Դեռ թարմ է
հիշողությունը շապիկի.
զգույշ սահեցրու ձեռքդ`
չփշրվեն անուրջները
իմ մորմոքի հետ ապրող:
Այս մղձավանջը`
մեզ կապող,
որ տոչորում է մարմինս
արևահարված ծարավի պես`
ճերմակ դրոշ է
արհամարհված ճակատագրին:
Ով գնաց` նա էր սերս,
Նա չի, ով հիմա կա:
Պարտություն կրած բառերը
թաղվել են շերտերում նսեմացման
և չհպատակվող մտքերս
վանում են սառնությունը
չբեղմնավորված խոսքի:
Ե՛ս հորինեցի կերպարը,
որ դարձավ մարմին,
ե'ս տվեցի նրան
հոգի ու կյանք,
բայց ավաղ,
Նա էր սերս,
Նա չի,
ով հիմա կա:
Ե՞րբ
Ե՞րբ օդը կթրթռա քո «Բարև»-ից,
Ե՞րբ մարմինս կբերկրի
Հպումներից քո մատների,
Ե՞րբ կծաղկեմ քո պարտեզի մեջ,
Ե՞րբ…
Այրւում եմ
իրիկնամուտի հրդեհի նման
Ցորեն արտի։
Ինձնից հեռացաւ սէրը՝
Ճերմակ ձեռնոցներ նետած։
Օ, ձմռան սառը խորշանք,
Ճաքած շուրթեր՝
Ցրտից, որը վրձնւել է պատին
Ու չի քերւում,
Որը նոտագրւել է խաւարին
Եւ չի լռում։
Ես այրւում եմ
Իրիկնամուտի նման,
Ինչպէս ընձուղտը՝
Կտաւի մէջ Դալլիի,
Որը սիրոյ հետ բնաւ կապ չունի,
Բայց նա էլ այրւում է
Յանուն սիրոյ։
Այս պահին թեմայում են 1 հոգի. (0 անդամ և 1 հյուր)
Մեջբերել
Էջանիշներ