Հոգեբանի դերն ու նշանակությունը հանրակրթական դպրոցում

[Նարինե]

Չեմ առարկում,բայց,որպեսզի այդ «եռման ջերմաստիճանը այնքան չբարձրանա,որ հասնի գոլորշիացման մակարդակի»,դպրոցներում հարկավոր է հոգեբան:

Ավրորա ջան, իրոք շատ խելացի մտքեր և առաջարկություններ ես անում: ՇԱՏ ԱՊՐԵՍ:
Կարող եմ հավաստիացնել քեզ, որ <գոլորշիացման> մակարդակի չհասնելուն կնպաստի ոչ միայն հոգեբանի ներկայաությունը, այլ նաև քո նման աշակերտների, որոնք ունեն մտածելու և տրամաբանելու, համեմատելու և համեմատվելու, քննադատելու և քննադատվելու կարողություններ, ինչպես նաև բոլոր դժվարություններին նայում են լավատեսորեն, և վստահ են իրենց ուժերի վրա:

[LEVON]

Ավրորա ջան ամեն ինչ լավ կլինի: Մի մտածի, թե դու չես կարող ազդել այդ իրավիճակում: Ինչպես Նարինեն նկատեց, դուք աշակերտներդ անգամ շատ բան կարող եք անել: Փորձեք ինքներդ լուծումներ գտնել: Ես համոզված եմ, դա ձեզ մոտ կստացվի:
Իրավիճակը <գոլորշացման> չի հասնի, եթե իրենց բարձրության վրա գտնվեն նաև դպրոցի տնօրենը, դասարանի դասղեկը, դասավանդող ուսուցիչները:

[Ավրորա]

Ավրորա ջան, իրոք շատ խելացի մտքեր և առաջարկություններ ես անում: ՇԱՏ ԱՊՐԵՍ:
Կարող եմ հավաստիացնել քեզ, որ <գոլորշիացման> մակարդակի չհասնելուն կնպաստի ոչ միայն հոգեբանի ներկայաությունը, այլ նաև քո նման աշակերտների, որոնք ունեն մտածելու և տրամաբանելու, համեմատելու և համեմատվելու, քննադատելու և քննադատվելու կարողություններ, ինչպես նաև բոլոր դժվարություններին նայում են լավատեսորեն, և վստահ են իրենց ուժերի վրա:

Հոգաչափ շնորհակալ եմ նման կարծիքի համար,ինձ համար մեծ պատիվ է նման խոսքերի արժանանալը:Իրոք ես երբեք չեմ երկնչում դժվարություններից և,եթե արտահայտում եմ իմ դժգոհությունը,ապա պատրաստ եմ կրել դրա հետևանքները,ինչպես Դուք եք նշել.«քննադատելու և քննադատվելու» պատրաստակամություն ունեմ և շատ լավատես եմ,կարծում եմ բացարձակապես իրավացի եք.մենք աշակերտներս էլ,մյուսների հետ,պետք է ձեռնամուխ լինենք դժվարությունների հաղթահարմանը:

[Թամարա Սարգսյան]

Ինքս հոգեբանական կրթություն ունեմ, այս տարի ավարտել եմ Խ.Աբովյանի անվան Հայկական պետական մանկավարժական համալսարանի Հոգեբանություն և մանկավարժություն բաժնի մագիստրատուրան: Կարծում եմ ԲՈՒՀ-ը բավարար գիտելիք տալիս է դպրոց մուտք գործելու համար, իսկ հաջողությունն արդեն աշխատասիրության ու պրակտիկայի խնդիր է: Մենք էլ մի ուրիշ խնդրի ենք բախվում: Ինքս դպրոցական հոգեբանի աշխատանք եմ որոնում, ու առայժմ անհաջողությամբ: Իսկ դպրոցում էնքան անելիք կա, որ երևի 4-5 մասնագետ պիտի աշխատի ջանասիրաբար, որ դպրոցական կյանքի բոլոր ոլորտները վերահսկողության տակ լիննեն...

[Anush Avetisyan]

Տարիներ շարունակ աշխատելով դպրոցում, շփվելով տարբեր ուսուցիչների, աշակերտների, ծնողների հետ յուրաքանչյուր ուսուցիչ հոգեբանական մեծ փորձ է ձեռք բերում:Կարելի է գոնե այդպիսի փորձառու ուսուցիչների օգնությանը դիմել, մինչև վերոհիշյալ հարցը լուծում կստանա: Յուրաքանչյուր մանկավարժ պետք է նաև հոգեբան լինի:
Այս բնագավառում էլ պետք է ինքնակրթությամբ զբաղվենք:

[Susanna37]

՛Ես չեմ կարծում, թե կարելի է մանկավարժությունն ու հոգեբանությունը տարանջատել: Ուսուցիչը, իմ կարծիքով, նախ և առաջ պետք է հոգեբան լինի, հետո՝մանկավարժ, ապա ոսուցիչ: Մենք անհատականության հետ գործ ունենք: Կոտրենք երեխայի անհատականությունը, չհասկանանք նրա հոգեբանությունը, երեխային կհիասթափեցնենք և՛ առարկայից, և՛ մեզանից, և՛ դպրոցից: Կներեք խոսքս մի քիչ դասախոսության նման հնչեց, բայց դա իմ կարծիքն է…

[lus]

Ես նույնպես այն կարծիքին եմ, որ մանկավարժը պետք է ունենա և հոգեբանական, և «դերասանական», և կազմակերպչական,և.....բազմաթիվ ընդունակություններ: Սակայն չե՞ք կարծում, որ շատ դժվար է այս ընդունակությունները կիրառել 35 աշակերտից բաղկացած դասարանում՝ յուրաքանչյուրի նկատմամբ: Դրա հետ միասին դասավանդել,դաստիարակել զբաղվել մատենավարությամբ՝ պահպանելով իրար շատ հակասող կանոնները,թվաբանությամբ՝կապված գնահատականների հետ և այլն: Հմուտ հոգեբանի կարիքը դպրոցում միանշանակ անհրաժեշտություն է՝հատկապես դեռահասության տարիքի երեխաներին, դժվար դաստիարակվող երեխաներին և այլ սոց. խմբերի երեխաներին օգնություն ցույց տալու համար: Հոգեբան- մանկավարժը պետք է հենց առաջին դասարանից սկսած:Տարատեսակ խաղերի, զրույցների միջոցով , համագործակցելով առարկայական ուսուցիչների հետ, հուսով եմ, կարելի է հասնել ցանկալի արդյունքի:

[Մանոն]

Ես նույնպես այն կարծիքին եմ, որ մանկավարժը պետք է ունենա և հոգեբանական, և «դերասանական», և կազմակերպչական,և.....բազմաթիվ ընդունակություններ: Սակայն չե՞ք կարծում, որ շատ դժվար է այս ընդունակությունները կիրառել 35 աշակերտից բաղկացած դասարանում՝ յուրաքանչյուրի նկատմամբ: Դրա հետ միասին դասավանդել,դաստիարակել զբաղվել մատենավարությամբ՝ պահպանելով իրար շատ հակասող կանոնները,թվաբանությամբ՝կապված գնահատականների հետ և այլն: Հմուտ հոգեբանի կարիքը դպրոցում միանշանակ անհրաժեշտություն է՝հատկապես դեռահասության տարիքի երեխաներին, դժվար դաստիարակվող երեխաներին և այլ սոց. խմբերի երեխաներին օգնություն ցույց տալու համար: Հոգեբան- մանկավարժը պետք է հենց առաջին դասարանից սկսած:Տարատեսակ խաղերի, զրույցների միջոցով , համագործակցելով առարկայական ուսուցիչների հետ, հուսով եմ, կարելի է հասնել ցանկալի արդյունքի:

Հարգելի lus, շնորհակալություն գրառման համար։ Իսկ չէի՞ք ասի Ձեր դպրոցում հոգեբան կա՞, եթե այո, ապա ի՞նչ գործունեություն է նա ծավալում։ Այս թեման բացելիս ակնկալում էի, որ արդեն աշխատող հոգեբանների կլսենք։ Բայց ափսոսանքով նկատում եմ, որ մեծամասնությունս պարզապես գրում ենք, որ իսկապես հոգեբանի կարիք դպրոցն ունի

[lus]

Մանոն ջան, ցավոք, մեր դպրոցն էլ չունի հոգեբան: Ես հոգեբանի գործունեությանը ծանոթացել եմ Ռուսաստանի Վոլգոգրադ քաղաքի դպրոցներից մեկում, որտեղ իմ երեխան առաջին դասարանում էր սովորում: Նա անում էր համարյա այն, ինչ մեր ուսուցիչներին են պարտավորեցնում դասաժամի ընթացքում անել:
Նախ՝ ծնողական ժողով էր գումարում, ծանոթանում ընտանիքի անդամների հետ, նրանց սոցիալական կարգավիճակին, թեստեր էր տալիս ծնողներին, որոնք լրացնում էինք և հանձնում իրեն: Ըստ այդ թեստերի արդյունքների՝ որոշ ծնողների հրավիրում էր դպրոց՝անհատական զրույցի: Այսինքն՝ ընտանիքի հետ կապը պահպանելու հիմնական բաժինը հոգեբանինն էր: Իհարկե, դասվարը ևս այս հարցում խիստ հետևողական էր: Կար հատուկ դասաժամ, որը վարում էր բավականին հմուտ այս հոգեբանը: Նա խաղերի, զրույցների միջոցով ծանոթանում էր յուրաքանչյուր երեխայի հետ: Հեքիաթներ էին պատմում, բեմականացումներ էին կազմակերպում: Այնտեղ շատ էին խմիչքի հետ սեր ունեցող ծնողների երեխաներ,որոնց նկատմամբ հատուկ հետևողականություն էր ցուցաբերում: Եվ ամենակարևորը՝ այս ամենը աննպատակ չէր արվում: Զրույց, թե խաղ, հեքիաթ, թե երգ...ծառայում էին միայն նրան, որ բացահայտվի երեխայի անհատականությունը: Եվ նա իսկապես կարողանում էր որոշել, թե երեխան ինչպիսի հոգեբանություն ունի: Տեղյակ էր, որ երեխան որ օրը դաս չի սովորել, ինչպես է իրեն դրսևորել և երեխայի հետ զրուցելով՝անպայման իմանում էր պատճառը:
Այսպես, մի օրինակ բերեմ. 2-րդ, թե 3-րդ հոգեբանական դասից հետո ինձ ժպտալով ասաց, որ գնդակով խաղի ժամանակ նկատել է, որ իմ տղան մանկական հրապուրանք ունի Տանյա անունով մի աղջկա նկատմամբ/ասաց ոչ տղայի ներկայությամբ/: Նաև ավելացրեց, որ չի կարելի աննրբանկատ լինել այս հարցում, որքան պարզություն, այնքան էլ լրջություն կա դրա մեջ: Տանը հարցնում եմ՝ ում ես համակրում դասարանում, տղաս պարզամտորեն տալիս է այդ աղջկա անունը: Այնուհետև ես նկատեցի այդ լրջությունը...
Ինչևէ, բազմաթիվ էլի անելիքներ երևի կային, որ իմ աչքից կարող էին վրիպել, Մանոն ջան:
Բարձր դասարանցիների հետ էլ մի քանի անգամ տեսել էի գրադարանում՝ առանձին զրուցելիս: Նրան հարգում էին և լսել էի, որ տնօրենը շատ գոհ է նրա աշխատանքից: Ասում էր.«» Ինչ կանեինք առանց Նատալյա Վասիլևնա»: Ես դրանից միայն եզրակացրի, որ իսկապես ճիշտ ընտրված հոգեբանը շատ օգուտ կտա դպրոցին:

[manush]

Հարգելի lus, շնորհակալություն գրառման համար։ Իսկ չէի՞ք ասի Ձեր դպրոցում հոգեբան կա՞, եթե այո, ապա ի՞նչ գործունեություն է նա ծավալում։ Այս թեման բացելիս ակնկալում էի, որ արդեն աշխատող հոգեբանների կլսենք։ Բայց ափսոսանքով նկատում եմ, որ մեծամասնությունս պարզապես գրում ենք, որ իսկապես հոգեբանի կարիք դպրոցն ունի

Սիրելի Մանուշ,

ֆորումի բոլոր այցելուներին և հատկապես այս թեմայի մասնակիցներին ցանկանում եմ տեղեկացնել, որ «Մասնագետի անկյունում» ստեղծել ենք «Հարցեր հոգեբանին» թեման, որտեղ մասնագետը՝ հոգեբան Անուշ Շիլաջյանը կպատասխանի ֆորումի այցելուների հարցերին։