր համար Նա դրաւ այդ լուսին.
    Եւ մահամերձն ալ կուզէ երկու բան,
    Նախ՝ կեա՜նքը, վերջը՝ լացող մ՚իր վրան:
    Իզո՜ւր գրեցին աստղերն ինծի «սէ՜ր»,
    Եւ իզո՜ւր ուսոյց բուլբուլն ինձ «սիրել»,
    Իզո՜ւր սիւքեր «սէ՜ր» ինձ ներշնչեցին,
    Եւ զիս նորատի ցուցուց ջինջ ալին,
    Իզո՜ւր թաւուտքներ լռեցին իմ շուրջ,
    աղտնապահ տերեւք չառին երբե՜ք շունչ,
    Որ չխռովին երազքս վսեմ,
    Թոյլ տւին, որ միշտ զնէ երազեմ,
    Եւ իզո՛ւր ծաղկունք, փթիթնե՜ր գարնան,
    Միշտ խնկարկեցին խոկմանցս խորան...
    Ո՜հ, նոքա ամենքը զիս ծաղրեր են...
    Աստուծոյ ծաղրն է աշխարհ ալ արդէն...:

  10. Գրառմանը 3 հոգի շնորհակալություն են հայտնել.

    gayane0803 (07.04.2011), manush (05.09.2010), Լիլիթ (04.04.2011)

  11. #6
    Մասնակից Vanadzor10***Ani is on a distinguished road Vanadzor10***Ani-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    19.05.2010
    Գրառումներ
    41
    Հեղինակության աստիճան
    0

    Պետրոս Դուրյան

    Դրժել

    Փունջ մը կնճիռ, բույլ մը կայծակ,
    Դըժոխք մ՚անեծք խոցեց հոգյակս։

    Ես ուզեցի պաշտել ըզնե,
    Սիրել ժպիտքն՝ փըթիթք անհուն,
    Սիրել աստղերն սև աչերուն
    Եվ այն խոկումն, որ մըթագնե
    Պայծառ ճակատը՝ այն ամպըն է
    Որ կըշպարե դեմքը լուսնույն։

    Գիշեր մը սուգ, անդունդ մ՚հառաչ՝
    Հուզեց ներա հոգին ու լանջ։

    Ես ուզեցի միշտ քովն ըլլալ,
    Մըտիկ ընել թնդյուն սրտին,
    Շնչել, խմել ներա հոգին,
    Եվ շոշափել լոկ ձյունափայլ
    Ծոծորակին վըրա ծալ–ծալ
    Թափող վարսից ալյակք ծըփին։

    Օվկեան մը տրտունջ լսեցի,
    «Զիս կընեղե՜ս» հըծծեց ինծի։

    Ես ուզեցի քընար մ՚ըլլալ
    Նրա ձեռքին տակ հևացող,
    Ներա հոգվույն խորն հիացող
    Թեթև պատկեր մ՚ըլլալ շարժյալ,
    Մոռնալ զիս, լոկ ըզնե խոկալ՝
    Կվառե երազ մ՚որուն մեկ շող։

    Ամպրոպ մը սաստ ցընցեց հոգիս,
    Գոչեց. — «Սիրել չե՛ս կրնար զիս»։

    Ի զո՜ւր սիրտըս մըխաց առջին՝
    Խնկարկելու սիրտն անապատ,
    Ցուցի իրեն ճակատս գունատ,
    Կուրծըս գոգած՝ մառն իմ աչքին,
    Ի զո՜ւր շուրթերս դողդոջեցին,
    Զինքը սիրելս հըծծեցին հայտ։

    Նե հեռացավ ինձմե, ըսավ՝
    — «Բավ սիրեցի քեզ, մնաս բարյա՜վ»։

    Որոտացին խոկմանցս ամպեր,
    Կայծակնահար ըրին հոգիս,
    Մոխիր դարձան երազներս հիս,
    Ճակատագիրս խնծղաց ի վեր,
    Խորշ մը կար որ զիս չէր ծաղրեր,
    Այն՝ լուռ փոսն էր գերեզմանիս․․․

    Փունջ մը կնճիռ, բույլ մը կայծակ,
    Դժոխք մ՚անեծք խոցեց հոգյակս։
    Վերջին խմբագրող՝ Vanadzor10***Ani: 11.09.2010, 22:07:
    Անի Համբարձումյան
    Վանաձորի թիվ 10 ավագ դպրոցի օպերատոր

  12. Գրառմանը 3 հոգի շնորհակալություն են հայտնել.

    gayane0803 (07.04.2011), Լիլիթ (04.04.2011), Tatev* (21.09.2010)

  13. #7
    Ավագ մասնակից Susanna37 is on a distinguished road
    Գրանցման ամսաթիվ
    18.07.2010
    Հասցե
    ք. Երևան,
    Գրառումներ
    228
    Հեղինակության աստիճան
    5
    Դուրյանի «Լճակ » բանաստեղծության գրության անմիջական առիթը նրա հասցեին մի դերասանուհու`Թերեզա Չուհաճյանի անզգուշորեն ասված խոսքն է. « Աս ալ երթալոց է» , «Այնքան գունատ է, որ ինծի պետք չէ, շուտով կը մեռնի»:Շատերը զիս մերժեցին.
    «Քնար մ'ունի սոսկ»,- ըսին.
    Մին` «Դողդոջ է, գույն չունի»,-
    Մյուսն ալ ըսավ. «Կըմեռնի~»:
    .........................................
    Ոչ ոք ըսավ. «Սա տղին
    Պատռենք սիրտը տրտմագին,
    Նայինք ինչե~ր գրված կան...»
    -Հոն հրդեհ կա, ո´չ մատյան:

  14. Գրառմանը 3 հոգի շնորհակալություն են հայտնել.

    gayane0803 (07.04.2011), manush (13.09.2010), Լիլիթ (04.04.2011)

  15. #8
    Veni, Vidi, Vici Սահակյան Սահականուշ is on a distinguished road Սահակյան Սահականուշ-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    19.09.2010
    Տարիք
    17
    Գրառումներ
    350
    Հեղինակության աստիճան
    4
    Իմ հանգիստը


    Եթե մոտի հողակույտիս,
    Թուխ - մոխրագույն աչեր ներա
    Թե չուխտ մարգրիտ թափին իմ վրա,
    Չը ցավագնիր ոսկերոտիս.
    Ա՛յս իմ հանգիստ.
    Իմ լըռանիստ
    Ա՛յս օթևան
    Խաղաղության։


    Իմ մահը

    Եթէ տժգոյն մահու հրեշտակ
    Անհուն ժպտով մ'իջնէ իմ դէմ…
    Շոգիանան ցաւքս ու հոգիս,
    Գիտցէ՛ք որ դեռ կենդանի եմ:

    Եթէ սընարըս իմ տիպար
    Մոմ մը վըտիտ ու մահադէմ
    Ո՜հ, նըշուլէ ցուրտ ճառագայթ,
    Գիտցէ՛ք որ դեռ կենդանի եմ:

    Եթէ ճակտովս արտօսրազօծ
    Զիս պատանի մէջ ցուրտ զերթ վէմ
    Փաթթեն, դընեն սեւ դագաղը,
    Գիտցէ՛ք որ դեռ կենդանի եմ:

    Եթէ հընչէ տխուր կոչնակ,
    Թրթռուն ծիղաղն մահու դժխեմ,
    Դագաղս առնէ իր յամր քայլ,
    Գիտցէ՛ք որ դեռ կենդանի եմ:

    Եթէ մարդիկն այն մահերգակ,
    Որք սեւ ունին եւ խոժոր դէմ՝
    Համասըփռեն խունկ ու աղօթք,
    Գիտցէ՛ք որ դեռ կենդանի եմ:

    Եթ’ յարդարեն իմ հողակոյտ,
    Եւ հեծեծմամբ ու սըգալէն
    Իմ սիրելիքը բաժնըւին,
    Գիտցէ՛ք որ դեռ կենդանի եմ:

    Իսկ աննըշան եթէ մնայ
    Երկրի մէկ խորշն հողակոյտն իմ,
    Եւ յիշատակս ալ թառամի,
    Ա՜հ, ա՛յն ատեն ես կը մեռնիմ։duryan.jpg5931348.94658391.560.jpg

  16. Գրառմանը 2 հոգի շնորհակալություն են հայտնել.

    manush (06.10.2010), Արմինե Մ (04.04.2011)

  17. #9
    Ավագ մոդերատոր Լիլիթ is on a distinguished road Լիլիթ-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    06.05.2010
    Գրառումներ
    289
    Հեղինակության աստիճան
    5
    ՄԱՆԻՇԱԿ

    Ո՛վ մանիշա՛կ, մանիշակ,
    Ինչո՞ւ այդպես գլխիկոր
    Նայիս հողին սըգավոր․․․
    Ո՚հ ինչի՞ այդ նըշանակ։

    Միթե դու կո՞ւյս մը տեսար,
    Որուն աչաց քով կապուտ՝
    Ըզքեզ գըտար այնչափ մութ,
    Որ կը սըգաս սևահար։

    Եթե դու ալ վարդին պես
    Ունենայիր դույզն բոսոր,
    Կը շիկնեիր, ինչպես որ
    Շիկնեցավ այն վարդը վես,

    Երբ տեսավ օր մը ներա
    Վարդերն անբիծ այտերուն։
    Շուշանին պես դալկություն
    Եթե ըլլար քու վըրա։

    Դժգունեիր որպես նա,
    Ինչպես որ օր մը շուշան
    Դժգունեցավ աննըշան
    Տեսավ ձեռներն երբ ներա։

    Եվ դեռ ըսե՞մ․․․ օր մ՝երկին
    Ամպոտեցավ․․․ է՞ր արդյոք․
    Երբոր կ՛ըներ նե աղոթք,
    Վերն հառած աչքն ու հոգին:

  18. Գրառմանը 1 հոգի շնորհակալություն է հայտնել.

    Արմինե Մ (04.04.2011)

  19. #10
    Ավագ մոդերատոր Լիլիթ is on a distinguished road Լիլիթ-ի ավատար
    Գրանցման ամսաթիվ
    06.05.2010
    Գրառումներ
    289
    Հեղինակության աստիճան
    5
    Ի՞ՆՉ ԿԸՍԵՆ

    Ինծի կըսեն.-<<Ինչո՞ւ լուռ ես>>-
    <<Ո՜հ, միթե բառ կամ խոսք ունի՞
    Արշալույսը, որ կըբռնկի,
    Զի անհուն է այն ալ ինձ պես>>:

    Ինծի կըսեն.-<<Միշտ տխուր ես>>-
    <<Ինչպե՞ս չըլլամ, մեկիկ մեկիկ
    Թոթափեցան գլխուս աստղիկք...
    Արշալույս մը չանցավ սրտես>>:

    Ինծի կըսեն.- <<Կրակոտ չես,
    Լճակի մը պես ես մեռած.
    Դալկահար՝ դեմքդ ու հայեցված>>,-
    <<Ո՜հ, հատակն են իմ փրփուրներ>>:

    Ես ինձ կըսեմ.-<<Ժամդ է հասեր,
    Քու երկրորդ սև մորդ գընա՛ գոգ,
    Գերեզմա՛ն, հոն գտնես դու գոգ,
    Վարդեր, թրթռում, թռիչ ու աստղեր...>>:

  20. Գրառմանը 1 հոգի շնորհակալություն է հայտնել.

    Արմինե Մ (04.04.2011)

+ Կատարել գրառում
Էջ 1 2-ից 1 2 ՎերջինըՎերջինը

Թեմայի մասին

Այս թեման նայող անդամներ

Այս պահին թեմայում են 1 հոգի. (0 անդամ և 1 հյուր)

     

Էջանիշներ

Էջանիշներ

Ձեր իրավունքները բաժնում

  • Դուք չեք կարող նոր թեմաներ ստեղծել
  • Դուք չեք կարող պատասխանել
  • Դուք չեք կարող կցորդներ տեղադրել
  • Դուք չեք կարող խմբագրել ձեր գրառումները