Պոեզիա

[Chuk]

Առաջարկում եմ այս թեմայում գրել անծանոթ և ոչ այնքան ծանոթ, անհայտ և ոչ այնքան անհայտ բանաստեղծների ստեղծագործություններ: Որևէ հեղինակի ստեղծագործությունների քանակի շատանալու դեպքում դրանք կառանձնանցնենք որպես առանձին թեմա, այդ հեղինակի կենսագրական տվյալներ ունենալու դեպքում թեմայում կդնենք նաև այդ տվյալները:

Խնդրում եմ բանաստեղծությունները դնելիս անպայման նշել հեղինակին, հնարավորության դեպքում դնել նաև հղումը, որտեղից որ վերցրել եք:

[anulik]

Ես սիրում եմ քեզ`
Անձրևի տեսքով թափվող բարությամբ,
Արոտի նման անձրևակարոտ,
Անձրևից հետո պարզած երկնի պես.
Ես քեզ սիրում եմ և մասունքի պես` օծված, մեռոնված,
Օրվա հացի պես.
Ու գողի պես եմ ես քեզ փայփայում` կորցնելու ահից,
Ու ճաքճքում եմ անջուր հողի պես,
Որ այրվում է արևի սիրուց` կիզիչ, մոխրացնող,
Բայց անկարող է և հասկավորվել:
Գիշերվա թախծից ծնված արցունքի`
Վաղորդյան ցողի պես եմ քեզ սիրում:
Ես քեզ սիրում եմ,
Ինչպես միայն ես կարող եմ սիրել:

Հասմիկ Դարյան

[Կարապետ]

ՀԱՅՐԵՆԻՔ

Հայրենիքը պաշտոնյա չէ կաշառակեր,
Կամ ոստիկան լկտիացած,
Հայրենիքը պատիվն է մեր
Ու մեր խիղճը սըննկացած:
Մեր կոթողներ պահող հողն է,
Հաց ու ծիրան սնող ցողն է,
Մաշտոցն է սուրբ, Նարեկացին,
Մայրն է՝ աչքը մեր տուն դարձին:
Արարատն է մեր դեռ գերի,
Հայերենը՝ ջինջ, անթերի՝
Նման անմար մի կանթեղի:
Հայրենիքը փեսացու չէ,
Կամ հարսնացու հարստացած,
Հայրենիքը մայր է պառավ,
Հայր՝ ծերացած:
Հայրենիքը պատիվն է մեր
Ու մեր խիղճը ստրկացած:


ՀԵՆՐԻԿ ԲԱԲԱՋԱՆՅԱՆ

[gayane0803]

Դու պետք է հաշտվես...

Դու պետք է հաշտվես,
Երբ սիրտդ այնպես հաշտվել չի ուզում,
Երբ վիշտդ երբեք ոչ ոք չի տեսնում,
Ընկեր չի լինում թախծոտ օրերիդ ու երազներիդ...
Դու պետք է հաշտվես,
Երբ տաք արևից շուրթերդ պապակ
Ջրից էլ ավել կյանքի են ծարավ:
Թե չհաշտվես էլ`
Դու պետք է հաշտվես չհաշտվելուդ հետ...

Համրը, լսում եք...

Համրը, լսում եք, արև նկարեց
Եվ ահագնացող մի մեծ տառապանք:
Լրջացան մի պահ շուրթերը համրի,
Տխրեցին մի պահ շուրթերը համրի...
Սիրահարվել էր... համրը` արևին:
Ա'րև, լսում ես, տխուր է կյանքը,
Դաժան ու կույր է, լսում ես, ա'րև...

Բանաստեղծությունները, երևի, շատերին անծանոթ են: Այն գրել է վաղամեռիկ բանաստեղծ Նորիկ Հախվերդյանը Ալավերդուց, ափսոս, գյուղի անունը չեմ հիշում:

[Եգանյան Նունե]

Խոհերս լուցկու հատիկների պես
Մեկ-մեկ վառվելով ծոցում գիշերի`
Առաջ եմ գնում ծերի նման ես,
Մինչև բացատը հասնեմ լույսերի:

Քչերն են միայն դեռ նայում վերև,
Հոտ է, քայլում է իր արահետով:
Բոլորն էլ հիմա` ծառաթափ տերև,
Առաջ են քշվում նույն աղի գետով:

Եվ այս են պարոն ամբոխները հեզ,
Որ դարձել են կույր ծառան ախտերի,
Իսկ գիշերները հանգչում են, որպես
Ցրված կապուկներ խաղաթղթերի:

Բեժանյան 25/5/1994թ.

[Լիլիթ]

Ոսկի է դառնում արդեն երեկոն,
իջնում է դեմքերին փակ տանիքների,
ընդհատվում է խոսքն ինչպես երգեհոն
և ընկնում ներսը ճակատագրի:

Բացվում է աստղը գիշերվա կեսին,
լուսավորելով իր խոր անհունից
այն տարածությունն, ուր մենք միասին
ապրում ենք` անկախ մեր ցանկությունից:

Բայց մեղքն այլևս փրկագին չունի,
կյանքն ավարտում է իր շրջանն ահա,
թողնելով հետքերն օրվա փետուրի
իմ ու քո անշարժ ձեռքերի վրա:

ՀԵՆՐԻԿ ԷԴՈՅԱՆ

[Լիլիթ]

Արդեն զղջում եմ,
Որ դեն նետելով հպարտությունս`
Ինչ որ ունեի, բացեցի քո դեմ:
Ու սարսափում եմ արդեն այն մտքից,
Որ ընթերցելուց հետո, անկասկած,
Սիրած գրքի պես մի կողմ կդնես:

***

ՀԱՆՃԱՐԵՂ ԽԱՂ

Թեև կարող եմ,
Բայց և չեմ ուզում
Քեզ այդքան սազող համառությունը
Առնել ոտքիս տակ:
Դու ոչ թե համառ,
Այլ ավելի շուտ խաղում ես մի դեր,
Որ քեզանից շառ
Ինձ է դուր գալիս:
Խաղա', սիրելիս...

ԱԹԱԲԵԿ ԱԴԱՄՅԱՆ

[Լիլիթ]

Մա'մ, Աստծո մրմունջով է լցվել
Աշխարհի աչքերից պոկված այս փոքրիկ խուցը...
Ես մոմեր եմ վառում իմ խցում
Ավելի պայծառ, քան երեկ էր...
Մա'մ, ես ուղղակի մոլորված եմ
Փոքրիկ հրեշտակներով լցված աղոթքում...
Օդը թեթև է դարձել, և ես վրաս եմ գցում օրը`
Անձրևոտ ու մի քիչ թաց...
Ես թևեր եմ լղոզում պատուհանին,
Որոնք կաթկթում են Աստծո ծիածանագույն շուրթերից...
Օրը մի հին աղոթք է... Բաբախող սրտի զարկերից պոկված:
Ես միացնում եմ ափերս`
Շփոթված Աստծո մրմունջից և անձրևից, որ այսքան թաց է...
Մա'մ, ես գլխապտույտ եմ զգում`
Շարականներ դրոշմելով օրվա թաց այտերին...
Մա'մ, ես երգում եմ,
Եվ սենտիմենտալ երկինքը արտասվում է...
... Ի՜նչ թաց է այսօր անձրևը...

ՄԱՆԵ ԳՐԻԳՈՐՅԱՆ

[Jenya]

Շուրջս շուշաններ,անվերջ շուշաններ,
Լիքն էր անտառը անուշ բուրմունքով,
Եվ եդեմական ներդաշնակ ձայներ,
Փառք էին տալիս թովչական երգով:

[Լիլիթ]

ԱՄԵՆ ԴԵՊՔՈՒՄ

Մարդիկ անխոհեմ են,
անտրամաբանական և եսակենտրոն,
սիրի'ր նրանց ամեն դեպքում:
Երբ բարիք ես գործում,
մարդիկ քեզ կմեղադրեն
անձնասիրության հետին նպատակների մեջ,
բարիք գործի'ր ամեն դեպքում:
Եթե հաջողակ ես և կեղծ ընկերներ
և թշնամիներ ես վաստակում,
հաջողի'ր ամեն դեպքում:
Բարիքը, որն անում ես, վաղը կմոռացվի,
բարիք գործի'ր ամեն դեպքում:
Ազնվությունը և անկեղծությունը
քեզ խոցելի են դարձնում,
ազնիվ և անկեղծ եղի'ր ամեն դեպքում:
Տարիներ շարունակ քո կառուցածը
մեկ գիշերում կարող է կործանվել,
կառուցի'ր ամեն դեպքում:
Մարդիկ իսկապես օգնության կարոտ են,
բայց եթե օգնես նրանց,
կարող են քեզ վրա հարձակվել,
օգնի'ր մարդկանց ամեն դեպքում:
Տու'ր աշխարհին քո ունեցած ամենալավը,
և կփշրեն քո ատամները,
Տու'ր աշխարհին քո ունեցած ամենալավը
Ամեն դեպքում:

ՄԱՅՐ ԹԵՐԵԶԱ